เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 82 หนึ่งก้าวก่อนเป็นปีศาจ
วันที่เผยแพร่:
2026-08-10 06:32:47ตอนที่ 82 หนึ่งก้าวก่อนเป็นปีศาจ
ความเงียบหลังการตายของวายุอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที
จากนั้นทุกอย่างก็พังทลายลง
ไม่ใช่เพราะกองทัพศัตรู
ไม่ใช่เพราะระเบิด
แต่เพราะหัวใจของคนคนหนึ่งกำลังแตกสลาย
ธันวายืนอยู่กลางอุโมงค์
มือของเขายังคงวางอยู่บนร่างของวายุ
ชายที่เคยเป็นศัตรู
ชายที่เคยเป็นคนเปิดประตูให้ศัตรูเข้ามา
ชายที่เคยเชื่อว่าการฆ่าธันวาคือความยุติธรรม
แต่ในวินาทีสุดท้าย
เขากลับเลือกช่วยเด็ก
เลือกยอมรับความผิด
และเลือกตายเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง
ธันวาไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจตอนนี้คืออะไร
ความโกรธ
ความเสียใจ
ความผิด
ทุกอย่างปะปนกันจนแยกไม่ออก
เสียงในแก่นอนันต์ดังขึ้นอีกครั้ง
"เห็นหรือยัง"
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา
"นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเจ้ายังเชื่อในมนุษย์"
ธันวากัดฟัน
"เงียบ"
"เขาตายเพราะความลังเลของเจ้า"
เสียงนั้นพูดต่อ
"ถ้าเจ้าฆ่าศัตรูตั้งแต่แรก"
"ถ้าเจ้าไม่ปล่อยให้พวกมันมีโอกาส"
"วายุคงไม่ต้องตาย"
คำพูดนั้นแทงเข้าไปในใจ
เพราะมันคือสิ่งที่ธันวากลัวที่สุด
เขาพยายามช่วยทุกคน
แต่สุดท้าย
บางคนก็ยังตาย
แก่นอนันต์เริ่มสั่น
พลังสีดำไหลออกจากร่างมากขึ้น
พื้นใต้เท้าแตกร้าว
อากาศรอบตัวหนักขึ้น
ทหารฝ่ายศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดถอยหลัง
ไม่มีใครกล้ายิง
เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
ไม่ใช่ชายหนุ่มธรรมดาอีกต่อไป
เงาขนาดใหญ่เริ่มปรากฏด้านหลังธันวา
รูปร่างคล้ายสิ่งมีชีวิตจากนิมิต
เขาสีดำ
ดวงตาสีแดง
ร่างที่ใหญ่เกินกว่ามนุษย์
ราชันอสูร
ภาพเดียวกับที่โลกเคยเห็น
ภาพเดียวกับที่ทุกคนหวาดกลัว
กฤตภาสมองภาพนั้น
เขารู้ทันที
นี่ไม่ใช่การต่อสู้กับศัตรูอีกแล้ว
นี่คือการต่อสู้ของธันวากับตัวเอง
"ธันวา"
เขาเรียก
ไม่มีคำตอบ
ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่ง
แต่พลังรอบตัวกำลังขยายขึ้นเรื่อย ๆ
ทหารคนหนึ่งล้มลงด้วยแรงกดดัน
อีกคนพยายามคลานหนี
ธันวาเงยหน้า
ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป
ความมืดกำลังเข้าครอบงำ
เสียงในแก่นอนันต์หัวเราะ
"ใช่"
"นี่คือสิ่งที่เจ้าเป็น"
"ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่พยายามช่วยทุกคน"
"ไม่ใช่มนุษย์ที่พยายามพิสูจน์ตัวเอง"
"แต่คือสิ่งที่ถูกสร้างมา"
พลังเริ่มรวมตัวที่มือของธันวา
เขาเดินไปข้างหน้า
ทหารหลายคนยกอาวุธ
แต่ไม่มีใครยิง
เพราะพวกเขารู้
หากชายคนนี้ปล่อยพลังออกมา
พวกเขาไม่มีทางรอด
ธันวายกมือขึ้น
และในวินาทีนั้น
เขาเกือบปล่อยทุกอย่างออกไป
เกือบปล่อยความโกรธ
เกือบปล่อยความเจ็บปวด
เกือบปล่อยราชันอสูรที่อยู่ในตัวเขา
แต่ก่อนที่พลังจะระเบิด
มีมือหนึ่งแตะลงบนแขนของเขา
ธันวาหยุด
ไม่ใช่เพราะแรง
แต่เพราะเขาจำสัมผัสนั้นได้
พิมพ์ชนก
หญิงสาวที่กำลังหายใจอย่างเหนื่อยล้า
ยืนอยู่ข้างเขา
กฤตภาสตะโกน
"พิมพ์ชนก"
"อย่าเข้าใกล้"
แต่เธอไม่ฟัง
เพราะเธอเห็นบางอย่าง
อนาคตที่กำลังเกิดขึ้น
เธอไม่ได้เห็นด้วยตา
แต่เห็นผ่านพลัง
ทันทีที่มือของเธอสัมผัสธันวา
โลกทั้งใบเหมือนหยุดลง
ธันวาเห็นภาพ
ไม่ใช่ภาพปัจจุบัน
แต่เป็นอนาคต
เขายืนอยู่บนบัลลังก์ขนาดมหึมา
ใต้เท้าของเขา
คือซากเมือง
ไม่ใช่นครไร้ธง
แต่เป็นทุกสิ่งที่เขาเคยปกป้อง
ผู้คนที่เคยเชื่อใจเขา
เพื่อนของเขา
เด็กที่เขาช่วย
ทุกคนกลายเป็นศพ
และเขานั่งอยู่เหนือทุกอย่าง
เหมือนราชันอสูรในนิมิต
ธันวาตัวแข็ง
"ไม่"
เสียงของเขาเบามาก
ภาพเปลี่ยน
เขาเห็นกฤตภาสล้มลง
เห็นขุนเขาหายไป
เห็นรินรดาร้องไห้
เห็นต้นกล้ายืนมองเขาด้วยความกลัว
ไม่ใช่เพราะโลกบอกว่าเขาเป็นปีศาจ
แต่เพราะเขากลายเป็นมันจริง ๆ
พิมพ์ชนกพูดกับเขาผ่านภาพนั้น
"ธันวา"
เสียงของเธอดังชัดเจน
"มองให้ดี"
เขาพยายามหลบสายตา
แต่เธอไม่ยอม
"นี่คืออนาคตที่นายกลัว"
ธันวากำมือ
"ข้าไม่อยากเห็น"
พิมพ์ชนกตอบ
"แต่เจ้าต้องเห็น"
ภาพบัลลังก์ยังคงอยู่
"เพราะมันไม่ได้เริ่มจากวันที่โลกเกลียดนาย"
ธันวานิ่ง
พิมพ์ชนกพูดต่อ
"อนาคตนั้นไม่ได้เริ่มจากความเกลียดของโลก"
เธอหยุด
"แต่มันเริ่มจากวันที่นายยอมให้ความเกลียดตัดสินว่านายเป็นใคร"
คำพูดนั้นทำให้ทุกอย่างหยุด
ธันวาเห็นภาพตัวเอง
ไม่ใช่ราชันอสูร
แต่เป็นเด็กชายคนหนึ่ง
เด็กที่เสียแม่
เสียบ้าน
ถูกทั้งโลกไล่ล่า
และกำลังคิดว่าความเจ็บปวดคือเหตุผลที่เขาต้องเปลี่ยนเป็นสิ่งที่โลกกลัว
เขาเข้าใจ
ศัตรูไม่ได้ต้องการเพียงฆ่าเขา
พวกมันต้องการให้เขายอมรับบทบาทนั้น
ต้องการให้เขาพูดว่า
ใช่
ข้าคือปีศาจ
เพราะเมื่อเขาเชื่อ
นิมิตจะกลายเป็นจริง
ธันวาหลับตา
เสียงในแก่นอนันต์ดังขึ้นอย่างรุนแรง
"อย่าฟังนาง"
"ความเมตตาทำให้เจ้าอ่อนแอ"
"ความลังเลทำให้คนตาย"
ธันวาตอบกลับ
"ไม่"
เสียงนั้นหยุด
"ข้าไม่ได้อ่อนแอเพราะข้าเลือกไม่ฆ่า"
พลังรอบตัวสั่น
"ข้าแข็งแกร่งพอที่จะไม่กลายเป็นสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ"
ความมืดเริ่มแตกออก
เงาราชันอสูรด้านหลังเริ่มสลาย
แต่ไม่ทันทั้งหมด
เพราะพลังจำนวนมากถูกปลดออกไปแล้ว
ธันวาทรุดลงกับพื้น
ทุกคนรีบเข้าไป
กฤตภาสจับเขา
"ธันวา"
เขาไม่ตอบทันที
ร่างกายของเขาสั่น
จากนั้นทุกคนก็เห็น
สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ไม่ใช่พลัง
ไม่ใช่เงาด้านหลัง
แต่คือรอยสีดำบนผิวของเขา
มันเริ่มจากแขน
ลามขึ้นไปถึงไหล่
เป็นลวดลายเหมือนเกราะ
เหมือนผิวของราชันอสูรในนิมิต
มาลีที่ดูข้อมูลผ่านเครื่องสื่อสารเงียบไป
ธันวาถาม
"เกิดอะไรขึ้น"
มาลีตอบช้า ๆ
"แก่นอนันต์กำลังเปลี่ยนร่างเจ้า"
ทุกคนเงียบ
"มันไม่ใช่แค่พลังอีกต่อไป"
เธอกล่าว
"มันกำลังหลอมรวมกับร่างกาย"
ธันวามองรอยดำบนมือ
เขารู้สึกถึงบางอย่าง
ความเย็น
ความหนัก
และเสียงกระซิบที่ยังไม่หายไป
ราชันอสูรไม่ได้ถูกหยุด
มันเพียงถอยกลับ
รินรดามองเขา
"เจ้ากลัวไหม"
ธันวาเงียบ
ก่อนตอบ
"กลัว"
เขามองรอยดำ
"มาก"
พิมพ์ชนกนั่งลงข้างเขา
"ดีแล้ว"
ธันวามองเธอ
เธอยิ้มบาง
"ถ้านายยังกลัว"
"แปลว่านายยังรู้ว่านายไม่อยากเป็นอะไร"
คำพูดนั้นทำให้ธันวานิ่ง
ในอีกด้านหนึ่ง
กองกำลังศัตรูที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกล้องเริ่มรายงาน
ราชันอสูรปรากฏตัว
คำสั่งเตรียมอาวุธหนักถูกส่งทันที
โลกภายนอกเห็นเพียงภาพเดียว
ภาพชายหนุ่มที่มีรอยดำเหมือนปีศาจ
ไม่มีใครเห็นการต่อสู้ภายใน
ไม่มีใครเห็นวินาทีที่เขาหยุดตัวเอง
ไม่มีใครเห็นว่าเขาเลือกไม่ฆ่า
แต่ในนครไร้ธง
คนที่อยู่ตรงนั้นรู้
วันนี้ธันวาไม่ได้ชนะศัตรู
เขาชนะตัวเอง
แต่ชัยชนะนั้นยังไม่สมบูรณ์
เพราะรอยดำบนร่างกายยังคงอยู่
และทุกคนรู้ว่า
ครั้งต่อไป
ถ้าเขาพลาดอีกเพียงครั้งเดียว
ราชันอสูรในนิมิต
บทล่าสุด
คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง
ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ
คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตู
ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ
คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิป
ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก
คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม ตอนที่ 119 ประตูภาชนะ
ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า
คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม ตอนที่ 118 เกาะอรุณ
ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด
คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต
ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค3.6K viewsเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์4.3K viewsOMG!! ฉันย้อนเวลากลับมาเจอปะป๊าตอนเขาอายุ14
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค3.0K viewsหลินหลินกับระบบมิติผันผวน
หลินหลินสาวน้อยนักผจญภัย16.8K viewsสามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ
กัญจารีย์3.5K viewsยักษ์กินเมีย
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ770 viewsThe Despair Stage
Mila Lamunwhip112 viewsตื่นมาอีกทีกลายเป็นแมวดำขนปุยหลังสวนโอสถไปซะได้
พิรุณทมิฬ535 views
