Se connecterPartager
อย่าร้องไห้ซูเหยา
Date de publication:
2025-05-13 21:59:56“อย่าร้องไห้ซูเหยาแม่จะช่วยเจ้าไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม”
“ท่านแม่เขาลืมข้าแล้วใช่ไหม” ถามซ้ำๆ ดวงตาเหม่อลอยเศร้าหมอง
“หากเขารักเจ้าจริง จะต้องจำเจ้าได้อย่างแน่นอน” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ไม่รู้สึกมั่นใจในคำพูดของตัวเอง
หลายวันต่อมา
“ใต้เท้า เว่ย” เจี้ยนหยาประสานมือตรงหน้า
“อ่า ท่านหมอเจี้ยนหยาท่านนั่นเองไม่ได้พบกันเสียนานลมอะไรถึงหอบเอาท่านหมอเทวดามาถึงนี่”
“ใต้เท้า หากไม่มีเรื่องรบกวนท่านคงไม่อาจพบหน้าข้าเดิม ข้าตั้งใจเร้นกายห่างหายจากวังหลวง แต่มาวันนี้มีบางเรื่องรบกวนท่าน”
“คราวนั้นหากไม่ได้ ท่านหมอเจี้ยนหยา บุตรชายของข้าเป่ยเปยคง ไม่อาจมีชีวิตรอด คราวนี้ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟขอให้ท่านหมอเอ่ยปากเว่ยกงฉียินดีแบ่งเบา” เจี้ยนหยายิ้มบางๆ
เจี้ยนหยาจากไป พร้อมกับความสมหวังใต้เท้าเว่ยรับปากมั่นเหมาะ
“ท่านพ่อรับน้องบุญธรรมเช่นนั้นหรือ ข้าไม่เห็นว่าจะจำเป็น” เว่ยเป่ยเปยก้าวออกมาจากด้านหลังของห้องแอบฟังสิ่งที่เจี้ยนหยากับบิดาพูดคุยกันได้ยินในตอนท้ายของความประสงค์
“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องขอคำปรึกษาจากคนไม่เอาไหนเช่นเจ้าเป่ยเปย”
“เช่นนั้นข้าก็ไม่รับนางในเมื่อข้าไม่เห็นด้วย”
“ต้องดีต่อนางในเมื่อน้องสาวบุญธรรมคนนี้นางน่าสงสารกว่าเจ้านัก อีกทั้งมารดาของนางเป็นผู้ชุบชีวิตเจ้าให้ฟื้นคืนมา” เป่ยเปยเบ้ปาก ใต้เท้าเว่ยส่ายหน้าระอาใจกับสิ่งที่เป่ยเปยทำทุกอย่างในเมื่อเป็นคุณชายเพียงของเดียวของตระกูลแต่กลับทำตัวเสเพล ไร้ความรับผิดชอบวันๆ สนุกสนานไม่จริงจังกับเรื่องใด
“อีกสองวันข้าตั้งใจให้เจ้าเข้าวังในตำแหน่ง องครักษ์ฝึกหัด จะเที่ยวเล่นสนุกสนานไม่ได้แล้วอีกทั้งจงจำไว้ให้มั่น น้องสาวบุญธรรมจะเข้าไปในตำแหน่งผู้ช่วยหมอหญิง สิ่งที่เจ้าต้องกระทำต่อจากนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณท่านหมอ คือการดูแลอารักขา น้องบุญธรรมเช่นเดียวกับที่ต้องดูแลฝ่าบาทและเชื้อพระวงค์”
“ท่านพ่อ ข้ายังไม่อยากทำอะไรในตอนนี้ อยากใช้ชีวิตเสียเต็มที่”
“ไม่ได้ ปีนี้ 20แล้วจะทำเหมือนเดิมอีกต่อ ไม่ได้แล้วอีกอย่างน้องบุญธรรมคนนี้หากข้ารู้ว่าเจ้า รังเกียจนางข้าจะตัดพ่อตัดลูกกับเจ้าไปเลยทีเดียว สิ่งเดียวที่ทำให้เราต่างจากสัตว์เดรัจฉานคือการตอบแทนบุญคุณ” ก้มหน้าหลบตาแต่หาสลดไม่
เรือนแพ
“ท่านแม่ให้ข้าเข้าไปในวังหลวง”
“แม่ตั้งใจเข้าไปกับเจ้าซูเหยา เพื่อนเก่าคนหนึ่ง ส่งแม่เข้าไปในวังหลวงในตำแหน่งหมอหญิงคอยดูแลวังหลังลำพังจะให้เจ้าไปเองเพียงลำพัง แม่อดห่วงเสียไม่ได้ เจ้าต้องเข้าไปในตำแหน่งผู้ช่วยหมอหญิง”
“แล้ว เราจะต้องพบกับเขาไหม”
“เจ้าอยากพบเขาหรือไม่ในเมื่อเราเข้าไปในวังหลวงเช่นไรก็ไม่อาจหลบเลี่ยง ซูเหยาลูกในท้องเจ้าเป็นลูกของเขาไม่อาจแปรเปลี่ยนเป็นอื่นได้”
“ซูเหยาไม่ต้องการที่จะแย่งชิง” เจี้ยนหยายิ้มคิดไม่ผิดว่าซูเหยาต้องพูดเช่นนี้
“แม่ไม่อยากเห็นน้ำตาเจ้าสิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือเข้าไปในวังหลวง เราไม่ได้เข้าไปแย่งชิงแต่เข้าไปเพื่อให้เขารู้ว่า เรามิใช่ผู้ที่เขาลืมเลือนได้ง่ายดายเช่นนี้”
ประตูวังหลวง ซูเหยากับห่อผ้าบนบ่าเจี้ยนหยาคว้ามือซูเหยามาบีบเบาๆ
ใต้เท้าเว่ย สาวเท้าออกมาจากวังหลวง
“ให้ ท่านหมอเข้ามา” ทหาร หน้าประตูวังขยับตัวให้สองแม่ลูกผ่านเข้าไป
“ท่านลุง” ซูเหยาย่อตัว ลงช้าๆ
“บุตรสาวของท่านหมอช่างงดงามผุดผาดหาก ข้าไม่เห็นว่านางกับท่านหมอคงคิดว่าเป็นหญิงงามที่มาคัดตัวนางในในปีนี้”
“ซูเหยา เร้นกายกับข้ามาเนิ่นนาน จึงไม่คุ้นชินกับกฎระเบียบภายนอก ถึงอยากคัดตัวเพียงใดก็ไม่อาจ”
“ดีแล้วเรื่องราวในวังหลวงวกวน ต่อไปซูเหยาเรียกข้าว่าพ่อบุญธรรม หากมีเรื่องใดที่รบกวนจิตใจเพียงเอ่ยชื่อข้า คงพอจะทำให้เรื่องร้าย บรรเทาเบาบางลงได้” ซูเหยาย่อตัวลงอีกครั้ง
“ขอบคุณพ่อบุญธรรม” ใต้เท้าเว่ยยิ้มด้วยสายตาที่เป็นมิตร
“คุณชายเป่ยเปยมาหรือยัง”
“เรียนใต้เท้า ยังไม่เห็นคุณชาย” ใต้เท้าเว่ยส่ายหน้าไปมา
“เราเข้าไปกันก่อนเป่ยเปยมักจะเป็นแบบนี้เสมอไม่รักษาเวลา” หันหลังก้าวขาออกจากป้อมประตูวัง
“ท่านพ่อข้ามาแล้ว” เป่ยเปย สาวเท้ายาวๆ เข้ามาแต่สายตากับจ้องมองมาที่ซูเหยาตาไม่กะพริบ
"ท่านพ่อไม่แนะนำข้าหน่อยหรือ”
“ท่านหมอหวังเจี้ยนหยาผู้มีพระคุณกับเจ้าเป่ยเปย คารวะท่านหมอเสีย” เป่ยเปยประสานมือตรงหน้า แต่ตาเหลือบมองซูเหยาด้วยความพึงพอใจ
“ท่านพ่อ แล้ว นาง ๆๆ ” บุ้ยใบ้ไปทางซูเหยา
“น้องบุญธรรมของเจ้า หวังซูเหยา” ยิ้มกว้าง
“อย่างนี้รับรองว่าเป่ยเปยคนนี้จะอารักขานางให้ดีที่สุดเลย”
“เป่ยเปยอย่าทำเป็นเล่นไปเสียทุกอย่าง” ซูเหยาเผลออมยิ้มเมื่อเห็นว่าเป่ยเปยทำสีหน้าสลดลง เมื่อถูกใต้เท้าเว่ยดุ
“เข้าไปข้างในกันเถิด ข้าจะได้พาท่านหมอไปดูที่พัก” เจี้ยนหยาดึงมือซูเหยาตามไปติดๆ เป่ยเปยยิ้มให้ซูเหยา ท่าทีขะมักเขม้นขึ้นมาในทันทีเมื่อซูเหยายิ้มตอบ
Dernier chapitre
จะรักแม้จะร้าย จบบริบูรณ์
ตำหนักชิงหนิงกง“ฝ่าบาท ยังอยู่กับกุ้ยเหรินอย่างนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ” ดวงตาเหม่อลอย“ฝ่าบาทตรัสหรือไม่ว่าจะมาหาข้าในตอนไหน”“เอ่อ เอ่อ”“จริงสิฝ่าบาทมีสนมนางในตั้งมากมายก็คงต้องแวะเวียนไปหาพวกนางบ้างเป็นธรรมดาใช่ไหมหรือไม่”“ฮองเฮา ฝ่าบาททรงสั่งปลดพวกนางให้เงินทุนและส่งนางกลับไปยังตระกูลจนสิ้น ไม่เหลือใครไว้แม้แต่คนเดียวตอนนี้ฝ่าบาทใช้เวลาส่วนใหญ่กับซูเหยากุ้ยเหริน” อิงฝานยิ้มขมขื่น“เจ้าออกไปเถอะไปคอยดูว่าฝ่าบาท จะ่หาข้าเมื่อไหร่”ท้องพระโรง อิงฝานนุ่งขาวห่มขาวย่อกายลงเบื้องหน้าบัลลังก์สูง“ฝ่าบาทอิงฝานขอประทานอนุญาตจากฝ่าบาทออกบวชที่วัดบนเขาต่อจากนี้และคืนตำแหน่งฮองเฮา” ซีซวนขมวดคิ้ว“เจ้าแน่ใจแล้วหรือ”“ฝ่าบาททรงพระเมตตายิ่งแล้วอิงฝานซาบซึ้งเหลือเกินในตอนนี้อยากจะทำในสิ่งที่คิดว่าทำให้จิตใจสงบในเมื่อฝ่าบาทมีคนคอยปรนนิบัติแล้วอิงฝานจึงไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีกต่อไป กุ้ยเหรินจึงจะได้รั้งตำแหน่งฮองเฮา เสียที”“ขอบใจเจ้ามากอิงฝาน” อิงฝานยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างไม่ลังเล“อุ๊แว๊ อุ๊แว้ๆๆๆๆๆ ” เสียงเล็ดลอดออกมาจากห้องบรรทมของฮองเฮา ซีซวนถลาเข้าไปในทันที“ฝ่าบาท ฮองเฮา
จะรักแม้จะร้าย จบ
“เสด็จแม่ซูเหยา กอดเจี้ยนหยาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย”“ต้องไปแล้ว ซูเหยาของแม่จะต้องเข้มแข็งซีซวนจะปกป้องเจ้าเอง”“ซีซวนสัญญาจะปกป้องซูหยาดังชีวิต”“ข้าอยากจะตามไป ทว่าไม่ทันได้เตรียมการซูซานเหลี่ยง เอ่ยขึ้น”“ฝ่าบาทตามลูกไปเช่นไรซูเหยาจึงจะกล้าเผชิญทุกอย่างด้วยตัวเอง ในเมื่อตอนนี้ฝ่าบาทมอบซูเหยาให้ซีซวนฮ่องเต้คอยปกป้องดูแลนางแทนเราแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีที่จะต้องคอยปกป้อง.. เมียของตัวเอง”“หากข้าได้ข่าวว่าองค์หญิงน้อยซูเหยาของข้าต้องพบกับความลำบากใจอีกข้าจะถึงแคว้นหานทันที” เป่ยเปยยิ้ม“ฝ่าบาท องค์หญิงเป็นน้องสาวบุญธรรมของข้า หากนางต้องลำบากใจ...ข้าจะรีบ...ส่งข่าวทันที”“ดี..เช่นนั้นจึงวางใจ”ซีซวน คว้ามือซูเหยามากำไว้ก่อนจะ ส่งตัวซูเหยาขึ้นไปบนหลังม้าตัวเขากระโดดขึ้นคร่อมบนหลังม้าทันที เจี้ยนหยาโบกมือน้อยๆม้าสีขาวเหยาะย่างตามทางเดินทอดยาวออกจากวังหลวง ซีซวนใช้คางเกยไปบนไล่เนียน“กลัวหรือไม่”“กลัว”“ข้าสัญญา ไม่มีทางให้เจ้าพบกับอันตราย” มือข้างที่ว่างกอดรวบเอวบางแนบลำตัวแน่นด้วยความรักสุดหัวใจ“กลัวหรือไม่ซูเหยาก็ต้องไปกับฝ่าบาทอยู่ดี เพราะ..เสด็จพ่อยกซูเหยาให้กับฝ่าบาทแล้ว”“นั่
จะรักแม้จะร้าย เป่ยเปยอย่าลัดคิว
“ฝ่าบาท ซูเหยา ซูเหยา” ปากอวบอิ่มถูกปิดลงเสียก่อนที่จะได้พูดอะไร มืออุ่นลูบไล้ทั่วผิวเนียนหยุดอยู่ที่หน้าท้องป่องนูน“พ่อกับแม่ยังไม่ทันได้อุ่นเตียงกันเท่าไหร่ ลูกตัวน้อยของข้าก็กำลังจะออกมาดูโลก ว่าแต่เจ้าข้าวต้มปลาช่างไวไฟเสียจริง อุ่นเตียงกับเจ้าเพียงครั้งเดียวก็ให้กำเนิดทายาท เช่นนั้นเห็นจะต้องอุ่นเตียงบ่อยๆ ให้ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง”“ไม่พูดอีกแล้ว สงสัยจะให้ทำเสียมากกว่าไม่อยากพูดกับข้าก็ไม่เป็นไรให้ความจริงใจของข้าแสดงออกทางกาย” โน้มร่างบางลงบนแท่นนอนกดริมฝีปากปิดปากอวบอิ่มบดเบียดนุ่มนวล อาภรณ์ถือถอดกองไว้ที่ปลายเท้า โถมร่างใหญ่เข้าใส่ ซูเหยายกมือดันอกกว้าง“ฝ่าบาทเอาเปรียบซูเหยา”“เช่นไรกัน”“ก็เอาเปรียบที่มาถึงก็ไม่พูดพล่าม ตั้งใจรังแกซูเหยาเพียงอย่างเดียว”“รักเจ้าเพียงนี้อุตส่าห์ตั้งใจชดเชยให้รู้ไหมที่ผ่านมามีบางอย่างบอกข้าว่า… หญิงงามนามซูเหยา น่าฟัดที่สุด วนเวียนไปมาเหมือนกับอยากจะได้เจ้ามาครอบครองแม้จะจำอะไรไม่ได้แต่ความรู้สึกในใจลึกๆ บอกข้าว่าซูเหยาคนนี้ หากได้ทาบทับไว้เช่นนี้คงเป็นสุขไม่น้อย แล้วความคิดของข้าหาผิดไม่อาจเป็นเพราะข้ายัง ไม่อิ่มหนำกับรสสวาทกับเจ้าในตอนน
จะรักแม้จะร้าย พรจากสวรรค์
“องค์หญิงลงไปด้านล่างเสียหน่อยเห็นหรือยังว่าใครกันที่ชนะการประลอง” ซูซานเหลี่ยง เอ่ยปากก่อนหน้านั้น“ซีซวนฮ่องเต้ ถวายพระพรฝ่าบาท” ซีซวนเข้าไปในตำหนักฮ่องเต้ ส่วนเป่ยเปยไปที่ตำหนักของซูเหยาในคืนวันนั้น“ซีซวนอ่องเต้ฮ่องเต้แคว้นหาน มีเรื่องใดกันถึงได้กล้าเข้ามาพบข้าเพียงลำพัง”“ข้าน้อยซีซวน มาแสดงความจริงใจ”“อย่าบอกนะว่าเจ้าคือ คนที่ทำห้องค์หญิงน้อยซูเหยาของข้าเสียใจ”“เป็นข้าเอง เชิญฝ่าบาทกล่าวโทษลงทัณฑ์ซีซวนได้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งและร้องขอใดใด” ก้มหน้าประสานมือ“ลงทัณฑ์เจ้าคิดว่าลงทัณฑ์เช่นไรจึงจะสาสม”“แล้วแต่พระกรุณาของฝ่าบาทซีซวนจะไม่มีทางที่จะโอดครวญหรือโต้แย้งใดใด” นั่งลงคุกเข่าตรงหน้าประสานมือไว้มั่น ซูซานเหลี่ยงยิ้ม“ดี ในเมื่อกล้าที่จะยอมรับผิดข้าพร้อมที่จะอภัยให้ แต่ถึงข้าจะอภัยให้เจ้าทว่าเจี้ยนหยาและซูเหยาข้าไม่อาจคาดเดาความคิดของสองแม่ลูก หากเจ้าสามารถเอาชนะใจเจี้ยนหยาและซูเหยาได้ข้าก็คงไม่ต้องกังวลข้าชอบยิ่งนักบุรุษที่กล้ายอมรับผิด”“ขอบพระทัยฝ่าบาท” ซูซานเหลี่ยงยิ้มไม่หุบเมื่อพบหน้าซีซวน บุรุษผู้นี้ท่าทีองอาจอีกทั้งยังพูดจาฉะฉานกล้าทำกล้ารับ และกล้ามาพบเขาแม้จะต้องมาเพ
จะรักแม้จะร้าย ร่วมประลอง
“ใครกันเจ้าข้าวต้มปลา” ซูซานเหลี่ยงถามขึ้นเบาๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่เจี้ยนหยาพูดกับซูเหยาชัดเจน“เจ้าข้าวต้มปลา ผู้นั้นฝ่าบาททรงสังเกตเห็นคนผู้นั้นหรือไม่ ร่างสูงใบหน้าองอาจ ผึ่งผาย ที่ยืนอยู่ในอาภรณ์สีฟ้าขาวสะดุดผู้นั้น คือผู้เข้าประลองกิตติมศักดิ์ที่เป็นถึงฮ่องเต้แคว้นหาน”“เอาเปรียบผู้อื่นเพียงนั้นทั้งรูปร่างหน้าตา และยังถือโอกาสนำคนมาคุ้มกัน เช่นนี้สมควรปรับให้ออกจากการประลอง” ซูซานเหลี่ยงพูดขึ้นเบาๆ“เสด็จพ่อ” ซูเหยารีบท้วงไว้ เจี้ยนหยาอมยิ้ม“ทำไม หรือเจ้าอยากให้เขาชนะ”“เสด็จพ่อลูกๆๆ ” “555 องค์หญิงของพ่อยอมใจอ่อนให้เขาเกรงว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บจึงเห็นใจเขา ยอมให้ทำผิดกฎ ในเมื่อองค์หญิงมีใจให้เขาเพียงนี้ พ่อจะใจร้ายได้อย่างไรกัน” พูดยิ้มๆ“ฝ่าบาท เขาเอาเปรียบผู้อื่น”“เจี้ยนหยา เจ้าลองสังเกตให้ดี เหล่าองค์ชายจากแคว้นต่างๆ หรือบรรดาลูกขุนนางล้วนแต่มีลูกคู่หรือคู่หูมา พร้อมเพรียงถ้าสังเกตดีดี จะเห็นว่าแต่ละคนพร้อมปกป้องคนของตัวเองอย่างถึงที่สุด ข้าจึงบัญชาให้ไม่มีการมุ่งเน้นไปที่ร่างกายและชีวิตเพื่อให้ไม่ต้องมีใครมาได้รับบาดเจ็บหรือล้มตาย” เจี้ยนหยายิ้ม"ฝ่าบาททรงรอบคอบไม่น้อยเจี้ยน
จะรักแม้จะร้าย คุณชายเป่ยเปย
“คุณชายเป่ยเปย”“ว้า หมดสนุกเลย องค์หญิงจำเป่ยเปยได้เสียแล้ว” ซูเหยาเลิกคิ้วสูงอมยิ้มแก้มปริ“ก็งามออกขนาดนี้ทำไมจะจำไม่ได้”“กำลัง คิดว่าองค์หญิงช่าง ชาญฉลาด”“ไม่มีนางกำนัลคนไหน เอ่ยชื่อตัวเองออกมาหรอก ทำทีสนิทสนมเพียงนี้ แปลกมากย่อมเป็นที่สังเกต”“ว้า อุตส่าห์ปลอมตัวเร้นกายถูกจับได้ง่ายดาย”“อย่างน้อยก็งดงามจน...เหล่าองครักษ์หน้าห้อง ไม่ทันได้สังเกตว่ามิใช่ผู้หญิง”“องค์หญิง สบายดีหรือไม่” เหลือบตามองท้องที่ป่องออกมาจนมองเห็นได้ชัด“สบายดี ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องห่วง ห่วงแค่..เรื่อง” ลูบท้องเบาๆ“จะไม่ถามเป่ยเปยหรือไรว่ามาถึงนี้เพราะเหตุใด”“คุณชายก็คง คิดถึงเราสองคนแม่ลูกหรือบังเอิญผ่านมา”“องค์หญิง เป่ยเปยมากับคนผู้หนึ่ง อือไม่สิ สองคนทายสิว่าใคร” ซูเหยายิ้มเศร้าๆ“ท่าน องครักษ์ตงฟางชิง ใช่หรือไม่”“อีกคนเล่า”“ซูเหยาไม่อาจคาดเดา”“องค์หญิงฝ่าบาททรงออกตามหาองค์หญิง แทบพลิกแผ่นดินจนมาถึงนี่”“ซูเหยาไม่ควรค่าให้ตามหา อีกอย่างพรุ่งนี้เสด็จพ่อบัญชาให้มีการจัดการประลองเพื่อเลือกคู่”“องค์หญิง ตั้งใจจะใช้ชีวิตกับผู้อื่นได้หรือไร” ซูเหยาก้มมองมือตัวเอง“หากจะต้องแย่งชิง ซูเหยาก็ไม่อยากแย่งช
จะรักแม้จะร้าย สามีขี้เมาคงลืมเลือนนางไปแล้ว
“ปล่อย”ซีซวนกดจมูกโด่งลงบนแก้มเนียน กลิ่นกายคุ้นเคย มือใหญ่ล้วงเข้าไปในอกนุ่ม บีบเคล้นล่วงเกิน ด้วยเขาเมื่อต้องการไม่ว่าใครไม่มีทางที่พวกนางจะปฏิเสธเขาได้“อย่าทำแบบนี้”“ทำไมกัน ในเมื่อข้าต้องการเจ้า”เสียงสั่นกระเส่า กดริมฝีปากกับปากบางเร่าร้อนรุนแรง กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วอีกทั้งยังติดอยู่ที่ริมฝ
จะรักแม้จะร้าย เข้าวัง
ใต้เท้าเว่ยพาเจี้ยนหยากับซูเหยายังที่พักของหมอหญิง เป่ยเปยยังตามมาติดๆ ตงฟางชิง มองอยู่จากมุมหนึ่ง เขาจำได้ติดตาว่าซูเหยาคือหญิงที่เคียงข้างซีซวนในป่าวันนั้น ก้าวเท้ายาวๆ ประสานมือตรงหน้าใต้เท่าเว่ย“ใต้เท้า สองท่านนี้คือผู้ใดกัน”“อ๋อท่านองครักษ์ตง สองท่านนี้เป็นหมอหญิงคนใหม่และผู้ช่วยหมอหญิงที่ข
จะรักแม้จะร้าย ตอนที่5เราจะมาพบกันใหม่
งานเฉลิมฉลองจัดขึ้นหลายวันผ่านไปราษฎรล้วนมีสุขถ้วนหน้าเจี้ยนหยาเก็บ กระจาดปลาที่ขายจนหมด ก่อนจะแวะไปที่ร้านขายไก่“ป้าเจี้ยน วันนี้ที่หน้าประตูวังเวลาเย็นมีการแจกจ่ายอาหารที่อร่อยระดับเดียวกับเครื่องเสวย แล้วยังมีการโปรยเหรียญทองกับเหรียญเงินอย่างละแสนตำลึง ข้าเห็นว่าป้าเจี้ยน เป็นคนกันเองนะถึงบอก
จะรักแม้จะร้าย ท้อง2
ซูเหยาขยับกายลุกขึ้นจากแท่นนอนยากเย็นเจ็บระบมไปทั่วตัวโดยเฉพาะจุดนั้น รอยหยดเลือดยังเปรอะอยู่ที่แท่นนอนไม้ไผ่ อมยิ้ม เมื่อคิดถึงบทรักหวานละมุนเมื่อคืน เขินอายกับเสียงกรีดร้องของตัวเองยามที่ซีซวนเร่งจังหวะกระแทกกระทั้น สวมใส่อาภรณ์เดินออกจากห้อง ไม่พบแม้เงาของซีซวน“ท่านแม่ ท่านพี่ข้าวต้มปลา”“เขาไปแ
Vous vous intéresseriez aussi à
เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ26.7K Vuesท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม36.8K Vuesบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.0K Vuesใต้หล้าสยบรัก
จูน195.5K Vuesนางร้ายสายปลาเค็ม
BigM00N84 Vuesทะลุมิติมาเป็นพระชายาอ๋องตัวร้าย แต่ฉันอยากจะเป็นปลาเค็ม
ลลินรดา108 Vuesทะลุมิติมาอยู่ในภัยสงครามพร้อมคลังเสบียง
ภัสสพิชชา422 Vuesย้อนกลับมาสร้างความร่ำรวยให้สามีในยุค 80
BigM00N216 Vues
