9.1 | อย่าเผลอใจ

เช้าวันต่อมา อมลรดารีบตื่นตั้งแต่เช้าตรู่และรีบลุกจากเตียงคนเจ็บที่นอนกอดเธอไว้ทั้งคืน ก่อนที่พยาบาลหรือก้องภพจะเข้ามาเห็น หญิงสาวรีบทำธุระส่วนตัวและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดินทางที่อคิณเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ เสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินมาปลุกคนที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

               “คุณอคิณคะ ตื่นได้แล้วค่ะ” อมลรดาเขย่าแขนเขาเบาๆ เพียงไม่นานชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นมาถามอย่างสะลึมสะลือ

               “กี่โมงแล้ว ทำไมรีบปลุก”

               “เจ็ดโมงค่ะ ลุกขึ้นมาเตรียมตัวเดินทางเถอะค่ะ คุณก้องเพิ่งโทร. มาบอกว่าจะเข้ามารับคุณออกจากโรงพยาบาลตอนเก้าโมงเช้า”

               “อีกตั้งนาน ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ” คนที่ยังง่วงอยู่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า

               “ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวบอกเสียงดุแล้วดึงผ้าห่มออก “แปดโมงครึ่งหมอจะเข้ามาตรวจอาการคุณก่อนให้ออกจากโรงพยาบาล ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย”

               อคิณยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วใช้มือเสยผมยุ่งๆ ของตัวเองแบบลวกๆ “ผมให้คุณมาเป็นพยาบาลส่วนตัว เป็นเมีย เป็นแม่ของลูก ไม่ใช่มาเป็นแม่ผม”

               “ไหนๆ ฉันก็มีหน้าที่ครอบจักรวาลขนาดนั้นแล้ว ฉันแถมหน้าที่สุดท้ายให้คุณอีกหน้านึงก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจ” เธอว่ายิ้มๆ

               “เป็นแค่เมียก็พอ” อคิณบอกเสียงขุ่น

               “เจ้าค่ะ คุณสามี” อมลรดาโต้กลับอย่างลืมตัว แต่พอรู้ตัวว่าเผลอเรียกเขาว่า ‘คุณสามี’ แก้มทั้งสองข้างก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที และเธอก็แน่ใจว่าตอนนี้มันต้องแดงจัดแน่

               อคิณยิ้มอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันที “ผมชอบ ต่อไปนี้เรียกผมว่าคุณสามีนะ”

               “เมื่อกี้ฉันแค่พูดเล่น แล้วจะเรียกแค่ครั้งเดียว ไม่เรียกอีกเด็ดขาด” หญิงสาวบอกหน้ายู่ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันดูแล ฉันก็จะตามพยาบาลมาให้”

               “ไม่เอา ไม่ต้องเรียกพยาบาล” อคิณคว้าหมับที่ข้อมือเล็กที่กำลังจะยื่นไปกดปุ่มเรียกพยาบาล “ผมจะเอาคุณคนเดียว”

               “นี่คุณ พูดให้มันดีๆ หน่อย” เธอว่าหน้าแดงจัด

               “แค่บอกว่าจะเอาคุณคนเดียว ผิดตรงไหน” เขาแกล้งตีหน้าซื่อ ทั้งที่จงใจพูดให้เธอคิดลึก

               “หยุดพูดไปเลยนะ” อมลรดาว่าหน้าง้ำ

               “เอ๊า...พูดก็ไม่ได้อีก”

               “ถ้าคุณยังไม่หยุดกวนประสาทฉัน ฉันจะไม่ยุ่งด้วยแล้วนะ”

               “เรียกผมว่า ‘คุณสามี’ ก่อน แล้ววันนี้ผมจะทำตัวดีๆ กับคุณทั้งวันเลย”

               อมลรดานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง การรับมือกับจอมกวนประสาทอย่างอคิณทำให้เธอต้องใช้พลังงานมากเหลือเกิน ถ้าเขายอมทำตัวสงบเสงี่ยมได้สักวันก็น่าจะทำให้เธอประหยัดพลังงานไปได้มาก “ก็ได้”

               “งั้นก็เรียกสิ”

               “คุณสามี” หญิงสาวกระแทกเสียงแข็งกระด้าง

               “เรียกให้มันดีๆ หน่อย” อคิณยังสนุกกับการได้แกล้งคนตรงหน้า

               “คุณสามีคะ คุณสามีขา” อมลรดาแกล้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างประชดประชัน “พอใจหรือยังคะคุณสามี”

               “ค่อยรื่นหูหน่อย” ชายหนุ่มยิ้มพอใจทั้งที่รู้ว่าถูกประชด

อมลรดาดูแลอคิณให้ทำธุระส่วนตัว ตลอดจนช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดพร้อมออกเดินทาง พอถึงเวลาแปดโมงครึ่ง นายแพทย์วัยกลางคนที่เป็นเจ้าของไข้ก็เข้ามาตรวจอาการตามเวลานัดหมาย ซึ่งการตรวจใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที

               “อาการทั่วไปโดยรวมถือว่าเป็นปกติแล้วนะครับ จะเหลือก็แต่ทำกายภาพบำบัดให้กลับมาเดินได้เป็นปกติ กับฟื้นฟู ‘เจ้าหนู’ ให้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม” คุณหมอบอกกับคนไข้หนุ่มด้วยสีหน้าแย้มแย้มโดยลืมไปว่า ที่ข้างเตียงยังมีหญิงสาวอีกคนที่ยืนก้มหน้าซ่อนแก้มสีแดงระเรื่อเพราะความกระดากอายจนทำตัวไม่ถูกที่ผู้ชายสองคนพูดถึง ‘เรื่องนั้น’ ให้ได้ยินอย่างเปิดเผย

               “ไม่ต้องห่วงครับหมอ ตอนนี้ผมมีพยาบาลส่วนตัวแล้ว คิดว่าอีกไม่นานก็กลับมาฟิตปั๋งเหมือนเดิม” อคิณพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือนุ่มของหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ใกล้ตัว

               “ฝากคุณรดาดูแลต่อด้วยนะครับ” คุณหมอพูดด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย “ผมขอตัวนะครับ”

               คุณหมอเดินไปยังประตูห้อง สวนกับสุมาลีและแพรวาที่เปิดประตูเข้ามาพอดี คุณหมอทักทายแม่และพี่สาวของอคิณตามมารยาทแล้วเดินออกไป

               “คุณแม่กับพี่แพรมาทำไม ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาส่ง”

               สุมาลีค้อนควักทันทีที่ได้ยินประโยคแสนกวนอารมณ์จากลูกชาย “คิดว่าจะไปอยู่ที่โน่นนานแค่ไหน”

               “จนกว่าจะหายเป็นปกติครับ จะช้าหรือเร็วก็ขึ้นอยู่กับรดา”

               อมลรดาไม่อาจทนสายตาเชือดเฉือนของสุมาลีที่จ้องมาหลังจากที่บุตรชายพูดแบบนั้นได้ จึงขอตัวออกไปรอข้างนอก “ฉันขอออกไปโทร. หาคุณก้องก่อนนะคะ ว่าใกล้มาถึงหรือยัง” ว่าแล้วก็รีบเดินออกไป

               “คุณแม่ทำให้รดากลัวนะคะ” แพรวาพูดขึ้นหลังจากที่อมรดาออกจากห้องไปแล้ว

               “แม่ไม่ชอบ เห็นหน้าทีไรก็นึกถึงแต่เรื่องที่พ่อกับพี่สาวของแม่คนนี้ทำไว้ แล้วเรื่องที่จะให้มาเป็นพยาบาลพิเศษให้คิณ แม่ก็ไม่เห็นด้วยเลย”

               “คุณแม่ครับ ผมตัดสินใจไปแล้ว และจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง” อคิณบอกเสียงเรียบ

               “ระวังเถอะ รดาจะสวมเขาให้แกเหมือนริษาสักวัน”

               “ผมกับรดาไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมาเรียกว่าสวมเขาได้ยังไง” คนเป็นลูกแย้ง

               “ให้มันแน่เถอะ ไม่ใช่ว่าไปอยู่ด้วยกันสองต่อสองแล้วหลงเสน่ห์ขึ้นมาล่ะ” สุมาลีบอกเสียงสะบัด แล้วเดินปั้นปึ่งหนีลูกชายออกไปนอกห้อง

               “คุณแม่คิดมาก ระแวงไม่เข้าเรื่อง” อคิณบ่นอุบอิบ

               “อย่าว่าแต่คุณแม่เลย พี่ก็คิด รดาเป็นเด็กน่ารัก ใครใจแข็งอยู่ได้ก็ตายด้านแล้วละ” แพรวาพูดขำๆ

               อคิณแอบยิ้มนิดหนึ่ง ที่แพรวาพูดก็ถูก ขนาดเขาเป็นแบบนี้ เวลาได้อยู่ใกล้เธอเขายังอดรู้สึกดีด้วยไม่ได้เลย

               “แต่ถ้าไม่อยากมีปัญหากับคุณแม่ คุณปู่ พี่ว่าคิณไม่ควรคิดอะไรกับรดานอกเหนือจากข้อตกลงที่ทำสัญญากันไว้”

               ประโยคถัดมาของแพรวาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอคิณเลือนหายไปทันที