6.1 | แก้ผ้าให้เช็ดตัว

อคิณหยุดมือไว้ที่ขอบกางเกง เพราะกลัวหญิงสาวที่ทำหน้าเลิ่กลั่กจะเป็นลมไปเสียก่อน “คุณควรทำใจให้ชินกับทุกส่วนในร่างกายของผม เพราะงานของคุณคือยั่วผมให้อยากขึ้นเตียงกับคุณ”

               “แค่ยั่วให้อยากแล้วก็หยุดใช่มั้ย” อมลรดาถามเพื่อความแน่ใจ เพราะเพิ่งนึกได้ว่าเธอยังไม่ได้คุยประเด็นนี้กับเขา

               “ผมไม่บังคับฝืนใจคุณ ผมจะทำเท่าที่คุณโอเค เมื่อไหร่ที่คุณพูดว่า ‘ไม่โอเค’ ผมจะหยุด”

               หญิงสาวระบายลมหายใจโล่งอก อย่างน้อยเขาก็พอมีมนุษยธรรมอยู่บ้าง “ถ้างั้นฉันขอใช้สิทธิตอนนี้เลยนะ ฉันไม่โอเค!” เธอบอกชักมือออกจากขอบกางเกงแล้วยิ้มหน้าเจื่อน

               “ผมต้องขาดทุนแน่เลยที่เลือกคุณมาทำงานนี้” อคิณบ่นเซ็งๆ แล้วออกคำสั่ง “เช็ดตัวให้ผมต่อให้เสร็จเลย ถอดกางเกงออก แล้วเช็ดท่อนล่างด้วย”

               อมลราดาหายใจเข้า หายใจออกลึกๆ อยู่หลายครั้งกว่าจะทำใจให้กระตุกปมเชือกที่เอวกางเกงของอคิณออกได้ มือเรียวที่จับอยู่ที่ขอบกางเกงสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ขณะดึงขอบกางเกงลงจากเอวสอบ หน้าท้องแบนราบของเขาไร้ไขมัน หรือจะเรียกเป็นภาษานักออกกำลังกายก็ต้องบอกว่า ‘ลีน’ มาก ซิกซ์แพ็กขึ้นรูปเรียงตัวเป็นลอนสวย อีกทั้งวีไลน์ที่เป็นเหมือนเส้นนำสายตาไปสู่บางอย่างที่ถูกซุกซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงก็เซ็กซี่ขยี้ใจเหลือเกิน

               “คุณชอบออกกำลังกายเหรอ” เธอหาเรื่องคุยแก้อาการประหม่า

               “วีคละสามถึงสี่วัน” เขาตอบพลางเอื้อมมือไปหยิบเสื้อที่ถูกถอดไว้ข้างตัวมาปิดช่วงกึ่งกลางร่างกายเอาไว้ เพราะสงสารหญิงสาวที่มือไม้สั่นจนแทบทำอะไรไม่ถูก “ดึงกางเกงลงได้แล้ว”

               “ค่ะๆ” เธอรับคำแล้วรูดกางเกงขายาวผ้าเนื้อนิ่มซึ่งเป็นชุดคนไข้ออกทางปลายขาของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มเช็ดที่หน้าขาทั้งสองข้าง ไล่ลงไปยังปลายเท้า เสร็จแล้วเอาผ้าขนหนูไปชุบน้ำอุ่นแล้วบิดหมาดก่อนจะส่งให้เขา “ที่เหลือคุณเช็ดเองนะ”

               “นี่มันหน้าที่คุณ จะมาใช้คนเจ็บได้ยังไง” อคิณโวยวาย แต่ก็เห็นใจ “คุณไม่ต้องเปิดเสื้อออกก็ได้ แค่สอดมือเข้าไปเช็ด

               อมลรดาพยักหน้ารับแล้วค่อยๆ สอดมือเข้าไป เช็ดที่โคนขาทั้งสองข้างอย่างระมัดระวังไม่ให้โดนจุดยุทธศาสตร์สำคัญ

               “เช็ดตรงนี้ด้วย” ชายหนุ่มสอดมือเข้ามาใต้เสื้อแล้วคว้ามือเรียวเล็กไปวางแหมะไว้บน ‘อคิณน้อย’ เขาเห็นเธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจพร้อมกับจะชักมือออก แต่เขาไม่ยอม เขากดมือเธอให้แนบไว้

               อมลรดาช็อกตาค้าง เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับสิ่งนี้ แม้จะไม่เห็นด้วยตา แต่เธอก็แน่ใจว่ามันใหญ่มาก       

“กะ...กะ...กรี๊ด!!!” เธอกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นห้อง แค่ได้สัมผัสยังใจสั่นแทบบ้า ถ้าได้เห็นกับตา เธอคงช็อกตายอยู่ตรงนี้

               “อย่าร้อง มันไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเลยคุณ”

               “ปล่อยมือฉันนะ ฉันไม่เอาแล้ว ไม่ทำแล้วงานนี้” เธอบอกรัวๆ พลางสะบัดมือออก หากแต่เขายังกดมือเธอแนบกับส่วนนั้นไม่ยอมปล่อย

               “มันไม่น่ากลัวจริงๆ รดา” เขาพูดพลางปล่อยมือเธอแล้วดึงเสื้อที่คลุมอยู่กึ่งกลางร่างกายออก “คุณดูมันสิ จับมัน ทำความคุ้นเคยกับมัน แล้วคุณจะชอบมัน”

               อมลรดาอ้าปากค้าง เบิกตากว้างยิ่งกว่าคราวแรก เมื่อสิ่งที่เธอกอบกำอยู่เมื่อครู่ปรากฎแก่สายตา

               “กรี๊ด!!!”

               “อย่าร้องรดา เดี๋ยวพยาบาลก็แห่กันเข้ามาหรอก”