LOGINตอนที่ 88 อนาคตปลอม
หลังจากค้นพบความจริงของโครงการนิมิตปฐมกาล
นครไร้ธงไม่ได้มีเพียงคำถามว่าใครเป็นผู้สร้างนิมิตอีกต่อไป
แต่มีคำถามที่สำคัญกว่า
ทำไมต้องเป็นภาพนั้น
ทำไมมนุษย์ทั้งโลกถึงต้องเห็นอนาคตที่ธันวากลายเป็นราชันอสูร
ทำไมต้องเป็นโลกที่ล่มสลาย
ทำไมต้องเป็นภาพของชายคนหนึ่งยืนอยู่เหนือซากอารยธรรม
ทั้งที่ถ้ามีอนาคตมากมาย
ทำไมต้องเลือกอนาคตที่เลวร้ายที่สุด
ในห้องข้อมูลกลาง
พิมพ์ชนกยังคงตรวจสอบไฟล์จากสถาบันอรุณ
ข้อมูลจำนวนมหาศาลถูกเปิดออกทีละส่วน
แบบจำลองอนาคต
เส้นทางความเป็นไปได้
ผลกระทบของการตัดสินใจ
ทุกอย่างถูกบันทึกไว้
เหมือนมีใครบางคนกำลังมองโลกทั้งใบเป็นเพียงการทดลอง
ธันวายืนอยู่ข้างเธอ
กฤตภาส
ดารินทร์
มาลี
และภาคย์
ทุกคนกำลังมองหน้าจอเดียวกัน
บนหน้าจอคือแผนผังของอนาคตหลายพันเส้น
เส้นหนึ่งมีสีแดงเข้ม
อีกหลายเส้นเป็นสีอื่น
พิมพ์ชนกขยายข้อมูล
"นี่คือสิ่งที่เราพลาด"
เธอพูด
ทุกคนหันมา
"นิมิตไม่ได้แสดงอนาคต"
เธอหยุด
"มันแสดงเพียงหนึ่งในความเป็นไปได้"
ธันวาจ้องหน้าจอ
ภาพหลายเส้นทางปรากฏ
ในบางอนาคต
นครไร้ธงยังคงอยู่
ในบางอนาคต
โลกพบวิธีอยู่ร่วมกับผู้มีพลัง
ในบางอนาคต
ธันวาไม่ได้กลายเป็นราชันอสูร
แต่เป็นผู้นำที่ช่วยเปลี่ยนแปลงโลก
กฤตภาสมองข้อมูล
"แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่เลือกภาพเหล่านี้"
พิมพ์ชนกเลื่อนข้อมูล
คำตอบปรากฏ
"เพราะมันไม่ใช่เป้าหมาย"
ทุกคนเงียบ
เธออธิบาย
"สถาบันอรุณไม่ได้ต้องการทำนายอนาคต"
"พวกเขาต้องการสร้างแรงผลักดัน"
เธอเปิดเอกสารอีกชุด
ชื่อไฟล์
การคัดเลือกภาพนิมิต
รายละเอียดภายในทำให้ทุกคนตกใจ
มีอนาคตหลายล้านรูปแบบ
แต่ถูกคัดเหลือเพียงไม่กี่แบบ
และหนึ่งในนั้น
คือภาพราชันอสูร
พิมพ์ชนกอ่านข้อมูล
"โอกาสเกิดจริง"
เธอชี้ไปที่ตัวเลข
"ต่ำมาก"
ธันวาขมวดคิ้ว
"หมายความว่า"
พิมพ์ชนกตอบ
"อนาคตที่ทุกคนเห็น"
"ไม่ใช่อนาคตที่มีโอกาสเกิดสูงที่สุด"
เธอเลื่อนข้อมูล
"แต่มันคืออนาคตที่สร้างผลกระทบทางจิตใจมากที่สุด"
ความเงียบเกิดขึ้น
เพราะความจริงนั้นน่ากลัวกว่าเดิม
สถาบันอรุณไม่ได้เลือกภาพที่แม่นยำที่สุด
พวกเขาเลือกภาพที่ทำให้มนุษย์กลัวที่สุด
ภาพที่ทำให้คนตัดสินใจเร็วที่สุด
ภาพที่ทำให้คนพร้อมทำทุกอย่างเพื่อหยุดมัน
ดารินทร์พูดเบา ๆ
"พวกเขาไม่ได้บอกอนาคต"
"พวกเขากำลังเขียนมัน"
พิมพ์ชนกพยักหน้า
"ใช่"
เธอเปิดบันทึกของนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง
ข้อความปรากฏ
"มนุษย์ไม่ได้ตอบสนองต่อความจริง"
"มนุษย์ตอบสนองต่อสิ่งที่เชื่อว่าเป็นความจริง"
ธันวาอ่านประโยคนั้น
หัวใจของเขาหนักขึ้น
เพราะเขาเข้าใจแล้ว
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
เขาไม่ได้ต่อสู้กับคำทำนาย
เขาต่อสู้กับความเชื่อของคนทั้งโลก
ในไฟล์ต่อไป
มีบันทึกของศาสตราจารย์อธิป
เสียงบันทึกเก่าดังขึ้น
"มนุษย์มีความสามารถพิเศษ"
เสียงชายคนนั้นดังจากอดีต
"พวกเขาสามารถสร้างสิ่งที่หวาดกลัวขึ้นมาเอง"
ภาพการทดลองปรากฏ
ผู้คนในโลกได้รับนิมิต
จากนั้น
เกิดการเปลี่ยนแปลง
รัฐบาลออกกฎหมายต่อต้านผู้มีพลัง
นักล่าค่าหัวเกิดขึ้น
ผู้คนเริ่มหวาดระแวง
และธันวาถูกผลักออกจากสังคม
เสียงของอธิปดังต่อ
"หากมนุษย์เชื่อว่าเด็กคนหนึ่งจะกลายเป็นปีศาจ"
"พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อทำให้เขาเป็นปีศาจ"
ข้อความสุดท้ายปรากฏ
"สมมติฐาน"
"มนุษย์จะสร้างปีศาจขึ้นมาเอง"
ห้องทั้งห้องเงียบ
เพราะมันไม่ใช่เพียงทฤษฎี
มันเกิดขึ้นแล้ว
โลกเคยพยายามฆ่าธันวา
เพราะกลัวว่าเขาจะทำลายโลก
และทุกครั้งที่เขาถูกผลัก
ทุกครั้งที่เขาสูญเสีย
ทุกครั้งที่เขาถูกบังคับให้ต่อสู้
มันทำให้เขาเข้าใกล้ภาพในนิมิตมากขึ้น
แต่มีสิ่งหนึ่งที่สถาบันอรุณคาดไม่ถึง
ธันวาไม่เดินตามเส้นทางนั้น
เขาหยุดตัวเอง
หลายครั้ง
ในจุดที่เขาควรกลายเป็นปีศาจ
เขากลับเลือกเป็นมนุษย์
พิมพ์ชนกมองเขา
"พวกเขาคำนวณทุกอย่าง"
เธอพูด
"ยกเว้นสิ่งหนึ่ง"
ธันวาถาม
"อะไร"
"การเลือกของนาย"
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบ
เพราะนั่นคือสิ่งที่ไม่มีแบบจำลองใดคำนวณได้
มนุษย์ไม่ได้เป็นเพียงผลลัพธ์ของอดีต
ไม่ได้เป็นเพียงผลของแรงกดดัน
ยังมีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนเส้นทางได้
การเลือก
ในขณะเดียวกัน
ด้านบนของเมือง
เด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นอยู่ใกล้พื้นที่ซ่อมแซม
พวกเขาวิ่งผ่านผ้าสีขาวที่ถูกแขวนไว้กลางเมือง
ไม่มีสัญลักษณ์
ไม่มีตรา
แต่ทุกคนรู้ความหมาย
เด็กคนหนึ่งถาม
"ทำไมเราไม่วาดอะไรบนผ้าผืนนั้น"
ครูตอบ
"เพราะมันเป็นของทุกคน"
เด็กถามอีก
"แล้วถ้าอนาคตเปลี่ยน"
ครูยิ้ม
"ก็วาดใหม่ได้"
คำพูดธรรมดา
แต่สะท้อนสิ่งที่ธันวากำลังต่อสู้
อนาคตไม่ใช่สิ่งที่ถูกเขียนด้วยหมึกถาวร
มันเปลี่ยนได้
ในคืนนั้น
ธันวายืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมือง
มองผ้าสีขาวที่กำลังโบกเบา ๆ
ดารินทร์เดินเข้ามา
"เจ้าคิดอะไรอยู่"
ธันวาตอบ
"ข้าคิดว่า"
เขามองมือของตัวเอง
"ถ้าพวกเขาสร้างอนาคตปลอมขึ้นมา"
เขาหยุด
"สิ่งที่เราต้องทำคือสร้างอนาคตจริง"
ดารินทร์มองเขา
"เจ้ารู้ไหม"
"อะไร"
"เมื่อก่อนข้ากลัวว่านายจะกลายเป็นราชันอสูร"
ธันวายิ้มเล็กน้อย
"ตอนนี้ล่ะ"
เธอมองเมือง
"ตอนนี้ข้ากลัวอย่างอื่น"
ธันวาถาม
"อะไร"
ดารินทร์ตอบ
"ข้ากลัวว่าคนทั้งโลกจะไม่มีวันยอมรับความจริง"
ธันวาเงียบ
เพราะนั่นคือปัญหาใหญ่ที่สุด
แม้พวกเขาจะมีหลักฐาน
แม้จะเปิดเผยความจริง
แต่คนจำนวนมากยังคงต้องการเชื่อสิ่งเดิม
เพราะความกลัวง่ายกว่าความจริง
ทันใดนั้น
ระบบแจ้งเตือนดังขึ้น
พิมพ์ชนกส่งข้อความมา
มีข้อมูลใหม่จากไฟล์ปฐมกาล
ทุกคนกลับไปที่ห้องข้อมูล
บนหน้าจอมีเอกสารอีกชุด
หัวข้อ
การทดลองรอบสุดท้าย
และบรรทัดแรกทำให้ทุกคนหยุด
"เป้าหมายของโครงการ"
"ไม่ใช่การสร้างราชันอสูร"
"แต่เป็นการค้นหาว่า"
"มนุษย์สามารถเปลี่ยนอนาคตที่ถูกกำหนดไว้ได้หรือไม่"
ธันวานิ่ง
เพราะนั่นหมายความว่า
แม้แต่สถาบันอรุณเอง
อาจไม่ได้ควบคุมทุกอย่าง
บางที
พวกเขาอาจกำลังทดลองกับสิ่งที่ใหญ่กว่าที่ทุกคนเข้าใจ
การต่อสู้ระหว่างชะตากรรม
และการเลือกของมนุษย์
พิมพ์ชนกเปิดไฟล์สุดท้าย
แต่ก่อนข้อมูลจะปรากฏ
หน้าจอกลับขึ้นข้อความ
"ผู้สังเกตการณ์กำลังเชื่อมต่อ"
ทุกคนหยุด
เพราะคำนี้ไม่ใช่ของสถาบันอรุณ
ไม่ใช่ของรัฐบาล
ไม่ใช่ของมนุษย์คนใดในโลก
ผู้สังเกตการณ์
จากนอกเส้นเวลา
กำลังกลับมา
และครั้งนี้
พวกเขาไม่ได้ส่งภาพอนาคต
แต่กำลังเฝ้าดูว่า
ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ
ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ
ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก
ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า
ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด
ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ







