ตอนที่10 เบื้องหลังของสังคมชนชั้นสูง

จวนตระกูลเสิ่น

เสนาบดีเสิ่นหลังจากฟังเรื่องราวจากบุตรสาวคนโตก็รู้สึกไม่พอใจ คุณหนูฟู่บุตรสาวของเสนาบดีกรมยุติธรรมอย่างนั้นหรือ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านางอยากแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์ เท่าที่เคยได้ยินชื่อเสียงของนาง นางสนใจทำการค้ามากกว่าจะเป็นคุณหนูในห้องหอ แต่หากว่าเชื้อพระวงศ์ต้องตาต้องใจนางเข้าละจะทำอย่างไรดี 

บุตรสาวของเขาหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทมาได้สองปีแล้ว แต่องค์รัชทายาทไม่มีท่าทีจะกำหนดวันแต่งงานเสียทีเรื่องนี้แปลกมากจริง ๆ เห็นทีเขาต้องกราบทูลเรื่องนี้ต่อฮ่องเต้ ไม่เช่นนั้นตำแหน่งพระชายาของเสิ่นเยว่เล่ออาจจะไม่มั่นคง

“ข้าต้องทูลให้ฝ่าบาทเร่งกำหนดวันแต่งงานของเจ้า” เสิ่นเยว่เล่อได้ยินก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ 

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ”

ฟู่ฮูหยินนั่งครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งครียด ยามนี้เงินทองร่อยหรอเพราะน้องชายของนางติดการพนันอย่างหนัก แล้วไหนจะเป็นบุตรชายของนางฟู่อี้ซวนก็เผลอไปเล่นจนติดงอมแงม วัน ๆ พวกเขาไม่ทำอะไรพากันเข้าแต่บ่อนพนัน เสียมากกว่าได้แต่ก็ยังไปเล่นกันทุกวัน

ที่อันฉีเสนอมาว่าจะให้เงินสองหมื่นตำลึงแลกกับร้านอาหารเหลา หากเป็นก่อนหน้านี้นางย่อมตกลงโดยทันที แต่ว่ามายามนี้นางทำไม่ได้เพราะว่านางได้เอาร้านของนางไปจำนำเอาไว้เพื่อนำเงินมาใช้จ่าย และที่นางไปหยิบยืมเงินกับฟู่อันฉีเป็นเพราะถึงกำหนดเวลาต้องไถ่แล้วนั่นเอง นางจะไปหาเงินที่ไหนมาไถ่ร้านอาหารเหลาหรือว่าจะปล่อยให้ถูกยึดไปดีนะ

“ท่านแม่! โอ๊ยช่วยข้าด้วย!”

“โอ๊ย…ท่านพี่!” ฟู่ฮูหยินลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพของบุตรชายของนางและน้องชายของนางสภาพเลือดโซมกาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น! เลือดในกายของนางเย็นเยียบ 

“ใครก็ได้ตามหมอที” นางกรีดร้องออกมา

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นจือหยวน อี้ซวน?”

“ก็ข้าไปต่อว่าพวกมันว่าขี้โกง พวกมันเลยรุมยำพวกข้าแบบนี้อะท่านพี่ โอ๊ยเจ็บ… กระดูกซี่โครงข้าสงสัยจะหักแล้วท่านพี่”

“ใช่ท่านแม่ พวกมันนะขี้โกง ให้พวกข้ายืมทุนมาเล่นก่อนแต่ว่าโกงเอากลับคืนจนหมด อย่างนี้มันใช้ได้ที่ไหนอะ พวกมันต้องโกงแน่!!”

ฟู่ฮูหยินเมื่อได้ฟังเรื่องราวก็แทบจะล้มทั้งยืน ยืมเงินทุนเล่นก่อนสุดท้ายเสียทั้งหมด นี่ก็หมายความว่าพวกเขาเป็นหนี้บ่อนไปแล้วใช่หรือไม่ สวรรค์ข้าทำกรรมอะไรไว้นี่ ฟู่ฮูหยินทรุดกายลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง

 ความเจ็บปวดและเหน็บหนาวเริ่มเข้ามาเกาะกุมจิตใจทีละนิด จากนั้นความวิตกกังวลและความหวาดกลัวก็เริ่มตามมา ร่างกายของนางเริ่มสั่นขึ้นมาจากความรู้สึกหวาดกลัวภายในใจ นางจะทำอย่างไรดีพวกเขาต้องตามมาทวงหนี้ที่จวนอย่างแน่นอน

“พวกเจ้ายืมมาเล่นเท่าไหร่?”

“คนละหนึ่งหมื่นตำลึง”

“คนละหนึ่งหมื่นตำลึง!!” ฟู่ฮูหยินร้องออกไปด้วยความตกใจจากนั้นนางก็หมดสติไปทันที ฟู่อี้หยางที่ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากมุมหนึ่งด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขารู้อยู่แล้วว่าคงจะถึงจุดนี้เข้าสักวัน คนที่ถูกผีพนันเข้าสิงจุดจบไม่มีใครได้ดีสักคน

แต่ว่าที่แย่กว่านั้นก็คือ คนที่ไม่ได้เล่นกลับถูกดึงให้พบกับหายนะไปด้วย เขาได้กล่าวเตือนพวกเขาไปหลายครั้งและเขาจะไม่พูดอะไรอีก สิ่งที่เขาจะทำต่อไปนี้คือละทิ้งทางโลกและออกบวชตลอดชีวิต เขาจะไม่บากหน้าไปรบกวนน้องชายเขาอีกแล้ว

ฟู่อันฉีนั่งตรวจดูบัญชีอยู่ที่ห้องทำงาน ที่นางแบ่งครึ่งหนึ่งเป็นห้องทำงานและอีกครึ่งหนึ่งเป็นห้องนอนของนางเพื่อความสะดวก วันนี้นางตรวจดูบัญชีกู้ยืมเงินของแต่ละตระกูล เพราะถึงกำหนดใช้คืนแล้วพร้อมดอกเบี้ย การกู้ยืมเงินนี้มีมาตั้งแต่ก่อนมารดาของร่างนี้เสียชีวิต ระยะเวลาการกู้ยืมคือห้าปี นางมาอยู่ในร่างนี้ในช่วงอายุ12จนตอนนี้นางอายุ16ปีแล้ว

“ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าตระกูลเหล่านี้ก็มายืมเงินด้วย” อันฉีมองรายชื่อในสัญญากู้ยืมเงินอย่างแปลกใจก่อนจะเอ่ยออกมากับลี่จู

“สังคมคนชั้นสูงสร้างภาพกันทั้งนั้นแหละเจ้าค่ะว่าอยู่ดีกินดีและมั่งคั่ง แต่เบื้องหลังก็หมุนเงินจนตาเหลือกเหมือนกันเจ้าค่ะ”

อันฉีรับฟังด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง การเป็นเจ้าหนี้ที่ดีคือไม่เอาความลับของลูกหนี้ไปขยายข่าว เพราะว่าไม่มีใครอยากให้ทุกคนรู้ว่าตนเองได้ไปกู้หนี้ยืมสินคนอื่นมาหมุนเวียน เพราะภาพที่สร้างเอาไว้นั้นดีงามสวยหรู นางที่เป็นเจ้าหนี้ที่ดีก็ควรเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่ว่าเมื่อใดที่ลูกหนี้ไม่ทำตามสัญญาที่ตกลงกันเอาไว้ นางก็พร้อมจะเปิดเผยเช่นเดียวกัน 

“นายหญิงน้อย จางฮูหยินขอเข้าพบขอรับ”

“พาเข้ามา” อันฉีรีบเปิดบัญชีมาไล่อ่านรายละเอียดการกู้ยืมของตระกูลจาง ยืมไปสองหมื่นตำลึงดอกเบี้ยร้อยละ1ต่อปี เท่ากับปีละ200ตำลึง ห้าปีก็น่าจะเป็นต้นสองหมื่นดอกเบี้ยอีกหนึ่งพันตำลึง

“คุณหนูฟู่ข้ามาขอผ่อนชำระเงินก่อนครึ่งหนึ่งพร้อมดอกได้หรือไม่?”

“ได้เจ้าค่ะ” อันฉีรับใบกู้ยืมมาแล้วเขียนใบใหม่ให้นาง “อันนี้เป็นใบเสร็จรับเงิน ส่วนใบนี้เป็นส่วนที่ยังค้างอีกหนึ่งหมื่นตำลึงเจ้าค่ะ”

“ขอบใจนะอันฉีข้าต้องขอตัวก่อน”

“เจ้าค่ะ”

คนที่มาชำระเงินนางจะให้เข้ามาทางประตูหลังจวนและออกทางประตูหน้า เพราะหลีกเลี่ยงการให้พวกเขาพบเจอคนที่รู้จัก ซึ่งทุกคนก็พอใจกับระบบที่นางทำขึ้นมา

“นายหญิงน้อยฮูหยินเสิ่นมาขอพบขอรับ”

“ให้เข้ามา” อันฉีพอได้ยินว่าเป็นฮูหยินเสิ่นก็ต้องรีบไปเปิดดูบัญชีว่ากู้ยืมไปเท่าใด ก่อนจะตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ห้าหมื่นตำลึง! ในนี้ระบุเอาไว้ว่านางมากู้ยืมสองรอบ และตัดดอกทุก ๆ สองปี ยังไม่มีการจ่ายต้นแต่อย่างใด

“คุณหนูฟู่ข้าจะมาตัดดอกจากเงินที่ยืมไป” อันฉีมองนางก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“เสิ่นฮูหยินข้าจะให้ท่านตัดดอกเพียงรอบนี้ รอบต่อไปท่านต้องเริ่มทยอยจ่ายต้นด้วยเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ แต่ว่าจ่ายต้น...เจ้าจะให้จ่ายมากน้อยเพียงใด?”

“ห้าพันตำลึงได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ได้ ๆ” เสิ่นฮูหยินแม้จะหนักใจแต่ก็ต้องรีบรับปากไปก่อนแล้วหลังจากนี้ค่อยว่ากัน 

“นี่เป็นใบเสร็จรับเงินและยอดค้างที่เหลือห้าหมื่นตำลึงเจ้าค่ะ” เสิ่นฮูหยินรับมาแล้วรีบขอตัวกลับอย่างเร่งรีบ

 อันฉีถอนใจออกมา คุณหนูใหญ่เสิ่นเยว่เล่อและคุณหนูรองเสิ่นเยว่ซินคงไม่รู้เรื่องนี้สินะ เพราะหากว่านางรู้ วันก่อนนางคงไม่กล้าขึ้นเสียงกับนางเช่นนั้นแน่ บุตรสาวตระกูลขุนนางงดงามเฉิดฉายอยู่ในสังคมชั้นสูง แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามารดาพยายามรักษาหน้าตามากเพียงใด