8.2 | เอาแต่ใจตัวเอง

กลางดึก ภายในห้องกว้างที่มีเพียงแสงนวลสลัวจากไฟหัวเตียงดวงเล็ก อมลรดาที่กำลังจะผล็อยหลับต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ค่อนข้างดังของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้

               “รดา” เขาเรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ลุกขึ้นมาหา

               “คะ” หญิงสาวขานรับเสียงงัวเงียแล้วเดินมาหาอคิณที่เตียง “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ให้ฉันตามหมอมั้ย”

               “ผม...” ชายหนุ่มอึกอัก

“คุณเป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวจับเนื้อตัวเขาดูด้วยความเป็นห่วง แต่เพราะแสงไฟมืดสลัวจึงมองเห็นไม่ชัด “ฉันไปเปิดไฟดวงใหญ่ก่อนนะคะ”

“ไม่ต้อง” มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือเล็กเพื่อรั้งเธอไว้ “ผมแค่...ปวดฉี่...ช่วยพาไปเข้าห้องน้ำหน่อย”

               อมลรดาแอบยิ้มขำ คืนนี้เขาต้องปลุกเธอให้พาเข้าห้องน้ำหลายรอบแน่ เพราะตอนเย็นเล่นกินไก่ดำตุ๋นยาจีนไปหมดทั้งน้ำทั้งเนื้อ แถมด้วยน้ำทับทิมอีกหลายขวด “รอแป๊บนึงนะคะ ฉันไปเอารถเข็นมาให้”

               “ไม่เอารถเข็น” เขาเกลียดการนั่งรถเข็น เพราะมันทำให้เขาเหมือนคนอ่อนแอ ไร้สมรรถภาพโดยสิ้นเชิง

               “แล้วจะเข้าห้องน้ำยังไงคะ”

               “ผมพอจะเดินได้ แต่ต้องให้คุณช่วยประคอง”

               “ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับอย่างเต็มใจ แล้วช่วยประคองร่างสูงลงจากเตียง จับแขนซ้ายของเขามาพาดที่ไหล่ จากนั้นโอบวงแขนเรียวเล็กไปรอบเอวสอบเพื่อพยุงคนตัวโตกว่าให้ก้าวเดิน “ไหวมั้ยคะ”

               “ไหว” เขาตอบรับเสียงเรียบ แล้วค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว กว่าจะถึงประตูห้องน้ำก็ใช้เวลาหลายนาที “หยุดทำไม” อคิณถามพยาบาลส่วนตัวเมื่อเห็นเธอหยุดอยู่แค่หน้าประตู

               “ฉันจะรออยู่ตรงนี้ คุณก็พอเดินได้ ก็เดินเข้าไปเองก็แล้วกัน”

               “ที่ผมเดินมาถึงตรงนี้ได้ก็เพราะคุณช่วยประคอง”

               “คุณก็ค่อยๆ เดินเกาะผนังห้องน้ำเข้าไปสิ”

               “ไม่” เขาตอบเสียงแข็ง “คุณต้องเป็นคนพาผมเข้าไป” ว่าแล้วก็กระชับวงแขนที่พาดอยู่บนบ่าเล็ก แล้วออกแรงฉุดรั้งหญิงสาวให้เข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

               “มันใช่เรื่องมั้ยที่จะให้ฉันมายืนดูคุณฉี่” คนที่ถูกลากเข้ามาจนถึงหน้าโถชักโครกโวยวายแต่จะวิ่งหนีออกไปก็ทำไม่ได้ เพราะถูกเขาล็อกคอไว้แน่นหนา

               “ดูไว้ให้ชิน จะได้ไม่ต้องร้องกรี๊ดๆ จนโรงพยาบาลแทบแตกอีก”

               “คุณนี่มันโรคจิตชัดๆ” อมลรดารีบหลับตาลงเมื่อเห็นเขาใช้มือข้างขวาจับที่ขอบเอวกางเกงแล้วทำท่าจะดึงลง เธอรอจนกระทั่งได้ยินเสียงกดชักโครกเรียบร้อยแล้วจึงลืมตา จากนั้นก็พยุงร่างสูงไปที่อ่างล้างหน้า “ล้างมือก่อนค่ะ”

               “ล้างให้หน่อย” อคิณยื่นมือข้างขวาไปที่กลางอ่างล้างหน้า

               “มือคุณไม่ได้เจ็บ ล้างเอง”

               “จะล้างยังไงมือเดียว”

               “ก็เอาข้างนี้ไปช่วยสิคะ” หญิงสาวจะยกแขนซ้ายที่พาดบ่าตัวเองออกเพื่อให้เขาล้างมือ ทว่าเขากลับออกแรงต้านเอาไว้ ทำให้เธอขยับแขนเขาออกไม่ได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองคนเกเรตาดุ

               “ถ้าผมปล่อยมือจากคุณแล้วล้ม ผมจะล้มทับคุณ”

               “คุณนี่!” อมลรดากระทุ้งศอกใส่จอมก่อกวนที่ชอบพูดให้ใจสั่นเบาๆ “ยืนดีๆ นะคะ เกิดล้มลงไปฉันรับคุณไม่ไหวนะ” ปากก็บ่น แต่มือเล็กก็เปิดก๊อกน้ำ แล้วจับมือใหญ่ไปรองใต้สายน้ำอุ่นแล้วกดสบู่เหลวจากขวดหัวปั๊มใส่มือตัวเอง จากนั้นก็ถูจนเกิดฟองครีมขาวนุ่ม แล้วนำไปถูที่มือให้ชายหนุ่มอย่างนุ่มนวล

               อคิณแอบยิ้มให้คนปากกับใจไม่ตรงกัน ปากเธอก็พร่ำบ่นและต่อว่า หากแต่การกระทำของเธอนั้นอ่อนโยนอยู่เสมอ

               หลังจากล้างมือให้อคิณเสร็จ อมลรดาก็ประคองเขากลับมานอนที่เตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้จนถึงอกแล้วจะผละกลับไปนอนที่โซฟาตามเดิม แต่ถูกวงแขนแข็งแรงรวบเอวบางแล้วรั้งร่างเล็กให้ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยกัน

               “ว้าย!” หญิงสาวกรีดร้องด้วยความตกใจ และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่ออคิณเอียงหน้ามาประกบริมฝีปากจูบเธอเพื่อเก็บกักเสียงร้อง อมลรดาอยากจะผลักเขาออกแรงๆ แต่ก็เกรงจะกระทบกระเทือนแขนข้างที่เพิ่งถอดเฝือกออกจึงยอมให้เขาจูบแต่โดยดี “เล่นอะไรของคุณ แขนเพิ่งถอดเฝือกออกต้องระวังนะคะ มันยังไม่หายดี เดี๋ยวก็เจ็บขึ้นมาอีกหรอก” เธอต่อว่าเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกแล้ว

               “นอนด้วยกันบนเตียงนี่แหละ เผื่อผมอยากเข้าห้องน้ำอีกจะได้ปลุกคุณได้สะดวก” เขาบอกทั้งที่ยังไม่คลายวงแขนจากเอวบาง

               “ฉันนอนที่โซฟาคุณก็ปลุกฉันได้”

               “เมื่อกี้ผมเรียกคุณตั้งหลายครั้งกว่าคุณจะตื่น”

               “เตียงเล็กนิดเดียวจะนอนเบียดกันเข้าไปได้ยังไง”

               “เอาเถอะน่า นอนให้ชิน ไปอยู่เชียงใหม่เราก็ต้องนอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกันอยู่ดี”

               “หือ?” อมลรดาส่งเสียงในลำคอพร้อมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาภายใต้แสงสลัวอย่างงงๆ

               “งงอะไร คุณต้องทำหน้าที่เป็นภรรยาของผม ก็ต้องนอนด้วยกันสิ” ว่าพลางรั้งร่างบางเข้ามาแนบชิดกับตัวมากขึ้น แล้วยกปลายผ้าห่มไปคลุมให้เธอ ตามด้วยจูบนุ่มนวลที่หน้าผาก “นอนเถอะ อย่างอแง”

               “คุณนั่นแหละเกเร เอาแต่ใจตัวเอง”

               “ผมมีสิทธินี่ แล้วคุณก็ต้องตามใจผมด้วย” อคิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วปิดเปลือกตาลง จึงไม่เห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดทำหน้าง้ำหน้างอเพียงใด