LOGINตอนที่ 109 คนตายที่ยังสั่งการ
เสียงของศาสตราจารย์อธิปยังคงก้องอยู่ในห้องทดลอง แม้ว่าหน้าจอจะดับลงไปแล้ว แต่คำพูดของเขากลับฝังลึกอยู่ในความคิดของทุกคน
เขาต้องการสร้างราชาปีศาจ
หรือแท้จริงแล้ว เขาต้องการสร้างบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
ผู้ปกป้องโลกจากสิ่งที่จะมา
หลินเฟิงยืนอยู่หน้าจอที่มืดสนิท เขาพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น ชายคนหนึ่งที่ควรเสียชีวิตไปแล้วถึงยี่สิบปีกลับปรากฏตัวขึ้นผ่านระบบสื่อสารของฐานลับ และยอมรับอย่างไม่ปิดบังว่าเขาคือผู้ส่งนิมิตให้คนทั้งโลกเห็น
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงสับสนที่สุดไม่ใช่เรื่องที่อธิปยังมีชีวิตอยู่
มันคือเหตุผลของเขา
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกคนเชื่อว่าราชาปีศาจคือภัยพิบัติที่ต้องหยุดยั้ง แต่ชายคนนี้กลับบอกว่า เขาไม่ได้ต้องการสร้างผู้ทำลายล้าง
เขาต้องการสร้างผู้ปกป้อง
คำถามคือ
ผู้ปกป้องที่ต้องแลกด้วยความตายของผู้คนนับพันล้าน ยังสามารถเรียกว่าผู้ปกป้องได้หรือไม่
ธันวายังคงจ้องข้อมูลบนหน้าจอ เขาไม่สามารถยอมรับความจริงได้ง่ายๆ ชื่อของศาสตราจารย์อธิปปรากฏอยู่ในทุกส่วนของโครงการธันวา แต่ข้อมูลทั้งหมดกลับขัดแย้งกันเอง
ชายคนนี้ตายไปแล้ว
แต่กลับยังควบคุมทุกอย่าง
เขาเหมือนผีที่ไม่เคยหายไปจากโลก
"นี่มันเป็นไปไม่ได้"
ธันวาพูดออกมาเบาๆ
"คนที่ตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปี จะควบคุมโครงการที่ยังดำเนินอยู่ได้ยังไง"
เฉินอวี่รีบตรวจสอบระบบอีกครั้ง เขาเปิดข้อมูลการเสียชีวิตของศาสตราจารย์อธิป ไล่ดูรายละเอียดทุกอย่าง ตั้งแต่รายงานอุบัติเหตุ รายงานทางการแพทย์ ไปจนถึงเอกสารยืนยันตัวตน
ทุกอย่างบอกตรงกัน
ศาสตราจารย์อธิปเสียชีวิตแล้ว
แต่ในเวลาเดียวกัน ระบบของโครงการธันวาก็ยังยืนยันว่าเขาคือผู้ควบคุมสูงสุด
"มีบางอย่างผิดปกติ"
เฉินอวี่พูด
"ข้อมูลสองชุดนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันได้"
หลินเฟิงหันไปมอง
"หมายความว่า"
เฉินอวี่กลืนน้ำลาย
"อาจมีคนใช้ชื่อของเขา"
ทุกคนคิดตามทันที
ถ้าอธิปตายจริง คนที่อยู่เบื้องหลังอาจเป็นผู้สืบทอด หรือใครบางคนที่ใช้ตัวตนของเขา
แต่ก่อนที่พวกเขาจะหาคำตอบได้ มาลีก็พูดขึ้น
"ไม่ใช่"
ทุกคนหันไปหาเธอ
เธอมองข้อมูลของอธิปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
"เขายังมีชีวิตอยู่จริง"
ธันวาขมวดคิ้ว
"แม่รู้ได้ยังไง"
มาลีเงียบไป
ความทรงจำในอดีตกลับมาอีกครั้ง
วันที่ห้องทดลองระเบิด
วันที่ทุกคนเชื่อว่าศาสตราจารย์อธิปเสียชีวิต
วันนั้นเธอเห็นร่างของเขาหายไปต่อหน้าต่อตา แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ ก่อนเกิดเหตุ อธิปได้ทิ้งข้อความหนึ่งไว้ให้เธอ
ข้อความที่เขาบอกว่า
ถ้าวันหนึ่งโลกเห็นอนาคต
อย่าเชื่อสิ่งที่เห็น
เพราะอนาคตที่ถูกเปิดเผย อาจไม่ใช่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่อาจเป็นสิ่งที่ใครบางคนต้องการให้เกิดขึ้น
"ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาบ้า"
มาลีพูด
"ฉันคิดว่าเขาหมกมุ่นกับการควบคุมอนาคตจนเสียสติ"
เธอหยุด
"แต่หลังจากนั้น ฉันถึงรู้ว่าเขาค้นพบบางอย่าง"
หลินเฟิงถาม
"อะไร"
มาลีมองไปยังแก่นอนันต์
"เขาค้นพบว่ามีบางสิ่งกำลังเดินทางมายังโลก"
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบลง
"สิ่งที่มาในอนาคต"
มาลีพยักหน้า
"ใช่"
ธันวาถามทันที
"สิ่งนั้นคืออะไร"
แต่ก่อนที่มาลีจะตอบ ระบบสื่อสารของห้องทดลองก็เปิดขึ้นอีกครั้ง
หน้าจอที่ดับไปแล้วกลับมาสว่าง
คราวนี้ไม่มีภาพรบกวน
ศาสตราจารย์อธิปปรากฏตัวอีกครั้ง
ชายชรายังคงนั่งอยู่ในห้องที่ไม่รู้จัก รอบตัวเต็มไปด้วยเครื่องจักรจำนวนมาก
แต่สิ่งที่แปลกคือ ด้านหลังเขาไม่ได้มีเพียงเทคโนโลยีของมนุษย์
มันมีสิ่งก่อสร้างที่ไม่ควรมีอยู่บนโลก
บางอย่างที่ดูเหมือนมาจากอนาคต
อธิปมองพวกเขาผ่านหน้าจอ
"ฉันคิดว่าพวกเธอคงมีคำถามมากมาย"
หลินเฟิงก้าวเข้าไป
"คุณตายไปแล้ว"
อธิปยิ้มเล็กน้อย
"ใช่"
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก
"แล้วคุณยังอยู่ได้ยังไง"
อธิปมองมือตัวเอง
"เพราะสิ่งที่พวกเธอเรียกว่าความตาย ไม่ได้มีความหมายเหมือนเดิมอีกต่อไป"
เขาหยุด
"เมื่อมนุษย์สามารถส่งข้อมูลผ่านกาลเวลาได้ ร่างกายไม่ใช่สิ่งเดียวที่สามารถเดินทางได้"
หลินเฟิงนิ่ง
เขาเริ่มเข้าใจ
อธิปอาจไม่ได้อยู่รอดด้วยร่างกาย
แต่เขาส่งตัวตนของตัวเองผ่านระบบบางอย่าง
เหมือนกับข้อความจากอนาคต
"คุณคือคนส่งนิมิต"
หลินเฟิงพูด
อธิปพยักหน้า
"ใช่"
"คุณทำให้คนทั้งโลกเห็นว่าผมกลายเป็นราชาปีศาจ"
"ใช่"
"คุณรู้ไหมว่ามีคนตายเพราะเรื่องนี้มากแค่ไหน"
น้ำเสียงของหลินเฟิงเริ่มสั่น
อธิปเงียบไป
ก่อนตอบ
"รู้"
"แล้วคุณยังทำ"
"ใช่"
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนโกรธ
แต่ก่อนที่ใครจะพูด อธิปก็กล่าวต่อ
"เพราะถ้าไม่ทำ โลกจะไม่มีโอกาสรอด"
ห้องทดลองเงียบ
อธิปเปิดข้อมูลใหม่
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ภาพเมืองที่ถูกทำลาย
แต่เป็นภาพโลกทั้งใบที่ถูกปกคลุมด้วยเงาสีดำ
กองทัพบางอย่างกำลังเคลื่อนผ่านอวกาศ
สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเคยเห็น
สิ่งที่ไม่ได้มาจากโลก
"นี่คือสิ่งที่ฉันเห็นจากอนาคต"
อธิปพูด
"ศัตรูที่แท้จริงกำลังมา"
ธันวาจ้องภาพนั้น
"แล้วราชาปีศาจเกี่ยวข้องอะไร"
อธิปมองหลินเฟิง
"เพราะในทุกเส้นเวลา มีเพียงคนเดียวที่สามารถหยุดมันได้"
หลินเฟิงรู้สึกเย็นไปทั้งตัว
"ผม"
อธิปพยักหน้า
"แต่ไม่ใช่หลินเฟิงธรรมดา"
เขาหยุด
"ต้องเป็นหลินเฟิงที่ผ่านทุกอย่าง"
คำพูดนั้นทำให้หลินเฟิงเข้าใจทันที
การไล่ล่า
ความสูญเสีย
ความเกลียดชัง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
อาจเป็นการหล่อหลอมเขา
"คุณกำลังบอกว่า คุณจงใจทำให้ผมเจ็บปวด"
หลินเฟิงถาม
อธิปไม่ได้ปฏิเสธ
"ใช่"
"เพื่อให้ผมกลายเป็นปีศาจ"
"ไม่"
อธิปตอบ
"เพื่อให้เธอแข็งแกร่งพอจะเป็นผู้ปกป้อง"
คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ความโกรธของหลินเฟิงหายไป
เพราะต่อให้เหตุผลของอธิปเป็นจริง
มันก็ไม่ได้ลบความจริงที่ว่า เขาใช้ชีวิตของผู้คนนับล้านเป็นส่วนหนึ่งของแผน
มาลีมองหน้าจอ
"อธิป"
เสียงของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"นายเคยบอกว่าเราจะไม่กลายเป็นคนที่เสียสละมนุษย์เพื่ออนาคต"
อธิปเงียบ
"แต่ตอนนี้นายกำลังทำเหมือนคนที่เราเคยต่อต้าน"
เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของอธิปเปลี่ยนไป
เขาดูเหมือนคนที่แบกรับความเหนื่อยล้ามานานหลายปี
"ฉันรู้"
เขาตอบ
"และนั่นคือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด"
หน้าจอเริ่มมีสัญญาณรบกวน
ก่อนภาพจะดับลง อธิปพูดประโยคสุดท้าย
"ฉันไม่ได้สร้างราชันอสูร"
เสียงของเขาดังก้อง
"ฉันกำลังสร้างผู้ปกป้องโลกจากสิ่งที่จะมา"
หน้าจอดับลง
แต่ไม่มีใครรู้สึกสบายใจ
เพราะคำถามสำคัญยังคงอยู่
ถ้าการปกป้องโลกต้องใช้วิธีที่ทำลายความเป็นมนุษย์
ผู้ปกป้องที่ถูกสร้างขึ้น
จะยังเป็นผู้ช่วยโลก
หรือจะกลายเป็นภัยพิบัติรูปแบบใหม่
หลินเฟิงมองมือของตัวเอง
แก่นอนันต์กำลังเต้นตอบสนอง
เหมือนมันกำลังรออะไรบางอย่าง
และเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มสงสัย
บางทีสิ่งที่น่ากลัวที่สุดอาจไม่ใช่การที่เขาจะกลายเป็นราชาปีศาจ
แต่อาจเป็นวันที่เขาต้องเลือก
ว่าจะเป็นปีศาจเพื่อช่วยโลก
ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ
ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ
ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก
ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า
ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด
ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ







