12.เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

ร้านตัดเสื้อของท่านแม่ตกแต่งภายนอกและภายในเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่สั่งของเข้าร้านเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นผ้าไหมหรือว่าเข็มและด้ายชนิดต่างๆ วันนี้เธอว่างงาน เบลล่าก็เลยตั้งใจจะไปแอบดูที่คฤหาสน์แม็คซิมัส เธอจะต้องจัดการเรื่องที่มันค้างคาในใจเสียก่อน!!

แค่ผ่านไปแอบๆ ดูก็พอ เธอมั่นใจว่าพอเห็นหน้าของท่านดยุคแล้ว เธอจะเดานิสัยใจคอของเขาได้ไม่ยาก

วันนี้อากาศดี เพราะฉะนั้นเบลล่าเลือกจะเดินไปเรื่อยๆ ตามคำบอกกล่าวของเซ็ดดริดแล้ว คฤหาสน์แม็คซิมัสอยู่ไม่ไกล เธอใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าคฤหาสน์แม็คซิมัส  เบลล่าเงยหน้าขึ้นมองคฤหาสน์ที่แสนจะใหญ่โตและงดงาม

เท่าที่เธอให้เซ็ดดริกไปสืบความเป็นมาของท่านดยุคแบบคร่าวๆ เขาได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลตั้งแต่อายุสิบห้า…เขาเป็นลูกคนเดียวและตระกูลแม็คซิมัสก็ร่ำรวยมากๆ

เช่นนั้นเธอก็สามารถตัดเรื่องที่เขาจะมาหลอกเอาเงินของคิร่าออกไปได้เลย…

จริงๆ แล้วเบลล่าไม่อยากจะมองผู้ชายทุกคนว่าจะเลวร้ายเช่นท่านพ่อของเธอเลย แต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ เพราะในวัยเด็กเธอเติบโตขึ้นมาท่ามกลางท่านพ่อที่เห็นแก่เงินและพี่ชายที่วันๆ กินแต่เหล้าและติดการพนันอย่างหนัก พอเห็นคฤหาสน์ที่ใหญ่โตของแม็คซิมัสแล้ว มันก็ทำให้เธอเบาใจลงไปได้เยอะทีเดียว

คราวนี้ก็เหลือแค่เรื่องหน้าตาและเรื่องสตรีเท่านั้น!! ซึ่งเรื่องพวกนี้จะต้องใช้ระยะเวลาในการพิสูจน์ เบลล่าเดินผ่านไปเรื่อยๆ เธอก็เจอกับรถม้าตระกูลแม็คซิมัสที่เคลื่อนเข้าไปในคฤหาสน์พอดี!!

นี่อาจจะเป็นโชคดีของเธอเลยก็ว่าได้เพราะเธออาจจะมีโอกาสได้เห็นหน้าของท่านดยุค เบลล่ากระชับหมวกปีกกว้างให้ลงมาปิดบังหน้าของเธอเอาไว้ก่อนจะเดินผ่านหน้าประตูคฤหาสน์ช้าๆ

เธอปรายตามองบุรุษที่เดินลงมาจากรถม้า…

ผมสีดำและร่างกายที่สมส่วน…ใบหน้าไม่ต้องพูดถึง ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีมาก!! เบลล่ายกยิ้มก่อนจะเดินผ่านหน้าคฤหาสน์แม็คซิมัสอย่างอารมณ์ดี

ดีแล้ว..ดีมากจริงๆ!!

ทีนี้ก็เหลือเพียงเรื่องเดียวที่เธอต้องหาโอกาสทดสอบ นั่นก็คือเรื่องสตรี!!

อยู่ๆ ก็มีสายลมพัดผ่านเบลล่าไปอย่างแรง ความแรงของลมได้หอบเอาหมวกของเธอปลิวไปด้วย เบลล่ารีบวิ่งไปเก็บหมวกที่หล่นอยู่ที่พื้น!!

“บังเอิญจังเลยนะเบล!”

เธอเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกดีใจ เบลล่านั้นได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไปให้คิร่า

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

เธอรีบเดินเข้าไปถามคิร่าทันที

“ท่านดยุคแม็คซิมัสส่งจดหมายขอหมั้นไปที่คฤหาสน์ ท่านพี่ก็เลยพาข้ามาเพื่อพูดคุยถึงกำหนดวันหมั้น”

สาบานได้เลยว่าความรู้สึกของเบลล่าในตอนนี้มันราวกับว่ามีฟ้าผ่าลงมาที่หัวของเธอในเวลากลางวันแสกๆ!! นี่มันอะไรกัน!!

“แล้วเจ้าก็เลยตกลง!! เจ้ารู้จักท่านดยุคดีแล้วงั้นเหรอ?”

คิร่าส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“มานี่สิ…ข้าจะเล่าให้ฟัง”

คิร่าพาเธอเดินไปที่ร้านน้ำชาถัดจากคฤหาสน์ไปหน่อย

“ตระกูลแม็คซิมัสต้องการให้ท่านพี่ไปลงทุนเรื่องถ่านหิน กลับกันท่านดยุคจะแลกกับให้เคนเนดี้ยืมที่ดินทำไร่สมุนไพร…”

เบลล่ายกมือขึ้นมาจับมือของคิร่า

“..บางทีข้าก็ไม่อาจเข้าใจคนที่มีเงินมากๆ เหมือนกันนะ ในเมื่อรวยขนาดนั้นแล้วยังจะอยากได้เงินไปทำอะไรอีก”

เธอกล่าวพร้อมกับมองไปที่คิร่าด้วยความเป็นห่วง

“มันเป็นเรื่องของความมั่นคงไงเบล..ถึงแม้การแต่งงานในครั้งนี้จะไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยว แต่มันก็รับประกันได้แน่นอนว่าข้าจะไม่ลำบาก และเคนเนดี้ก็จะมั่นคงขึ้นด้วย เมื่อข้าแต่งงานกับท่านดยุคข้าก็จะได้เป็นดัชเชสแห่งแม็คซิมัส….”

“เจ้า..โอเคใช่ไหม?”

“มีเรื่องอะไรให้ต้องคิดมากมายกัน ชนชั้นสูงไม่มีการแต่งงานเพราะความรักอยู่แล้ว ทุกคนต้องแต่งงานกับคนที่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด และท่านดยุคก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุดของข้าในตอนนี้”

เบลล่ามองไปที่คิร่า นี่มันราวกับว่าเธอได้ยกภูเขาออกไปจากอก เรื่องที่เธอหนักใจมาตลอด จบลงอย่างง่ายดายเพราะคิร่าเป็นคนมีเหตุผล เธอเลือกที่จะทำสิ่งที่ควรทำ มากกว่าสิ่งที่อยากทำ

และใบหน้าที่งดงามของคิร่าในตอนนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอกำลังเสียใจเลย

“กำหนดหมั้นคืออีกสองเดือนข้างหน้า ส่วนกำหนดงานแต่งคือปีหน้า”

“ข้าขอยินดีกับเจ้าล่วงหน้าเลยนะ”

จบ…จบลงแล้ว ทั้งภารกิจแรกของเธอและการแสร้งเป็นเพื่อนคิร่า ต่อจากนี้เธอก็คงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องไปที่เคนเนดี้อีกแล้ว

ทุกอย่าง…จบลงสักที จบลงอย่างง่ายดาย

“เหตุใดถึงทำหน้าเศร้าเช่นนั้น เบลเองก็ควรจะรีบแต่งงานมีสามีดีๆ สักคนสิ”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ

“คิร่า…ข้านั้นไร้ประโยชน์ ถึงจะเป็นตระกูลเคาน์ก็จริง แต่เมบิลมิได้ยิ่งใหญ่เช่นเคนเนดี้ ข้าต่ำต้อยและก็จนมากๆด้วยผู้ชายดีๆ ที่ไหนเขาจะมาสนใจข้าล่ะ เจ้าพูดเองไม่ใช่รึไงว่าชนชั้นสูงส่วนใหญ่ก็แต่งงานเพราะผลประโยชน์ทั้งนั้น”

“ถึงอย่างนั้นข้าก็มั่นใจ ว่าจะต้องมีคนดีๆ รอเจ้าอยู่อย่างแน่นอน!”

เบลล่าส่งยิ้มให้คิร่า

“เช่นนั้นวันนี้ข้าควรจะเข้าไปเก็บของที่คฤหาสน์เคนเนดี้”

คิร่าส่งยิ้มให้เบลล่า

“เบล เจ้ายังต้องสอนข้าจนกว่าข้าจะเรียนจบหลักสูตร อย่าได้คิดว่าจะออกจากเคนเนดี้ง่ายๆ ข้าต้องเรียนให้จบเสียก่อน เพราะจะต้องไปเรียนมารยาทของชนชั้นสูงอย่างละเอียดอีกครั้ง”

“อ่า..อย่างนั้นเองเหรอ ข้าคิดว่าจะไม่ได้ไปสอนเจ้าแล้ว…”

ทำไม ถึงดีใจกันนะ…

ทำไมหัวใจมันถึงดีใจ แค่เพียงคิร่าพูดว่ายังต้องการให้เธอไปสอน…นั่นหมายความว่าเธอยังจะได้เป็นเพื่อนกับคิร่าไปอีกสักระยะใช่ไหม?

“ไปเถอะ..ข้าจะแนะนำให้เบลรู้จักกับท่านดยุคโลเวล”

เบลล่ายกยิ้ม ก่อนจะเดินตามคิร่าไปยังคฤหาสน์แม็คซิมัส ทุกก้าวที่เธอเดินเข้าไปมันทำให้หัวใจของเธอนั้นเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมากๆ ก็คือมือของคิร่าที่จับจูงเธอเดินเข้าไปอย่างมั่นคง

เราเดินมาเรื่อยๆ จนถึงห้องรับรอง คฤหาสน์แม็คซิมัสมีสีน้ำเงินทั้งภายนอกและภายใน ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ก็ดูหรูหรามากทีเดียว

“ขออภัยที่หายไปโดยไม่ได้บอกกล่าวค่ะ พอดีข้าพบเบลโดยบังเอิญ….”

ท่านเคาน์เคนเนดี้ส่งยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนเช่นเคย แต่ทว่าท่านดยุคนั้นไม่แม้แต่จะปรายตามองเบลล่าด้วยซ้ำ เธอนั่งลงข้างๆ คิร่า ก่อนจะยกยิ้มจางๆให้ท่านเคาน์

“ข้าไม่คิดว่าควรพาคนนอกเข้ามา ในการพูดคุยเรื่องสำคัญระหว่างเรา…”

เบลล่ารู้สึกว่าหน้าของเธอมันกำลังชา ราวกับมีน้ำเย็นจัดสาดเข้ามา

“เบลไม่ใช่..!!”

เธอรีบฉุดแขนของคิร่าเอาไว้

“ข้า…ไปที่รอข้างนอกดีกว่า ที่ท่านดยุคกล่าวมาก็มีเหตุผล ขออภัยด้วยค่ะ เป็นข้าเองที่ดึงดันจะเข้ามาเพราะต้องการทำความรู้จักกับว่าที่คนรักของสหาย ขอให้ท่านดยุคให้อภัยในการเสียมารยาทของข้าครั้งนี้ด้วยค่ะ”

เบลล่ายกยิ้มให้ดยุคแม็คซิมัสก่อนที่เธอจะเดินออกไป

ให้ตายเถอะ!! ทำไมเธอสัมผัสได้ถึงความห่วยแตกของชายผู้นั้นกันนะ! เบลล่าถอนหายใจ บางทีเธอเองก็ควรจะมีสายข่าวที่เป็นของเธอเองบ้าง…

นี่เป็นครั้งแรกที่เบลล่ารู้สึกว่าเธออยากจะเติบโตมากกว่านี้!

…….

“รายงานมา….”

“เลดี้ไปแอบดูที่คฤหาสน์แม็คซิมัส แล้วก็บังเอิญได้พบกับเลดี้เคนเนดี้พอดี….”

เลโอเงยหน้าขึ้นมองเซ็ดดริก

“นางรู้ที่ตั้งของคฤหาสน์แม็คซิมัสได้ยังไง?”

เซ็ดดริกกำมือแน่น ก่อนจะเหลือบมองท่านดยุค

“ข้า..เป็นคนบอกกับนางเองครับ?”

“หึ!…นี่เจ้ากลายเป็นคนของเมบิลไปแล้วรึไง!! เซ็ดดริกเจ้าทำงานกับข้ามานาน ควรจะรู้ถึงนิสัยของข้า…อย่าได้ทำอะไรที่เกินคำสั่งอีก!”

“ครับ”

“ออกไปได้!!..บอกเบลให้มารับเงินด้วย ทางแม็คซิมัสจ่ายค่าจ้างมาเรียบร้อยแล้ว”

เซ็ดดริกก้มหน้าลงก่อนจะเดินออกไป

เขาถอนหายใจเล็กน้อย…ให้ตายเถอะหากเลดี้เบลล่าล่วงรู้ว่าเขานั้นรายงานทุกความเคลื่อนไหวของเธอให้กับท่านดยุครู้แล้วละก็ มีหวังเธอจะต้องโกรธเขาแน่ๆ

แต่เขามีทางเลือกมากนักรึไง!! ได้แต่หวังว่าเธอจะโกรธเขาอย่างพอดีและไม่ไล่เขาออกจากเมบิล

ใบหน้าของเซ็ดดริกขึ้นเป้นสีแดงระเรื่อ

นั่นเป็นเพราะว่าเขายังอยากจะดูแลท่านฮันน่าต่ออีกสักหน่อย…

……..

ถึงแม้อายุจะเลยเลขสามมานานแล้ว แต่ใบหน้าของฮันน่าก็ยังคงงดงามราวกับอายุยี่สิบต้นๆ…เธอรวบผมขึ้นมาก่อนจะเริ่มทำความสะอาดร้านตัดเสื้อของเธอ.. ใบหน้าที่งดงามของฮันน่ายกยิ้มอย่างมีความสุข

“ช่างน่าขำที่เจ้าต้องมาทำงานชั้นต่ำเช่นนี้!”

ฮันน่าเงยหน้าขึ้นมาก็พบใบหน้าที่เหี่ยวย่นของหญิงชรา เธอวางไม้ถูพื้นลงก่อนจะหยิบผ้ามาเช็ดที่เก้าอี้

“เชิญนั่งก่อนค่ะ…”

หญิงชราถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ราคาถูก

“ข้าได้ยินว่าเจ้าหย่ากับแกริคแล้ว?”

“ค่ะ…ข้าหย่ากับเขาได้ห้าเดือนแล้วค่ะ”

“แล้วเหตุใดถึงไม่กลับไปที่เมเบโล่!!”

เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงชราด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา

“ลูกไม่อาจกลับไปหาท่านแม่ในสภาพเช่นนี้ได้…ไม่อาจที่จะเงยหน้ามองใบหน้าของท่านแม่ได้เต็มตา ชีวิตที่เลือกเดินผิดพลาดนั้น ลูกจะขอรับมันเอาไว้เอง”

“เฮเลนตายแล้ว…ตอนนี้ที่คฤหาสน์เหลือเพียงแม่ที่ชราของเจ้ากับฮาร์ทเท่านั้น”

ฮันน่าเม้มปากแน่น

“ข้าได้ยินว่าเจ้ามีลูกสาว..ที่เกิดจากสายเลือดต่ำทรามของแลนเดอร์”

“ค่ะ…นางเป็นเด็กน่ารักมากทีเดียว”

“ฮันน่า…แม่จะยื่นข้อเสนอให้เจ้าครั้งสุดท้าย กลับไปที่เมเบโล่ ทิ้งสายเลือดที่โสโครกของแลนเดอร์ไปซะ แล้วไปแต่งงานกับแกรนด์ดยุคกูเรี่ยน เจ้าจะได้กลับไปใช้ชีวิตที่มีเกียรติ เจ้าจะได้เป็นท่านหญิงกูเรี่ยนและเมเบโล่ก็จะหนุนหลังเจ้า หากเจ้าให้กำเนิดลูกชาย เขาก็จะเป็นเด็กที่เกิดจากสายเลือดสูงส่งระหว่างเมเบโล่และกูเรี่ยน…”

ฮันน่ากำมือแน่น!!

“ท่านแม่ ลูกขอบคุณที่ท่านแม่ยังคงนึกถึงลูก แต่ลูกไม่อาจทอดทิ้งเบลได้ ท่านแม่เองก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือคะ ว่าคนเป็นแม่ไม่อาจจะทอดทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปได้ ท่านแม่น่าจะเข้าใจลูกมากกว่าใคร แล้วเหตุใดถึงมาบังคับให้ลูกต้องทำในสิ่งที่ท่านแม่ยังทำไม่ได้”

หญิงชรามองที่ฮันน่า ก่อนจะส่ายหน้า

“ข้าไม่อาจทอดทิ้งเจ้าไป เพราะในตัวของเจ้ามีสายเลือดที่สูงส่งของเมเบโล่ แต่กับเด็กคนนั้นไม่ใช่! มันไม่เหมือนกัน”

ฮันน่ายกมือข้นปาดน้ำตาก่อนจะยกยิ้มจางๆ ให้หญิงชรา

“ลูกมิอาจทำตามที่ท่านแม่คาดหวังได้หรอกค่ะ ลูกมิต้องการกลับไปใช้ชีวิตในเมเบโล่อีกแล้ว”

“ฮันน่า อย่างลองดีกับข้า เจ้ารู้ถึงอำนาจของเมเบโล่ดีกว่าใคร ข้าเลือกจะมาคุยกับเจ้า นั่นคือข้าเมตตาต่อเจ้ามากๆแล้ว อย่าให้ข้าต้องเลือกที่จะทำลายเจ้า….”

“หากท่านแกรนด์ดัชเชสทำลายแม่ของข้า ข้าก็จะปกป้องท่านแม่ของข้าเองค่ะ”

เบลล่าเดินเข้ามาก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ท่านแม่

ในแววตาของหญิงชรานั้นมีความตกใจอยู่หลายส่วนที่เห็นหน้าของเบลล่า

“สายเลือดโสโครกของแลนเดอร์!”

เบลล่ายกยิ้มให้หญิงชรา

“ข้าใฝ่ฝันที่จะได้เจอแกรนด์ดัชเชสมาตลอด เพราะข้าอยากจะรู้ว่าท่านเลี้ยงท่านแม่มายังไง ให้ท่านแม่เป็นคนที่อดทนมากขนาดนั้น แต่พอมาเจอท่านในวันนี้ข้าก็ไม่แปลกใจแล้ว…ท่านแม่คงจะต้องอดทนกับท่านมามากพอสมควร”

หญิงชราลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะหัวเราะ

“ฮันน่า…ข้าผิดหวังที่เจ้าไร้ความสามารถในการอบรมบุตรสาวถึงเพียงนี้ แต่ข้าก็พอจะเข้าใจได้ว่าผลผลิตจากชายชั่วผู้นั้น ก็คงจะไม่ต่างจากพ่อเท่าไหร่”

พอกล่าวจบหญิงชราก็เดินออกไปจากร้านทิ้งให้เบลล่ายืนมองอย่างโกรธแค้น!