ตอนที่ 7 โคลนที่ฉาบไม่ติดผนัง

เมื่อหลายปีก่อนกัวหยี่หานคือบัณฑิตที่สอบผ่านในระดับซิ่วไฉ่ พอผลสอบออกมาในตอนแรกนั้นเขาก็เป็นที่ยกย่องให้เป็นหน้าเป็นตาของหมู่บ้าน ได้รับการละเว้นการจัดเก็บภาษีตามสิทธิ์ของตำแหน่งซิ่วไฉ่ และมีโอกาสในการถูกเรียกเข้าไปฟังงานราชการในชั้นปลายแถวบ้าง

ในตอนนั้นโจวเจาหรูยังมิได้ห้ามเขากับโจวเหว่ยฟางคบหากัน เพราะคิดว่าเขามีโอกาสที่จะสอบไปจนถึงระดับจอหงวนได้

เหว่ยฟางและหยี่หานได้พบเจอกันบ่อยขึ้น ทั้งคู่มักนัดเจอกันที่ศาลาริมน้ำที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน แล้วนั่งเกี้ยวพาราสีกันนานนับชั่วยามจนกระทั่งสาวใช้ของเหว่ยฟางต้องเร่งให้ทั้งคู่แยกย้ายกัน

ในตอนนั้นความรักของทั้งคู่ราบรื่นมาก หยี่หานมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับนาง

จนกระทั่งถึงปีที่เขาต้องไปสอบจวี่เหรินเป็นครั้งแรก มารดาของหยี่หานล้มป่วย เขาสละเวลาในการอ่านตำรามาดูแลมารดาของตนในตอนนั้น

พอใกล้ถึงวันที่ต้องไปสอบในเมืองมารดาของเขาก็แสร้งทำเป็นหายป่วยเพื่อให้เขาสบายใจ

หลังจากกลับมาจากการสอบได้ไม่นาน ผลการสอบก็ถูกประกาศ ไม่มีรายชื่อของหยี่หานในนั้น ชาวบ้านจึงพูดถึงเขาว่าเป็น ‘บัณฑิตสอบตก’

บัณฑิตซิ่วไฉ่ที่สอบไม่ผ่านจวี่เหรินอย่างเขายังได้รับสิทธิ์ต่างๆ ดังเดิม แต่ว่าชื่อเสียงของเขานั้นถูกพูดถึงในทางที่ไม่ดีนัก

แม้กระทั่งเจาหรูบิดาของคนรักก็ไม่ยอมให้เขาได้พบกับนางและต่อว่าบัณฑิตสอบตกอย่างเขาว่าเป็นพวกที่ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จ

“เจ้าเป็นดั่งโคลนที่ฉาบไม่ติดผนัง ไร้ค่ายิ่งนัก เหตุใดข้าต้องให้ลูกสาวของข้าต้องแปดเปื้อนไปพร้อมกับเจ้า ต่อไปนี้ห้ามเจ้าทั้งสองพบกันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าใจดำ” คำพูดของเจาหรูในตอนนั้นกับท่าทางรังเกียจและดูแคลนของเขาทำให้ทั้งหยี่หานและเหว่ยฟางแทบใจสลาย

หยี่หานจำต้องถอยกลับไปตั้งหลักที่บ้านของตน ที่มีมารดารออยู่

หลังจากนั้นไม่นานก็มีมรสุมเข้ามาในชีวิตของหยี่หานอีกครั้ง มารดาของเขาได้เสียชีวิตลง ชีวิตของหยี่หานต้องถึงกับต้องติดขัดไปเสียทุกอย่าง

ทั้งสอบตกเพราะไม่มีเวลาอ่านตำรา ถูกกีดกันความรักกับเหว่ยฟาง แล้วมารดาก็ต้องมาจากไป ทำให้บัณฑิตหนุ่มโศกเศร้านานนับเดือน

เหว่ยฟางที่แอบหนีจากสาวใช้ตอนที่ไปเดินตลาด นางแอบไปหาหยี่หานที่บ้านของเขา

หยี่หานกอดนางผู้เป็นที่รักเอาไว้ด้วยความคิดถึง เหว่ยฟางปลอบโยนเขาด้วยถ้อยคำต่างๆ นานา จนเขารู้สึกดีขึ้นมา

“ท่านยังมีโอกาสสอบอีกในอีกสามปีข้างหน้า ข้าเชื่อว่าท่านจะต้องสอบผ่าน”

“แต่ข้าเองไม่อยากโทษว่าเป็นเพราะข้าไม่ได้ศึกษาตำรามากอย่างผู้อื่น บางทีอาจเป็นเพราะข้าไร้ความสามารถเองก็เป็นได้” หยี่หานถอนหายใจ เขาไม่อยากหวังอะไรแล้วในตอนนี้

“หากท่านท้อถอย แล้วข้าจะอยู่รอท่านไปเพื่ออันใดเหล่า” เหว่ยฟางพูดตัดพ้อเขาออกมาแล้วทำเหมือนว่าจะหลั่งน้ำตาออกมาในตอนนั้น จนทำให้หัวใจของหยี่หานกระตุกวูบ ไม่อยากเห็นนางต้องเสียน้ำตาเพราะตน

“ไม่นะเหว่ยฟาง เจ้าต้องรอข้า” หยี่หานรีบบอกนางแล้วกุมมือเอาไว้

“ข้าจะตั้งใจอ่านตำรา การสอบจวี่เหรินในครั้งหน้าข้าจะต้องสอบผ่าน หลังจากนั้นข้าจะสอบจนไต่เต้าเป็นขุนนางเพื่อให้พ่อของเจ้ายอมรับข้า รอข้านะเหว่ยฟาง” บัณฑิตหนุ่มบอกนางเสียงสั่นด้วยความกังวล

“ข้าจะรอท่านหยี่หาน ข้าเชื่อมั่นในตัวท่านเสมอ” เหว่ยฟางสบสายตาของบัณฑิตหนุ่มด้วยความรัก

เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้าหานาง หมายจะมัดจำเอาไว้ก่อนแต่คุณหนูตระกูลโจวผู้อ่อนหวานกลับผลักเขาออกไปแล้วขยับไปนั่งให้ห่างด้วยท่าทีที่เอียงอาย

“ข้าจะรอท่าน จะรักษาตนดั่งหยกบริสุทธิ์จนกว่าท่านจะสอบผ่านจวี่เหริน ถึงตอนนั้นท่านก็ค่อยมาทวงถามจากข้าก็แล้วกัน” นางพูดเป็นนัยว่าจะรักษาพรหมจรรย์ไว้รอเขาหลังจากที่เขาสอบผ่าน ทำให้หยี่หานนั้นยิ้มแก้มปริ

“เจ้าพูดจริงๆ ใช่ไหมเหว่ยฟาง”

“ข้าเป็นหญิง จะให้พูดออกไปอีกรอบงั้นหรือ” นางพูดอย่างเอียงอายแล้วหลบสายตาที่มองมาอย่างค้นหาของชายคนรัก

“ข้าจะทวงถามสัญญาของเจ้าจากนี้ไปอีกสามปี” หยี่หานพูดด้วยน้ำเสียงที่กรุ้มกริ่มเล็กน้อย ทำให้อีกฝ่ายเขินอายจนต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดบังแก้มแดงเรื่อของตนเอาไว้

เขามองกิริยาน่ารักอ่อนช้อยของนางแล้วยิ้มออกมา ตอนนี้ชีวิตของเขามีจุดหมายให้ต้องฝ่าฟันเพื่อให้ได้นางมาเป็นของเขา มันช่างเป็นแรงผลักดันที่ดีเหลือเกิน และคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาอยากลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง

**********************

ในตอนนี้หยี่หานกำลังแต่งบทกวี แล้วคัดบทกวีของตนลงไปในกระดาษสีขาวสะอาดตา เขาตวัดพู่กันในมืออย่างตั้งใจแล้วยิ้มพอใจให้กับผลงานของตน ก่อนจะนำไปแขวนไว้ที่ผนังในห้องอ่านตำราของตน

“ลู่ลิ่วทิวไผ่โบกสะบัด พัดพาใจให้สั่นไหว

แต่มิอาจทำให้ข้าเปลี่ยนใจ หญิงอื่นใดไม่ใคร่หันแล

วันเดือนเคลื่อนคล้อยไป แต่ดวงใจข้าไม่ผันแปร

รักเพียงเจ้าแล้วแน่แท้ โฉมอนงค์ที่ปลงใจ”

หยี่หานอ่านบทกวีที่ตนแต่งขึ้นมาเพื่อเตือนใจตัวเองให้นึกถึงแต่โจวเหว่ยฟาง แล้วนั่งมองมันด้วยสายตาที่หวานเยิ้มประหนึ่งว่านางอยู่ตรงหน้าเขา

“อีกไม่นานข้าจะทวงสัญญาจากเจ้าแล้วนะเหว่ยฟาง รอข้าก่อนนะ อย่าพึ่งใจอ่อนให้บิดาของเจ้าชักจูงให้ต้องมองชายใด” เขาพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบตำราเกี่ยวกับความรู้ด้านการคำนวณมาทบทวนและฝึกฝนให้เข้าใจ

ปีที่แล้วเขาคัดลายมือได้ไม่นิ่งพอ เพราะใจนั้นนึกกังวลถึงแต่มารดา อีกทั้งสอบคำนวณก็ทำออกมาแย่และรู้ตัวว่าตนเองต้องสอบไม่ผ่านแต่แรกแล้ว เมื่อผลสอบออกมาเขาจึงไม่ได้แปลกใจอะไรมาก

หว่าอิ๋งที่ทำอาหารเช้าเสร็จ นางเดินมาเชิญเขาไปที่โต๊ะทานอาหาร สายตาพลันเหลือบไปเห็นกระดาษแปลกตาที่เขาติดเอาไว้ที่ผนังห้อง แล้วยืนอ่านมันอย่างเงียบๆ หัวใจปวดร้าวเมื่อรู้ว่าคนที่ตนเองแอบมีใจนั้น รักหญิงสาวอีกคนมากเพียงใด

“นั่นข้าแต่งตอนที่นึกถึงเหว่ยฟาง” หยี่หานพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่านางกำลังยืนมองบทกวีของเขาอยู่

“ไพเราะยิ่งนัก คุณชายกัวมีความรักที่มั่นคงมาก หากข้าเป็นคุณหนูโจว ข้าคงจะปลาบปลื้มจนทานอะไรไม่ลงไปหลายวันแน่เลยเจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งหยิบพลางเช็ดน้ำตาที่ซึมออกมาด้วยความเศร้า แต่แสร้งทำเหมือนว่านางกำลังซาบซึ้งกับบทกวีที่แสดงถึงความรักมั่นของบัณฑิตหนุ่ม

“การสอบครั้งนี้ข้าตั้งใจสอบเพื่อนาง หาใช่เป็นการสอบเพื่อชื่อเสียงของตนเองไม่ หากข้าสอบผ่านเป็นจวี่เหริน ข้าจะขอหมั้นหมายนางเอาไว้ก่อน เพื่อมิให้ชายใดต้องมีหวังต่อนาง”

ประโยคนั้นกรีดแทงหัวใจของหว่าอิ๋ง แต่ในเมื่อนางเลือกที่จะรักเขาโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนแล้ว นางก็ควรยินดีกับความรักครั้งนี้ของเขาด้วย

“ข้าเชื่อว่าท่านต้องสอบได้แน่เจ้าค่ะ”

“ข้าเองก็เชื่อเช่นนั้น”

**********************