13. บ้านไม้กลางสวนของสาย 1

สำหรับที่ดินที่ได้มาใหม่สด ๆ ร้อน ๆ วรรณารีตั้งใจจะทำเช่นเดิมคือนำที่ดินไปจำนองกับทางธนาคารเพื่อเอาเงินก้อนมาลงทุน แต่ไม่ทันได้ไปติดต่อธนาคารก็มีเรื่องมหัศจรรย์พันลึกเกิดขึ้นในชีวิตวรรณารีเสียก่อน

“ป้าโทรหาบริษัทปรับปรุงสวนทำไมคะ” เมื่อได้ยินสายโทรคุยกับบริษัทปรับปรุงสวน วรรณารีจึงถามด้วยความแปลกใจเพราะตามปกติสายเป็นคนเก็บตัวไม่ชอบติดต่อหรือพบใครง่าย ๆ

“ฉันก็อยากปรับปรุงที่ดินอีกสี่ไร่ของฉันบ้างสิ ฉันจะปรับปรุงให้เป็นที่วิ่งเล่นของจิ๊ดริด”

“ป้าคะ อย่าเปลืองเงินเลยค่ะ” วรรณารีบอกด้วยสีหน้าเป็นทุกข์

“ก็นี่มันเงินฉัน ที่ดินฉัน เธอจะมาห้ามอะไร” สายมองตาขวาง

“แต่วรรณเกรงใจ”

“แล้วมาขัดขวางความสุขของฉันแบบนี้ไม่คิดจะเกรงใจบ้างหรือไง?”

“ป้าคะ...” วรรณารีเอ่ยเสียงอ่อย

สายถอนหายใจยาว “คิดเสียว่าเห็นแก่ความสุขของคนที่เพิ่งเคยมีครอบครัวและเคยมีหลานแบบฉันเถอะนะแม่วรรณ อย่าห้ามอะไรฉันเลย เงินทองฉันมันท่วมบัญชีไปหมดแล้ว สวรรค์เลยเมตตาให้ฉันได้ใช้ก่อนตาย”

“ป้ายังไม่แก่เลยนะคะ”

“แต่กำลังจะแก่มากขึ้นถ้าเจอคนขัดคอบ่อย ๆ”

คราวนี้เป็นฝ่ายวรรณารีที่ถอนหายใจยาวแบบยอมจำนน เธอหันมามองลูกสาวที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ด้านข้าง

“โตมาลูกต้องตอบแทนบุญคุณคุณยายให้มากนะ”

เพียะ

สายตีไปที่ต้นแขนวรรณารีหนึ่งทีจนเธอลูบป้อย

“เธอบอกลูกแบบนี้ได้ยังไง หลานฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อตอบแทนบุญคุณใครทั้งนั้น เธอเกิดมาเพื่อใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุขต่างหาก”

“หลานยายไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อใคร” หลังจากว่ากล่าวคนเป็นแม่แล้ว สายได้หันมาพูดกับหลานสาวตัวน้อยต่อ “เกิดมาทั้งทีก็ควรใช้ชีวิตตามความต้องการของเรา ไม่ใช่ใช้ชีวิตตามความคาดหวังของคนอื่น เข้าใจไหมลูก”

ที่รักเงยหน้ามองยายด้วยสีหน้างุนงงแต่เธอก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

วรรณารีมองลูกอย่างรู้สึกผิด เธอลูบศีรษะลูกเบา ๆ “แม่ขอโทษนะลูกที่สอนอะไรผิด ๆ ไป แม่จะไม่พูดแบบนี้อีกแล้วนะจ๊ะ”

ที่รักส่งยิ้มหวานให้แม่

“พรุ่งนี้เธอไปดูที่ข้างในกับฉันหน่อย ฉันอยากไปสำรวจคร่าว ๆ”

“ได้ค่ะ จะเข้าไปดูตั้งแต่กี่โมงดี”

“ตั้งแต่เช้าเลย นอกจากจะให้เขาจัดการพวกหญ้ารก ๆ แล้ว จะให้ดูบ้านไม้ซุงข้างในด้วย ถ้าปรับปรุงได้ก็ให้ปรับปรุงด้วยเลย เอาไว้พักช่วงระหว่างวัน” สายเอ่ยถึงบ้านไม้ซุงที่ตั้งอยู่ในที่ดินผืนนั้น

“วรรณว่าจะถามป้าหลายทีแล้วเรื่องบ้านนั้น เห็นผ่าน ๆ ยังสภาพดีอยู่เลยนะคะ”

“บ้านทำจากไม้เนื้อแข็งเลยอยู่ทน สภาพไม่ค่อยเปลี่ยนจากยี่สิบปีก่อนสักเท่าไรนะ”

“แล้วป้าเคยเข้าไปดูไหมคะ”

สายส่ายหน้า “ตั้งแต่ซื้อที่ผืนนี้มา ฉันก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งหรือสำรวจอะไรเลย”

ที่รักแม้จะนั่งกินขนมอยู่ แต่ใบหูระหว่างแอบฟังบทสนทนาของแม่และยายที่พูดถึงบ้านไม้ซุงหลังนั้นถ้ากระดิกได้แบบสุนัขก็คงทำไปแล้ว

“จิ๊ดริดจะไปดูบ้าน” เด็กหญิงยกแขนสั้น ๆ ขึ้นพร้อมพูดเสนอตัว

“บ้านไหน” วรรณารีหันมาถามงง ๆ

“ก็บ้านในสวน” เด็กหญิงชี้นิ้วไปตรงบริเวณหลังบ้าน

“บ้านมีแต่ฝุ่นทั้งนั้น แล้วข้างในคงไม่มีอะไรให้ดู อย่าไปเลยลูก” คนเป็นแม่ห้าม

“ไม่เอา จิ๊ดริดอยากไป ให้จิ๊ดริดไปนะ จิ๊ดริดอยากเห็น”

“เอาล่ะ อยากไปก็ไป แต่หนูสัญญากับยายก่อนนะว่าจะไม่วิ่งเพ่นพ่าน ต้องเชื่อฟังยายกับแม่นะรู้ไหม” สายตอบตกลงในทันที เด็กเล็ก ๆ ลืมง่ายอยู่แล้ว พรุ่งนี้คงจำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกไป

วันต่อมา สิ่งที่ผิดคาดสำหรับสายมากที่สุดนั่นคือเด็กหญิงไม่ลืมเรื่องที่เธอพูดไว้เมื่อวาน ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาประโยคแรกที่ถามคือจะไปดูที่ดินหลังบ้านตอนไหน จนสายและวรรณารีต้องหันมายิ้มให้กันอย่างอ่อนใจและยอมพาเธอไปด้วยแต่โดยดี

เพราะไม่มีใครเข้ามาในบริเวณนี้นานหลายปีจึงมีต้นหญ้าขึ้นค่อนข้างสูงสลับกับต้นไม้ใหญ่ ดีที่วรรณารีให้คนงานผู้ชายสามคนเดินนำเพื่อแผ้วถางต้นไม้และหญ้าที่ขึ้นรกปิดทางจึงสามารถเดินกันต่อได้ เธออุ้มที่รักไว้ตลอดระหว่างเดินเข้ามาด้วยกลัวจะมีสัตว์หรือแมลงมากัดลูก โชคดีที่ได้ทาโลชั่นกันยุงและแมลงให้ก่อนมา ตามเนื้อตัวของที่รักจึงไม่มีรอยโดนกัดใด ๆ ให้เห็น

เดินมาได้สิบนาทีก็เจอบ้านไม้ซุงที่สายบอกไว้ บ้านนี้ตั้งอยู่ส่วนหน้าของที่ดิน ไม่ไกลจากบ้านของพวกเธอ เท่าที่ดูด้วยสายตาแล้วบ้านนี้ยังคงสภาพดีอยู่มาก แม้จะมีฝุ่นผงและเครือเถาของต้นไม้เกาะโดยรอบ แต่ไม้ซุงที่ทำเป็นผนังบ้านยังดูคงทน อาจเพราะสมัยก่อนใช้ไม้เนื้อแข็งที่แก่จัดเท่านั้นในการสร้างบ้าน อายุการใช้งานจึงยืนยาวมาถึงปัจจุบัน หากได้รับการปัดกวาดและซ่อมแซมให้ดี วรรณารีเชื่อว่าบ้านหลังนี้จะเป็นบ้านที่น่าอยู่หลังหนึ่ง

“เท่าที่ดูยังสภาพใช้ได้” สายพยักหน้าอย่างพอใจกับภาพที่เห็น

“แม่ เข้าไป” ที่รักสะกิดแม่ของตัวเองพลางชี้ไปที่ประตูบ้านไม้ซุง

“ข้างในมีแต่ฝุ่น แล้วอาจมีสัตว์มีพิษด้วย เราอย่าเพิ่งเข้าไปดีกว่านะลูก รอคนมาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วค่อยมาดูใหม่”

“ไม่เอา จิ๊ดริดอยากเข้า” ที่รักพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

“ได้ เข้าก็เข้า” สายที่ตามใจหลานสาวอยู่เป็นนิจได้ช่วยตัดสินใจให้ เธอหันไปสั่งให้คนงานเอาค้อนทุบแม่กุญแจที่ติดอยู่หน้าประตูออก ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที กุญแจสนิมเขลอะก็หลุดกระเด็นออกมา

“จิ๊ดริดสวมผ้าปิดจมูกแน่น ๆ นะลูก ฝุ่นจะได้ไม่เข้า” วรรณารีเหลียวไปพูดกับลูกก่อนเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน

ภายในบ้านไม้ซุงเต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ รวมถึงรอยเดินของปลวก แต่ถ้าเดินไปดูใกล้ ๆ จะเห็นว่าเนื้อไม้ไม่มีรอยกัดแทะของปลวกให้เห็นเป็นสิ่งที่แสดงถึงคุณภาพอันดีเยี่ยมของไม้ที่ใช้สร้างกระท่อม

เครื่องเรือนด้านในมีไม่เยอะ ส่วนมากเป็นเก้าอี้ ตู้ไม้ และเครื่องครัวผุพังไม่กี่ชิ้น สายมองไปโดยรอบบ้านที่มีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องครัว และหนึ่งห้องนั่งเล่นแห่งนี้อย่างชอบใจ ตั้งแต่ซื้อที่ดินผืนนี้มาเธอไม่เคยเดินเข้ามาดูเลยสักครั้ง รู้แค่ว่ามีบ้านไม้หนึ่งหลังปลูกอยู่เท่านั้น หากรู้ว่าบ้านหลังนี้สร้างได้น่าอยู่ขนาดนี้เธอคงเข้ามาปรับปรุงไว้ใช้ประโยชน์นานแล้ว

“แม่ เอาตู้ไป” ที่รักชี้ไปยังตู้หนังสือหลังใหญ่ที่ทำจากไม้ซึ่งตั้งอยู่ริมผนังบ้าน

วรรณารีมองตามมือลูกก็เห็นตู้ไม้สีน้ำตาลที่มีหนังสือเก่าจุอยู่ทั้งสามชั้น เมื่อเดินไปมองใกล้ ๆ ก็พบว่าตู้นี้ทำจากไม้เนื้อดี มีเพียงคราบฝุ่นให้เห็นเท่านั้น แตกต่างจากหนังสือทั้งหมดที่อยู่ในตู้ซึ่งโดนปลวกแทะจนเหลือแค่ปก

“ไม่ดีหรอกลูก หนังสือด้านในก็ใช้ไม่ได้แล้วต้องทิ้งอย่างเดียว ตู้บ้านเราก็มีเยอะแยะที่ยังไม่ได้ใช้ อย่าเอาไปเลย ตั้งไว้ที่บ้านนี้แหละ ให้คนมาทำความสะอาดแล้วเอาไว้ใช้วางของเวลาเรามานั่งเล่นที่นี่”

“จิ๊ดริดอยากได้ แม่...เอาไป” เด็กหญิงทำเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมกับจับมือแม่แกว่งไปมา

วรรณารีอมยิ้มพร้อมถอนหายใจดัง ๆ “บอกแม่ก่อนว่าอยากเอาไปใส่อะไร”

ที่รักขมวดคิ้วมุ่นพลางมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นคนงานทั้งสามยังคงเดินอยู่ใกล้ ๆ เธอก็ดึงมือแม่พร้อมกับใช้มืออีกข้างกวักเป็นสัญญาณให้แม่ค้อมต่ำลงมา

วรรณารีรู้โดยทันทีว่าลูกต้องการพูดกระซิบบางอย่างจึงก้มตัวลงและเอียงหูให้แต่โดยดี

“เอาตู้ไปแล้วดี” เด็กหญิงกระซิบบอก

วรรณารีขมวดคิ้วพร้อมกับเหลียวไปมองที่ตู้หลังนั้นอย่างฉงนก่อนหันไปสบตากับสายที่ก้มมองสองแม่ลูกอย่างสนใจตั้งแต่แรกเช่นกัน

“ทำไมหรือวรรณ” สายถามเสียงเบา

“จิ๊ดริดอยากได้ตู้นี้ไปเล่นค่ะ” วรรณารีบอกได้แค่นั้นเพื่อป้องกันไม่ให้คนงานจับสังเกตได้

แม้จะรับรู้เพียงแค่นั้นแต่คนที่ผ่านชีวิตหนาวร้อนมาหลายสิบปีแบบสายมีหรือจะไม่เข้าใจหญิงสูงวัยมองไปที่ตู้ใบนั้นอย่างครุ่นคิด

เมื่อเดินออกจากบ้านไม้ สายก็ไม่คิดจะสำรวจที่ดินต่ออีก เธอเพียงบอกให้คนงานช่วยกันยกตู้ไม้เจ้าปัญหาหลังนั้นกลับไปไว้ที่บ้าน และในช่วงเย็น ตู้ไม้ที่เอาหนังสือทิ้งหมดแล้วก็ได้มาตั้งตระหง่านโชว์คราบฝุ่นอยู่บริเวณหลังบ้านของสาย