บทที่ 4 ต้องตาต้องใจ

โชนเดินเข้ามาในผับกับเปปเปอร์ มองหากลุ่มเพื่อนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เจมส์ยกมือขึ้นทักสองคนที่เพิ่งมาถึง เปปเปอร์เห็นจึงยกมือทักตอบไป ก่อนจะชี้เป้าหมายให้โชนเห็นแล้วเดินไปด้วยกัน

“อะนี่ของดี ลองดู” นัทบอกพลางยื่นแก้วใส่ของเหลวกับน้ำแข็งให้ทั้งสองคนไป เปปเปอร์กับโชนจึงรับไว้แล้วยกดื่มอย่างไม่ลังเล

“เป็นไง”

“เออดี ขวดนี้กูอยากกินมานานละ” เปปเปอร์ตอบ

“โชนอะ”

“แค่นี้ทำอะไรคอกูไม่ได้หรอก”

“เอ้อ เอากับเขาดิวะ มา ๆ นั่งลง พวกกูมองหาสาวไว้คั่วอยู่ ยังไม่เจอที่ถูกใจเลย”

“ไม่ทิ้งลายฉิบหายพวกมึงนี่ มาผับก็จ้องแต่จะควงสาว” โชนบอก

“เอ๊า ไม่ควงสาวแล้วจะให้ควงแก้วเหล้าไง? มาที่แบบนี้มันก็ต้องหาเหยื่อเปล่าวะ”

หลังจากนั่งกับกลุ่มเพื่อนไปสักพัก หลายคนในกลุ่มก็ต่างลุกจากที่นั่งกันไปขอสาวที่ถูกใจชนแก้ว แต่โชนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม คอยกวาดสายตาดูโดยรอบอย่างดื่มด่ำบรรยากาศ แม้เสียงเพลงจะดังกระหึ่มต่อเนื่องไม่เบาลงเลยก็ตาม แต่เขาก็ชินแล้วกับสถานที่แบบนี้ มีผู้หญิงมาขอชนแก้วเขาก็ชนตอบไปทั้งที่ใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้พูดคุยอะไรกับพวกเธอแม้แต่คนเดียว

ไม่นานก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเต้นโยกย้ายส่ายสะโพก ลีลาของเธอดึงดูดสายตาคนโดยรอบไม่น้อย โชนเองก็สะดุดตาจนต้องหยุดมองที่เธอซึ่งอยู่ไกลออกไปอยู่อย่างนั้น

ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนสะบัดพลิ้วไปมาตามการเคลื่อนไหวของร่างเพรียวบาง พอเธอกระโดด กลุ่มผมเป็นช่อซึ่งถูกม้วนลอนไว้นั้นก็กระดกขึ้นลงเป็นจังหวะมองดูเพลินตา เสื้อสายเดี่ยวสีแดงโชว์แผ่นหลังสีขาวเนียนของหญิงสาวทำให้คนมองยิ่งไม่อาจละสายตาจากเจ้าของความงดงามนั้นได้ เอวคอดเล็กรับกับสะโพกที่ผายสง่า ทั้งความสูงที่เสริมทั้งเรือนร่างให้ดูดีมากขึ้นไปอีก ผู้หญิงคนนี้หุ่นดีมาก ราวกับรูปปั้นที่ได้รับการปั้นมาอย่างประณีตเลยก็ว่าได้

“ขอโทษนะคะ ขอชนแก้วด้วยได้ไหมคะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้าง ๆ แต่โชนก็ยังคงมีสายตาจดจ่อไปที่หญิงสาวคนเดิมนั้นไม่เปลี่ยน เขาไม่สนใจคนข้างกายในตอนนี้ เธอยืนรออยู่หลายวินาทีเขาก็ยังเมิน สุดท้ายจึงหน้าเจื่อนเดินกลับโต๊ะของตนไป มีอีกหลายคนที่มาทำเช่นเดียวกัน และเดินจากโชนไปในท่าทีที่ไม่ต่างกันเลยสักคน

“เอ๊ย เดี๋ยวสิครับ ถ้าเพื่อนผมไม่ชนแก้วด้วย ชนกับผมแทนไหมครับ” เจมส์ซึ่งเดินกลับมาที่โต๊ะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งหน้าบึ้งเพิ่งเดินออกจากโต๊ะตนมาก็ทัก ทว่าเธอกลับปฏิเสธเขาแล้วเดินไปต่อ

“เฮ้ยโชน เป็นไร ทำไมไม่ชนแก้วกับสาวเขาหน่อยอะ หน้าบึ้งกลับไปเลย”

“…” คนถูกถามไม่ตอบ สายตายังคงอยู่ที่หญิงสาวคนเดิม ดูหลงใหลในตัวเธออย่างเต็มที่

“โชน ได้ยินกูไหมเนี่ย”

“เงียบ ๆ ดิ๊ อย่าเพิ่งพูด หนวกหู”

“เอ๊า ..แล้วนี่มึงมองอะไรอยู่เนี่ย”

“…”

“ฮั่นแน่! มองสาวชุดแดงโชว์หลังคนนั้นเหรอ”

“…”

“ป๊าดด ดูแล้วมึงนี่ตาถึงใช่เล่น เอาไง ไปขอเปิดซิงตัวเองกับสาวคนนั้นคนแรกเลยไหม”

“พูดบ้าอะไรของมึง กูก็แค่มองเฉย ๆ ไม่เข้าไปทักเขาหรอก”

“กลัวอะไร หล่อ ๆ อย่างมึงเขาไม่ปฏิเสธหรอก แค่เข้าไปทำหน้าดี ๆ พูดดี ๆ อย่าทำหน้าดุ ทำเสียงเข้มกับเขาเหมือนตอนเป็นเฮดว้ากก็พอ”

โชนยอมละสายตาจากหญิงสาวแล้วกลับมาสนใจเพื่อนของตน พลางส่ายหน้าเบา ๆ

“อ่าว สรุปไม่เอา?”

“ไร้สาระ”

“ไร้สาระ? งั้นกูไปหาเขานะ” บอกจบก็จะเดินไปทันที แต่กลับมีมือแกร่งมาจับแขนเขาไว้อย่างเร็ว โดยที่เจ้าของมือไม่พูดอะไร

“แหนะ หวงเหรอ”

“เปล่า มึงอย่าไปยุ่งกับเขาเลย นั่น เขามากับแฟน”

“…”

“กูเพิ่งเห็นเมื่อกี้ เขากลับไปนั่งที่โต๊ะตอนที่แฟนเขาเดินกลับมา”

“อ๋อ ไม่ไปเข้าหาเขาเพราะแบบนี้เหรอ”

“…”

“เขาอาจจะไม่ใช่แฟนกันก็ได้ อาจจะเป็นเพื่อนไรงี้”

“…”

“ลองไปถามตรง ๆ เลยดิ จะได้ไม่คาใจ”

“ช่างเถอะ กูก็แค่มองเขาเฉย ๆ ไม่ได้อะไร” โชนบอกปัดไป ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดแก้ว

“เฮดว้ากกูเริ่มสนใจสาวแล้วสินะ” เจมส์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะสายตามองไปที่เพื่อนหนุ่ม

“ขอโทษนะครับ” โชนรอโอกาสให้ผู้ชายที่นั่งโต๊ะเดียวกันกับหญิงสาวซึ่งตนคอยมองอยู่มาเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็รีบเดินเร็วตามมาดักข้างหน้าเขา

“มีอะไร” คนถูกกีดขวางทางเดินโดยไม่ทันตั้งตัวตอบไป

“..ผู้หญิงที่นั่งโต๊ะเดียวกับคุณ เป็นแฟนคุณหรือเปล่า”

“..เปล่า ทำไมเหรอ”

“โอเค ขอบคุณ” โชนเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเท่านี้แล้วก็หมุนตัวหันหลังเดินจากเขามา พร้อมกับแอบหยักโค้งมุมปากข้างหนึ่งเล็กน้อย

“เอ๊า.. อะไรของมัน ดูท่าจ้องจะจีบน้องเฟียแน่เลย หึ เสน่ห์แรงไม่แพ้พี่จริง ๆ สมแล้วที่เป็นสายรหัสกัน” เสือเอ่ยกับตัวเองแล้วก็อมยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

“น้องเฟีย เมื่อกี้พี่จะไปเข้าห้องน้ำ มีผู้ชายมาดักหน้าพี่ แล้วถามพี่ว่า ผู้หญิงที่นั่งโต๊ะเดียวกันกับพี่เป็นแฟนพี่หรือเปล่า พี่ก็เลยตอบว่าไม่ใช่ แล้วมันก็ขอบคุณแล้วก็ไปเลย ไม่บอกด้วยว่าถามทำไม” เสือเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากไปเข้าห้องน้ำแล้วพูดบอกกับโซเฟียทันที

“จะจีบเฟียน่ะสิ เฟียไม่เอาหรอกนะ อาหวังแน่ ๆ จ้องแต่จะซั่ม”

“แต่มันก็ดูไม่ใช่ผู้ชายมุ่งเรื่องนั้นเลยนะ พี่เป็นผู้ชายด้วยกันพี่ดูออก ผู้ชายคนนั้นดูเป็นคนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ แต่แบบจริงจัง ดุดัน”

“เงียบ ๆ น่ะฟาดเรียบแน่ ๆ พี่ไม่เคยได้ยินเหรอคะ”

“ก็ใช่ ..แต่-”

“พอเลยค่ะพี่เสือ พี่เจอเขายังไม่ถึงนาทีเลยไม่ใช่เหรอ จะรู้จักเขาดีขนาดนั้นได้ยังไง”

“…”

“ปล่อยไปค่ะ ถ้าเขาจะมายุ่งกับเฟีย เฟียจะจัดการเอง เมินให้หมด คนสวยแค่อยากมาดื่มมาเต้นค่ะ ไม่ได้อยากมานัวกับใคร” บอกจบก็นำแก้วเหล้าของตนมากระดกดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะกระแทกก้นแก้ววางกับโต๊ะอย่างแรงแล้วดีดตัวลุกขึ้นไปเต้นต่ออย่างไม่สนใจสายตาใคร

“ไง บอกว่าไร้สาระ บอกว่าช่างเถอะ สุดท้ายก็ไปถามมาจนได้”

โชนไม่ได้ตอบอะไรแล้วหันไปมองที่หญิงสาวคนเดิม ซึ่งตอนนี้กำลังชูแก้วเหล้าขึ้นแล้วเต้นไปด้วย

“ยังมองเขาอยู่แบบนี้ แสดงว่าเขาโสดใช่ป้ะ”

คนถูกถามไม่พูดตอบ ทำเพียงแค่อมยิ้มบาง ๆ

“แล้วนั่งอยู่ทำไม ทำไมไม่เข้าไปคุยกับเขาล่ะ สานสัมพันธ์ไง”

“เร็วไป กูขอดู ๆ เขาไปก่อน ถ้าเข้าหาเขาเพราะเห็นเขาเต้น เขาได้นึกว่ากูแค่หวังสนุกแน่ ๆ”

“เฮ้ย แล้วมึงจะคบจริงจังเลยเหรอวะ”

“ไม่รู้ กูขอดูก่อนไง กูแค่.. ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้กูสนใจในตัวเขาขนาดนี้มาก่อน”

“..ผู้หญิงสไตล์สาวเจ้ามีตั้งเยอะแยะ แต่มันกลับต้องตาต้องใจเขาแค่คนเดียว”

“พรหมลิขิตเปล่ามึง” เปปเปอร์สะกิดบอกกับเจมส์ที่เพิ่งพึมพำด้วยความฉงนไป ทั้งสองจึงมองตากันแล้วนำแก้วมาชนกันก่อนจะยกดื่มเครื่องดื่มฤทธิ์ร้อนต่อ ขณะกระดกทั้งคู่ก็มองไปที่โชนซึ่งยังคงมีสายตาอยู่ที่สาวคนเดิมอยู่อย่างนั้น สายตาแสดงออกชัดว่าแซวเพื่อนหนุ่มกันอยู่ในใจแค่ไหน

วันต่อมา..

โซเฟียกับปิ่นทานข้าวกลางวันด้วยกันอยู่ที่โรงอาหาร ทั้งสองพูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้น จนเริ่มสนิทสนมกันมากกว่าเดิม

“นี่เรากินข้าวเสร็จ ว่าจะไปขอลายเซ็นพวกพี่ว้ากเขา เฟียไปด้วยกันไหม” ปิ่นเอ่ยชวน

คนได้ยินถึงกับหยุดเคี้ยวสิ่งในปากแล้วใช้นิ้วดันแว่นตาตัวเองขึ้นเบา ๆ ในใจตอบปฏิเสธเสียงดังมาก แต่จะทำยังไงได้ ยังไงเธอก็ต้องไปขออยู่ดี เพราะถ้าไม่ได้ลายเซ็นพวกเขา เธอก็จะไม่ได้เข้าเชียร์ต่อ

“เฟียไม่ไปเหรอ.. ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวเราไปคนเดียวก็ได้ ถึงมันจะน่ากลัวมากก็เถอะ..”

“ไปสิไป เราไปด้วยกันจะได้ไปเป็นเพื่อนกัน ดีกว่าไปคนเดียว”

“ฮิ งั้นเรารีบกินกันดีกว่า เดี๋ยวจะหมดเวลาพักก่อน ไม่รู้พวกพี่เขาจะให้เราทำอะไรแลกกับลายเซ็นกันบ้าง”

“…” แค่คิดก็ปวดหัว ถ้าไม่เจอคู่อริของตัวเอง เธอจะอ่อยจะอ้อนพี่ว้าก 5 คนขอเซลฟีให้จบ ๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องเจอกับอิตานั่น

หญิงสาวสองคนเดินเคียงคู่กันมองหากลุ่มพี่ว้ากในลานเกียร์ ทว่าเพียงครู่เดียวก็เห็นกลุ่มเป้าหมายนั้นนั่งอยู่ ด้วยออร่าของพวกเขาที่ทำให้เป็นที่น่าสนใจมากกว่ากลุ่มอื่น

“เฟีย นั่น” ปิ่นบอก

โซเฟียไล่มองดูทีละคนในแก๊งนั้น ก่อนจะเป่าลมหายใจโล่งอกออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีโชนอยู่ในนั้น

ทั้งสองต่างหยิบสมุดเชียร์ออกมาจากกระเป๋าของตน ส่วนโซเฟียหยิบมือถือขึ้นมาด้วย

“ปะ ไปกัน” สองสาวเตรียมออกตัวก้าวเท้า ทว่ากลับมีคนตัวสูงเดินมาเบียดไหล่โซเฟียจากด้านหลังแล้วก็เดินนำไปข้างหน้าต่อ ไม่หันกลับมามองเลยว่าเมื่อครู่ตัวเองกระทบเฉี่ยวใครจนตัวเซเสียหลัก ราวกับจงใจ

เห็นสีผมพร้อมกับรูปร่างของชายหนุ่มแล้ว โซเฟียยิ่งกำหมัดแน่นกว่าเดิม ตอนนี้เขากำลังเดินตรงไปเข้ากลุ่มพี่ว้ากนั้น

“ไอ้ม่อต้อ” เธอกัดฟันพูดเบา ๆ ถึงตอนนี้เขาจะสูงนำเธอไปมากแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นไอ้เตี้ยม่อต้อของเธอเหมือนเดิม!

โปรดติดตามตอนต่อไป..

กรี๊ดดด สักยกเลยไหมลูกก โซเฟีย (นวดหมัด)