ตอนที่ 86 หลังธงสีขาว

ตอนที่ 86 หลังธงสีขาว

หลังจากวันที่ผ้าสีขาวถูกยกขึ้นเหนือเมืองไร้ธง

โลกไม่ได้มองเห็นความหมายเดียวกัน

สำหรับคนในนครไร้ธง

ผ้าสีขาวนั้นหมายถึงการเริ่มต้นใหม่

หมายถึงสถานที่ที่ไม่มีใครถูกตัดสินจากอดีต

หมายถึงบ้านของผู้คนที่เคยไม่มีที่ยืนบนโลก

แต่สำหรับโลกภายนอก

ภาพนั้นถูกตีความอีกแบบ

ข่าวทุกช่องนำเสนอภาพเดียวกัน

ภาพของธันวายืนอยู่กลางเมือง

ภาพของผู้มีพลังจำนวนมากอยู่รอบตัว

ภาพของผู้คนถือผ้าสีขาวขึ้นเหนือศีรษะ

และคำอธิบายที่ถูกส่งออกไป

"ราชันอสูรสร้างอาณาจักรของตนแล้ว"

ภายในเวลาไม่กี่วัน

ชื่อของนครไร้ธงกลายเป็นหัวข้อที่ถูกพูดถึงทั่วโลก

บางประเทศเรียกร้องให้เพิ่มมาตรการป้องกัน

บางองค์กรประกาศว่าธันวาเป็นภัยคุกคามระดับสูงสุด

บางกลุ่มเริ่มสร้างเรื่องเล่าว่า

เมืองใต้ดินแห่งนี้คือจุดเริ่มต้นของยุคมืด

พวกเขาไม่ได้เห็นกำแพงที่กำลังซ่อม

ไม่ได้เห็นเด็กที่กำลังกลับไปเรียน

ไม่ได้เห็นผู้คนที่กำลังช่วยกันสร้างบ้านใหม่

พวกเขาเห็นเพียงสิ่งเดียว

ราชันอสูร

ชายจากนิมิต

ชายที่โลกถูกสอนให้หวาดกลัว

แต่ในสถานที่ที่ถูกเรียกว่าอาณาจักรของปีศาจ

ความจริงกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

ธันวากำลังยกแผ่นเหล็กขึ้นจากพื้น

ไม่ได้ใช้พลัง

ไม่ได้ใช้แก่นอนันต์

เพียงใช้แรงของตัวเอง

บ้านหลังหนึ่งในเขตตะวันออกได้รับความเสียหายจากการโจมตี

กำแพงด้านหนึ่งพัง

ระบบน้ำเสีย

หลังคาถล่ม

และธันวากำลังช่วยซ่อมมันเหมือนช่างคนหนึ่ง

ชายวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของบ้านมองเขาอย่างไม่แน่ใจ

ครั้งหนึ่ง

เขาเคยกลัวธันวา

เพราะเชื่อเหมือนคนอื่น

ว่าชายคนนี้คือจุดเริ่มต้นของหายนะ

แต่ตอนนี้

เขาเห็นคนคนเดียวกัน

กำลังยกของหนักแทนคนในครอบครัวเขา

"เจ้าควรพักบ้าง"

ชายคนนั้นพูด

ธันวาหันมา

"บ้านยังไม่เสร็จ"

ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ

"ข้าไม่ได้หมายถึงบ้าน"

"ข้าหมายถึงเจ้า"

ธันวาเงียบ

เพราะเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น

ตั้งแต่สงครามจบ

เขาทำงานทุกวัน

ช่วยซ่อมเมือง

ช่วยดูแลตัวทดลองที่ได้รับอิสระ

ช่วยจัดระบบอาหาร

ช่วยเด็กที่ยังฝันร้ายจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา

เขาแทบไม่ได้หยุด

ชายคนนั้นมองรอยดำบนแขนของเขา

ร่องรอยจากแก่นอนันต์

สิ่งที่ยังเตือนว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงคนธรรมดา

"โลกข้างนอกยังเรียกเจ้าว่าราชันอสูร"

เขาพูด

ธันวานิ่ง

ก่อนตอบ

"ข้ารู้"

"แล้วเจ้าไม่โกรธหรือ"

ธันวามองไปรอบเมือง

เด็กกำลังวิ่งเล่น

ผู้คนกำลังซ่อมแซมถนน

กลุ่มนักวิทยาศาสตร์กำลังฟื้นฟูระบบพลังงาน

เขาส่ายหน้า

"ถ้าข้าโกรธทุกครั้งที่คนเข้าใจผิด"

เขาหยุด

"ข้าคงไม่มีเวลาทำสิ่งที่ควรทำ"

คำตอบนั้นทำให้ชายคนนั้นเงียบ

เพราะมันไม่ใช่คำพูดของราชา

ไม่ใช่คำพูดของผู้นำ

แต่มันเป็นคำพูดของคนธรรมดา

ที่เหนื่อย

แต่ยังเดินต่อ

ในอีกด้านหนึ่งของเมือง

เด็กหลายคนกำลังนั่งเรียนในโรงเรียนใต้ดินที่เคยถูกโจมตี

สถานที่แห่งนี้เคยเป็นจุดที่ธันวาเลือกช่วย

แม้ต้องเสียเปรียบในการรบ

แม้ทำให้แนวป้องกันพัง

แต่วันนี้

เด็กเหล่านั้นยังอยู่

ครูกำลังเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ใหม่

ไม่ใช่เรื่องของสงคราม

แต่เป็นเรื่องของการเลือก

เด็กคนหนึ่งยกมือ

"ครูครับ"

"ครับ"

"ราชันอสูรน่ากลัวจริงไหม"

ห้องเรียนเงียบ

เพราะคำถามนั้นยังอยู่ในใจทุกคน

ครูมองเด็ก ๆ

ก่อนตอบ

"แล้วแต่เจ้าจะถามถึงใคร"

เด็กทำหน้าสงสัย

"หมายความว่าอย่างไรครับ"

ครูยิ้ม

"ถ้าถามโลกภายนอก"

"เขาอาจเป็นปีศาจ"

"แต่ถ้าถามคนที่เขาช่วย"

เธอหยุด

"เขาคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นตอนทุกคนกำลังกลัว"

เด็กหลายคนพยักหน้า

จากนั้นเด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้น

"ผมไม่เรียกเขาว่าราชันอสูร"

เพื่อนหันไป

"แล้วเรียกว่าอะไร"

เด็กชายยิ้ม

"พี่ธันวา"

คำเรียกนั้นเริ่มแพร่ไปอย่างช้า ๆ

ตอนแรก

มีเพียงเด็กไม่กี่คน

จากนั้น

ผู้ลี้ภัยบางคนเริ่มใช้

ต่อมา

แม้แต่ผู้ใหญ่ที่เคยกลัว

ก็เริ่มเรียกเช่นเดียวกัน

ไม่ใช่เพราะพวกเขาลืมสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่เพราะพวกเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง

วันหนึ่ง

ธันวาเดินผ่านตลาดกลางเมือง

เขาได้ยินเสียงเด็กเรียก

"พี่ธันวา"

เขาหยุด

หันกลับไป

เด็กหลายคนกำลังวิ่งเข้ามา

บางคนถือของเล่นที่ทำจากเศษวัสดุ

บางคนถืออาหาร

บางคนแค่อยากทักทาย

ธันวานิ่งไป

เพราะคำเรียกนั้นธรรมดามาก

แต่สำหรับเขา

มันมีค่ามากกว่าทุกตำแหน่ง

ราชันอสูร

ผู้ทำลายโลก

ภัยพิบัติ

คำเหล่านั้นเคยเป็นสิ่งที่ติดตามเขา

แต่คำว่า

พี่ธันวา

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า

มีคนมองเห็นตัวเขาจริง ๆ

ต้นกล้าเดินเข้ามาทีหลัง

เด็กชายโตขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยหลังผ่านสงคราม

เขามองธันวา

"ดูเหมือนนายจะดังแล้ว"

ธันวาเลิกคิ้ว

"ดัง?"

"ใช่"

ต้นกล้าพูด

"เด็กทั้งเมืองเรียกนาย"

ธันวาส่ายหน้า

"ข้าไม่ได้อยากดัง"

ต้นกล้าหัวเราะ

"ผมรู้"

เขามองรอบเมือง

"นายแค่อยากให้คนอยู่รอด"

ธันวาไม่ได้ตอบ

เพราะนั่นคือความจริง

เขาไม่เคยต้องการเป็นราชัน

ไม่เคยต้องการให้ใครติดตาม

ไม่เคยต้องการสร้างอาณาจักร

สิ่งเดียวที่เขาต้องการ

คือสถานที่ที่คนอย่างเขา

สามารถมีชีวิตได้โดยไม่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองสมควรมีชีวิต

ในคืนเดียวกัน

ดารินทร์เรียกธันวาไปคุย

พวกเขายืนบนจุดสูงสุดของเมือง

มองเห็นแสงไฟจากบ้านเรือนด้านล่าง

"เจ้ารู้ไหม"

ดารินทร์พูด

"เมื่อก่อนเมืองนี้ไม่มีอะไร"

ธันวาฟัง

"ไม่มีชื่อ"

"ไม่มีธง"

"ไม่มีใครยอมรับ"

เธอมองผ้าสีขาวที่อยู่กลางเมือง

"แต่ตอนนี้"

"ผู้คนกำลังสร้างความหมายของมันเอง"

ธันวาเงียบ

ดารินทร์ถาม

"เจ้าเสียใจไหม"

"เรื่องอะไร"

"ที่โลกยังมองเจ้าเป็นปีศาจ"

ธันวามองขึ้นไปยังเพดานหิน

เหมือนพยายามมองท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป

"เมื่อก่อนข้าเสียใจ"

เขาตอบ

"ข้าอยากให้ทุกคนเข้าใจ"

เขาหยุด

"แต่ตอนนี้"

"ข้าไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนเชื่อ"

ดารินทร์มองเขา

"เพราะอะไร"

ธันวาหันกลับไปมองเมือง

"เพราะที่นี่มีคนที่รู้ว่าข้าเป็นใคร"

เสียงของเขาเบาลง

"แค่นั้นก็พอ"

แต่ในเวลาเดียวกัน

บนโลกภายนอก

การค้นหาความจริงยังดำเนินต่อ

รัฐบาลหลายประเทศเริ่มตั้งคำถาม

ข้อมูลของสถาบันอรุณยังไม่สมบูรณ์

และชื่อของบุคคลในโครงการนิมิตปฐมกาล

ยังคงเป็นปริศนา

เพราะคนที่ควรตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน

ยังคงส่งข้อมูลบางอย่างออกมา

บางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

และนครไร้ธงยังไม่ปลอดภัย

แต่สำหรับค่ำคืนนี้

เป็นคืนแรกหลังสงคราม

ที่ไม่มีเสียงระเบิด

ไม่มีเสียงไซเรน

ไม่มีใครกำลังหนี

ธันวานั่งอยู่หน้าบ้านที่เขาช่วยซ่อม

เด็กกลุ่มหนึ่งนั่งรอบตัวเขา

พวกเขาไม่ได้ถามถึงพลัง

ไม่ได้ถามถึงนิมิต

ไม่ได้ถามถึงราชันอสูร

พวกเขาแค่ถามเรื่องธรรมดา

"พี่ธันวา พรุ่งนี้จะช่วยซ่อมสนามเด็กเล่นไหม"

ธันวายิ้ม

"ถ้าว่าง"

เด็กคนหนึ่งหัวเราะ

"พี่ต้องว่างสิ"

ธันวาหัวเราะเบา ๆ

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

เขาไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังหนี

ไม่ได้รู้สึกเหมือนกำลังต่อสู้กับโลก

เขาเพียงนั่งอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง

กับผู้คนที่เรียกเขาด้วยชื่อธรรมดา

ไม่ใช่ราชันอสูร

ไม่ใช่ปีศาจ

แต่เป็น

พี่ธันวา

และนั่นคือสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับจากโลกภายนอก

บ้าน.