ตอนที่ 107 ความผิดของแม่

ตอนที่ 107 ความผิดของแม่

หลังจากภาพของชายปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ความเงียบภายในห้องทดลองก็หนักอึ้งจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจ ทุกสายตายังคงจับจ้องไปยังหน้าจอที่ดับลงไปแล้ว แต่ไม่มีใครสามารถลืมคำพูดสุดท้ายของชายคนนั้นได้

คนที่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น

หลินเฟิงยืนอยู่กลางห้อง เขารู้สึกเหมือนทุกสิ่งที่เขาเคยเชื่อกำลังถูกทำลายลงทีละชั้น เขาเคยคิดว่าศัตรูของเขาคือคนที่ต้องการฆ่าเขา เคยคิดว่าองค์กรลับเหล่านั้นคือผู้ที่กำหนดชะตากรรมของเขา แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจว่า เบื้องหลังทุกอย่างอาจมีมือที่มองไม่เห็นกำลังควบคุมอยู่

และคนที่อยู่ใกล้ความจริงที่สุด อาจเป็นมาลี

ผู้หญิงที่เคยเป็นหัวหน้าโครงการธันวา

ผู้หญิงที่เคยสร้างระบบซึ่งนำพาเขามาสู่จุดนี้

มาลียังคงยืนอยู่ในห้องโดยไม่พูดอะไร เธอรู้ดีว่าสายตาของทุกคนที่มองมานั้นเต็มไปด้วยคำถาม โดยเฉพาะสายตาของธันวา

เด็กหนุ่มที่เคยคิดว่าเธอคือคนช่วยเหลือเขา

แต่ตอนนี้เขากลับไม่แน่ใจอีกต่อไป

เพราะข้อมูลใหม่ที่เพิ่งถูกเปิดเผย ทำให้เขาพบชื่อหนึ่งที่เขาไม่เคยคาดคิด

แก่นอนันต์

เทคโนโลยีที่เป็นต้นกำเนิดของพลังทั้งหมด

สิ่งที่อยู่ภายในร่างกายของเขา

สิ่งที่ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนแปลงพลังและมองเห็นเศษเสี้ยวของอนาคต

และในเอกสารของโครงการธันวา ชื่อของมาลีปรากฏอยู่ในฐานะผู้ร่วมสร้างมันขึ้นมา

ธันวาเดินเข้าไปใกล้หน้าจออีกครั้ง เขาเลื่อนข้อมูลย้อนหลัง พยายามค้นหาความผิดพลาดของระบบ หาคำอธิบายที่สามารถบอกตัวเองได้ว่าทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

แต่ยิ่งค้นหา เขากลับยิ่งเจอความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิม

แก่นอนันต์ไม่ได้ถูกค้นพบโดยบังเอิญ

มันถูกสร้างขึ้น

และมาลีคือหนึ่งในคนที่อยู่เบื้องหลังการสร้างนั้น

ธันวากำมือแน่น

"คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม"

เสียงของเขาดังขึ้นในห้อง

ทุกคนหันไปมองเขา

มาลีหลับตาลงช้าๆ เธอรู้ว่าคำถามนี้ต้องมาถึงในที่สุด

"รู้อะไร"

หลินเฟิงถาม

ธันวาหันหน้ากลับมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

"เรื่องแก่นอนันต์"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

"แม่เป็นคนสร้างมัน"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบลง

มาลีมองธันวาด้วยสายตาเจ็บปวด

"ธันวา"

แต่เด็กหนุ่มไม่สนใจ เขายังคงจ้องเธอ

"ตอบผมมา"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธ

แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"แม่สร้างสิ่งที่อยู่ในตัวหลินเฟิงขึ้นมาใช่ไหม"

มาลีเงียบ

และความเงียบนั้นก็คือคำตอบ

ธันวาถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่ามาลีเป็นคนที่พยายามช่วยหลินเฟิง เธอเป็นคนเปิดเผยความจริง เธอเป็นคนต่อต้านโครงการธันวา เธอเป็นคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อหยุดการทดลอง

แต่ถ้าเธอเป็นคนสร้างแก่นอนันต์ตั้งแต่แรก

แล้วทั้งหมดนี้หมายความว่าอย่างไร

แม่กำลังช่วยหลินเฟิง

หรือแม่กำลังพยายามแก้ไขความผิดของตัวเอง

ธันวาจำได้ดีว่าในวัยเด็ก เขาเคยเห็นแม่ทำงานตลอดคืน เธอแทบไม่เคยกลับบ้าน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องทดลอง เขาเคยคิดว่าแม่กำลังทำบางอย่างเพื่อช่วยมนุษย์

เขาเคยภูมิใจในตัวเธอ

แต่ตอนนี้เขากลับสงสัยว่า สิ่งที่แม่สร้างขึ้น อาจเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง

"ทำไม"

ธันวาถามเบาๆ

"ทำไมแม่ถึงสร้างมัน"

มาลีมองลูกชายของเธอ ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้น

"เพราะตอนนั้นแม่คิดว่ามันจะช่วยโลก"

ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ในเสียงนั้นไม่มีความสุข

"ทุกคนพูดแบบนั้น"

เขามองไปยังเอกสารบนหน้าจอ

"ทุกคนที่สร้างสิ่งอันตรายมักบอกว่าทำเพื่อช่วยโลก"

คำพูดนั้นแทงเข้าไปในใจของมาลี

เพราะเธอรู้ว่าลูกชายของเธอพูดถูก

หลายปีก่อน โครงการธันวาเริ่มต้นจากความฝันของนักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่ง พวกเขาเชื่อว่ามนุษย์สามารถหลีกเลี่ยงภัยพิบัติได้ หากสามารถมองเห็นอนาคตและควบคุมวิวัฒนาการของตัวเอง

แก่นอนันต์คือกุญแจสำคัญ

มันเป็นสิ่งที่สามารถเชื่อมโยงจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับพลังงานรูปแบบใหม่ ทำให้สามารถรับรู้ความเป็นไปได้ของอนาคตนับล้านเส้นทาง

แต่ปัญหาคือ แก่นอนันต์ไม่ได้เพียงแค่แสดงอนาคต

มันสามารถเลือกอนาคตที่เหมาะสมที่สุด

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ

เพราะเมื่อมนุษย์ได้เห็นอนาคต พวกเขาก็เริ่มต้องการควบคุมมัน

พวกเขาไม่ต้องการป้องกันหายนะอีกต่อไป

พวกเขาต้องการกำหนดว่าหายนะจะเกิดกับใคร

มาลีเคยเชื่อว่าเธอสามารถควบคุมมันได้

จนกระทั่งวันที่เธอเห็นภาพหนึ่ง

ภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากเมือง

เด็กชายที่ถูกเรียกว่า ราชาปีศาจ

เด็กชายคนนั้นคือหลินเฟิง

"แม่เห็นภาพของเขาก่อนที่เขาจะเกิด"

มาลีพูดออกมา

ธันวานิ่ง

"หมายความว่าอะไร"

"แก่นอนันต์คำนวณเส้นทางอนาคตนับไม่ถ้วน และในทุกเส้นทางที่มีความเป็นไปได้สูง หลินเฟิงจะกลายเป็นจุดศูนย์กลางของเหตุการณ์"

มาลีมองไปยังหลินเฟิง

"แต่สิ่งที่ทำให้แม่กลัว ไม่ใช่การที่เขากลายเป็นราชาปีศาจ"

"แล้วอะไร"

หลินเฟิงถาม

มาลีตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"สิ่งที่ทำให้แม่กลัว คือการที่มนุษย์จะทำทุกอย่างเพื่อทำให้ภาพนั้นเกิดขึ้น"

ทุกคนเงียบ

เพราะมันเป็นความจริงที่พวกเขาเห็นมาตลอด

ผู้คนทั้งโลกไม่ได้รอให้ราชาปีศาจเกิดขึ้น

พวกเขากำลังช่วยกันสร้างมันขึ้นมา

ธันวาก้มหน้าลง เขาพยายามทำความเข้าใจ

แม่ของเขาเป็นผู้สร้างแก่นอนันต์

แต่แม่ของเขาก็เป็นคนที่พยายามหยุดมัน

สองความจริงนี้อยู่พร้อมกัน

และนั่นทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด

"แม่เคยคิดไหม"

ธันวาถาม

"ว่าถ้าแม่ไม่สร้างมัน เรื่องทั้งหมดอาจไม่เกิดขึ้น"

มาลีเงียบไปนาน

ก่อนตอบ

"ทุกคืน"

คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้ธันวาชะงัก

"แม่คิดแบบนั้นทุกคืน"

เธอเดินเข้ามาหาลูกชาย

"แม่ใช้ชีวิตหลายปีเพื่อแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำ แม่พยายามทำลายข้อมูล พยายามหยุดโครงการ พยายามซ่อนหลินเฟิงจากคนที่ต้องการใช้เขา"

เธอมองเขา

"แต่แม่รู้ว่าการหนีไม่เคยแก้ไขอะไร"

ธันวาหลับตาลง

เขาอยากโกรธแม่

เขาอยากถามว่าทำไมเธอถึงสร้างสิ่งที่ทำลายชีวิตของผู้คนมากมาย

แต่ในเวลาเดียวกัน เขาก็เห็นความเจ็บปวดของผู้หญิงตรงหน้า

ผู้หญิงที่ไม่ได้เป็นเพียงนักวิทยาศาสตร์

แต่เป็นแม่คนหนึ่งที่ต้องใช้ชีวิตกับความผิดพลาดของตัวเอง

หลินเฟิงเดินเข้ามาช้าๆ

"มาลี"

เธอหันมามองเขา

"ถ้าคุณไม่ได้สร้างแก่นอนันต์"

เขาหยุดเล็กน้อย

"บางทีผมอาจไม่มีโอกาสรอดมาถึงวันนี้"

มาลีมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"แต่ถ้าคุณไม่พยายามหยุดมัน"

หลินเฟิงพูดต่อ

"ผมก็คงไม่มีวันรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือก"

คำพูดนั้นทำให้ธันวาเงยหน้าขึ้น

เขามองหลินเฟิง ก่อนมองแม่ของตัวเอง

บางทีความผิดของมาลีอาจเป็นเรื่องจริง

แต่ความผิดนั้นไม่ได้หมายความว่าเธอไม่เคยพยายามแก้ไข

ทันใดนั้น หน้าจอหลักของห้องทดลองก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

ข้อมูลชุดใหม่ปรากฏขึ้น

เป็นข้อมูลจากแก่นอนันต์

แต่ครั้งนี้มันไม่ได้แสดงอนาคตของหลินเฟิง

มันแสดงภาพของมาลี

ภาพในอดีต

วันที่เธอตัดสินใจทำลายโครงการธันวา

แต่ในภาพนั้น มีใครบางคนยืนอยู่ข้างเธอ

ชายคนเดียวกับที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนหน้านี้

ชายจากอนาคต

และข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นใต้ภาพ

ผู้สร้างไม่ได้มีเพียงคนเดียว

มาลีไม่ใช่ผู้เริ่มต้นทั้งหมด

เธอเป็นเพียงคนแรกที่พยายามหยุดมัน

ธันวาจ้องข้อความนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว

ความจริงเกี่ยวกับแม่ของเขายังไม่จบ

และบางที ความผิดที่แท้จริงของมาลี

อาจไม่ใช่การสร้างแก่นอนันต์

แต่อาจเป็นการที่เธอรู้ว่าใครเป็นผู้ควบคุมมัน

และเลือกเก็บความจริงนั้นไว้

เพื่อรอวันที่หลินเฟิงจะค้นพบด้วยตัวเอง