หวั่นไหว 7.2

"คุณชอบหรือเปล่า"

เอเดรียนถามแล้วก็ใช้เศษไม้วาดรูปหัวใจทับซ้อนกับที่หญิงสาวขีดไว้ ตามด้วยศรกามเทพปักสองหัวใจ อย่างที่คนเขามักวาดกัน

"ชอบสิ ฉันชอบความโล่งของทะเล แผ่นน้ำสีครามกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาตัดกับฟ้าใส มันรู้สึกสบายตา สมองปลอดโปร่ง ลมพัดแรงด้วย ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าชอบดมกลิ่นคาวเกลือที่ลอยกับสายลม ชอบเวลาที่คลื่นซัดข้อเท้า มันเหมือนว่าฉันไม่ได้เดินคนเดียว แต่มีคลื่นทะเลเดินไปเป็นเพื่อน"

รอยยิ้มสดใส บ่งบอกถึงความรู้สึกตามที่เธอบรรยาย

"ถ้าคุณชอบ ผมจะพามาอยู่ที่นี่เลยดีไหม"

ชายหนุ่มเขียนชื่อเล่นตัวเองอีกฝั่งของรูปหัวใจ 'เอเดรียน' 

"คุณเขียนไทยได้เหรอ จริงๆ ฉันก็รู้สึกนะว่า ถึงสำเนียงคุณจะไม่ชัดเท่าไหร่ แต่คุณใช้ภาษาได้เท่าๆ กับคนไทยทั่วไป แล้วก็ฟังรู้เรื่องทั้งหมด"

เอเดรียนจับมือหญิงสาวให้ลุกยืน เสยเส้นผมยาวของเธอที่ปลิวไสวเพราะแรงลมไปไว้ด้านหลัง เขี่ยมันทัดใบหูให้ พลางบอกเล่าเกี่ยวกับตัวเอง

"ก็แม่ผมเป็นคนไทยนี่ ถึงจะไม่ได้เกิดที่นี่ และใช้ชีวิตอยู่อเมริกา แต่แม่ก็สอนให้ผมพูดกับท่าน" แค่ได้ยินคำว่าแม่ หรือสิ่งที่สื่อถึงครอบครัวของเขาโรสก็สีหน้าหมองลง

"แม่คุณยังอยู่หรือคะ"

เธอหลุดคำถามเสียมารยาท เอเดรียนขมวดคิ้ว โรสถามเหมือนกับกลัวว่ามารดาเขาจะยังมีชีวิตอยู่ซะอย่างนั้น

"ฉัน เอ่อ ขอโทษนะคะ ที่เสียมารยาท ฉัน..." ใบหน้าของดอกเตอร์เด่นดวงตามมารบกวนจิตใจ

"ไม่เป็นไรโรส"

เขาเข้าใจว่าเธออาจมีปมเรื่องครอบครัว เพราะจากประวัติถูกเก็บมาเลี้ยง แต่สำหรับโรสคิดถึงเพียงเรื่องถูกมารดาของคนรักกีดกัน 

"มัมกับแดดดี้ของผมท่านสบายดี ทั้งคู่อยู่อเมริกา"

"ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับ ฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกไม่สบายใจ แต่คิดให้ดีแล้วครอบครัวของเอเดรียนก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เพียงเพราะเธอพ่ายแพ้ ใจอ่อนยอมเป็นของเล่นให้เขาเท่านั้นเอง

"ผมจะพาคุณไปพบพวกท่าน" เขาจับเธอหันหน้าเข้าหากัน

"อย่าดีกว่าค่ะ" แววตาสุกใสหมองหม่นลง

"ทำไมล่ะ? " ทั้งอยากรู้เหตุผลระคนกับความห่วงใย

"ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ยอมให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรตั้งมากมาย คิดอีกทีก็อายปากที่พูดออกไปแบบนั้น

"คุณเป็นผู้หญิงของผม"

เอเดรียนสบตาสื่อให้รู้ว่าเธอสำคัญสำหรับเขา

"แล้วริก้าละคะ เป็นผู้หญิงของคุณหรือเปล่า ถ้าคุณคบกับคนอื่นอยู่ ฉันก็ไม่อยากจะแย่งใคร"

"ริก้าเคยเป็นผู้หญิงที่ทำสัญญาคู่ควง มีค่าตอบแทน แต่ตอนนี้ผมยกเลิกเธอไปแล้ว"

'สัญญาคู่ควงมีค่าตอบแทน' ภาษาชาวบ้านที่โรสเข้าใจก็คือขายตัวดีๆ นี่เอง

"ที่บอกว่าฉันเป็นผู้หญิงของคุณ เพราะจะทำสัญญาคู่ควงกับฉันหรือคะ” ถามด้วยน้ำเสียงและแววตาแฝงความไม่พอใจเด่นชัด

"ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบ ที่รักโปรดบอกผมเถอะว่า คุณชอบอะไรไม่ชอบอะไร บอกมาตรงๆ แล้วไม่ต้องคิดไปเอง"

มือหนึ่งข้างทาบข้างแก้มหญิงสาว วอนขอให้เธอไม่ปฏิเสธเขา 

"ฉันมีศักดิ์ศรี ไม่ยอมเป็นของเล่นของใคร"

พูดถึงตรงนี้ก็หยุด เมื่อคิดได้ว่าที่ผ่านมาเธอกลายเป็นของเล่นของเอเดรียนไปแล้ว

"ฉันหมายถึง...ฉันไม่ยอมขายศักดิ์ศรีทำสัญญาคู่ควงกับใคร ไม่อยากถูกทิ้งเหมือนอย่างที่คุณทำกับริก้า"

ตอนเอเดรียนพาเธอออกจากห้องน้ำ เมริการ้องเรียกตาม แต่ไร้ความสนใจ ดูแล้วช่างน่าสมเพช พอตกเป็นรองก็ไร้สิทธิ์เรียกร้อง และถูกทิ้งอย่างไม่ไยดี 

"ผมไม่คิดจะทำสัญญานั้นกับคุณ แต่คุณต้องเป็นของผมคนเดียว"   

น้ำเสียงอ่อนโยนกับแววตาวาวหวานเพ่งมอง ทำให้หัวใจหญิงสาวไหวสะท้าน เธอเป็นของเขา แล้วเขาล่ะจะเป็นของเธอคนเดียวหรือไม่ ถามแค่ในใจ แต่ไม่อยากขอคำมั่นอะไรทั้งนั้น เพราะรู้ดีว่าหัวใจของคนไม่แน่นอนเพียงใด เมื่อเกือบสองสัปดาห์ก่อน เธอเองยังคร่ำครวญถึงพี่กฤษณ์จนเมามาย หลังจากวันนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ของหัวใจ ก็เอาแต่คิดถึงเอเดรียน

"ตกลงตามนี้นะ"

ชายหนุ่มย้ำอีกครั้ง ใบหน้าคมโน้มเข้าหา สัมผัสได้ถึงความปรารถนาในแววตาวาวหวาม ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงที่กลีบปากสวย อุ้งมืออบอุ่นหนึ่งข้างประคองใบหน้างามรับจูบ และใช้อีกข้างโอบกอดกายเล็กแนบชิด โรสยกมือเกาะกุมลำแขนแกร่งทั้งสอง เคลื่อนไหวไปกับสัมผัสของเอเดรียน ตอบรับจุมพิตอ่อนหวาน ดูดงับริมฝีปากกันและกัน

ท่ามกลางแสงตะวันสีทองอมส้มกระทบร่าง แรงปะทะของสายลมเย็นไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิของกายทั้งสอง มันเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่ต้องหยุดก่อนที่มือไม้จะเลื่อนไปสัมผัสสิ่งที่ไม่ควรจับในกันในที่สาธารณะ พ่นลมหายใจรดกันไปมา ยืนปรับอารมณ์กันก่อนที่จะจูงมือกลับบ้านพัก 

เอเดรียนจูงมือโรสเดินถึงบ้านพัก เริ่มจูบหญิงสาวตั้งแต่ประตูบ้านจนถึงห้องนอน ปลดเปลื้องเสื้อผ้ากันและกันออก จนเปล่าเปลือยทั้งคู่ ชายหนุ่มจูบปากเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก บดเบียดร่างระหงลงบนเตียงคิงส์ไซซ์ โอ้โลมบนเรือนกายทุกตารางนิ้ว แต่ไม่ให้ในสิ่งที่เธอกำลังปรารถนาที่สุด

"เอเดรียน อา คุณกำลังทรมานฉัน" โรสครวญเสียงพร่า คนใจร้ายใช้ตอหนวดถูไถหลังเธออยู่ เสียวแปลบปราบขนลุกเกรียวไปทั้งตัว แต่ระบายออกได้เพียงดิ้นพล่าน เพราะเขาดันจับยึดมือเธอไว้บนศีรษะ แน่นเสียจนกระดิกไม่ได้ ซ้ำยังให้ท่อนเนื้อแข็งเสียดสีกับร่องขาหนีบ

"ทรมานยังไง คุณอยากได้อะไรหรือ" ยังพูดยั่วเย้าให้โมโห

"คนบ้า! ปล่อยมือฉันนะ" น้ำเสียงเธอโกรธจริงเสียแล้ว ริมฝีปากร้อนเลื่อนมากระซิบข้างหู

"อยากทักทายมันหรือเปล่า"

ชายหนุ่มใช้แท่งร้อนของเขาเขี่ยแก้มก้น เรียกร้องให้เธอเล้าโลมกลับคืนบ้าง ใบหน้าสากเต็มไปด้วยหนวดเคราซุกไซ้ไปบนไหล่เนียน ประกบจูบแล้วคลายกำมือให้อิสระแก่หญิงสาว โรสพลิกตัวขึ้นเหนือร่างใหญ่ เป็นฝ่ายโน้มหน้าเข้าจุมพิตเขาแล้วถามบ้าง