Chapter 47

| นารา |

ระหว่างที่อยู่ในงาน ทุกคนในงานเหมือนจะรู้จักกันหมด จะมีก็แต่ฉันที่นั่งแกร่วอยู่คนเดียว เพราะแทบไม่รู้จักใครเลย

แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับฉันเท่าไรหรอก เพราะฉันเป็นพวกที่เข้ากับคนอื่นง่าย ทำความรู้จักคนโน้นคนนี้แป๊บๆ ก็คุยกันได้ยาวแล้ว

“นารา ม้านั่งด้วยได้ไหมลูก”

ฉันแหงนหน้าขึ้นมองคุณสุนทรี คุณแม่คนสวยหุ่นดีของคุณเจ้านายที่อยู่ในชุดวิกตอเรียหรูหรา

“เชิญเลยค่ะม้า ตรงนี้ว่างค่ะ”

“เป็นยังไงช่วงนี้ ฮ่องกงเป็นไงบ้างล่ะ การันต์เขาดื้อรึเปล่า”

“โหย...ม้าถามรัวแบบนี้ นาราไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี เอาเป็นว่านาราสบายดีค่ะ งานที่ฮ่องกงเรียบร้อยดี ส่วนคุณการันต์ก็มีดื้อบ้าง แต่นาราเอาอยู่ค่ะ”

“จริงๆ ม้าก็พอจะรู้เรื่องของเราสองคนนะ”

O_O

“หา...!! ม้าก็รู้เรื่องที่เราคบกันแล้วเหรอคะ”

“หืม!?”

“อ้าว...แล้วม้ารู้เรื่องอะไรคะ”

“ม้าหมายถึงรู้เรื่องที่หนูนารากับเจ้าการันต์ไปเซ็นสัญญา แล้วงานก็ราบรื่นดีไงลูก แต่ไม่คิดว่าหนูสองคนจะคบกันเป็นแฟนแล้ว”

ตอนนี้คนที่ดูตกใจกว่าน่าจะเป็นคุณแม่คุณการันต์นี่แหละ ยัยนาราเอ๊ย!! อยากตบปากตัวเองสักร้อยรอบ พูดอะไรออกไปเนี่ย ปากพาซวยแท้ๆ

คุณสุนทรีทำหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกว้างดีใจ มือตบหน้าอกตัวเองแปะๆ ปฏิกิริยาแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันงงเป็นไก่ตาแตก

“ในที่สุด...ในที่สุด...” คุณสุนทรีรีบตะโกนพร้อมกวักมือเรียกคุณการุณที่ยืนอยู่ไม่ห่างมากให้รีบเดินมาหา พลางกระซิบกระซาบบางอย่างให้อีกคนฟัง

“ฮะ จริงเหรอ!!” เสียงอุทานอย่างดีอกดีใจถูกเปล่งออกมา พร้อมกับมือหนาที่ตบเข้ากับไหล่ฉันเบาๆ ทั้งคู่โผเข้ากอดฉันแน่น หนักหน่อยก็ม้าคุณการันต์นี่แหละที่ถึงกับน้ำตาซึม

“ป๊า...ในที่สุดลูกเราก็มีแฟนกับเขาสักที แล้วม้าก็ดีใจนะ ที่คนนั้นเป็นหนูนาราด้วย ถ้าวันไหนพร้อม บอกมาเลยนะ เดี๋ยวม้าจะจัดขบวนขันหมากไปสู่ขอถึงบ้านเลย”

ระหว่างการกอดกันกลม ฉันเห็นสายตาคู่คมกริบมองมาที่เราสามคนจากอีกฝั่งของสระว่ายน้ำ พร้อมกับเดินจ้ำอ้าวก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว

“น้อยๆ หน่อยครับป๊าม้า ดีใจอะไรกันนักหนา”

“อ๋อ...เปล่าๆ ไม่มีไรลูก ป๊าดีใจกับนาราน่ะ”

“เรื่อง?”

“เอ่อ...เรื่องที่นาราลดน้ำหนักลงได้สองโลอะค่ะ” ฉันแถไป สีข้างถลอกจนเลือดออกซิบๆ แล้วมั้งเนี่ย

“ฮะ...!? ไม่น่าใช่”

“เอาหน่า แค่คุยเล่นกันขำๆ น่ะ ไปสนุกกันต่อดีกว่าทุกคน”

โชคดีที่คุณการุณเปลี่ยนเรื่องและเฉไฉพาไปเรื่องอื่นได้ แต่สายตาคนข้างๆ ก็ยังมองฉันไม่กะพริบนี่สิ อีกนิดนี่คงจับหัวฉันกินไปแล้วแน่ๆ

.....

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างสนุกสนานพร้อมกิจกรรมจับฉลาก ประกวดชุดแฟนซี ไหนจะพิธีการเป่าเค้กอีก กว่าจะเลิกก็เกือบตีหนึ่ง ฉันคงต้องเรียกแท็กซี่กลับแล้วแหละ เพราะพี่สุเมธต้องรับส่งแขกอีกหลายกลุ่มกลับบ้าน ส่วนแขกบางคนก็นอนค้างที่ห้องนอนสำรองของบ้านหลังนี้เพราะเมาแอ๋ ขับรถกลับเองไม่ไหว

“คุณการันต์ งั้นนาราเรียกแกร็บหรือแท็กซี่กลับบ้านดีกว่า”

“จะกลับไปทำไม ดึกแล้ว นอนนี่แหละ”

“นารานอนนี่แหละลูก แต่แย่หน่อยนะ วันนี้ห้องนอนแขกเต็มทุกห้องเลย การันต์ให้น้องนอนด้วย แล้วเราไปนอนโซฟาแทนได้ไหม”

แหม...ม้าคะ ไม่รู้เลยเนอะว่าแอบช่วยลูกชายตัวเองอยู่ ฉันตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ได้แต่ยิ้มเจื่อนให้กับม้าและลูกชายของเขา ที่ตอนนี้ทั้งคู่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่แล้วมั้ง

“คะ...ค่ะ” ฉันตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ก่อนโดนมือหนาของคนข้างๆ จับจูงเข้าห้องไปอย่างไม่รีรอ

“สรุปเมื่อกี้คุยอะไรกับป๊ากับม้า...บอกผมมา”

ฉันเริ่มเหงื่อผุด เลิ่กลั่ก แต่ด้วยสกิลการแถที่มีอยู่น้อยนิด จึงพยายามหาข้อแก้ตัวไปให้สีข้างถลอกน้อยที่สุด

“ก็ท่านเอ็นดูนารา แล้วก็ดีใจที่นาราช่วยดูแลคุณ ก็แค่นั้นเอง”

“…”

“จริงๆ” ฉันย้ำประโยคเพื่อให้ดูมีน้ำหนักน่าเชื่อถือมากขึ้น

“งั้นก็แล้วไป”

“ถ้าไม่มีอะไรนาราไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวแล้ว” ฉันรีบเดินหนีสายตาคมกริบของเขาเข้าห้องน้ำไป...สายน้ำเย็นที่ไหลรดลงมาบนตัว มักจะช่วยทำให้สดชื่นขึ้นได้เสมอ ระหว่างอาบน้ำฉันฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อยตามประสา จนรู้สึกได้ถึงสองแขนที่สอดกระชับมาจากด้านหลัง

“คุณการันต์...ตกใจหมดเลย”

“ขออาบน้ำด้วยคนนะครับ”

เฮ้อ...ฉันปฏิเสธได้ซะที่ไหนล่ะ คนด้านหลังกระซิบเบาๆ ข้างหู แต่ไม่ใช่แค่กระซิบแหละ เขาใช้ปลายลิ้นเลียไล้ไปทั่วทั้งซอกคอ แถมท่าทางการขบติ่งหูเบาๆ นั่นอีก