32.ประมาทเลินเล่อ

“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรือครับ”

“ทำไม!! ยังห่วงใยเพราะนางคือน้องสาวเจ้ารึไง?”

มิลาด้ากล่าวพร้อมกับโยนถุงเงินให้ซีโน่

“หากเราไม่รีบกำจัดนาง สตรีผู้นี้จะแว้งมากัดเราเป็นแน่!!”

ซีโน่มองถุงเงินด้านหน้า เขาถอนหายใจก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุงเงินนั้นมา

“เช่นนั้น ก็ต้องกำจัดนางให้สิ้นซากไปเลยใช่ไหมครับ”

มิลาด้ายกยิ้มอย่างพอใจที่เธอเห็นใบหน้าของซีโน่กำลังเปลี่ยนไป เธอเห็นความเคียดแค้นจากดวงตาของเขา

มาจบเรื่องนี้กันเถอะ เบลล่า

เจ้าควรจะหายไปตลอดกาลซะ!!!

………

ถึงเอซจะยอมแต่ว่าเธอไม่ยอม เธอจะทำให้มิลาด้ายอมหย่าออกจากริชแมนให้ได้!!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเบลล่าเมื่อเธอได้ข้อมูลใหม่มาจากท่านลุงเจคอป

“ข้ารู้สึกกลัวนะเวลาที่เจ้ายิ้มเช่นนั้น…”

อาเชอร์กล่าวพร้อมทั้งหยิบองุ่นเข้าปาก

“ได้เวลาทำงานให้ข้าแล้วอาเชอร์ เรื่องนี้ต้องอาศัยความหลอกลวงของเจ้าด้วยสิ!!”

“หากเจ้าจ่ายให้ข้าในราคาที่เหมาะสมก็ไม่มีปัญหา”

เบลลายกยิ้ม นี่คงจะถึงเวลาที่เธอจะต้องจัดการให้สตรีผู้นั้นรู้ซึ้งถึงการรวบรวมข้อมูลกว่าสองเดือนของเธอบ้าง!!

และแล้ววันที่เบลล่ารอคอยก็มาถึง เธอนั่งอยู่ในห้องพิจารณาคดี ในห้องนี้มีคนจำนวนมาก ทั้งชนชั้นสูงและนักข่าวมากมายมารอทำข่าวเกี่ยวกับชนชั้นสูงที่ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิ ตระกูลริชแมน

ท่านเคาน์ยื่นหนั่งสือหย่ากับเคาน์เตสด้วยเหตุผลว่าเธอพยายามจะยักยอกทรัพย์สินของริชแมนและเธอนอกใจ

กว่าเบลล่าจะยอมกล่อมให้เอซเขียนคำร้องก็ใช้เวลาหลายวันทีเดียว เพราะเขาตัดใจจากริชแมนไปแล้ว…แต่ว่าเธอไม่ยอม เพราะถึงจะเดินออกจากริชแมนไป ใบสมรสของเขากับมิลาด้าก็ยังคงอยู่ เขาไม่ควรจะหนีปัญหาแต่เขาควรจะทำทุกอย่างให้จบสิ้นไป…

ข้างๆ ของเบลล่าคือเลโอ และโคลด์ พวกเขาเองก็มาเอาใจช่วยเบลล่าด้วย

เสียงค้อนไม้ถูกเคาะขึ้นเป็นสัญญาณให้คนทั่วทั้งห้องเงียบเสียง

“ตามที่เคาน์ริชแมนยื่นหนังสือหย่ากับเคาน์เตส มีเหตุผลว่านางยักยอกทรัพย์สินของริชแมนไปเป็นของแมรี่ เรื่องนี้ท่านเคาน์มีหลักฐานรึเปล่า?”

ใบหน้าของมิลาด้านั้นไร้วี่แววของความวิตกกังวล เธอยังคงยืนอยู่ด้านหน้าด้วยท่าทีสบายๆ

“มีครับ..”

อาเชอร์เดินถือเอกสารไปส่งให้ผู้พิจารณาคดี

“นี่เป็นหลักฐานการโอนเงินทั้งหมดของริชแมน จะเห็นว่าที่มีวงกลมสีแดงคือธุรกิจของริชแมนที่ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของแมรี่!!”

เบลล่าถอนหายใจอย่างโล่งอก อาเชอร์ทำได้ดีกว่าที่เธอคิดเอาไว้จริงๆ

“ข้าขอปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาค่ะ ข้ามิได้เปลี่ยนธุรกิจของริชแมนให้เป็นของแมรี่ แต่ธุรกิจเหล่านั้นเดิมทีเป็นของแมรี่อยู่แล้ว ในตอนที่ข้ามาอยู่ที่ริชแมนใหม่ๆ การเงินของตระกูลมิได้ดีเช่นนี้ ข้าจำต้องเอาธุรกิจในนามของแม่รี่มาเปลี่ยนเป็นของริชแมน เพื่อเพิ่มสภาพคล่องทางการเงิน…”

สาวใช้ของมิลาด้าเดินเอาเอกสารที่เป็นหลักฐานไปยื่นให้ผู้พิจารณาคดี

ในตอนนี้เบลล่าเริ่มนั่งไม่ติดแล้วให้ตาย!!

“ข้าขอดูหลักฐานของเคาน์เตสได้ไหมครับ?”

อาเชอร์กล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ผู้พิจารณาคดีส่งเอกสารของมิลาด้าให้อาเชอร์ดู

“เมื่อสิบสามปีที่แล้ว ธุรกิจสิ่งทอของแมรี่มีมูลค่าห้าพันเหรียญ ถูกโอนเข้ามาเป็นชื่อของริชแมน ตรงนี้เพราะท่านเคาน์มาซาลงทุนสร้างโรงทอขึ้นมาใหม่ แล้วยังอัดเงินลงทุนเข้าไปอีกกว่าเท่าตัวจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นของริชแมนไม่ใช่หรือครับ”

มิลาด้ายกยิ้ม

“เหตุใดท่านถึงกล่าวเลอะเทอะเช่นนั้น หากว่าท่านเคาน์มาซาลงทุนจริงก็ควรจะมีหลักฐานสิคะ?”

“อ่า..ข้ายังพูดไม่จบ อย่างพึ่งขัดสิครับ ในตอนนี้มูลค่าของโรงงานทอผ้าแห่งนี้มีมูลค่ากว่าหนึ่งพันล้านเหรียญ การที่เคาน์เตสจะกล่าวอ้างว่าแต่เดิมเป็นของแมรี่แล้วมาเอาธุรกิจนี้คืนไป ดูจะไม่เหมาะสมอยู่บ้างครับ”

อาเชอร์เดินนำใบประกอบการไปยืนให้กับผู้พิจารณาคดี

“ธุรกิจโรงทอผ้าของริชแมนที่เคยมีอยู่ถูกยุบมารวมกับที่นี่ที่เดียว…เงินลงทุนที่ริชแมนลงไปก็เพิ่มมากขึ้นด้วย”

“หาหลักฐานขนาดนั้นมาจากไหนกัน?”

เลโอกล่าวถามเบลล่า

“เลโอ ท่านอย่าลืมสิคะว่าอาเชอร์คือนักบุญที่มีพลังเวทย์สูงส่งมากๆ บางอย่างก็ต้องโกงบ้างไม่ใช่รึไง!!”

นี่นางย้อนเวลาไปเอาหลักฐานพวกนั้นมาเลยงั้นเรอะ!!

“เพราะว่าวันนี้ข้าจะแพ้ไม่ได้ หากว่าวันนี้ข้าแพ้ ท่านเคาน์จะเสียริชแมนไป อีกทั้งมิลาด้าก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น คิร่าและเคนเนดี้ก็จะตกอยู่ในอันตราย…”

โคลด์เอนตัวลงซบที่ไหล่ของเบลล่า

“นี่เจ้ากำลังปกป้องข้าอยู่หรือ? ให้ตายเถอะข้าตกหลุมรักเจ้าอีกแล้ว”

รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าของโคลด์อีกครั้ง

“นางก็บอกอยู่ว่านางปกป้องคิร่า เอาหัวออกไป!!!”

เลโอผลักโคลด์ที่กำลังซบไหล่เบลล่าออกอย่างรวดเร็ว

“เรื่องที่ทางฝั่งท่านเคาน์กล่าวมาก็มีเหตุผล!!”

ทางผู้พิจารณาคดีเริ่มเอนเอียง

“ข้าเข้ามาอยู่ในริชแมน ตั้งแต่อายุสิบห้าจนตอนนี้ข้าอายุสามสิบแล้ว กว่าสิบห้าปีที่อยู่ในริชแมน ข้านำพาตระกูลขึ้นมาจนถึงจุดสูงสุดของราชอาณาจักร ทุกธุรกิจในนามของริชแมนเติบโตอย่างมาก ภายใต้การบริหารงานของข้า…แล้วพอถึงเวลาที่จะหย่าใจคอท่านเคาน์จะไม่ให้ข้า มีทรัพย์สินใดติดตัวเลยงั้นหรือคะ เรื่องสตรีหลังคฤหาสน์ข้าก็ไม่เคยมีปัญหา ข้าเป็นภรรยาที่ดีของสามีมาตลอด วันนี้จะหย่ากับข้าเพียงเพราะท่านไม่รักข้าแล้ว ดูจะโหดร้ายเกินกว่าข้าจะรับไหว…”

อาเชอร์มองมาที่เบลล่า เธอกำมือแน่น!!

จะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!!

“การหย่าเพราะหมดรัก นั่นก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือครับ หากว่าหมดรักจะมาทนอยู่ด้วยกันทำไม?”

เอซกล่าวขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ผู้พิจารณาคดี

“ข้าไม่ได้คิดจะให้เคาน์เตสเดินออกไปจากริชแมนตัวเปล่า ทรัพย์สินทั้งหมดในนามของริชแมนจะถูกแบ่งครึ่ง เจ้าสามารถเอาไปได้เลย ขอเพียงเดินออกไปจากชีวิตข้าก็พอ!!!”

ทั่วทั้งห้องพิจารณาคดีเงียบกริบ เบลล่าสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสของเอซ ที่เขากล่าวออกมานั้นมันคงจะหมดความอดทนแล้วจริงๆ

เธอถอนหายใจพร้อมกับเดินลงมาด้านล่าง

“ข้าคิดว่าถึงคิวของท่านแล้วค่ะ ท่านดยุคแม็คซิมัส….”

โลเวลเงยหน้าขึ้นมองเบลล่า เขาถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นมา

เบลล่าและอาเชอร์ไปหาเขาเมื่อวาน เพื่อยื่นข้อเสนอให้เขามาเป็นพยานให้เคาน์ริชแมนในวันนี้ เพื่อที่เขาจะได้มิลาด้ามาเป็นดัชเชส

เขาไม่อยากจะหักหลังนางเช่นนี้แต่เขาเองก็ไร้ทางเลือก เพราะนางไม่ยอมหย่ากับเคาน์ริชแมนสักที

“ข้าขอเป็นพยานให้เคาน์ริชแมนครับ!!”

ใบหน้าที่ดูมั่นใจของมิลาด้าเรื่องเปลี่ยนไป…เธอมองที่โลเวลอย่างตกใจ

“กล่าวมาได้เลยดยุคแม็คซิมัส…”

“ข้ากับมิลาด้ารักกันครับ….”

เกิดเป็นเสียงฮือฮาดึงขึ้นมาในห้องพิจารณาคดี

“ข้าขอสาบานด้วยเกียรติแห่งแม็คซิมัสว่าคำที่ข้าจะกล่าวต่อไปนี้คือเรื่องจริงทั้งหมด…ข้าและมิลาด้าลักลอบคบกันมานานแล้วครับ นางตั้งครรภ์ลูกของข้าแต่ว่าทำแท้งไปครั้งหนึ่งเพราะว่านางยังไม่เคยร่วมเตียงกับท่านเคาน์ริชแมน นางก็เลยท้องไม่ได้ มิเช่นนั้นนางก็จะต้องถูกหย่า..”

“ดยุคแม็คซิมัสท่านกล่าวคำใดออกมา!!”

“มิลาด้า ยอมหย่ากับเคาน์ริชแมนเถอะนะ หย่ากับเขาแล้วมาเป็นดัชเชสให้ข้า!!!”

หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ต่างก็รายงานข่าวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทับซ้อนของเคาน์เตสริชแมนและดยุคแม็คซิมัส

เบลล่าถอนหายใจพร้อมกับโยนหนังสือพิมลงบนโต๊ะ

“วางใจ นางจะต้องมาถลกหนังหัวเจ้าแน่นอน!!”

“เหตุใดนางถึงจะมาถลกหนังหัวข้าล่ะ ในเมื่อเจ้าเป็นคนยื่นเอกสารทั้งหมดของนางให้ผู้พิจารณาคดี…”

อาเชอร์ส่ายหน้าเบาๆ

“เพราะว่าเรื่องมันเกิดจากเจ้าไงล่ะ ความแค้นของสตรีนั้นยากลึกหยั่งถึง…”

เขากล่าวพร้อมกับนอนลงบนโซฟา

มิลาด่าหย่ากับเอซแล้ว และในตอนนี้ริชแมนก็ล่มสลายเป็นที่เรียบร้อย คฤหาสน์เก่าแก่ของริชแมนถูกประกาศขายอย่างรวดเร็ว ทุกธุรกิจภายใต้ชื่อของริชแมนขายไม่ออกและไร้คนซื้อเพราะข่าวลือเสียหายเกี่ยวกับเรื่องภายในคฤหาสน์

ราวกับว่าครั้งนี้เธอทำพลาดอย่างใหญ่หลวงเลย เพราะเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องราวหลังจากการหย่าเลย

ไม่ได้คิดถึงเลยว่าริชแมนจะเสื่อมเสียเกียรติลง

“นี่ ลูกของข้าดิ้นแล้วด้วยนะ เมื่อเช้าเตะมือข้าใหญ่เลย!!”

“อื้อ ยินดีด้วย เจ้าควรจะทำตัวให้สมกับเป็นพ่อคนและเป็นนักบุญหน่อยสิ!!”

“จริงสิ ข้ามีเรื่องจะเตือนเจ้า…ช่วงนี้ระวังตัวเอาไว้หน่อยก็ดี ตัวเจ้าในอนาคตไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“หมายความว่ายังไง?”

“…มีคนกำลังพยายามจะฆ่าเจ้ายังไงล่ะ!!”

“….”

“ตกใจบ้างสิโว้ย!!! มีคนคิดจะฆ่าเจ้านะเฟ้ย!!”

“ข้าคิดว่าข้าจะแต่งงาน…”

“พรวด!!”

อาเชอร์ที่ดื่มเหล้าอยู่ถึงกับพ่นออกมา

“อย่างน้อยหากข้าไปอยู่ที่โอเว่น ข้าก็จะปลอดภัย”

อาเชอร์ส่ายหน้า

“ไม่ใช่ตอนนี้เบล ยังแต่งงานตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

“อาเชอร์เจ้าควรจะบอกข้าว่าในอนาคตเจ้าเห็นอะไร?”

เขาไม่ตอบอีกทั้งยังยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม

“เจ้าจะเสียสิ่งที่รักที่สุดไป…ข้าบอกได้เท่านี้”

เบลล่ามองไปที่หนังสือพิมพ์ที่วางอยู่…

หากว่าเธอจะต้องสูญเสียสิ่งที่เธอรักจากคนพวกนี้ เช่นนั้นเธอก็จะลงมือจัดการพวกเขาก่อน…

“อาเชอร์ข้ามีงานให้เจ้าทำ!!”

……

อีกสามวันจะเป็นงานอภิเษกของคิร่ากับองค์รัชทายาท วันนี้คิร่าก็เลยมาลองชุดแต่งงานโดยการตัดเย็บของฮันน่า

“นี่คือเกียรติสูงสุดในชีวิตของข้าเลยก็ว่าได้ ที่ได้ตัดชุดแต่งงานให้พระชายาสวมใส่”

คิร่ายกมือขึ้นมาจับที่ชุดแต่งงานที่แสนจะงดงาม

“เป็นชุดที่สวยมากๆ เลยค่ะ งานปักพวกนี้ช่างงดงามแปลกตา”

“ฮันน่าใช้เวลาปักหนึ่งเดือนเต็ม นางอดหลับอดนอนเพื่อให้ได้ชุดแต่งงานที่งดงามเช่นนี้!!”

จาคอปกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากที่กำลังหาวนอน…ที่เขารู้ก็เพราะว่าเขาเป็นคนเฝ้าเธอทุกคืนยังไงล่ะ!!

ใบหน้าของฮันน่าขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ เธอมองที่เจคอปอย่างเขินอาย

คิร่ายกยิ้ม บรรยากาศระหว่างท่านแม่และท่านลุงของเบลล่านั้นราวกับว่าทั้งโลกนี้มีเพียงพวกเขาสองคน นี่มัน!! น่ารักดีนะ

เบลล่าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ของเธอแล้วเพราะว่ามีท่านลุงคอยดูแล..

เบลล่าเดินออกมาจากด้านในพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ

“เบลแม่คิดว่าช่วงนี้เจ้าดื่มมากไปหน่อย…”

เจคอปวางมือเอาไว้บนไหล่ของฮันน่าพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

“ปล่อยนางไปเถิด ช่วงนี้มีเรื่องให้นางต้องใช้ความคิดเยอะพอสมควร”

ฮันน่าเม้มปากก่อนจะมองไปที่เบลล่าอย่างเป็นห่วง

“เบล ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าเยอะเลย!!”

“อื้อ..ตามมาสิข้าจะพาเจ้าไปพบคนผู้หนึ่งด้วย…”

เบลล่าวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเธอส่งยิ้มให้ท่านแม่และท่านลุง ก่อนจะเดินออกไปด้านนอกร้านตัดเสื้อ วันนี้หิมะหยุดตกแล้ว ฤดูหนาวที่แสนยาวนานกำลังจะสิ้นสุดลง

“จะพาข้าไปร้านเหล้าอีกรึไง?”

เบลล่าส่งยิ้มให้คิร่า

“ก็ไม่เชิง ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ากำลังเครียด”

คิร่าถอนหายใจ

“วางใจข้าเถอะข้าไม่ได้รักองค์รัชทายาทหรอกน่า!!”

“ผิดแล้วเจ้าต้องรักเขาให้มากๆ สิถึงจะถูก”

“หมายความว่ายังไง?”

เบลล่าส่งยิ้มให้คิร่า ก่อนที่เธอจะพาคิร่าเดินไปที่ร้านในตรอกซิดนีย์ที่ว่างเปล่าและไร้ผู้คน

มีมีดถูกยกจ่อที่คอของเบลล่าพร้อมกับใบหน้าที่คุ้นเคยของซีโน่

“ในที่สุดก็มีวันนี้ วันที่เจ้าประมาทเลินเล่อจนไม่พาคนคุ้มกันติดตัวมา….”

คิร่าจับมือของเบลล่าเอาไว้แน่น

“ปล่อยพวกเราไปนะ ทหารของพระราชวังกำลังตามข้ามา!!”

“เสียใจด้วยสาวน้อยหากทหารตามเจ้ามาจริงๆ พวกเขาก็คงจะเจอเพียงศพของสตรีผู้งดงามทั้งสองเท่านั้น….”