ตอนที่5เราจะมาพบกันใหม่

งานเฉลิมฉลองจัดขึ้นหลายวันผ่านไปราษฎรล้วนมีสุขถ้วนหน้าเจี้ยนหยาเก็บ กระจาดปลาที่ขายจนหมด ก่อนจะแวะไปที่ร้านขายไก่

“ป้าเจี้ยน วันนี้ที่หน้าประตูวังเวลาเย็นมีการแจกจ่ายอาหารที่อร่อยระดับเดียวกับเครื่องเสวย แล้วยังมีการโปรยเหรียญทองกับเหรียญเงินอย่างละแสนตำลึง ข้าเห็นว่าป้าเจี้ยน เป็นคนกันเองนะถึงบอก ข้านี้จะรีบขายรีบปิดร้านไปกันทั้งบ้าน”

“งานอะไรหรือเถ้าแก่ตง”

“ฝ่าบาท กลับมานั่งบัลลังก์หลังจากที่ถูกพวกกบฏ ลอบสังหารบัดนี้ ทวงบัลลังก์คืนได้แล้วอีกอย่างว่ากันว่าเป็นข่าวดีที่สุดฮองเฮาทรงพระครรภ์ ฝ่าบาทจึงดีใจจัดงานเฉลิมฉลอง แล้วยังงดภาษีอีกตั้งสามปีงานนี้เพราะพระบารมีจริงๆ เดิมถูกทำการกบฏมีเสียงร่ำลือว่าฝ่าบาทสิ้นพระชนม์มาครั้งนี้นับว่าเป็นข่าวดีถึงสามต่อ555อย่าลืมไปนะป้าเจี้ยน” เจี้ยนหยาพยักหน้าน้อยๆ คิดถึงซูเหยาที่ไม่ได้กินของดีดีนานแล้วหากได้ลิ้มรสอาหารดีดีเทียบเท่าเครื่องเสวยคงดีไม่น้อยอยู่บนเรือนแพกินแต่ปลาเช้าข้าวต้มปลาเย็นก็ปลาแห้ง จ่ายเงินซื้อไก่แล้วรีบไปที่เรือที่จอดไว้ตั้งใจไปรับซูเหยา ให้มางานเฉลิมฉลองเพื่อซูเหยาจะได้มีรอยยิ้มบ้างหลายวันมานี้ซูบผอมจนน่าใจหายแม้จะซื้อยาบำรุงครรภ์ไปซูเหยาก็ยังคงกินมื้อเว้นมื้อ

“ซูเหยาวันนี้มี การแจกจ่ายอาหารที่หน้าประตูวัง แม่ตั้งใจชวนเจ้าไป” ซูเหยายิ้มเศร้าๆ

“ท่านแม่ อยากให้ซูเหยาไปใช่ไหม”

“เจ้าหลายวันมานี้ เปลี่ยนไปอีกทั้ง ยังไม่ร่าเริงเหมือนเดิม เจ้าข้าวต้มปลาจากไปสักวันจะต้องกลับมาตามคำสัญญาตอนนี้สิ่งที่ทำได้คืออย่าเศร้าหมองเกินไปจะทำให้ลูกในท้องของเจ้าไม่แข็งแรง”

“ลูกจะจำไว้ท่านแม่รักซูเหยาเช่นไรซูเหยาก็จะรักและดูแลลูกในท้องเช่นนั้นไม่สนใจว่าจะมีพ่อคอยช่วยดูแลเขาหรือไม่” ยิ้ม ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ เมื่อคิดว่าในท้องมีอีกหนึ่งชีวิตในนั้น

“รอเจ้าข้าวต้มปลากลับมา ระหว่างนี้ดูแลตัวเองกับลูกให้ดี อย่าทำให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าหมอง หากเจ้าเป็นทุกข์ลูกของเจ้าจะไม่แข็งแรงถึงไม่มีเจ้าข้าวต้มปลาก็ยังมีแม่และลูกของเจ้าข้าวต้มปลาในท้องของเจ้า” ยิ้มกว้าง

“เช่นนั้นเราไปกันเถอะนานๆ จึงจะได้ออกจากเรือนแพเสียที”

เจี้ยนหยาดึงมือซูเหยาลงไปในเรือ พายเรือกลับเข้าฝั่ง ซูเหยาเอามือละพื้นน้ำปล่อยน้ำเย็น แทรกซึมเข้าสู่ผิวกายปล่อยวางความทุกข์ทั้งหมดเสีย คิดถึงซีซวน และอ้อมกอดอบอุ่นอ่อนหวานสักวันต้องได้พบกันอีกแน่นอน แค่คิดว่าต้องได้พบกันไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหนเป็นวันเป็นเดือนหรือเป็นปี หากซีซวนกลับมาแล้วพบว่าซูเหยามีเจ้าตัวน้อยที่เป็นลูกของซีซวนเขาจะทำหน้าแบบไหน ลูกน้อยจะมีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนพ่อไหม ซูเหยายิ้มเมื่อคิดว่าซีซวนจะต้องทำสีหน้าประหลาดใจ

วังหลวงซีซวนประคอง อิงฝานให้นั่งลงบนแท่นนอนอย่างทะนุถนอม

“ค่อยๆ เดินจะกระทบไปถึงลูกของข้า”

“ฝ่าบาทอิงฝานยังไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่ามีบางอย่างในครรภ์”

“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องยิ่งบำรุงให้เขาเติบโตออกมาพบหน้าข้าโดยเร็ว” อิงฝานยิ้ม

“การคัดตัวสนมคนใหม่ในปีนี้”

“อย่าเพิ่งเอ่ยถึงเรื่องนั้นตอนนี้ข้ายังอยากอยู่กับเจ้า”

“ฝ่าบาทแต่เดิมก็ เลือกป้ายในทุกค่ำคืน ไม่ต้องห่วงอิงฝาน หากฝ่าบาทมีทายาทเยอะหน่อยจึงดี”

“ข้าไม่ให้เจ้าลำบาก หากข้าต้องการพวกนางเมื่อไหร่จึงค่อยเรียกพวกนางเข้าพบ” ซีซวนรู้สึกว่าพักหลังทำไมเขารู้สึกเบื่อหน่ายกับเหล่าสนมนางใน เป็นเพราะเหตุใดกัน ความรู้สึกเขาเหมือนกับรักมั่น เพียงคนคนเดียวซึ่งเขาคิดไปเองว่าเป็นอิงฝานที่รอคอยเขากลับมา

“ค่ำนี้จะต้องโปรยเหรียญเงินและเหรียญทอง ฮองเฮาจะต้องเคียงข้างข้าบนระเบียงสูง เพื่อให้ราษฎรได้แสดงความยินดีกับองค์ชายน้อยที่กำลังจะเกิดมานับว่าเป็นเรื่องมงคลที่สุดการกลับมาของข้าครั้งนี้ทำให้องค์ชายน้อยถือกำเนิด” ประคองกอดอิงฝานไว้แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่รู้สึกพอใจอย่างที่ควรจะเป็น

บนหน้ามุขสูงใหญ่ของป้อมปราการประตูวังหลวง ซีซวนยืนเด่นเป็นสง่าในเสื้อคลุมมังกร สีทองระยับ มือใหญ่เกาะกุมมืออิงฝานไว้ ด้านซ้ายเป็นองครักษ์ตงฟางชิง

“ราษฎรยิ้มแย้มสุขสมล้วนแซ่ซ้องสรรเสริญพระบารมีครั้งนี้ ต่างกล่าวขวัญว่าฝ่าบาททรงเป็น โอรสสวรรค์ที่เหนือกว่าโอรสทั้งหลาย” ใต้เท้าเว่ย ประสานมือบอกเล่าเรื่องราวที่พบเห็นและได้ยินมา

“ดีแล้วต่อจากนี้ แคว้นหานของเราจึงจะสงบปราศจากเรื่องราวขัดแย้งทั้งภายในและภายนอก”

“ด้วยพระบารมีของฝ่าบาทที่ทรงแผ่ไพศาลราษฎรที่มารับแจกจ่ายอาหารล้วน มีความสุข” ซีซวนมองลงไปยังโรงทาน ผู้คนมากมายล้วนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกับ รับเอาอาหารรสเลิศ ซูเหยากับเจี้ยนหยายืนต่อแถวยาว

“เหรียญทอง ถูกนำมาเตรียมไว้แล้ว จะมีการจุดพลุไฟเสียก่อนจึงจะมีการโปรยเหรียญทองและเงิน ฝ่าบาทกับฮองเฮา จะต้องโปรยเหรียญให้ราษฎรกับมือองค์เอง”

“ตูม ตูมๆๆๆ ” ผู้คนต่างวิ่งมาออกที่หน้ามุขเพื่อรอรับเหรียญทองและเงินที่ฮ่องเต้กำลังจะโปรย

เสียงพลุแสงสีดังสนั่นสวยสดใส ซูเหยาแหงนหน้ามองไปบนฟากฟ้ากับแสงสีสวยสด แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าหาใช่เพียงสีสวยเท่านั้น ซีซวนในเสื้อคลุมมังกร บนมุขสูงมือใหญ่เกาะกุมมือของอิงฝานไว้แน่น เจี้ยนหยา เงยหน้ามองตามสายตาของซูเหยาที่จับจ้องอยู่ตรงมุขนั่น ร่างบอบบางยืนโอนเอนก่อนจะล้มลงทั้งยืนเจี้ยนหยาคว้าซูเหยาไม่ให้ลงไปกองกับพื้นก่อนจะพยุงออกจากตรงนั้น ผู้คนเริ่มยื้อแย่งเหรียญทองและเหรียญเงินกันวุ่นวาย ซีซวนไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำไปว่าซูเหยา กับมารดาอยู่ตรงนั้น

เจี้ยนหยาพยุงร่างไร้สติของซูเหยากลับไปที่ท่าน้ำจอดเรือ

“ท่านแม่ใช่เขาหรือไม่ท่านเห็นเหมือนที่ข้าเห็นหรือไม่” เจี้ยนหยา ยิ้มเศร้าๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะของซูเหยาเบาๆ

“เราสองคนอาจตาฝาดไป แสงสว่างจากพลุไฟทำเอาตาพร่ามัว” ซูเหยาซบหน้าลงบนอกอุ่นของมารดา

“จริงอย่างท่านแม่บอก เราคงตาฝาดไป” หลับตาไล่หยาดน้ำตา

“หรืออาจเป็นเพราะ เขารอเวลาที่จะมารับเจ้ารอให้ทุกอย่างเรียบร้อยหรืออาจเป็นเพราะความทรงจำของเขาฟื้นคืนความทรงจำในส่วนที่มีเจ้าจึงถูกเก็บงำ”

“เขาลืมข้าใช่ไหม” หยาดน้ำตาถูกกลืนลงไปในอก

"เขาลืมข้าไปแล้ว"เจี้ยนหยากลืนน้ำลายลงคอยากเย็นน้ำปริ่มขอบตาสงสารซูเหยาจับใจ