ホーム / แฟนตาซี / คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม / ตอนที่ 100 ลากเข้าสู่กระดานใหญ่

共有

ตอนที่ 100 ลากเข้าสู่กระดานใหญ่

last update 公開日: 2026-08-15 06:09:01

ตอนที่ 100 ลากเข้าสู่กระดานใหญ่

รุ่งเช้าวันที่ฟ้ายังไม่ทันสางดี เซวียนอิงก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมความรู้สึกว่าเมืองทั้งเมืองกำลังกลั้นหายใจอยู่เหนือหลังคาเรือนหลี่ แสงแรกยังเป็นเพียงเงาจางสีเทาอยู่หลังช่องหน้าต่าง แต่เสียงจากภายนอกกลับไม่เหมือนวันก่อน ๆ ไม่มีเสียงคนไข้มาเคาะประตูหลัง ไม่มีเสียงคนขายของตะโกนผ่านตรอกอย่างคุ้นเคย มีเพียงความเงียบชนิดหนึ่งที่แน่นเกินไป จนทำให้ผู้ที่อยู่ท่ามกลางมันรู้ได้เองว่า ความเงียบนี้ไม่ใช่ความสงบ หากเป็นช่วงก่อนคำตัดสินบางอย่างจะตกลงมา

ป้ายโรงหมอหลี่ยังไม่กลับมา

กระดาษผนึกของเมืองยังปิดอยู่เหนือประตูหน้า

ห้องเล็กหลังเรือนที่เคยรับคนไข้เงียบ ๆ มาหลายวันยังคงมีกลิ่นยาอ่อน ๆ ติดอยู่บนไม้เก่า และกลิ่นนั้นยิ่งทำให้เซวียนอิงรู้สึกชัดขึ้นว่า ความจริงบางอย่างได้ผ่านจุดหวนกลับไปแล้ว

โรงหมอเล็กของนางยังไม่ทันจะตั้งมั่นเต็มที่ ก็ถูกดึงออกจากพื้นให้ลอยค้างกลางพายุเสียก่อน

อาเยวี่ยเข้ามาแต่เช้าพร้อมถ้วยน้ำอุ่น ใบหน้านางอิดโรยจากการอดนอนหลายคืนติดกัน แต่ยังพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุด “คุณหนู ท่านปู่ชีพจรคงที่ขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เด็กชายก็ไม่ไอหนักเหมือนเมื่อคืน”

เซวียนอิงพยักหน้า แม้ในอกยังหนักไม่หาย “ดี”

อาเยวี่ยลังเลอยู่นิดหนึ่งก่อนถาม “วันนี้ท่านจะไปดูหีบล่างชั้นในต่อหรือเจ้าคะ”

คำถามนั้นแตะตรงกลางใจทันที หีบล่างชั้นในซึ่งปู่หลี่เอ่ยถึงก่อนหมดสติยังไม่ได้ถูกเปิดจริงจัง พวกเขาเพียงย้ายมันออกจากมุมเรือนเก่า มาวางไว้ในห้องด้านในที่ปลอดคนที่สุด แล้วปิดฝาไว้ตามเดิม เพราะทุกครั้งที่คิดจะเปิด ก็มีเหตุใหม่ถาโถมเข้ามาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นห่อพิษ ข่าวลือ คำสั่งปิดโรงหมอ หรือคดีระดับเมืองที่จ้าวเยี่ยนพานางไปเห็นเมื่อคืน

เซวียนอิงเพิ่งอ้าปากจะตอบ เสียงเคาะหนักสามครั้งก็ดังมาจากประตูหน้าทันที

ไม่ใช่สัญญาณของคนไข้

ไม่ใช่จังหวะของหลัวซื่อ

และไม่ใช่เสียงเคาะที่สุภาพสำหรับมิตร

อาเยวี่ยหน้าซีดในพริบตา “อีกแล้ว”

เซวียนอิงลุกขึ้นทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านปลายกระดูกสันหลัง แต่กลับไม่ใช่ความตกใจเหมือนหลายครั้งก่อน มันเป็นความเย็นของคนที่ในที่สุดก็เห็นเงาร่างของสิ่งที่ไล่ตามตนเองมาหลายวันแล้ว

มันมาถึงประตูจริง ๆ เสียที

ยังไม่ทันมีใครก้าวออกไป เสียงชายจากภายนอกก็ดังมาอย่างเป็นทางการ

“ตามคำสั่งสำนักเมือง เปิดประตูรับการนำตัว”

อาเยวี่ยมือสั่นจนถ้วยน้ำเกือบหล่น “นำตัว”

เซวียนอิงหันไปมองนาง “อย่าตื่นก่อนรู้ความจริง”

แม้พูดเช่นนั้น แต่ในใจนางกลับรู้ดีว่า ไม่ว่าคำที่ตามมาจะเป็นเชิญ เชิญตัว นำตัว หรือร่วมสอบสวน มันล้วนหมายถึงการถูกดึงออกจากพื้นที่ของตนเองไปสู่พื้นที่ของคนอื่นทั้งสิ้น

จ้าวเยี่ยนผลักประตูหลังเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี เขาคงได้ข่าวล่วงหน้าเล็กน้อยจากคนของตน เพราะใบหน้าเขาไม่ได้แปลกใจนัก เพียงแต่เคร่งกว่าปกติจนชัด “มันมาเร็วกว่าที่คิด”

เซวียนอิงถามตรง “คำสั่งใด”

“ไม่ใช่หมายจับเต็มตัว” เขาตอบทันที “แต่เป็นคำสั่งพิเศษจากเมือง ให้เจ้าเข้าร่วมการสอบสวนเฉพาะกิจในฐานะหมอที่รู้พิษมากที่สุดในเมือง”

อาเยวี่ยอ้าปากค้าง “ฟังเหมือนยกย่อง แต่ก็ไม่ใช่อิสระเลยนี่เจ้าคะ”

“ใช่” จ้าวเยี่ยนกล่าว “มันไม่เรียกนางว่าผู้ต้องหาเต็มตัว เพราะหลักฐานจากหลายทางเริ่มขัดกันเองจนเมืองไม่กล้าตอกตราเร็วเกินไป แต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ เพราะตอนนี้นางรู้มากเกินกว่าจะปล่อยไว้ข้างนอกโดยไม่มีสายตาคุม”

เซวียนอิงฟังจบก็เข้าใจทันที

นี่คือการลากเข้าสู่กระดานใหญ่

ไม่ต้องจับ

ไม่ต้องใส่ตราโจ่งแจ้ง

เพียงเปลี่ยนสถานะนางจากหมอเอกชนผู้สืบคดีเอง ให้กลายเป็นผู้มีประโยชน์ต่อการสอบสวนพิเศษของเมือง เท่านี้นางก็จะไม่มีทางกลับไปนั่งหลังโต๊ะรักษาตามใจตนได้อีกแล้ว และทุกคำพูด ทุกการพบใคร ทุกหลักฐานที่แตะ ล้วนต้องอยู่ในวงที่คนอื่นกำหนด

มันคือกรงแบบที่ไม่จำเป็นต้องมีลูกกรงให้คนเห็น

เสียงเคาะประตูหน้าดังขึ้นอีกครั้ง “เปิดประตู”

จ้าวเยี่ยนหันไปทางเซวียนอิง “ให้ข้าออกไปก่อน”

นางพยักหน้า

เมื่อประตูหน้าเปิดออก คราวนี้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกไม่ใช่เพียงเจ้าหน้าที่ระดับเขตเหมือนครั้งก่อน หากเป็นชุดเจ้าหน้าที่เมืองชั้นสูงกว่าเดิมสามคน มีตราประจำสำนักสอบสวนเฉพาะกิจห้อยที่เอว คนกลางถือม้วนคำสั่งผูกเชือกแดง ด้านหลังยังมีผู้ติดตามอีกสี่คน และที่สำคัญ ไม่มีคนของสมาคมยืนเด่นอยู่ข้าง ๆ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

เพียงแค่นี้ก็บอกแล้วว่าเรื่องได้หลุดจากระดับที่หมอฉู่หรือสมาคมจะควบคุมจากด้านหน้าอย่างเดียวได้อีกต่อไป

แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่อยู่ในเงา

เจ้าหน้าที่ผู้ถือคำสั่งก้าวมาข้างหน้าและคำนับอย่างเป็นพิธี “หลี่เซวียนอิง รับฟังคำสั่งเมือง”

เซวียนอิงยืนตรงอยู่ด้านในประตู สายตานิ่ง “อ่านมา”

ชายผู้นั้นคลี่ม้วนคำสั่งออกแล้วกล่าวเสียงชัด “ตามคำสั่งสำนักเมืองฝ่ายสอบสวนพิเศษ และด้วยเหตุแห่งคดีการตายผิดธรรมชาติ ยาต้องสงสัย การกระทบเสบียงเมือง และข้อพิรุธที่โยงถึงหลายกลุ่มบุคคล ให้หลี่เซวียนอิงเข้าร่วมการสอบสวนพิเศษในฐานะผู้มีความรู้ด้านพิษ ตำรับ และร่องรอยการตายมากเป็นพิเศษ เพื่อให้การตรวจสอบดำเนินต่ออย่างครบถ้วน ทั้งนี้ผู้ถูกเรียกจะอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักสอบสวนจนกว่าคดีจะมีทิศทางชัดขึ้น”

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “มิให้ถือเป็นผู้ต้องหาโดยสมบูรณ์ในเวลานี้ แต่ห้ามออกจากเขตที่กำหนด ห้ามติดต่อบุคคลภายนอกโดยพลการ และห้ามประกอบกิจการแพทย์ส่วนตัวระหว่างการสอบสวน”

ทุกคำชัดเจนจนไม่มีที่ให้ตีความอย่างอ่อนโยน

อาเยวี่ยยืนอยู่หลังม่านถึงกับน้ำตาไหลทันที “เขาจะเอาคุณหนูไปจริง ๆ”

เซวียนอิงเองแม้ไม่ขยับ แต่กลับรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไปทีละน้อย นางไม่ใช่ผู้ต้องหาเต็มตัวจริง ทว่านั่นไม่ได้ช่วยให้สิ่งที่เกิดขึ้นเบาลงเลย เพราะคำสั่งนี้พรากสิ่งที่สำคัญที่สุดไปพร้อมกันสองอย่าง

อิสรภาพในการขยับตามจังหวะของตน

และสิทธิ์ในการรักษาคนในฐานะหมอของโรงหมอหลี่

โรงหมอถูกปิดแล้ว

ตอนนี้เจ้าของโรงหมอก็กำลังถูกนำออกจากเรือนอีก

ชื่อเสียงของนางไม่ได้ถูกตัดสินลงโทษตรง ๆ

แต่มันถูกแขวนไว้กลางอากาศ ให้ทั้งเมืองเฝ้ามองว่าในที่สุดหลี่เซวียนอิงจะกลายเป็นหมอผู้ช่วยคดี หรือหมอผู้พัวพันกับพิษกันแน่

จ้าวเยี่ยนกล่าวขึ้นทันที “นางมีคนไข้ค้างรักษาและปู่ชราป่วยอยู่ในเรือน”

เจ้าหน้าที่ตอบอย่างเตรียมคำมาแล้ว “ทางเมืองอนุญาตให้จัดคำแนะนำการรักษาค้างและส่งต่อคนไข้ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ได้ภายในหนึ่งก้านธูป ก่อนออกจากเรือน”

เซวียนอิงได้ยินเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่า เมืองเตรียมตัวมาครบ พวกเขาไม่จับนางแบบโฉ่งฉ่างจนเป็นการกลั่นแกล้งเกินไป แต่ก็ไม่เว้นช่องให้ผัดวันหรือปฏิเสธง่าย ๆ เช่นกัน

นางหันไปมองจ้าวเยี่ยน “เจ้าได้ยินเช่นนั้นแล้ว”

เขาสบตานาง แววตาเข้มจนแทบมืด “ข้าจะตามไป”

เจ้าหน้าที่คนกลางกล่าวทันที “จ้าวเยี่ยนมีชื่ออยู่ในบัญชีร่วมทำงานเฉพาะกิจอยู่แล้ว เข้าออกได้ตามหมาย แต่ต้องอยู่ในขอบเขตของสำนัก”

คำตอบนี้ทำให้เซวียนอิงเข้าใจอีกชั้น

จ้าวเยี่ยนเองก็ไม่ใช่คนนอกของคดีอีกต่อไปแล้ว เขาอาจยังมีเส้นทางของตน แต่จากวันนี้ไป แม้แต่เขาก็ต้องเดินบนกระดานที่คนอื่นขีดไว้เหมือนกัน

หลี่เซวียนอิงพยักหน้าเบา ๆ “ข้าขอเวลาจัดการคนในเรือน”

เจ้าหน้าที่หลีกทางให้ “หนึ่งก้านธูป”

นางหมุนตัวกลับเข้าด้านในโดยไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย อาเยวี่ยรีบวิ่งเข้ามาหาทันที “คุณหนู”

“ฟังให้ดี” เซวียนอิงพูดเร็วแต่ชัด “ปู่หลี่ให้ยาตามที่ข้าจัดไว้ ห้ามใครแตะหีบล่างชั้นใน เด็กชายกับหญิงชราให้ส่งต่อเฉพาะกับหมอที่หลัวซื่อแนะนำ ข้าจะเขียนตำรับและข้อสังเกตไว้ให้ครบ ส่วนห้องเล็กหลังเรือน อย่าเปิดรับใครใหม่จนกว่าจ้าวเยี่ยนจะส่งข่าวกลับ”

อาเยวี่ยร้องไห้ไปพยักหน้าไป “เจ้าค่ะ”

เซวียนอิงจับไหล่นางไว้แน่น “อย่าแตกตื่นต่อหน้าคนของเมือง โรงหมอหลี่ถูกปิด แต่เรือนนี้ยังไม่ตาย”

ประโยคนั้นทำให้อาเยวี่ยสะอื้นค้าง ก่อนกัดริมฝีปากแน่นแล้วตอบ “เจ้าค่ะ”

นางรีบเข้าไปหาปู่หลี่เป็นคนต่อไป ท่านเพิ่งตื่นครึ่งหลับครึ่งลืมจากยาอ่อน พอเห็นหน้าหลานสาวในอาการรีบเร่งผิดปกติก็ขมวดคิ้วทันที “เกิดอะไร”

เซวียนอิงคุกเข่าลงข้างเตียง “เมืองเรียกข้าไปสอบสวนพิเศษ”

ดวงตาแก่ชราของปู่หลี่พลันคมขึ้น “จับตัวเจ้า”

“ยังไม่เรียกว่าจับ แต่ไม่ต่างมากนัก” นางตอบตามจริง “ท่านอย่าฝืนลุก ข้าจะทิ้งยากับคำสั่งทุกอย่างไว้”

ปู่หลี่จ้องนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับเห็นทั้งอดีตและปัจจุบันซ้อนอยู่ในหน้าเดียวกัน จากนั้นจึงกล่าวเสียงต่ำแหบ “มันลากเจ้าเข้าไปแล้ว”

“ใช่”

“เจ้ายังจะไปหรือ”

เซวียนอิงเงียบเพียงอึดใจ “ถ้าข้าไม่ไป ตอนนี้เราจะแพ้สองชั้น แพ้คดี และแพ้ชื่อเสียงทันที”

ปู่หลี่หลับตาลงช้า ๆ ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง “ดี เจ้ารู้แล้วว่าจากนี้ศัตรูไม่อยู่แค่ในตรอก”

“ข้ารู้”

ท่านยกมือขึ้นช้า ๆ เหมือนจะลูบศีรษะนางแต่แรงยังไม่พอ เซวียนอิงจึงโน้มเข้าไปใกล้เอง มือเหี่ยวย่นนั้นแตะขมับนางเบา ๆ “หีบล่างชั้นใน อย่าเปิดต่อหน้าคนที่เจ้ามองตาแล้วอ่านไม่ได้”

“ข้าจะจำ”

“และถ้าต้องเลือกระหว่างรักษาหน้าตัวเองกับรักษาต้นรากของเรื่อง” ท่านหยุดหายใจชั่วครู่ “เลือกต้นราก”

คำนี้แทงตรงกลางใจนางอย่างพอดี เพราะมันคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นพอดี เมืองไม่ได้พานางไปเพราะเมตตาหรือเพราะเชื่อใจเต็มที่ หากเพราะนางกลายเป็นเครื่องมือและกุญแจสำคัญพร้อมกัน ถ้าหลงกับการแก้ชื่อเสียงตรงหน้าเพียงอย่างเดียว นางอาจพลาดรากของคดีและถูกใช้ไปจนหมดค่าได้ง่าย

เซวียนอิงก้มศีรษะรับ “ข้ารู้แล้ว”

เมื่อออกจากห้องปู่ นางรีบเขียนตำรับ ย่อรายงานคนไข้ และฝากข้อสังเกตกับอาเยวี่ยอย่างละเอียดที่สุดที่เวลาอันสั้นจะให้ได้ จากนั้นจึงเก็บของเพียงเล็กน้อยติดตัว สมุดบันทึกแผ่นบาง กล่องเข็มขนาดเล็ก และผ้าห่อชิ้นหนึ่งที่ใส่เพียงเครื่องมือแพทย์ฉุกเฉินขั้นต่ำ

ไม่มีพื้นที่ให้เอาของมากกว่านี้

และก็ไม่ควรเอาไปมากกว่านี้

จ้าวเยี่ยนเข้ามายืนรออยู่ตรงประตูห้องใน เขามองของในมือเธอแล้วกล่าว “ข้าจัดคนเฝ้าเรือนให้แล้ว”

“คนของเจ้าไว้ใจได้หรือ”

“เท่าที่ตอนนี้จะหาได้ ไว้ใจได้ที่สุด”

นางพยักหน้า แล้วหยุดมองเขาเพียงครู่หนึ่ง “เมื่อคืนเจ้าพาข้าไปเห็นคดีระดับเมือง”

“คืนนี้เจ้ากำลังถูกดึงเข้าไปอยู่ในนั้นจริง ๆ” เขาตอบ

ใช่

ประโยคนั้นไม่เกินเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเซวียนอิงเดินออกไปหน้าประตู คนของเมืองทั้งชุดยังยืนรออย่างอดทนเป็นพิธี ตรอกไม่ได้แน่นคนเหมือนวันที่ป้ายถูกปลด แต่ก็มีชาวบ้านไม่น้อยยืนอยู่เงียบ ๆ ตามชายคาและมุมกำแพง สายตาที่มองมาคราวนี้ซับซ้อนกว่าวันก่อน บางคู่ยังสงสัย บางคู่หวาดกลัว แต่หลายคู่กลับมีความอึดอัดปนเห็นใจอย่างเปิดเผย

เพราะต่อให้คนเหล่านี้ไม่รู้ความจริงทั้งหมด พวกเขาก็เห็นแล้วว่าหมอหญิงผู้นี้ไม่ได้ถูกลากไปในฐานะโจรสามัญ และก็ไม่ได้เดินออกมาในฐานะคนเป็นอิสระเช่นเดิมอีกแล้ว

เจ้าหน้าที่กลางเอ่ยขึ้น “ถึงเวลาแล้ว”

เซวียนอิงพยักหน้า จากนั้นหันกลับไปมองเรือนหลี่เป็นครั้งหนึ่ง

ประตูหน้าไม่มีป้ายแขวนแล้ว

กระดาษผนึกยังติดอยู่เหนือคาน

ห้องเล็กหลังเรือนซ่อนอยู่พ้นสายตาคนภายนอก

อาเยวี่ยยืนอยู่หลังม่าน น้ำตาเต็มตาแต่ไม่ร้องออกมา

ปู่หลี่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน

และชื่อเสียงของโรงหมอหลี่ก็เหมือนถูกแขวนไว้กลางอากาศจริง ๆ

มันไม่ตกลงดินจนแตก

แต่มันก็ไม่ได้อยู่ในมือของนางอีกต่อไปแล้ว

นางรู้ในวินาทีนั้นเองว่า ต่อจากนี้ เส้นทางที่กำลังจะเดินไม่มีทางหวนกลับไปเป็นแบบเดิมอีก

ไม่ว่าคดีจะจบเช่นไร นางก็จะไม่ใช่หมอหญิงในตรอกผู้เปิดโรงหมอเล็กแล้วรอคนไข้เข้ามาอีกต่อไป

รถม้าที่เตรียมมาสำหรับนำตัวจอดอยู่หน้าตรอก ไม่หรูหราแต่ปิดทึบพอจะกันสายตาคนนอก เจ้าหน้าที่คนหนึ่งผายมือเชิญขึ้นอย่างมีพิธีเกินพอดี ราวอยากทำให้ทุกอย่างดูเป็นเกียรติ มากกว่าการควบคุม

เซวียนอิงก้าวขึ้นไปโดยไม่ลังเล

จ้าวเยี่ยนขึ้นตามในอีกครู่หนึ่งในฐานะผู้ร่วมสำนักสอบสวนพิเศษ ไม่ใช่ผู้คุม ไม่ใช่คนสนิทตามใจ หากเป็นบุรุษอีกคนที่ถูกลากขึ้นกระดานมาแล้วเช่นกัน

เมื่อประตูรถปิดลง เสียงภายนอกก็พร่าลงเหลือเพียงแรงสั่นจากล้อที่เริ่มหมุน เซวียนอิงนั่งนิ่ง มองม่านปิดทึบเบื้องหน้า ไม่เห็นถนน ไม่เห็นผู้คน ไม่เห็นแม้แต่เรือนของตนเองอีกแล้ว

จ้าวเยี่ยนนั่งตรงข้าม มองเธออยู่พักหนึ่งก่อนเอ่ย “กลัวหรือไม่”

เซวียนอิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามจริง “กลัว”

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ราวไม่แปลกใจ “ข้าก็กลัว”

นางหันมองเขา “เจ้ากลัวสิ่งใด”

“กลัวว่าเมื่อเจ้าเข้าไปแล้ว พวกมันจะพยายามทำให้เจ้าลืมว่าเริ่มต้นจากตรงไหน” เขาตอบ “คดีใหญ่มีวิธีของมัน บางครั้งมันกลืนคนเข้าไปจนคนคนนั้นเริ่มคิดว่าตัวเองสำคัญต่อระบบ มากกว่าระบบควรรับผิดชอบต่อคนตาย”

คำพูดนี้ทำให้นางนิ่งไป เพราะมันแม่นยำเกินกว่าจะไม่ระวัง

ใช่

คดีใหญ่มีแรงดูดของมัน

มันทำให้คนมัวแต่มองภาพรวมจนลืมดวงตาของคนตายรายแรก

ลืมมือเย็นของเด็กโจวอวี้

ลืมหญิงหลังคลอด

ลืมชายชราที่เล็บม่วง

ลืมห่อพิษใต้ชั้นยา

ลืมป้ายโรงหมอที่ถูกปลด

และลืมว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มจากคนธรรมดาซึ่งไม่มีใครฟัง

เซวียนอิงจึงตอบช้า “ข้าจะไม่ลืม”

จ้าวเยี่ยนมองเธอนานขึ้นอีกนิด ก่อนพยักหน้า “ดี”

รถม้ายังคงเคลื่อนผ่านเมืองที่กำลังตื่นเต็มที่แล้ว เสียงจากภายนอกเริ่มหนาขึ้นอีกครั้ง แต่สำหรับเซวียนอิง มันเหมือนเสียงทั้งหมดถอยห่างออกไป เหลือเพียงห้องแคบในรถกับความคิดของตนเอง

โรงหมอถูกสั่งปิดแล้ว

นางกำลังถูกนำตัวเข้าสู่การสอบสวนพิเศษ

ไม่ได้เป็นผู้ต้องหาเต็มตัว

แต่ก็ไม่ใช่คนอิสระอีกแล้ว

เบื้องหน้าคือคดีใหญ่ที่โยงทั้งสมาคมหมอ ตลาดยา เสบียงเมือง ตระกูลขุนนาง และคนในทางการเอง

และลึกลงไปกว่านั้น ยังมีเงาของสิบปีก่อนที่เชื่อมอยู่กับสูตรที่ “ดัดจากของหลี่” รอให้เปิดเผยอีกชั้น

เมื่อรถม้าหยุดลงในที่สุด เจ้าหน้าที่เปิดประตูออก เผยให้เห็นลานด้านในของเรือนราชการชั้นรองซึ่งถูกดัดเป็นสถานที่สอบสวนเฉพาะกิจ ทหารยามยืนเฝ้าสองด้าน เสมียนถือแฟ้มเดินเข้าออกอย่างเร่งรีบ และไกลออกไปมีชายในชุดทางการสองสามคนหันมามองทันทีเมื่อเห็นเซวียนอิงลงจากรถ

ไม่ใช่สายตาของคนมองหมอในตรอกอีกแล้ว

แต่เป็นสายตาของคนมองหมากตัวหนึ่งบนกระดานใหญ่

เซวียนอิงยืนบนพื้นหินของลานนั้น สูดลมหายใจลึกเพียงครั้งเดียว แล้วเงยหน้ามองตัวอาคารตรงหน้า

ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพโรงหมอเล็ก ห้องลับหลังเรือน เด็กป่วย หญิงหม้าย ป้ายที่ถูกปลด และปู่หลี่บนเตียง ล้วนผ่านเข้ามาในใจพร้อมกัน แล้วรวมเป็นความจริงข้อหนึ่งชัดเจนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

เมื่อโรงหมอเล็ก ๆ ถูกปิดลง

เซวียนอิงจึงรู้ว่า

จากนี้ไป นางไม่ได้รักษาแค่คน

แต่นางกำลังรักษาเมืองทั้งเมืองที่กำลังป่วย

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง

    ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตู

    ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิป

    ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 119 ประตูภาชนะ

    ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 118 เกาะอรุณ

    ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต

    ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status