39.ไม่คิดอ่อนโยน NC

อาร์ชดยุคกูเรี่ยนพาสตรีใบหน้างดงามทั้งสองขึ้นโรงแรมไป ดูไปแล้วก็ไม่มีอะไรที่น่าผิดสังเกต

เบลล่าเรียกให้โดโนแวนมาเฝ้าอาร์ชดยุคต่อ ส่วนเธอจะกลับไปพักที่คฤหาสน์

พอมาถึงเมบิลก็มีบัตรเชิญจากพระราชวังส่งมา เปิดอ่านก็พบว่าคิร่าเชิญเธอไปที่งานเลี้ยงต้อนรับองค์รัชทายาทมาเดลีน

เธอโยนบัตรเชิญนั้นไว้บนโต๊ะก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟา

ไม่อยากไปเลยแฮะ…เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนที่จะชอบเข้าสังคมของชนชั้นสูงอยู่แล้ว เบลล่าพยายามหลีกเลี่ยงงานเข้าสังคมมาตลอด เพราะเธอคิดว่ามันไร้สาระ

“ท่านหญิงคะ ดยุคเอเซล่ามาขอเข้าพบค่ะ”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเบลล่าเธอไม่ทันจะลุกขึ้นเอซก็เดินเข้ามาใจห้องแล้ว เบลล่าอ้าแขนออกเพื่อโอบกอดเขา

“คิดถึงจะบ้าอยู่แล้ว!!”

เอซกล่าวพร้อมทั้งจูบลงบนผมของเบลล่าอย่างแรง

“เหตุใดถึงมายามนี้ ท่านก็รู้ว่าการเดินทางยามค่ำคืนมันอันตราย บ้านเรือนของเรามิได้อยู่ในช่วงที่สงบ…”

“ตั้งแต่ข้าย้ายเข้าไปที่เดเลี่ยน ในใจมันก็ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ อีกแล้ว ที่นั่นอยู่ติดกับชายแดน ข้าศึกพร้อมจะบุกเข้ามาทุกเมื่อ ที่หายไปก็เพราะข้าต้องเฝ้าดูการก่อสร้างกำแพงเมือง โชคดีที่ท่านแกรนด์ดยุคโอเว่นส่งทหารไปช่วยเป็นจำนวนมาก การก่อสร้างก็เลยดำเนินการไปอย่างรวดเร็ว ที่ข้ามาครั้งนี้ก็เพราะองค์จักรพรรดิเรียกข้ามาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับองค์รัชทายาทมาเดลีน แล้วในใจของข้าคิดถึงเจ้ามากด้วยจึงรีบจัดการงานที่เดเลี่ยนให้เสร็จ เพื่อให้ได้อยู่กับเจ้าสักวัน”

เบลล่ายกมือขึ้นมาโอบคอของเอซเอาไว้

“เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ? …”

เขายกมือของเธอขึ้นมาจูบเบาๆ

“ต้อง..ปรับตัวมากๆ เลย เดิมทีข้าเป็นเพียงแค่พ่อค้า แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้ปกครองเมือง มีความลำบากอยู่บ้าง…แต่พอมาเห็นหน้าเจ้าก็หายเหนื่อยเลยล่ะ”

เอซโน้มตัวลงมา เขาหลับตาลงก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากของเบลล่าให้สาสมกับความคิดถึงของเขา

เอซให้ลิ้นดุนดันเข้ามาอย่างหยาบโลน

เธอพยายามจะยกมือมาห้ามแต่ความต้องการกำลังครอบงำเขาเอาไว้

“…ขอโทษด้วยนะเบล เพราะวันนี้ข้าไม่คิดที่จะอ่อนโยน”

เขาเริ่มถอดเสื้อเธอออก จะบอกว่าถอดก็ไม่ถูกเพราะมันมีบางส่วนที่ฉีกขาดจากการกระชากอย่างแรง

“เอซ ข้าไม่ได้จะห้ามแต่ท่านควรจะทำช้าลงสักหน่อย…ใจเย็นๆ ค่ะ ข้าไม่ได้จะหนีไปไหน”

ความกระหายและความใคร่มันควบคุมเขาไปหมด เขาไม่ได้สัมผัสเธอมาร่วมสามเดือน คราวที่แล้วเขามาเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิก็ได้เห็นหน้าเธอเพียงเดี๋ยวเดียวก็ต้องรีบกลับ

เขายกมือขึ้นมาเคล้นคลึงที่เนินอกของเธอ สลับกับใช้ลิ้นของเขาขบเม้มยอดอกที่กำลังชูชันขึ้นมา

“เอาไว้ อื้อ!! คราวหน้าข้าจะหาท่านบ้าง…”

“มิได้ ที่นั่นยังไม่ปลอดภัย”

นิ้วของเอซเลื่อนลงไปที่จุดกึ่งกลางของเธอ

“แค่จูบก็แฉะขนาดนี้แล้วงั้นหรือ…ข้าดีใจนะที่ตัวเองไม่ได้มีความอยาก เพียงแค่คนเดียว”

เขาใช้นิ้วฝ่าทะลวงความคับแน่นของเธอเขาไป เบลล่าทำได้เพียงหลับตาลงและร้องครางออกมาเท่านั้น

เอซถอดเสื้อผ้าของเขาออก เราทั้งสองคนสบตากันเนิ่นนาน เขาลุกขึ้นก่อนจับตัวตนของเขามาถูที่ริมฝีปากเธอ

“เบล อ้าปากสิที่รักของข้า!”

เธอหลับตาลง ในตอนนี้ไม่อาจจะปฏิเสธเขาได้อยู่แล้ว

“ ดูดแรงๆ เลย เน้นตรงหัวหน่อย…”

เอซกล่าวพร้อมกับใช้นิ้วของเขาเขี่ยวนอยู่ที่กลีบดอกไม้ของเธอ..ช่องทางรักมันฉ่ำแฉะไปหมด เธอเปียกและลื่นจนเอซรู้สึกอยากจะใส่เข้าไปแล้ว

เขาถอนตัวตนออกมาจากปากเธอ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

“ข้าเดินทางมาเหนื่อย…เบล ทำให้หน่อยได้ไหม?”

เธอคิดว่าเธอนั้นไม่อาจจะชินกับคำกล่าวของเอซได้สักที เหนื่อยแล้วเหตุใดถึงไม่นอนพักเล่า!!

ถึงจะร่ำร้องในใจแต่เธอก็ยอมลุกขึ้นมานั่งลงบนตักของเขา

เบลล่าใช่มือจับแก่นกายที่แข็งขืนตั้งขึ้นมา แล้วนั่งทับลงไปช้าๆ

ใบหน้าของเอซตอนนี้มันช่างนำพาให้เธอรู้สึกดี เขาหลับตาลงพร้อมกับร้องครางออกมาเบาๆ

“ทำให้จนเสร็จเลยนะ ได้โปรดเบล..อื้อ!!”

เธอเริ่มขยับเอวบดลงไปช้าๆ ใบหน้าของเธอเหยเกด้วยความจุก ขนาดของเอซนั้นคือปัญหาจริงๆ

เบลล่ายกมือขึ้นมาโอบกอดคอของเขาเอาไว้

เอซรู้สึกดีจนบอกไม่ถูก ด้านในของเธอมันยังคงคับแน่นและดูดรัดตัวตนเขาเอาไว้ เขาพยายามขยับเอวขึ้นมากระแทกสวนขึ้นไปในบางจังหวะ

“เอซ!! อย่าทำแรงเช่นนั้น!!”

“ข้าบอกกล่าวไปแล้ว ว่าจะไม่อ่อนโยน เจ้าไม่รู้หรอกว่าการนอนบนเตียงที่ไร้เจ้ามันเจ็บปวดแค่ไหน อืม!!”

“อ๊ะ!!”

เธอเปลี่ยนจากบดเอวมาเป็นขย่มแทน เอซร้องครางออกมาเสียงดังพร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบในท้องของเธอ…

เขาเงยหน้าขึ้นมาบดขยี้ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างรุนแรง เอซยังคงขยับเอวกระแทกขึ้นมาไม่หยุด

ในใจของเอซนั้นมีแต่ความหึงและหวง เขาไม่ได้หวงเธอกับเลโอหรือว่าโคลด์แต่หวงเธอกับคนอื่น เบลล่าเป็นสตรีที่มองเพียงแวบเดียวเท่านั้น เธอก็สามารถตรึงตาตรึงใจได้อย่างประหลาด

ทุกอย่างมันคือเสน่ห์ของเธอทั้งคำพูด รอยยิ้ม แววตา น้ำเสียง…

เขาบอกได้เลยว่าหากใครได้พูดกับเธอแล้วไม่หลงเสน่ห์เบลล่า มันผู้นั้นจะต้องเป็นคนตายด้านหรือนักบวชอย่างแน่นอน

เขาอยู่ไกล ไกลมาก อีกทั้งเมืองยังเต็มไปด้วยความไม่สงบ

เธอขอไปหาเขาหลายครั้ง แต่เขาไม่อาจจะปล่อยให้เธอเข้าไปพบเจอกับอันตรายได้

บางทีหากว่าเธอท้อง…เขาอาจจะสบายใจมากกว่าที่เธออยู่เป็นโสดเช่นนี้

“เอซ ปล่อยค่ะ ข้าจะไปอาบน้ำ….”

“เบล ข้าไม่คิดจะแยกจากเจ้าแม้แต่นาทีเดียว…เห็นใจข้าบ้างสิที่รัก ข้ามิได้มาหาเจ้าบ่อยๆ ได้เช่นเลโอหรือโคลด์…”

เอซนั้นรู้จุดอ่อนของเธอดี ตรงนี้เบลล่ารู้สึกไม่ชอบเขาเลย!!

เขารู้ว่าเธอพ่ายแพ้ให้กับใบหน้าที่งดงามของเขาที่กำลังอ้อนเธอเช่นนี้…

“ท่านรู้ทั้งรู้ว่าข้าพ่ายแพ้ให้กับใบหน้าที่งดงามเช่นนี้….”

“หากวันหนึ่ง มีชายที่งดงามกว่าข้าเข้ามา เจ้าจะหวั่นไหวไปกับเขารึเปล่า?”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ

“ก็ต้องดูก่อน ว่าเขามีดีสู้สามีของข้าได้ไหม? หากว่าเขามีดีเพียงแค่หน้าตาข้าก็ไม่คิดจะสนใจเขาหรอกค่ะ…”

“บอกมาจากความรู้สึกจริงๆ หรือว่าบอกให้ข้าดีใจ”

“บอกให้ดีใจค่ะ เพราะหากข้าเจอบุรุษที่มีใบหน้างดงามจริงๆ ต่อให้เขาจน ข้าจะเลี้ยงดูเขาเอง อื้อ!!”

เอซขยับเอวกระแทกขึ้นไปเบาๆ แต่ทว่าเขาเน้นให้มันเข้าไปลึกขึ้นด้วยการจับกดสะโพกของเธอเอาไว้

“ข้าหวงเจ้ามากนะเบล เพราะว่ารักมาก จึงหวงมากเหลือเกิน ไม่อยากให้ใครสักคนได้เห็นหน้าของเจ้า อยากพาเจ้าไปซ่อนในที่ที่มีเพียงแค่เราเท่านั้น…”

เธอยกมือขึ้นมากอดเขาเอาไว้ เป็นอ้อมกอดที่แนบแน่นจนไม่มีช่องว่างสำหรับเราเลย เบลล่าสัมผัสได้ถึงหัวใจของเอซที่มันกำลังเต้นแรง

“เหตุใดท่านถึงไม่มั่นใจในความรักของข้า เอซ ข้าเองก็มั่นใจในความรู้สึกของข้า ว่ามันไม่น้อยไปกว่าความรู้สึกของท่านแน่นอน”

เบลล่าหลับตาลงเธอทาบทับริมฝีปากกับเขาอีกครั้ง ราวกับว่าจุมพิตที่หวานล้ำนี้คือจุมพิตของการสาบาน ว่าเธอจะรักเขาไปชั่วนิรันดร์

“เช่นนั้นท่านก็ควรจะปล่อยให้ข้าไปอาบน้ำ….”

“ไม่มีทาง!!!”

อ่า ที่เธอกล่าวมายืดยาวนั้น ไม่สามารถทำให้เขาเข้าใจได้เลยสินะ!!

“มีลูกให้ช้าได้ไหมเบล ไม่ว่าจะเป็นลูกของใครก็ตามข้าจะเลี้ยงดูเขาเอง…”

เธอพบคนงอแงอีกคนแล้วละสิ นอกจากเลโอและโคลด์ก็ยังมีเอซอีกคนสินะ…เบลล่ารู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะต้องบังคับให้เธอตั้งท้องลูกของพวกเขา

เธอก็เลยให้อาเชอร์ ทำโพชั่นที่เรียกว่ายาห้ามตั้งครรภ์ขึ้นมา เธอดื่มยานี้ทุกเดือนเพราะฉะนั้นต่อให้พวกเราจะร่วมรักกันมากแค่ไหนเธอก็จะไม่มีทางท้องเด็ดขาด แต่การบอกความลับว่าเธอกินโพชั่นแก่พวกเขานั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลยเธอจึงต้องจำยอมให้เขากดแช่เอาไว้

ยิ่งเลโอเขาไม่ยอมเอาออกทั้งคืนเลยก็มี เอซนี่ก็คงจะมาแนวทางเดียวกัน

เบลล่าถอนหายใจก่อนจะโอบกอดเอซเอาไว้จนถึงเช้า…

เธอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเอซกำลังอาบน้ำให้เธออยู่ เขายกยิ้มเมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว

“ข้าต้องเข้าวังแต่เช้า เห็นเจ้านอนหลับด้วยความไม่สบายตัวเช่นนั้นจึงพาเจ้ามาอาบน้ำ ไม่คิดว่าเจ้าจะตื่น ขอโทษนะ”

เธอยกมือขึ้นมากุมใบหน้าของเขาเอาไว้

“ข้าง่วง ไม่อยากไปเลยค่ะ”

“เสียใจที่ต้องบอกว่าไม่ได้ เห็นใจจักรพรรดินีหน่อยเถิด งานเลี้ยงจัดขึ้นตอนเย็นเจ้ายังพอมีเวลานอนอีกหน่อย ข้าจะให้คนรับใช้มาปลุกเจ้าแต่งตัวตอนเที่ยง”

เบลล่าหลับตาลง เธอไม่ได้ฟังที่เอซกล่าวเลยเพราะความเหนื่อยล้าและความง่วงกำลังโจมตีเธออย่างหนัก ทว่าเธอไม่รู้เลยใบหน้ายามหลับของเธอมันดันไปปลุกเร้าอารมณ์ของเอซอีกรอบ