16.1 | บอกหมดเลยเหรอ

               อมลรดากลับมาถึงเพนท์เฮาส์ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ถึงแม้แพรวาจะบอกว่าปัญหาอยู่ที่ ‘คุณปู่’ แต่หญิงสาวรู้ดีว่า ตัวปัญหาที่แท้จริงคือเธอ อมลรดาทิ้งหลังพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนแรง แล้วหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แต่แล้วเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น ร่างเล็กเดินไปเปิดประตู และทันทีที่บานประตูเปิดออก ดวงตากลมโตใสแจ๋วราวตากวางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

               “คุณสุมาลี” อมลรดารีบยกมือไหว้ผู้อาวุโสแล้วเชิญเธอเข้ามานั่งที่ห้องรับแขก “รอสักครู่นะคะ รดาจะไปเอาน้ำมาให้”

               “ไม่ต้อง” สุมาลีบอกเสียงแข็ง หน้าเชิด คอตั้ง “ฉันมาคุยธุระแค่ไม่นาน”

               “มีเรื่องอะไรกับรดาเหรอคะ” หญิงสาวไม่คิดว่าระหว่างเธอกับสุมาลีจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เพราะเครื่องเพชรเก่าแก่ประจำตระกูลที่วริษาใช้ในวันแต่งงานก็ได้คืนมาแล้ว ถ้าจะมีก็คงไม่พ้นเรื่องอคิณ

               “เรื่องคิณ”

               นั่นไง คิดไว้ไม่ผิด

               “เธอรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้คิณเป็นทายาทผู้สืบสกุลเพียงคนเดียวของนรเศรษฐ์ภักดีธาดา เขาเป็นความหวังของทั้งฉันและและคุณปู่ โรงแรมแกรนด์ธาดาต้องการคิณ”

               “คุณสุมาลีพูดมาตรงๆ เถอะ อย่าอ้อมค้อมให้เสียเวลาเลย”

               “ออกไปจากชีวิตคิณซะ”

อมลรดาตัวชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอคิดไว้แล้วว่าสุมาลีต้องพูดเรื่องนี้ แต่พอได้ฟังจริงๆ กลับแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

“เรื่องระหว่างเธอกับคิณ ฉันขอให้มันจบลงใน ‘วันนี้’ แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องพ่อเธอ ฉันรับปากว่าจะปล่อยตัวเขาหลังจากที่คิณแต่งงานกับหนูริต้าแล้ว”

“คุณอคิณจะแต่งงาน...” หญิงสาวรำพึงเสียงแผ่ว แพรวาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ อาจเป็นเพราะกลัวจะหนักเกินไปจนเธอรับไม่ไหว

“ใช่ คุณปู่เตรียมผู้หญิงที่เหมาะสมกับคิณทั้งฐานะ ทั้งชาติตระกูลไว้ให้เขาแล้ว ฉันขอร้องนะรดา อย่าทำลายอนาคตของคิณเลย”

“คุณสุไม่จำเป็นต้องมาขอร้องรดาเลย เพราะคุณอคิณไม่มีทางเลือกรดาอยู่แล้ว”

“เข้าใจผิดแล้วรดา” น้ำเสียงของสุมาลีอ่อนลงเล็กน้อยคล้ายเหนื่อยใจมากกว่าจะใจอ่อนกับหญิงสาวตรงหน้า “คิณประกาศกับทุกคนว่าเขารักเธอ ถ้าต้องเลือก ฉันแน่ใจว่าเขาจะเลือกเธอ แล้วทิ้งตำแหน่งประธานกรรมการบริหารโรงแรมและครอบครัวเพื่อไปอยู่กับเธอ”

               หญิงสาวรับฟังอย่างเงียบงัน บอกไม่ถูกว่าควรดีใจหรือรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ได้รับฟัง “คุณอคิณไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวและขาดความรับผิดชอบแบบนั้นหรอกค่ะ”

               “ฉันไม่อยากเสี่ยง คนกำลังหลง ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ฉันไม่อยากให้คิณตัดสินใจผิดเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ฉันก็เลยต้องมาขอร้องเธอ ให้เป็นคนเดินออกไปจากชีวิตคิณซะ ทำยังไงก็ได้ให้เขาเกลียดเธอ เขาจะได้ตัดใจ ไม่ตามหา”

               “ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

               “ฉันจำเป็นต้องตัดไฟแต่ต้นลม” สุมาลีหน้าเชิด ไหล่ตั้ง หลังตึงขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าเธอไม่ทำตามที่ฉันบอก พ่อเธอไม่รอดคุกแน่ ต่อให้คิณรับปากเธอแล้วว่าจะไม่เอาผิดเขา แต่ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนยัดเขาเข้าคุก”

               “ถ้ารดายอมออกไปจากชีวิตคุณอคิณ คุณสุจะยอมปล่อยพ่อรดาจริงเหรอคะ”

               “ฉันจะปล่อยตัวคุณสุรชัยหลังจากที่เธอหายไปจากชีวิตคิณครบหนึ่งเดือนแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้เธอแอบติดต่อกับคิณ”

               “รดาตกลงค่ะ” อมลรดากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาแตะขอบตาให้ไหลกลับเข้าไปข้างใน ยิ่งรู้ว่าอคิณรักเธอมาก เธอยิ่งฉุดเขาให้ตกต่ำไม่ได้ ที่ยอมเป็นคนจากไปในวันนี้ก็เพราะเธอรักเขามาก

               มากเกินกว่าจะทนเห็นเขาลำบากได้

“ค่ำแล้วทำไมไม่รีบกลับบ้านไปหาภรรยาคะท่านประธาน” แพรวาเดินเข้ามาแซวน้องชายที่คร่ำเคร่งอยู่กับเอกสารกองโตในห้องทำงาน “พอหายดี นิสัยบ้างานก็กลับมาเหมือนเดิมเลยนะ”

               “เอกสารการทุจริตของอาเจษกับพวกทั้งนั้น”

               “แล้วนี่ตำรวจตามตัวอาเจษเจอหรือยัง”

               “หนีออกไปทางชายแดนประเทศเพื่อนบ้าน ตำรวจกำลังติดตามตัวอยู่ คงจับตัวได้เร็วๆ นี้” ผู้บริหารหนุ่มบอกอย่างเหนื่อยใจ แล้วมองสบตาพี่สาวอย่างจริงจัง “พี่แพรครับ”

               “ว่า?”

               “หลังจากจบคดีอาเจษแล้ว ผมจะลาออกจากตำแหน่งประธานกรรมการบริหารโรงแรม”

               “ว่าไงนะ!” แพรวาตกใจแทบร่วงลงจากเก้าอี้ “ถ้าคิณไม่อยู่แล้วใครจะดูแลโรงแรม”

               “ก็พี่แพรไง”

               “พี่เป็นผู้หญิงนะ”

               “ผู้หญิงแล้วไง ที่ผ่านมาพี่แพรทำงานหนักเท่ากันกับผม แล้วช่วงที่ผมป่วย พี่แพรก็ทำหน้าที่รักษาการประธานกรรมการบริหารได้ดีมาก งานเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหา แถมยังมีแคมเปญโฆษณาโรงแรมที่น่าสนใจตั้งหลายแคมเปญ”

               “คุณปู่ไม่ยอมแน่นอน”

               “ถ้าคุณปู่ไม่ยอม ก็ให้คุณปู่กลับมาบริหารเอง” อคิณบอกอย่างหนักแน่น หลังจากใช้เวลานอนคิดมาแล้วทั้งคืน ไม่ใช่ว่าเขาจะเห็นแก่ตัวทิ้งครอบครัว แต่เพราะเล็งเห็นแล้วว่า ต่อให้ครอบครัวไม่มีเขาทุกคนก็อยู่กันได้ แต่อมลรดาไม่มีใคร เธอมีเขาเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวในตอนนี้ และที่สำคัญ ถ้าเขาไม่มีเธอ เขาก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน

               “แปลว่าคิณเลือกรดา”

               “ผมรักรดา ผมทิ้งเธอไม่ได้”

               “แล้วคิณทิ้งโรงแรมได้เหรอ”

               “ถ้าจบเรื่องอาเจษแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ผมต้องห่วง ผมมั่นใจว่าพี่แพรจะบริหารโรงแรมต่อไปได้”

               “ถ้าทำแบบนั้นคุณปู่โกรธตายเลย งานนี้คิณโดนตัดออกจากองมรดกแน่ๆ” แค่คิด แพรวาก็ขนหัวลุกแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าดนัยเด็ดขาดมากแค่ไหน ถ้าลองว่าท่านได้ลั่นวาจาอะไรไว้แล้ว ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามนั้น

               “ผมมีความรู้ เงินส่วนตัวผมก็มีไม่น้อย ยังไงผมก็ไม่อดตาย”

               แพรวาตั้งสติได้แล้วยิ้มให้น้องชายอย่างยอมรับการตัดสินใจของอีกฝ่าย “ถ้าตัดสินใจได้แล้วทำไมไม่รีบบอกรดา รู้มั้ยว่ารดาเครียดมาก มโนไปสารพัด”

               “พี่แพรรู้ได้ไงว่ารดาเครียดเรื่องนี้”

               “ก็เมื่อวานคิณทำตัวไม่ปกติ ถามอะไรก็ไม่บอก รดาก็เลยนัดพี่ออกไปถามว่าคิณมีเรื่องไม่สบายใจอะไรกันแน่”

               “แล้วพี่แพรก็บอกรดาหมดเลยเหรอ!” อคิณเผลอถามเสียงดังด้วยความตกใจ เขาอุตส่าห์ไม่บอกอมลรดาเพราะไม่อยากให้เธอคิดมาก แต่พี่สาวเขากลับเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง

               “อือ” แพรวาพยักหน้ารับ

               “ตาย!” ชายหนุ่มยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างกลัดกลุ้ม “ป่านนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดว่าผมจะทิ้งไปแล้วมั้ง”

               “ร้องตั้งแต่เมื่อคืนแล้วย่ะ” แพรวาทำหน้าเบ้ “ตอนที่รดามาหาพี่น่ะตาแดงช้ำมาเลย เมื่อเช้าก่อนออกจากคอนโดไม่ได้สังเกตหน้าเมียเลยหรือไง”

               “ถามแล้ว แต่รดาบอกว่าโฟมล้างหน้าเข้าตา ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร”

               “เลิกอ่านได้แล้วเอกสารพวกนี้” แพรวาเอื้อมมือมาปิดแฟ้มงานตรงหน้าน้องชาย “รีบกลับคอนโดไปปลอบใจเมียเลย”

               “พี่แพรทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้ว่ารดารู้เรื่องแล้ว ผมจะได้รีบกลับไปตั้งแต่ตอนกลางวัน”

               “พี่ก็งานยุ่งมะ”

               “โอเคๆ ผมรีบไปละ” ว่าแล้วก็รีบเดินออกไปด้วยความร้อนใจระคนเป็นห่วงความรู้สึกของภรรยา