40.สร้างลิขิต

องค์จักรพรรดิวัลโด้ถอนหายใจเมื่อเขาเห็นจดหมายในมือ เขารู้สึกรำคาญเมเบโล่ยิ่งนัก แกรนด์ดัชเชสผู้นั้นยื่นเรื่องให้เขารับหลานสาวของนางขึ้นมาเป็นสนมเอก

ปัญหาก็คือแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่สนิทกับท่านพ่อนี่แหละ!! เขาไม่อยากผิดใจกับคิร่าเลยจริงๆ นางกำลังตั้งครรภ์ด้วยเขาไม่อยากทำให้นางคิดมากเลย

“หากไม่อยากรับสตรีผู้นั้นมาพระองค์ก็แค่หาทางสร้างพรหมลิขิตให้นางกับชนชั้นสูงสักคน…”

เลโอกล่าวพร้อมกับวางกระดาษรายงานเรื่องงบประมาณลงบนโต๊ะ

“อันที่จริงข้าส่งนางไปเป็นภรรยาน้อยของแกรนด์ดยุคโอเว่นก็ได้นี่นา”

“หากไม่กลัวว่าพระองค์จะสูญเสียกำลังทางทหารไปก็ลองดู”

“อ่า ล้อเล่นหน่อยก็ไม่ได้งั้นหรือ?”

“ข้าแนะนำทางแก้ไปแล้ว สุดแต่พระองค์จะตัดสินใจเถิด…”

เลโอและวัลโด้ถูกเลี้ยงมาด้วยกัน ทำให้เลโอไม่นึกกลัวองค์จักรพรรดิ และวัลโด้ก็ไม่ได้นึกโกรธคำกล่าวของเลโอเลยเพราะเขามองเลโอเป็นพี่ชายมาโดยตลอด

เอซยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม

“เมื่อเช้ากิลข้อมูลส่งข่าวมาว่าอาร์ชดยุคกูเรี่ยนเคลื่อนไหวแปลกๆ เมื่อคืนหลังจากที่เบลล่ากลับมา โดโนแวนตามดูต่อ ปรากฏว่าแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่เข้าไปพบกับอาร์ชดยุคที่โรงแรม…”

เลโอแย่งแก้วเหล้าในมือของเอซมาดื่มจนหมด

“อดีตแม่ยายกับอดีตลูกเขยพบกันงั้นหรือ?” 

วัลโด้กล่าวถามอย่างใช้ความคิด

“สตรีแก่ผู้นั้นจะต้องวางแผนอะไรอีกแน่ ข้าว่าคงจะหนีไม่พ้นเรื่องการคัดเลือกพระชายาขององค์รัชทายาทมาเดลีน”

เลโอกล่าวพร้อมกับวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ เอซมองที่เลโออย่างไม่พอใจที่กินเหล้าในแก้วของเขาจนหมด

“โคลด์ไปไหนกัน?”

เอซกล่าวถามอย่างสงสัยเพราะเขาไม่เห็นโคลด์เลย

“อยู่กับจักรพรรดินี เขาเป็นห่วงน้องสาวมาก จนข้ารู้สึกเบาใจ อย่างน้อยในเวลาที่ข้าไม่อยู่ มาร์ควิสก็จะดูแลนางแทนข้า”

วัลโด้กล่าวพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างรู้สึกดีใจ โคลด์เป็นพ่อค้าที่ไม่ถนัดเรื่องการเมืองเลยสักนิด

โคลด์ก็เลยมุ่งเน้นไปที่การปกป้องคิร่า แทนการช่วยเขาคิดวางแผนการเมือง

แค่นั้นก็ถือว่าดีมากๆ เพราะเวลาที่เขาตัดสินใจทำอะไรลงไปจะได้ทำได้เต็มที่โดยไม่ต้องเป็นห่วงด้านหลัง

“เรื่ององค์รัชทายาทมาเดลีน จะมีปัญหาอะไรตามมารึเปล่า?”

เอซกล่าวขึ้นมาอย่างเป็นห่วง พร้อมกับมองไปที่วัลโด้

“เขาเลือกจะมาที่นี่ เพื่อแต่งงานกับชนชั้นสูงสักคน ข้าไม่แน่ใจว่าเขาจะพาสตรีที่เลือก ไปเป็นสนมหรือว่าพระชายา แต่มันจะดีมากๆ หากสตรีผู้นั้นเป็นคนของเรา…”

วัลโด้มองลงไปยังด้านล่าง มีชนชั้นสูงเริ่มทยอยเข้ามาแล้ว

“เช่นนั้นเราก็ยิ่งปล่อยให้สตรีของเมเบโล่ถูกเลือกไม่ได้”

เลโอกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นมา

“ใจจริงข้าอยากจะพาทหารของเราไปฆ่าล้างบางตระกลูที่น่ารังเกียจเช่นเมเบโล่ซะ!! ข้าเชื่อว่าพวกเขายังคงหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะให้ดยุคแบรฮาร์ทขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิ”

ดยุคแบรฮาร์ทคือพระสวามีขององค์หญิงแวนดี้ น้องสาวของวัลโด้ หากพวกเขาสามารถดึงวัลโด้ลงจากตำแหน่งองค์จักรพรรดิได้ ดยุคแบรฮาร์ทก็จะได้ขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิ เพราะเชื้อพระวงศ์ในตอนนี้มีเพียงองค์หญิงแวนดี้เท่านั้น

หากแบรฮาร์ทขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิ เมเบโล่ก็จะมีอำนาจมหาศาลครอบคลุมทั่วทั้งจักรวรรดิ

ตระกูลเมเบโล่รับเลี้ยงสตรีจากชนชั้นสูงที่เกิดในยศบารอนเยอะมาก เพื่อจะได้ใช้สตรีพวกนั้นไปแต่งงานกับตระกูลอื่น เป็นการขยายอำนาจของเมเบโล่ทางอ้อม

“เราต้องรีบสร้างฐานความมั่งคงให้องค์จักรพรรดิมากกว่านี้ และการได้องค์รัชทายาทมาเดลีนมาเป็นพวกถือว่าเป็นคำตอบที่ดีที่สุด…”

เอซกล่าวพร้อมทั้งส่งแก้วเหล้าให้วัลโด้

“ขอบคุณที่ร่วมต่อสู้เคียงข้างข้า ขอบคุณจริงๆ”

วัลโด้กล่าวพร้อมกับรับแก้วเหล้าในมือของเอซมาดื่ม ไม่ว่ายังไง เขาจะต้องทำลายเมเบโล่ให้ได้!!

……

“เบล ลูกควรจะลืมตาขึ้นมาได้แล้ว”

เบลล่าลืมตาขึ้นมาก็พบกับท่านแม่ที่กำลังหวีผมให้เธออยู่

“ท่านแม่ ข้าพึ่งจะได้นอน”

“ห้ามบ่นเด็ดขาด หน้าที่ของภรรยามิสามารถปฏิเสธได้ เอซขี่ม้าตั้งนานกว่าจะมาถึงเมบิล เจ้ามาร้องว่าเหนื่อยทั้งที่นอนเฉยๆ ได้ยังไง รีบตื่นให้เต็มตาจะได้มาแต่งหน้า”

ท่านแม่ ควรจะเข้าข้างข้าไม่ใช่รึไง!! เหตุใดถึงไปเข้าข้างเอซแทนกันเล่า!! แล้วเมื่อคืนข้าก็ไม่ได้นอนเฉยๆ สักหน่อย!!

“ข้าอยากให้ท่านแม่ไปด้วยนะคะ”

ฮันน่ายกยิ้มให้กับความงอแงของลูกสาวเธอ

“เอาไว้แม่คลอดน้องให้เจ้าแล้ว แม่จะไปงานเป็นเพื่อนเจ้านะ”

เบลล่ายกมือขึ้นมาจับท้องที่เริ่มใหญ่ของท่านแม่ ทำไมรอบๆ ตัวของเธอถึงมีแต่คนท้องกัน แต่เบลล่าดีใจนะ ที่ท่านแม่กำลังจะมีน้องให้เธอ

ท่านลุงเจคอปพาท่านแม่ไปซื้อบ้านอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์เมบิลมากนักเพื่อที่ท่านแม่จะได้มาหาเธอได้สะดวก ในคราวแรกเธอชวนท่านลุงเจคอปมาอยู่ที่คฤหาสน์เมบิลแต่ท่านลุงปฏิเสธ อีกทั้งท่านแม่ก็ไม่อยากจะรบกวนเธออีกด้วยท่านแม่กับท่านลุงก็เลยย้ายไปอยู่ด้วยกัน

“ข้าดีใจ ที่เห็นท่านแม่มีความสุขนะคะ ดีใจจริงๆ”

ฮันน่ายกมือขึ้นมาลูบผมของเบลล่า

“แม่ก็เช่นกัน แม่ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ได้แต่ภาวนาให้เจ้าใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้มีความสุขก็พอ”

ความสุขมันอยู่ไม่ไกลจากเธอเลย โชคดีที่เธอมองเห็นและไขว่คว้ามันเอาไว้ได้

กว่าเบลล่าจะมาถึงงานเลี้ยงก็เป็นเวลามืดแล้ว รถม้าด้านหน้าพระราชวังก็เลยโล่งเพราะคนเข้างานกันไปจนหมดแล้วเธอสวมชุดสีชมพูอ่อน ในคราแรกท่านแม่จะให้เธอสวมชุดที่ฟูฟ่องแต่เบลล่ารีบปฏิเสธ เธอขอสวมเดรสรัดรูปแทนเพราะมันสะดวกต่อการใช้ชีวิตมากกว่า ท่านแม่ก็เลยตัดเย็บชุดเดรสสีชมพูเปิดไหล่มาให้ ที่ชายกระโปรงและตรงไหล่เป็นผ้าลูกไม้สีขาว ส่วนที่ตัวเดรสปักรูปดอกไม้เล็กๆ เอาไว้

มีแม่เป็นเจ้าของร้านตัดเสื้อนี่มันดีสุดๆ ไปเลย!!

เบลล่ายกชายกระโปรงขึ้นมาเพื่อจะเดินเข้างาน

“การพบกันครั้งแรกเรียกว่าบังเอิญแต่ครั้งที่สองนั้นเรียกว่าพรหมลิขิตนะครับ”

เบลล่าเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงก็พบว่าเขาคือพ่อค้าที่ร้านเหล้าในคืนนั้น ทว่าวันนี้เขามิได้สวมเสื้อของพ่อค้าแต่เขาสวมชุดที่ดูเป็นทางการ ทรงผมถูกเซตขึ้นมาอย่างเรียบร้อยรับกับใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา เขายื่นแขนมาเพื่อให้เธอควงเขาเข้างาน

“พ่อค้าเช่นท่าน มาทำอะไรที่งานเลี้ยงเช่นนี้กันคะ?”

เขาหัวเราะเบาๆ

“แล้วหญิงสาวชาวบ้านเช่นเลดี้ล่ะครับ มางานเลี้ยงเช่นนี้ได้ยังไง?”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นควงแขนเขา

“เช่นนั้นก็เหมาะที่จะเข้างานด้วยกันแล้ว หญิงสาวชาวบ้านกับพ่อค้า”

เขาพาเธอเดินไปบนทางเดินที่ทอดยาวไปยังโถงจัดเลี้ยง

“ไม่อยากจะกล่าวเช่นนี้เลยครับ แต่วันนี้เลดี้งดงามมาก…งดงาม จับใจ”

“ขอโทษด้วยนะคะ ข้ามิใช่คนที่จะมาถ่อมตน และข้าก็รู้ตัวว่าตัวเองงดงามมากๆ ถือว่าเป็นโชคดีของท่านที่ได้ควงสตรีงดงามเช่นข้าเข้างาน”

หัวใจของเขามันดันไปเต้นแรงกับคำพูดที่ดูไร้เยื่อใยของเธอซะแล้ว เขาพึ่งเคยเจอสตรีเช่นนี้เป็นครั้งแรก สตรีที่คิดเช่นไรก็กล่าวออกมาเช่นนั้น

หรือว่าที่ผ่านมาสตรีทุกคนจะต้องสวมหน้ากากเข้าหาเขากันนะ..ก็เลยไม่มีสตรีใดกล้าปฏิเสธเขาสักคน

“ข้าควรจะทราบชื่อของท่าน”

“เลดี้กำลังสนใจข้าใช่ไหมครับ ?”

“ใช่ค่ะ เพราะการแต่งตัวของท่านมันกำลังบอกข้าว่าท่านเป็นใคร…”

เขาส่งยิ้มให้เธอ พร้อมทั้งยกมือขึ้นมาจับมือเธอที่กำลังควงแขนเอาไว้แน่น

“อีกนิดเดียวจะถึงงานเลี้ยงแล้วครับ พอถึงงานท่านก็จะรู้เองว่าข้าเป็นใคร”

เบลล่ามองสบตากับเขา ก่อนที่เธอจะปรายตามองไปทางอื่น ถึงจะพยายามปฏิเสธในใจแต่มันปฏิเสธไม่ได้เลย สวมชุดเช่นนี้จะเป็นใครไปได้นอกจากองค์รัชทายาทมาเดลีน

เหตุใดเธอถึงไม่เอะใจตั้งแต่วันนั้นนะ ว่าพ่อค้าอะไรจะหล่อเหลาขนาดนั้น!

“ข้าคิดว่า…”

เบลล่าพยายามจะดึงมือที่ควงแขนเขาออก แต่เขากลับจับมือของเธอเอาไว้แน่น

“หนีไม่ได้แล้วครับ ดัชเชสเมบิล”

“น่าตกใจที่ท่านรู้จักชื่อข้า….”

“น่าตกใจกว่าที่สตรีงดงามเช่นดัชเชส เป็นเจ้าของกิลข้อมูล นี่มันตรงสเป็คของข้าสุดๆ ไปเลย”

เบลล่ายกยิ้ม

“รู้เรื่องราวของข้าดีเช่นนี้ การพบกันที่ร้านเหล้าคงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญสินะคะ…”

เขาส่งยิ้มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์

“ไม่มีเรื่องบังเอิญหรอกครับ หากอยากจะจีบสตรีที่ถูกใจ ก็ต้องลงทุนลงลงแรงสร้างพรหมลิขิตสักหน่อย”

เธอเลิกคิ้วขึ้นมามองหน้าเขา

“อ่า..หากรู้ว่าท่านลงทุนขนาดนี้ วันนี้ข้าน่าจะมาให้ช้าอีกหน่อย…”

เขาหัวเราะชอบใจกับคำกล่าวของเธอ

“แค่นี้ข้าก็รอดัชเชสนานมากแล้วครับ รู้ไหมว่าการมานั่งรอสตรีเพื่อเดินเข้างานพร้อมกันต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน แล้วดัชเชสในวันนี้ก็มาช้ามากด้วย”

“เรียกชื่อข้าเถอะค่ะ ว่าแต่ท่านยังไม่ได้บอกชื่อของท่านเลย?”

“ไบรอัน มาเดลีน แต่หากว่าเรียกยาก เลดี้สามารถเรียกข้าว่าที่รักก็ได้ครับ”

เบลล่าทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆ ให้เขาเท่านั้น

ไบรอันพาเธอเดินมาถึงหน้าโถงจัดเลี้ยง

“การเดินเข้างานพร้อมท่าน จะทำให้ข้าดูเพ่งเล็งจากสตรีที่หวังจะเป็นพระชายา…”

“เหตุใดต้องใส่ใจ การเข้างานพร้อมเลดี้มันทำให้ข้าปลอดภัยจากการรุมทึ้งของสตรีพวกนั้น”

“สามีของข้าจะต้องไม่พอใจกับการกระทำของข้า ข้าไม่อยากมีปัญหากับคนรักนะคะ”

“เบลล่า เจ้ายังไม่มีสามี อีกทั้งคนรักทั้งสามของเจ้าจะต้องเข้าใจแน่นอน แค่เพิ่มข้าไปอีกคนไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกน่า…”

มีแน่! มันมีปัญหาแน่ๆ เพราะตอนนี้เธอดันเงยหน้าไปสบตากับเลโอที่ชั้นบนพอดี

ฉิบหายแล้วไง!!