LOGINบรรยากาศยามวิกาลภายในเขตพระราชฐานชั้นในแห่งแคว้นต้าจงมืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สีเงินยวง
บรรยากาศภายในท้องพระโรงแคว้นต้าจงยามนี้เริ่มแปรเปลี่ยนจากความตื่นตระหนกโวยวายของเหล่าขุนนางหน้าเงิน กลายเป็นความตึงเครียดในเชิงยุทธศาสตร์ที่เข้มข้นจนมดสักตัวก็ไม่กล้าเดินผ่านพื้นที่ว่างหน้าพระที่นั่ง แผนการออกศึกของ ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน ถูกวางแผ่หราอยู่บนโต๊ะบัญชาการกลางโถง ทว่าปัญหาใหญ่ระดับชี้เป็นชี้ตายที่ทำเอาเหล่าแม่ทัพอาวุโสพากันนั่งตัวลีบและหลบตาไปมองลวดลายบนพื้นหินอ่อนก็คือ ตำแหน่ง "แม่ทัพกองหน้า"ตำแหน่งนี้ไม่ใช่แค่การขี่ม้าเท่ๆ ไปหน้าขบวน แต่มันคือการเป็นเป้านิ่งเบอร์หนึ่งที่จะต้องเผชิญหน้ากับกองทัพม้าเหล็กซีหยางเป็นคนแรก เป็นคนที่จะต้องพาเหล่าทหารบุกทะลวงฝ่าดงหน้าไม้กลและลูกตุ้มระเบิดเพลิงที่พร้อมจะเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นเนื้อย่างเกรียมๆ ได้ทุกวินาที"ไม่มีใครกล้ารับหน้าที่นี้เลยหรือ?" ฉินจื่อเสวียนตรัสด้วยสุรเสียงที่แฝงไปด้วยความผิดหวัง พระเนตรคมกริบกวาดมองกลุ่มขุนพลที่เคยคุยนักคุยหนาว่า "ดาบเดียวตัดขุนเขา" แต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือน "เต่าหดหัวในกระดอง""หรือว่าพวกเจ้าอยากจะให้ข้าที่เป็นฮ่องเต้ ต้องควบม้าไปเป็นกองหน้าเองคนเดียว แล้วทิ้งให้พวกเจ้านั่งลุ
บรรยากาศภายในท้องพระโรงของแคว้นต้าจงที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยโชคชะตา บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่หนักอึ้งประดุจมีใครเอาลูกตุ้มเหล็กหนักสิบตันมาห้อยไว้บนขื่อเพดาน ควันจากกระถางกำยานขยับไหวไปตามจังหวะการหายใจที่ฟืดฟาดของเหล่าขุนนางที่ยืนเรียงแถวหน้าซีดเซียว รายงานความพ่ายแพ้ยับเยินจากชายแดนเหนือถูกวางแหมะอยู่บนโต๊ะทรงอักษรที่สลักลายมังกรคาบแก้ว ตัวเลขการสูญเสียกำลังพลและป้อมปราการที่ถูกตีแตกพ่ายนั้นถูกเขียนด้วยหมึกสีแดงฉานประดุจเลือด ซึ่งมันกำลังทิ่มแทงตาของฉินจื่อเสวียน ฮ่องเต้หนุ่มผู้รักความสงบอย่างรุนแรง"บัดซบ! พวกซีหยางนั่นมันกล้าดีอย่างไร!"ปัง!!!เสียงฝ่ามือหนาที่ทรงพลังกระแทกลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมดังสนั่นหวั่นไหวประดุจเสียงฟ้าผ่ากลางแดดเปรี้ยง แรงกระแทกนั้นมหาศาลเสียจนถ้วยชาหยกราคาแพงที่วางอยู่ข้างๆ ถึงกับกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศก่อนจะตกลงมาแตกกระจายกลายเป็นเศษธุลี ฉินจื่อเสวียนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พระเนตรที่เคยฉายแววคลั่งรักในยามปกติ บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความพิโรธที่สามารถเผาผลาญทุ่งหญ้าทั้งแคว
ท้องฟ้าเหนือชายแดนทางตอนเหนือของแคว้นต้าจงในยามนี้ไม่ได้เป็นสีครามสดใสอีกต่อไป แต่มันกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาทมิฬที่หอบเอาทั้งกลิ่นสาบของฝุ่นดินและกลิ่นอายแห่งความหายนะพัดผ่านทุ่งหญ้าสีเหลืองนวล บรรยากาศที่เคยเงียบสงบมีเพียงเสียงกระดิ่งคอวัวที่ชาวบ้านต้อนฝูงสัตว์ผ่านด่านบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงคำรามกึกก้องที่ทำเอาแผ่นดินสะเทือนจนขวดเหล้าบนโต๊ะของทหารยามแทบจะกระโดดออกมาเต้นระบำที่เส้นขอบฟ้าทิศเหนือ เงาดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้นประดุจคลื่นน้ำหลากที่ทำจากโลหะ มันคือกองทัพม้าเหล็กแห่งแคว้นซีหยาง กองกำลังที่ขึ้นชื่อว่าบ้าคลั่งและกระหายการทำลายล้างยิ่งกว่ามนุษย์ป้าในวันลดราคาห้างสรรพสินค้า นำโดย แม่ทัพทั่วป๋า บุรุษร่างยักษ์ผู้มีใบหน้าบากประดุจแผนที่โลกและมีดวงตาแดงก่ำราวกับคนไม่ได้นอนมาเจ็ดวัน เขาประทับอยู่บนหลังม้าศึกสายพันธุ์ยักษ์ที่หุ้มด้วยเกราะเหล็กหนาเตอะจนมองไม่เห็นขนแม้แต่เส้นเดียว"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูพวกต้าจงสิ! พวกมันมัวแต่ทำธุรกิจขายแป้งผัดหน้าจนลืมไปแล้วมั้งว่าดาบมีไว้ทำอะไร!" ทั่วป๋าแผดเสียงหัวเราะกึกก้องพลางชูดาบยักษ์ที่หนักกว่าตัวพนักงานบัญชีสามคนรวมกันขึ้
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังแคว้นต้าจง สะท้อนความรุ่งเรืองที่ขยายตัวยิ่งกว่าฟองสบู่ในยุคดอตคอม บรรยากาศภายในกำแพงวังหลวงช่วงนี้ หากจะนิยามสั้นๆ ก็คงเป็นคำว่าสวรรค์ของนักลงทุนภายใต้การนำของ ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน ผู้เปลี่ยนจากกษัตริย์นักรบมาเป็นกษัตริย์นักสนับสนุนเมีย และฮองเฮาไป๋ลี่ถิง ซีอีโอสาวผู้กุมบังเหียนเศรษฐกิจทุกหย่อมหญ้า แคว้นต้าจงในรัชสมัยนี้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ถนนหนทางสะอาดเอี่ยม ประชาชนมีเงินเต็มกระเป๋า และขุนนางทุกคนต่างพากันเข้าคอร์สอบรมสัมมนาวิธีการเพิ่มกำไรในยุคศักดินากันอย่างถ้วนหน้าไป๋ลี่ถิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์หงส์ทองคำที่นางสั่งติดตั้งเบาะนวมสปริงพิเศษเพื่อสุขภาพหลังระดับพรีเมียม มือข้างหนึ่งถือไอแพดไม้แกะสลักที่เชื่อมต่อข้อมูลผ่านมโนจิต ส่วนอีกข้างถือแก้วน้ำสตอเบอร์รี่ปั่นสกัดเย็นที่สั่งตรงจากดอยสูง พระนางกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีพลางกวาดสายตามองกราฟแสดงยอดขายพัดลมมือถือพลังงานไขลานที่กำลังทำยอดอย่างต่อเนื่อง"อา... ความสงบสุขนี่มันช่างหอมหวานประดุจกลิ่นธนบัตรใบใหม่จริงๆ นะไคเซอร์" ไป๋ลี่ถิงเปรยขึ้นพลางจิบน้
ภายใต้ผืนฟ้ากว้างที่ประดับประดาด้วยดวงดาราพราวระยับประดุจใครบางคนเอาเพชรน้ำหนึ่งไปโปรยทิ้งไว้บนกำมะหยี่สีดำขลับ ลมวสันตฤดูพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นสดชื่นและกลิ่นอายของดอกไม้กลางคืนที่กำลังบานสะพรั่งมาทักทายระเบียงที่สูงที่สุดของหอสังเกตการณ์มังกรทอง สถานที่แห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่เหนือทุกสรรพสิ่งในวังหลวง เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สามารถมองเห็นอาณาจักรต้าจงได้กว้างไกลแบบพาโนรามา 360 องศา ชนิดที่ว่าหากมีใครแอบโดดงานไปกินหมูกระทะอยู่ท้ายเมือง ไป๋ลี่ถิง ฮองเฮาสายเปย์ก็สามารถใช้แว่นตาสแกนเจอได้ในทันทีไป๋ลี่ถิงประทับยืนสงบนิ่งอยู่ริมระเบียงหินอ่อนที่สลักลวดลายเมฆามงคล มือเรียวบางพาดอยู่บนราวหินที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นจากแสงแดดตอนกลางวัน พระนางไม่ได้สวมมงกุฎหงส์ที่หนักอึ้งหรือชุดพิธีการที่รุ่มร่าม มีเพียงชุดผ้าไหมเนื้อดีสีนวลตาที่พลิ้วไหวไปตามแรงลม แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอาบไล้ใบหน้าสวยเฉี่ยวทำให้พระนางดูราวกับนางเซียนที่หลุดออกมาจากภาพวาด แต่เป็นนางเซียนที่มีเครื่องคิดเลขอยู่ในหัวและมีแผนผังการตลาดอยู่ในระดับเซลล์สมองทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นจากทางด
สายลมยามเย็นพัดหอบเอาความสดชื่นและกลิ่นอายของประทัดที่เพิ่งจะมอดดับไปมาทักทาย ไป๋ลี่ถิง ฮองเฮาผู้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งเครือบุปผาสวรรค์โอสถกรุ๊ป พระนางประทับยืนอยู่บนระเบียงสูงของหอสังเกตการณ์ทิศตะวันออก มือเรียวบางข้างหนึ่งถือแก้วน้ำสมุนไพรสกัดเย็นที่สั่งทำพิเศษส่วนอีกข้างหนึ่งวางทาบบนราวหินอ่อนที่สลักลวดลายหงส์เหินเวหาอย่างงดงาม นัยน์ตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นตากรอบทองทอดพระเนตรลงไปยังลานกว้างด้านล่างที่บัดนี้เต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มรำไรจากโคมไฟนับหมื่นดวงเบื้องล่างนั้น พี่หญิงใหญ่ไป๋ลี่ซู ถูกส่งตัวเข้าสู่เรือนหออย่างสง่างาม ไป๋ลี่ถิงมองเห็นแผ่นหลังของอัครเสนาบดี ฉวนเฟินหาน ที่ควบม้านำหน้าด้วยท่าทางที่ดูภาคภูมิใจสลับกับความเขินอายเมื่อถูกชาวเมืองแซวเป็นระยะ พระนางมองเห็นรอยยิ้มของพี่สาวที่ผุดพรายออกมาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงโปร่งแสง รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความมั่งคั่งของสินเดิมที่นางเปย์ให้ แต่เป็นรอยยิ้มของสตรีที่ได้รับอิสรภาพทางใจและความรักที่แท้จริงกลับคืนมา"จบไปอีกหนึ่งโปรเจกต์ใหญ่..." ไป๋ลี่ถิงพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่อิ่มเอมใจอย่างที่สุด ความรู้ส
สายลมยามบ่ายพัดโชยเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นหอมฉุนจัดของดอกมู่ตันที่ปลูกเรียงรายอยู่หน้าเรือนฝั่งตะวันออกเข้ามาภายในห้องโถงอันโอ่อ่า บรรยากาศภายในเรือนของอนุหมินนั้นช่างแตกต่างจากเรือนหลักของฮูหยินเอกราวกับสรวงสวรรค์กับขุมนรกชั้นล่างสุด ผนังห้องตกแต่งด้วยภาพวาดวิจิตรบรรจง พื้นปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มสีแดงส
แสงแดดอุ่นยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวมรกตของเรือนฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นที่พำนักของบรรดาอนุภรรยาคนโปรดแห่งจวนเผิงกวงโหว บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะต่อกระซิกราวกับกำลังมีงานเฉลิมฉลอง ไป๋ลี่ถิงในชุดกระโปรงสีเทาซีดเซียวที่ดูคล้ายกับผ้าขี้ริ้วมากกว่าอาภรณ์ของสตรีชั
แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านช่องโหว่บนหลังคากระเบื้องที่แตกร้าว ทอดตัวเป็นลำแสงสีทองอาบไล้ฝุ่นละอองที่ล่องลอยคว้างอยู่กลางอากาศภายในห้องนอนของฮูหยินเอกแห่งจวนเผิงกวงโหว ไป๋ลี่ถิงยืนท้าวสะเอวอยู่กลางห้องด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมงผิดวิสัยสตรีในห้องหอ นางเพิ่งจะส่งมารดาเข้านอนพักผ่อนหลังจากเหตุการณ์ปะ
ฝุ่นควันจากการวิ่งหนีหางจุกตูดของบรรดาอนุภรรยายังไม่ทันจะจางหายไปจากลานหน้าเรือนหลัก บรรยากาศที่เพิ่งจะกลับมาเงียบสงบได้เพียงแค่ชั่วอึดใจก็มีอันต้องถูกทำลายลงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ทว่าลากยาวอย่างเกียจคร้านดังสะท้อนมาตามระเบียงทางเดินไม้ที่ผุพัง ไป๋ลี่ถิงซึ่งกำลังยืนกอดประคองร่างอันสั่นเทาของมาร







