บทที่ 6

สือจิงเชวี่ยไม่ได้มองหน้าเจียงต้วนอวิ๋น เธอยกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นตรง ๆ

บนหน้าจอมีทั้งอีเมลเรียกร้องความรับผิดชอบจากแบรนด์คู่ค้า หนังสือยกเลิกสัญญา และรายงานประเมินความเสียหายมูลค่ามหาศาลจากสตูดิโอ

สายตาของเจียงต้วนอวิ๋นกวาดผ่านหน้าจอ คิ้วขมวดเล็กน้อย

“ก็แค่อุบัติเหตุเล็ก ๆ เดี๋ยวผมให้คนจัดการเอง เสียหายเท่าไร ผมชดเชยให้สองเท่า”

เขาหันตัวเดินไปที่ระเบียงเล็กด้านนอกเพื่อโทรศัพท์ ขณะที่จี้เหมียนเงยหน้ามองสือจิงเชวี่ย

บนใบหน้าของเธอไม่มีความตื่นกลัวเหลืออยู่แม้แต่น้อย เหลือเพียงความได้ใจและการยั่วยุ

“เห็นไหม แค่ฉันเอ่ยปาก คุณชายเจียงก็เอาสตูดิโอของเธอมาเป็นบันไดให้ฉันเหยียบได้ง่าย ๆ”

“สือจิงเชวี่ย ถ้าฉันเป็นเธอ คงรู้ตัวแล้วไสหัวไปเองนานแล้ว จะยึดตำแหน่งคุณนายเจียงไว้ให้คนรำคาญทำไม สองปีเต็ม ๆ เธอทั้งอาละวาด ทั้งร้องห่มร้องไห้ ทั้งเป็นทั้งตาย ทำตัวเหมือนคนเสียสติจนขายหน้าหมดแล้ว สุดท้ายล่ะ”

“แม้แต่หัวใจผู้ชายสักคนก็ยังรั้งไว้ไม่ได้ พูดจริง ๆ นะ แพ้ได้ไม่น่าดูขนาดนี้ ฉันยังอายแทนเธอเลย”

สือจิงเชวี่ยมองใบหน้าที่ได้ใจจนลืมตัวของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

“ใช่ ฉันเคยเสียสติ”

“ในเมื่อเธอรู้ว่าฉันเคยเป็นคนแบบไหน ใครให้ความกล้าเธอถึงได้มาท้าทายฉันต่อหน้าแบบนี้”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง สือจิงเชวี่ยก็ยกมือขึ้นฟาดลงไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

“เพียะ” เสียงตบดังสนั่นไปทั่วห้องพัก

จี้เหมียนถูกตบจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใช้มือกุมแก้ม ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าสือจิงเชวี่ยจะลงมือโดยตรง

แทบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง เจียงต้วนอวิ๋นวางสายแล้วหันกลับมา

ภาพที่เขาเห็นคือสือจิงเชวี่ยกำลังตบจี้เหมียน ส่วนจี้เหมียนล้มลงนั่งกับพื้น

“สือจิงเชวี่ย”

สีหน้าของเจียงต้วนอวิ๋นเปลี่ยนไปทันที เขาผลักสือจิงเชวี่ยออกอย่างแรง ก่อนดึงจี้เหมียนเข้ามาปกป้องในอ้อมแขน

สือจิงเชวี่ยไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงมหาศาลนั้นผลักจนเซถอยหลัง

เอวด้านข้างของเธอกระแทกเข้ากับมุมแหลมของโต๊ะจัดแสดงอย่างจัง ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นเข้ามาในทันที เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังในพริบตา

แต่เจียงต้วนอวิ๋นกลับไม่สนใจอาการของเธอเลยแม้แต่น้อย เขารีบตรวจดูใบหน้าของจี้เหมียน ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างโกรธจัด

“สือจิงเชวี่ย เธอพอหรือยัง ผมบอกแล้วว่าจะชดเชยให้ สองเท่า สามเท่าก็ได้”

“เมื่อก่อนแค่ทุบรถ เผาคลับ ตอนนี้ถึงขั้นลงมือทำร้ายคนแล้ว เธอใจร้ายได้ขนาดนี้เลยหรือ”

ใจร้ายงั้นเหรอ

สือจิงเชวี่ยพยุงตัวกับขอบโต๊ะ กัดฟันทนความเจ็บแล้วฝืนยืนตัวตรง

“แค่นี้เรียกว่าใจร้าย”

“แล้วคุณล่ะ สามีที่เอาเงินของลูกสาวไปใช้ แถมยังพาเมียน้อยมาพังงานของภรรยา แบบคุณเรียกว่าอะไร สัตว์เดรัจฉานหรือ”

ดูเหมือนเจียงต้วนอวิ๋นไม่เคยถูกเธอเถียงกลับแบบนี้มาก่อน เขาโกรธจนอกกระเพื่อมรุนแรง ก่อนชี้หน้าสือจิงเชวี่ย

“สือจิงเชวี่ย ผมจะคอยดูว่าเธอจะปากแข็งไปได้ถึงเมื่อไร”

เขากอดจี้เหมียนแน่นขึ้น ก่อนหันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ โดยไม่หันกลับมามองสือจิงเชวี่ยอีกแม้แต่ครั้งเดียว

ความเจ็บบริเวณเอวชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ แต่หัวใจกลับด้านชาไปหมด

เธอค่อย ๆ ทรุดนั่งลงกับพื้นแล้วหลับตา

แรงผลักเมื่อครู่นั้น และความเจ็บร้าวที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงเอว กำลังบอกเธออย่างชัดเจน

ผู้ชายที่เคยบอกว่าแม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิดก็ยังไม่อยากเห็น คนนั้นตายไปนานแล้ว

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เป็นแม่ของเจียงต้วนอวิ๋น

สือจิงเชวี่ยสูดหายใจลึก พยายามทำให้เสียงฟังดูเป็นปกติ “แม่คะ”

“จิงเชวี่ย” เสียงของแม่เจียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“เรื่องเอกสารใกล้เสร็จแล้ว อีกไม่เกินห้าวันก็คงจัดการเสร็จทั้งหมด”

“ไม่ต้องกังวลนะ แม่รู้ว่าต้วนอวิ๋นเป็นฝ่ายผิดต่อหนู ทรัพย์สินส่วนที่ควรเป็นของหนู แม่ให้ทนายจัดการแยกเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แม่จะไม่ยอมให้หนูกับซุ่ยซุ่ยเสียเปรียบเด็ดขาด”

“ขอบคุณค่ะ แม่”

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” แม่เจียงหยุดไปครู่หนึ่ง

“อีกไม่กี่วันก็จะครบหนึ่งร้อยวันของพ่อ ตามธรรมเนียมแล้วคนในบ้านต้องมารวมตัวกัน แม่รู้ว่าตอนนี้ให้หนูมาจัดการเรื่องนี้อาจไม่เหมาะ แต่ตอนที่คุณพ่อยังอยู่ เขาชอบลูกสะใภ้อย่างหนูมาก... หนูจะช่วยแม่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”

สือจิงเชวี่ยเงียบไปหลายวินาที ตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ เขาดีกับเธอมากจริง ๆ นี่คงเป็นการบอกลาครั้งสุดท้ายอย่างแท้จริง

“ได้ค่ะ แม่ หนูจะจัดการเอง”