19.อ่อนโยนจนคาดไม่ถึง

  “หนูเบลเป็นคนขอร้องให้ข้ามาดูแลฮันน่า..”  

“ท่านไม่ควรเรียกชื่อของท่านหญิงผู้สูงส่งแบบนั้นนะครับ”

“นางเป็นคนอนุญาตให้ข้าเรียกเอง!!”

“ถึงอย่างนั้นท่านก็ควรจะใช้หัวคิดของท่านไตร่ตรองถึงความเหมาะสม…”

ฮันน่าถอนหายใจ เธอปวดหัวกับบุรุษทั้งสองนี่เหลือเกิน!! พวกเขาพูดคุยกันได้สามสี่คำก็จะชวนกันไปต่อยตีข้างนอก..เธอห้ามจนรู้สึกเหนื่อยที่จะห้ามแล้ว ถ้าหากพวกเขายังจะต่อยตีกันอีก ฮันน่าคิดว่าเธอปล่อยให้พวกเขาต่อยกันซะให้พอใจ

โดยที่เธอจะไม่ห้ามอีกแล้ว!!

ฮันน่ามองไปที่ด้านหน้าคฤหาสน์ก็พบว่ามีรถม้าที่ดูหรูหรามาจอดที่หน้าประตู เธอลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปดูแต่ชายที่ลงมาจากรถนั้นเดินเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว

“เบลไม่สบายงั้นหรือครับ..”

ฮันน่าส่งยิ้มให้บุรุษที่ดูจากการแต่งกายแล้วเขาน่าจะเป็นชนชั้นสูง

“ข้าขึ้นไปดูมาแล้ว นางน่าจะอ่อนเพลีย….”

“ข้าจะขึ้นไปดูนางครับ!!”

เซ็ดดริกมองหน้าท่านดยุคอย่างอึ้งๆ..ตามธรรมเนียมแล้วบุรุษที่ยังไม่แต่งงานไม่ควรจะเข้าไปในห้องสตรี..นั่นถือเป็นการดูหมิ่นเกียรติสตรีผู้นั้นอย่างมาก

“อ่า..นั่นอาจจะดูไม่เหมาะสม…..”

“ข้าจะพาท่านแม่มาสู่ขอเบลไปเป็นดัชเชสทันทีที่นางอนุญาต งานแต่งของเราจะจัดงานสามวันสามคืนพร้อมกับเลี้ยงฉลองอย่างยาวนานอีกสามเดือน! ตระกูลโอเว่นจะไม่มีทางทำให้นางเสื่อมเสียเกียรติแน่นอนขอให้ท่านแม่วางใจได้เลยครับ!”

หลังจากกล่าวจบเลโอก็เดินขึ้นบันไดไปทันทีโดยไม่รอให้ฮันน่าเอ่ยคำใด

“ถะ..ถึงจะดูโผงผางไปบ้าง แต่ท่านดยุคนั้นรักเลดี้เบลล่าจริงๆ นะครับ”

เซ็ดดริกส่งยิ้มจางๆ ให้ฮันน่า

“หากว่าเป็นแบบนั้นข้าก็โล่งใจค่ะ…”

“ปกติแล้วท่านดยุคไม่ใช้ความรุนแรงเลยครับ ท่านเป็นคนอ่อนโยนโดยเฉพาะกับเลดี้เบลล่าที่ท่านรัก…”

“ผลัวะ!!!”

“ใครมันกล้าทำอะไรเจ้าอีก!!!..เซ็ดดริกบอกว่าเจ้าไม่สบาย บอกมาสิว่าไอ้หน้าไหนมันกล้ามาแตะต้องเจ้า!!!”

เสียงของเลโอดังลงมาจนถึงชั้นล่าง เซ็ดดริกยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ไหลซึมบนหน้าผาก

ส่วนฮันน่าได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไปให้เซ็ดดริก

“ความรักหนุ่มสาวก็เป็นเช่นนี้ ฮันน่าไม่ต้องเป็นห่วงนังหนูเบลหรอกน่า..เราไปดูผ้าไหมที่สั่งกันเถอะ วันนี้ต้องจัดของเข้าร้านด้วยนี่”

“จริงด้วยสิ…เช่นนั้นฝากท่านเซ็ดดริกดู…”

“ไปด้วยครับ ข้าจะไปด้วย!!”

ฮันน่าเลิกคิ้วมองเซ็ดดริกก่อนที่เธอจะยกยิ้มเพื่อเป็นมารยาท

“ค่ะ..ไป..ไปกันเถอะค่ะ!”

บางทีฮันน่าก็คิดว่าเธอมาคนเดียวน่าจะดีกว่ามากับพวกเขาทั้งสองคน เพราะท่านเจคอปและท่านเซ็ดดริกยังคงเถียงกันไปตลอดทาง

เบลล่ากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนที่เธอจะยกยิ้มและลุกขึ้นไปหาเลโอ…เขาคงจะกำลังโกรธมากสินะที่เธอไม่ไปหาเขา แก้ตัวไปก็มีแต่ต้องเถียงกันไปเปล่าๆ

เธอยกมือขึ้นมาโอบกอดเขาเอาไว้ก่อนจะก้มลงซบที่อกของเขา

“อันที่จริงข้าไม่ได้ป่วยค่ะ”

เลโอเลิกคิ้วมองใบหน้าของเบลล่าก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาไปที่เตียง

“...ไม่อยากไปพบข้า?”

“ใครจะไปคิดเช่นนั้นได้คะ…ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านเลโอเป็นฝ่ายมาหาข้าบ้าง…”

นี่เธอ…เรียกชื่อเขางั้นหรือ?

เลโอรู้สึกว่าหัวใจของเขามันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ใจดวงน้อยของเขากำลังสั่นไหวเพียงแค่เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่แว่วหวานของเธอ

“ข้าชอบนะ…ชอบให้เจ้าเรียกชื่อข้า”

เบลล่ายกยิ้ม…ที่จริงเธอกำลังนึกขำในใจ นี่มันราวกับว่าเธอสามารถกุมจุดอ่อนของดยุคโอเว่นเอาไว้ได้เลยแฮะ สิงโตตัวใหญ่กลายเป็นแมวเชื่องๆ ไปแล้ว..

เลโอวางเบลล่าไว้บนเตียงก่อนที่เขาจะลุกขึ้นถอดกระดุมเสื้อตัวเอง เบลล่ารีบลุกขึ้นมาจับมือของเขาเอาไว้

“ท่านพึ่งจะพังประตูห้องข้าไป…ยังจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นอีกงั้นหรือคะ?”

เลโอชะงัก เขามองไปที่เศษซากประตูที่เขาถีบเข้ามาอย่างหงุดหงิด!!

“เช่นนั้นไปที่บ้านข้า!”

“ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ…”

เลโออุ้มเบลล่าขึ้นมาโดยที่เขาไม่สนใจคำกล่าวใดของเธออีกแล้ว เขาพาเธอมาที่รถม้าก่อนจะบอกให้คนขับรถม้าเร่งความเร็ว…

เขาโอบกอดและพรมจูบที่ซอกคอของเธอราวกับว่ากลิ่นกายของเธอคือยาวิเศษที่สามารถรักษาอาการคลุ้มคลั่งของเขาได้…

“ท่านเลโอ..นี่บนรถม้านะคะ”

เลโอยกมือขึ้นมากอบกุมที่หน้าอกของเธอเอาไว้ เขาถกชุดนอนสีขาวของเธอขึ้นมาพร้อมทั้งดึงกางเกงซับในของเบลล่าออก

“ใครสนกัน…”

เบลล่าคิดว่าเธอจะเลิกใช้รถม้าไปสักพัก เพราะเธอจะถูกรังแกทุกครั้งที่นั่งรถม้า!!

เลโอนั่งลงที่พื้นเขามองใบหน้างดงามของเบลที่กำลังขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เขายกมือขึ้นไปกอบกุมที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอ และจับมือของเธอมากุมที่หัวใจของเขาเช่นกัน

“มันเต้นแรง…เฉพาะอยู่กับเจ้าเท่านั้น”

เบลล่าถึงกับลมหายใจติดขัดเมื่อเลโอกล่าวคำที่มันดูราวกับว่าเขากำลังสารภาพรักเธอ เขากางขาของเธอออก…ก่อนจะเริ่มต้นชิมรสชาติที่หวานล้ำของเธอ…

รถม้าเคลื่อนตัวไปช้าๆ อย่างไม่เร่งรีบ อีกทั้งพอถึงตลาดก็เคลื่อนตัวได้ช้าลงเป็นอย่างมาก

เธอหอบหายใจแรงแต่ไม่กล้าส่งเสียงครางออกมาเพราะเธอกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน

ลิ้นของเลโอนั้นร้ายกาจ มันตวัดเลียรอบๆ ก่อนจะมาเน้นตรงเม็ดเสียวของเธอ…เบลล่าทำได้เพียงยกมือขึ้นมาจับเส้นผมของเลโอเอาไว้

“อื้อ!!”

เลโอสอดนิ้วเข้าไปด้านในช้าๆ…ขนาดของเธอยังคงเล็กไปอยู่ดีเมื่อเทียบกับขนาดของเขา

ทั้งๆ ที่เธอผ่านการร่วมรักมาแล้วแต่ด้านในของเธอยังคงคับแคบจนน่าเป็นห่วงว่าเธอจะรับเขาเข้าไปได้ไหม…

“เลโอ..ยะ..หยุดก่อน!”

มีเสียงพูดคุยดังขึ้นโดยรอบเพราะเราอยู่ที่ตลาด…เบลล่านั้นหวาดกลัวว่าเขาจะทนไม่ไหวจนเผลอทำเกินเลยกว่านี้บนรถม้า…หากว่าเป็นเช่นนั้นเธอคงจะมิอาจเก็บกักเสียงไว้ได้อีก…

“วางใจ ข้าเพียงจะทำให้เจ้าพร้อมเท่านั้นเอง”

เขาเห็นความหวาดกลัวในแววตาของเธอ แสดงว่าลีลาเคาน์เคนเนดี้ห่วยมากสินะ…ถึงทำให้เธอไม่มั่นใจว่าเขาจะทำให้เธอมีความสุข

เลโอแสยะยิ้ม ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าของเบลล่ามาจูบ…

“อื้อ!!”

ไม่ปล่อยไปแล้ว ปล่อยมือจากเธอไม่ได้อีกแล้ว…เขาไม่คิดว่าวันนี้เขาจะสามารถปล่อยเบลล่าไปได้อีกแล้ว ต่อให้ไฟไหม้หรือว่าพายุถล่มเขาก็ต้องครอบครองทั้งตัวและหัวใจของเธอให้ได้…

รถม้าเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าคฤหาสน์โอเว่น เขาใช้เสื้อคลุมของเขาพันร่างของเบลล่าเอาไว้ก่อนจะอุ้มเธอเข้าไปในคฤหาสน์

“หากวันนี้มีใครมารบกวนการพักผ่อนของข้า ข้าจะตัดลิ้นมันผู้นั้นทิ้งเสีย!!!”

เลโอกล่าวกับพ่อบ้านก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องนอน เบลล่ารู้สับอับอายจนเธอต้องยกมือขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้

เขาวางเธอลงที่พื้นก่อนจะถอดสิ่งต่างๆ ที่ปกคลุมร่างกายของเธอออกมา มือของเขาจับจูงมือของเบลล่าไปที่อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่

“เจ้าทำให้ข้ารู้ว่าการรอคอยมันช่างยาวนาน…”

เธอยกยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นมาถูตัวให้เขา

“ท่านทำให้ข้ารู้…ว่าการหลบหนีมันไร้ประโยชน์….”

เลโอจับมือของเธอให้ไปจับที่ตัวตนของเขา

“เหตุใดถึงคิดจะหลบหนี ต่อให้มีปีกเจ้าก็ไม่อาจจะบินหนีข้าพ้น”

สองมือของเธอสัมผัสเบาๆที่ตัวตนของเขา…เบลล่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“เลโอนี่มัน…”

“ข้าจะอ่อนโยน…เหตุใดต้องหวาดกลัว?”

มือของเธอไม่สามารถที่จะกำมันมิด..เบลล่าคิดว่าเธอไม่อาจจะรับเขาเข้าไปแน่ๆ…ครั้งที่แล้วกับโคลด์เธอยังรู้สึกเจ็บเจียนตาย…

“อย่าได้คิดเอาข้าไปเทียบกับคนห่วยแตกอย่างเคาน์เคนเนดี้…เบล เจ้าควรจะเชื่อใจข้าสิ”

เขาพาเธอมาที่เตียง เลโอเช็ดตัวให้เธออย่างอ่อนโยน…อารมณ์ของเบลล่านั้นยังคงคุกรุ่นมาตั้งแต่บนรถม้า ส่วนล่างของเธอมันกำลังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่น…

เลโออ้าขาของเธอออก เขาก้มลงไปดูดกลืนน้ำหวานเหล่านั้นอีกครั้ง เบลล่าขมวดคิ้วก่อนที่เธอจะหลับตาลง ร่างกายของเธอมันสั่นสะท้านกับทุกจังหวะที่ลิ้นของเขาขยับ

“อ๊ะ!!..อื้อ!!”

เขาทำเร็วและรุนแรงกว่าตอนอยู่บนรถม้าเยอะเลย ลิ้นของเลโอมันตวัดไปมาจนเธอต้องแอ่นเอวขึ้นไปรับสัมผัสของเขา…

“อื้อ!! เลโอ!”

เธอรู้สึกถึงนิ้วที่กำลังขยับด้านในได้ชัดเจน เลโอขยับนิ้วเร็วๆ พร้อมกับดูดเลียที่ด้านนอกจนเธอทนไม่ไหว…เบลล่าหายใจหอบเหนื่อยเพราะเธอพึ่งได้รับความสุขสมที่เลโอบรรจงมอบให้….

เลโอลุกขึ้น เขาจับตัวตนของเขาไปถูช้าๆ ที่ปากทางเข้าของเธอ

“อย่าเกร็ง…”

เขาออกแรงดันมันเข้าไป ให้มันหมุดเข้าไปด้านในช้าๆ…ด้านในของเธอกำลังแหวกรับตัวตนของเขาเข้าไปทีละนิด…

เธอลืมตาขึ้นมามองหน้าของเลโอในมุมที่เธอนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน…เขาในตอนนี้ไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนอย่างเคย แต่เขาเป็นคนอ่อนโยนจนเธอคาดไม่ถึงเลย และการรับเขาเข้ามา…มันไม่เจ็บปวดเลย

นี่อาจจะเป็นเพราะว่าเขาปลุกความรู้สึกส่วนลึกของเธอเป็นเวลานาน ตั้งแต่อยู่บนรถม้า ในตอนนั้นเขาปลุกเร้าอารมณ์ของเธออย่าช้าๆ..แต่ในทุกครั้งที่เธอจะเสร็จสม เลโอจะหยุดทำ…

เขาทำแบบนี้เรื่อยๆ จนเรามาถึงที่คฤหาสน์ เขาพึ่งจะยอมให้เธอเสร็จสมครั้งแรกเมื่อครู่ มันก็เลยทำให้ความปรารถนาในใจของเบลล่านั้นลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่…

วันนี้เธอพ่ายแพ้ต่อเลโอจริงๆ…เธอไม่อาจต่อสู้เขาเลย ในหัวตอนนี้มันคิดอะไรไม่ออก…

เธอรู้เพียงแต่ว่าเธออยากจะรับรู้ถึงเขามากกว่านี้ อยากให้เขาสัมผัสทุกส่วนของร่างกายเธอ อย่างให้เราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน อยากให้สายตาที่อ่อนโยนของเขามองมาที่เธอผู้เดียว…