เข้าสู่ระบบตอนที่ 99 สิ่งที่อยู่หลังรอยแยก
หลังจากธันวาใช้แก่นอนันต์เชื่อมต่อกับข้อมูลต้นฉบับ
ความจริงที่ถูกซ่อนมานานเริ่มเปิดออกทีละชั้น
นิมิตที่มนุษย์ทั้งโลกเห็น
ภาพของราชันอสูรยืนอยู่เหนือซากโลก
ภาพท้องฟ้าที่แตกออก
ภาพรอยแยกขนาดมหึมาที่ฉีกโลกออกเป็นสองส่วน
ทุกคนเคยเชื่อว่า
รอยแยกนั้นเกิดขึ้นเพราะธันวา
เพราะพลังของเขา
เพราะแก่นอนันต์
เพราะราชันอสูรเป็นต้นเหตุของหายนะ
แต่หลังจากพิมพ์ชนกวิเคราะห์ภาพจากความทรงจำของธันวา
เธอกลับพบความจริงที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดนิ่ง
รอยแยกนั้น
ไม่ได้เกิดจากธันวา
แต่มันเกิดจากบางสิ่งที่กำลังพยายามเข้ามายังโลก
ในห้องข้อมูลกลางของนครไร้ธง
ภาพจากอนาคตถูกฉายบนหน้าจอขนาดใหญ่
ภาพเดิมที่ทุกคนเคยเห็น
ท้องฟ้าสีดำ
รอยแตกขนาดมหึมา
และเงาของธันวาที่ยืนอยู่ด้านล่าง
แต่ครั้งนี้
พิมพ์ชนกไม่ได้มองภาพด้วยความเชื่อเดิม
เธอมองมันด้วยข้อมูล
ด้วยการวิเคราะห์
ด้วยความสามารถของผู้เห็นอนาคต
เธอขยายภาพตรงรอยแยก
ทีละน้อย
ทีละชั้น
จนพบสิ่งที่ไม่มีใครเคยสังเกต
"หยุดภาพตรงนี้"
เธอพูด
ภาคย์ปรับระบบ
ภาพหยุด
ทุกคนมองหน้าจอ
ตรงกลางรอยแยก
มีบางอย่างอยู่ด้านหลัง
ไม่ใช่แสง
ไม่ใช่พลังงาน
แต่เป็นเงา
สิ่งที่กำลังผลักผ่านเข้ามา
กฤตภาสถาม
"นั่นคืออะไร"
พิมพ์ชนกไม่ตอบทันที
เพราะแม้แต่เธอ
ผู้ที่เคยมองเห็นอนาคตมากมาย
ก็ไม่เคยเห็นสิ่งแบบนี้
เธอเปิดข้อมูลเพิ่ม
วิเคราะห์คลื่นพลัง
รูปแบบการเคลื่อนไหว
และทิศทางของรอยแยก
จากนั้นจึงพูด
"มันไม่ได้เปิดจากโลก"
ทุกคนเงียบ
"หมายความว่า"
ดารินทร์ถาม
พิมพ์ชนกมองหน้าจอ
"ไม่ใช่ธันวาที่สร้างรอยแยก"
"ไม่ใช่แก่นอนันต์"
"และไม่ใช่สงครามของมนุษย์"
เธอหยุด
"มันคือประตู"
คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบ
ธันวามองภาพ
"ประตูไปที่ไหน"
พิมพ์ชนกตอบ
"ข้าไม่รู้"
เธอขยายภาพอีกครั้ง
"แต่สิ่งที่อยู่ด้านหลัง"
"กำลังพยายามเข้ามา"
ความจริงนั้นหนักกว่าสิ่งที่ทุกคนคิด
เพราะถ้าธันวาไม่ใช่จุดเริ่มต้น
ถ้าราชันอสูรไม่ได้เป็นผู้ทำลาย
แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา
มนุษย์กำลังเตรียมรับมือกับอะไร
พวกเขาเสียเวลาไปกับการล่าธันวา
ในขณะที่ภัยจริง
กำลังรออยู่เหนือท้องฟ้า
พิมพ์ชนกเปิดไฟล์จากสถาบันอรุณ
มีข้อมูลเก่าเกี่ยวกับรอยแยก
แต่ถูกซ่อนไว้
หัวข้อ
"การติดต่อกับสิ่งนอกขอบเขต"
ทุกคนอ่าน
และเริ่มเข้าใจ
สถาบันอรุณไม่ได้สร้างนิมิตเพียงเพื่อควบคุมมนุษย์
พวกเขากำลังเตรียมบางอย่าง
บางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่อยู่นอกโลก
มาลีเดินเข้ามา
เธอมองข้อมูล
ใบหน้าของเธอเปลี่ยน
"ข้าเคยเห็นเอกสารนี้"
ทุกคนหันไป
ธันวาถาม
"ที่ไหน"
มาลีเงียบ
ก่อนตอบ
"ตอนที่ข้าอยู่ในสถาบันอรุณ"
เธอมองหน้าจอ
"พวกเขาเรียกมันว่า"
"โครงการประตู"
กฤตภาสถาม
"แล้วทำไมไม่มีใครพูดถึง"
มาลีตอบ
"เพราะมันเป็นโครงการที่แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้"
เธอหยุด
"พวกเขาไม่ได้ศึกษาว่าจะสร้างอาวุธ"
"พวกเขาศึกษาว่า"
"จะเปิดทางไปยังสิ่งที่อยู่อีกฝั่ง"
ความเงียบปกคลุม
ธันวานึกถึงภาพในความทรงจำ
ประตูขนาดมหึมา
เสียงที่บอกว่าหากเปิดมัน
ทุกอย่างจะเปลี่ยน
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจ
สิ่งที่เขาเห็นในอนาคต
ไม่ใช่การทำลายโลก
แต่มันคือวันที่โลกกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เข้ามา
จากอีกฝั่ง
ในขณะเดียวกัน
ทั่วโลก
ผู้คนยังคงถกเถียงเรื่องธันวา
ยังมีคนเชื่อว่าเขาคือภัย
ยังมีคนสนับสนุนลัทธิราชันอสูร
แต่ไม่มีใครรู้
ว่าความขัดแย้งของมนุษย์อาจเล็กเกินไป
เมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
ในคืนนั้น
ธันวาเดินไปหาแก่นอนันต์
เขาต้องการคำตอบ
"เจ้ารู้เรื่องนี้"
เสียงในหัวตอบ
"ใช่"
ธันวากำหมัด
"แล้วทำไมไม่บอก"
เสียงนั้นเงียบ
ก่อนตอบ
"เพราะเจ้ายังไม่พร้อม"
ธันวาหัวเราะเบา ๆ
"ข้าเคยถูกทั้งโลกไล่ล่า"
"ข้าต่อสู้กับกองทัพ"
"ข้าเห็นคนตาย"
"เจ้าคิดว่ายังมีอะไรที่ข้าไม่พร้อม"
เสียงนั้นตอบ
"สิ่งที่อยู่หลังประตู"
"ไม่ใช่ศัตรูแบบที่เจ้าเคยพบ"
ธันวานิ่ง
"มันคืออะไร"
ไม่มีคำตอบทันที
จากนั้นเสียงกล่าว
"สิ่งที่แม้แต่ผู้สร้างนิมิต"
"ก็ยังกลัว"
คำพูดนั้นทำให้ธันวาหยุด
เพราะถ้าศาสตราจารย์อธิป
หรือผู้สังเกตการณ์
คนที่สามารถสร้างภาพอนาคตได้
ยังกลัวสิ่งนั้น
แสดงว่ามันอยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์
วันต่อมา
ทีมทั้งหมดประชุม
พวกเขามีสองทางเลือก
หนึ่ง
ซ่อนตัว
ปล่อยให้โลกยังคงเชื่อเรื่องราชันอสูร
สอง
เปิดเผยความจริงทั้งหมด
บอกโลกว่า
ภัยที่แท้จริงยังไม่มาถึง
แต่ปัญหาคือ
ถ้าพวกเขาบอกตอนนี้
โลกอาจไม่เชื่อ
เพราะมนุษย์ยังติดอยู่กับความกลัวเดิม
ดารินทร์พูด
"ถ้าโลกยังมองธันวาเป็นศัตรู"
"พวกเขาจะไม่ฟังเรื่องภัยใหม่"
กฤตภาสพยักหน้า
"เราต้องทำให้พวกเขาเห็น"
ธันวานิ่ง
เขารู้
นี่ไม่ใช่เพียงการพิสูจน์ตัวเองอีกแล้ว
มันเกี่ยวกับทุกคน
แม้แต่คนที่เคยเกลียดเขา
เพราะถ้าสิ่งนั้นมาถึง
มันจะไม่เลือกฝ่าย
ไม่เลือกประเทศ
ไม่เลือกผู้มีพลัง
ทุกคนจะเป็นเป้าหมายเดียวกัน
คืนนั้น
พิมพ์ชนกค้นพบข้อมูลอีกส่วน
เป็นภาพจากโครงการนิมิต
แต่เป็นภาพที่ไม่เคยถูกส่งให้มนุษย์เห็น
ภาพสุดท้ายก่อนราชันอสูร
ไม่ใช่ธันวายืนเหนือซากโลก
แต่เป็นธันวายืนอยู่หน้ารอยแยก
ด้านหลังเขา
คือผู้คนจากทั่วโลก
มนุษย์
ผู้มีพลัง
และอดีตศัตรู
ทุกคนกำลังต่อสู้ร่วมกัน
พิมพ์ชนกมองภาพนั้น
และพูดเบา ๆ
"นี่คืออนาคตที่พวกเขาไม่อยากให้เห็น"
ธันวาถาม
"ทำไม"
เธอตอบ
"เพราะภาพนี้ไม่ได้สร้างความกลัว"
"มันสร้างความหวัง"
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเข้าใจ
บางที
เหตุผลที่สถาบันอรุณเลือกแสดงภาพราชันอสูร
ไม่ใช่เพียงเพื่อสร้างศัตรู
แต่เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์รวมตัวกัน
เพราะศัตรูที่แท้จริง
ไม่กลัวราชันอสูร
มันกลัวโลกที่มนุษย์ทุกคนยืนอยู่ข้างกัน
ในตอนท้ายของคืนนั้น
บนท้องฟ้าเหนือโลก
ไม่มีใครมองเห็น
แต่บางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว
รอยแยกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
ไกลออกไปในอวกาศ
และจากอีกฝั่งหนึ่ง
มีเสียงบางอย่างดังขึ้น
"ในที่สุด"
"ประตูก็เริ่มเปิด"
"โลกใบนี้"
"พร้อมสำหรับการกลับมาของเราแล้ว"
และเป็นครั้งแรก
ที่ธันวาเข้าใจ
เขาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเป็นราชันอสูร
เขาถูกผลักให้กลายเป็นราชันอสูร
เพราะมนุษย์ต้องการใครสักคน
ที่จะยืนอยู่หน้าประตูนั้น
เมื่อสิ่งที่อยู่หลังรอยแยก
ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ
ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ
ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก
ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า
ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด
ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ







