ตอนที่ 91 ศัตรูที่ใช้ชื่อของผม

ตอนที่ 91 ศัตรูที่ใช้ชื่อของผม

เสียงข่าวดังไปทั่วนครไร้ธง

ไม่มีใครพูด

ไม่มีใครขยับ

เพราะภาพบนหน้าจอหนักเกินกว่าจะยอมรับ

เมืองแห่งหนึ่งกำลังลุกเป็นไฟ

อาคารพังทลาย

ผู้คนวิ่งหนี

เสียงร้องไห้และเสียงขอความช่วยเหลือดังปะปนกับเสียงระเบิด

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องเงียบ

ไม่ใช่ภาพความเสียหาย

แต่เป็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ

"นี่คือคำสั่งของราชันอสูร"

ด้านล่างภาพคือสัญลักษณ์ของลัทธิราชันอสูร

กลุ่มคนที่อ้างว่ากำลังทำตามเจตจำนงของธันวา

ผู้ประกาศข่าวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"กลุ่มลัทธิราชันอสูรประกาศว่าการโจมตีครั้งนี้เป็นการลงโทษผู้ที่ต่อต้านยุคใหม่"

"พวกเขาอ้างว่ากำลังทำตามคำสั่งของราชันอสูร"

ภาพเปลี่ยน

เป็นภาพสมาชิกของลัทธิหลายคน

สวมชุดดำ

ใช้สัญลักษณ์เดียวกับที่พวกเขาสร้างขึ้น

และยืนอยู่ท่ามกลางไฟ

ธันวายืนอยู่หน้าจอ

สีหน้าของเขานิ่ง

นิ่งจนทุกคนรู้ว่า

ภายในกำลังเดือด

มือของเขากำแน่น

รอยดำจากแก่นอนันต์บนแขนเริ่มขยับเล็กน้อย

แต่ครั้งนี้

ไม่ใช่เพราะความกลัว

ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด

แต่เพราะความโกรธ

ความโกรธที่ลึกที่สุด

เพราะคนเหล่านั้นไม่ได้เพียงทำร้ายผู้บริสุทธิ์

พวกเขากำลังทำลายสิ่งที่เขาพยายามปกป้องมาตลอด

ชื่อของเขา

กฤตภาสมองเขา

"ธันวา"

ไม่มีคำตอบ

"อย่าให้ความโกรธควบคุมเจ้า"

ธันวาหันกลับมา

ดวงตาของเขาเย็นชา

"ข้าไม่ได้โกรธเพราะพวกเขาเกลียดข้า"

ทุกคนเงียบ

"ข้าโกรธ"

เขามองภาพเมืองที่ถูกเผา

"เพราะพวกเขากำลังใช้ชื่อของข้าเพื่อทำให้คนอื่นเจ็บปวด"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเข้าใจ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

ธันวาไม่เคยโกรธที่โลกเรียกเขาว่าปีศาจ

เขาไม่เคยโกรธที่ถูกล่า

ไม่เคยโกรธที่ถูกตัดสิน

แต่ครั้งนี้แตกต่าง

เพราะเขาเห็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด

คนที่อ้างว่ารักเขา

กำลังสร้างสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด

กำลังทำให้ผู้บริสุทธิ์กลัว

กำลังทำให้เด็กอีกหลายคนต้องสูญเสียครอบครัว

เหมือนที่เขาเคยสูญเสีย

พิมพ์ชนกเดินเข้ามา

เธอเห็นภาพอนาคตบางอย่างจากข้อมูลข่าว

สีหน้าของเธอไม่ดี

"มีอะไร"

ธันวาถาม

พิมพ์ชนกเงียบก่อนตอบ

"ถ้าไม่หยุดตอนนี้"

"ลัทธินี้จะโตขึ้น"

เธอมองหน้าจอ

"พวกเขาจะกลายเป็นสิ่งที่โลกใช้ยืนยันว่าเจ้าคือราชันอสูรจริง"

ธันวาหลับตา

เขาเข้าใจ

นี่คือกับดักอีกครั้ง

เหมือนนิมิต

เหมือนสถาบันอรุณ

เหมือนรัฐบาล

ทุกฝ่ายกำลังสร้างเรื่องราวเกี่ยวกับเขา

แต่ครั้งนี้

เรื่องราวนั้นถูกสร้างโดยคนที่เชื่อว่าตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา

ดารินทร์เดินเข้ามา

"เจ้าจะทำอย่างไร"

ธันวาไม่ตอบทันที

เขามองเมือง

มองผู้คนที่เรียกเขาว่าพี่ธันวา

มองเด็กที่เคยกลัวเขา

มองบ้านที่พวกเขาช่วยกันสร้าง

จากนั้นพูด

"ข้าจะหยุดพวกเขา"

กฤตภาสถาม

"ในฐานะอะไร"

คำถามนั้นทำให้ทุกคนเงียบ

เพราะมันสำคัญ

ถ้าธันวาออกไปในฐานะราชันอสูร

โลกจะเห็นว่าเขายอมรับตำแหน่งนั้น

ถ้าเขาใช้พลังทั้งหมด

เขาอาจกลายเป็นภาพที่ศัตรูต้องการ

ธันวาตอบ

"ในฐานะธันวา"

เขาพูด

"ไม่ใช่ราชันอสูร"

วันต่อมา

ข่าวใหม่แพร่ไปทั่วโลก

ธันวาปรากฏตัว

แต่ไม่ได้ประกาศสงคราม

ไม่ได้เรียกกองทัพ

ไม่ได้ขู่ใคร

เขาเพียงส่งข้อความสั้น ๆ

"ผมไม่ได้สั่งให้ใครทำร้ายผู้บริสุทธิ์"

ข้อความนั้นถูกเผยแพร่

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เชื่อ

เพราะไม่นาน

ลัทธิราชันอสูรก็ออกมาประกาศตอบโต้

กวินทร์ปรากฏตัวต่อสื่อ

เขายืนหน้ากล้อง

ใบหน้าสงบนิ่ง

"ท่านธันวายังไม่เข้าใจ"

เขาพูด

"โลกนี้เต็มไปด้วยความอยุติธรรม"

"บางครั้งความสงบต้องเกิดจากการบังคับ"

ธันวาดูภาพนั้น

ความผิดหวังปรากฏในแววตา

เพราะเขาเคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน

คนที่เชื่อว่าตัวเองกำลังช่วยโลก

แต่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ผลลัพธ์

กวินทร์พูดต่อ

"พวกเราจะทำในสิ่งที่ท่านไม่กล้าทำ"

"เราจะสร้างโลกที่ไม่มีใครกล้าต่อต้านราชันอสูร"

ธันวาปิดหน้าจอ

เขารู้แล้ว

การต่อสู้ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน

เขาไม่ได้ต่อสู้กับคนที่อยากฆ่าเขา

แต่กำลังต่อสู้กับคนที่คิดว่ากำลังปกป้องเขา

คืนนั้น

ธันวาเดินไปยังพื้นที่ฝึก

เขายืนอยู่คนเดียว

รอยดำบนแขนยังคงอยู่

เสียงในแก่นอนันต์ดังขึ้น

"น่าสนใจ"

ธันวาไม่ตอบ

"มนุษย์พวกนั้นสร้างตัวตนใหม่ให้เจ้า"

เสียงนั้นพูด

"พวกเขาไม่กลัวเจ้า"

"พวกเขาบูชาเจ้า"

ธันวากำหมัด

"ข้าไม่ต้องการ"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น

"แต่เจ้าก็หยุดไม่ได้"

ธันวาเงียบ

เพราะคำพูดนั้นมีส่วนจริง

เขาไม่สามารถควบคุมความคิดของทุกคน

เขาไม่สามารถห้ามคนใช้ชื่อของเขา

แต่เขาสามารถเลือกสิ่งที่ตัวเองทำ

เขาไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่คนอื่นสร้าง

เช้าวันต่อมา

ธันวาออกจากนครไร้ธง

ไม่ได้มีทหาร

ไม่มีขบวน

ไม่มีธง

มีเพียงเขา

กฤตภาสถามก่อนออกเดินทาง

"เจ้าจะฆ่ากวินทร์หรือไม่"

ธันวาหยุด

คำถามนั้นสำคัญ

เพราะหลายคนคงคิดว่าการกำจัดผู้นำลัทธิคือทางง่ายที่สุด

แต่ธันวาส่ายหน้า

"ไม่"

"ทำไม"

เขาตอบ

"เพราะถ้าข้าฆ่าทุกคนที่สร้างปีศาจจากชื่อข้า"

เขามองมือของตัวเอง

"สุดท้ายข้าก็จะกลายเป็นปีศาจที่พวกเขาบอกว่าเป็น"

คำตอบนั้นทำให้กฤตภาสเงียบ

ธันวาเดินต่อ

เป้าหมายของเขาไม่ใช่การทำลายลัทธิ

แต่คือการหยุดความเชื่อที่กำลังกลายเป็นความรุนแรง

หลายชั่วโมงต่อมา

เขามาถึงสถานที่ที่ลัทธิใช้เป็นฐาน

สมาชิกจำนวนมากยืนรอ

พวกเขาไม่ได้ถืออาวุธด้วยความเกลียด

แต่ถือด้วยความศรัทธา

เสียงหนึ่งดังขึ้น

"ราชันอสูรมาถึงแล้ว"

ธันวาหยุด

คำเรียกนั้นยังคงทำให้เขารู้สึกหนัก

ชายคนหนึ่งเดินออกมา

กวินทร์

เขายิ้ม

"ในที่สุดท่านก็มา"

ธันวามองเขา

"กวินทร์"

"ข้าดีใจ"

เขาพูด

"วันนี้โลกจะได้เห็นว่าท่านอยู่ข้างเรา"

ธันวาส่ายหน้า

"ไม่"

รอยยิ้มของกวินทร์หายไป

ธันวาพูดช้า ๆ

"วันนี้โลกจะได้เห็นว่า"

"ข้าไม่ได้อยู่ข้างพวกเจ้า"

เขามองสมาชิกทั้งหมด

"เพราะข้าไม่เคยขอให้ใครทำร้ายคนอื่นในชื่อของผม"

ความเงียบปกคลุม

กวินทร์มองเขา

และเป็นครั้งแรก

เขาเริ่มเข้าใจ

ว่าชายตรงหน้า

ไม่ได้ต้องการอาณาจักร

ไม่ได้ต้องการผู้ติดตาม

และไม่ได้ต้องการเป็นราชันอสูร

แต่การเข้าใจนั้น

อาจสายเกินไปแล้ว

เพราะเบื้องหลังลัทธิ

มีบางคนกำลังเฝ้ามอง

บางคนที่ต้องการให้ธันวาปฏิเสธพวกเขา

เพื่อสร้างความขัดแย้งครั้งใหม่

และในเงามืด

แผนการของผู้สร้างนิมิต

กำลังเดินหน้าต่อไป.