ตอนที่ 11 ปมในใจของจักรพรรดิ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมตำหนักฉีเสียงในยามวิกาล แสงเทียนสีนวลตาไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแง้มของประตูไม้แกะสลัก หลินชิงเยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ นางไม่ได้อ่านตำราหรือปักผ้าอย่างสตรีอื่น แต่กลับกำลังใช้พู่กันจุ่มหมึกข้นเขียนชื่อบุคคลสำคัญในราชสำนักลงบนกระดาษแผ่นบาง ก่อนจะขีดฆ่าชื่อของ "ฉินกุ้ยเฟย" ทิ้งด้วยเส้นหมึกสีแดงเข้ม

"หมากตัวใหญ่ล้มลงแล้ว... แต่อำนาจที่ว่างลงมักจะดึงดูดแร้งลงมาเสมอ" ชิงเยียนพึมพำ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าสับสนดังขึ้นที่หน้าตำหนัก ไม่มีการขานชื่อจากขันทีเช่นเคย ชิงเยียนรีบเก็บกระดาษซ่อนไว้ใต้ตำราทันท่วงที ก่อนจะลุกขึ้นย่อกายถวายพระพรเมื่อร่างสูงสง่าของเซียวจื่อเซียนก้าวเข้ามา

ทว่าสิ่งที่นางเห็นกลับไม่ใช่จักรพรรดิผู้ทรนง ฮ่องเต้ในคืนนี้ทรงสวมเพียงชุดลำลองสีเรียบ พระพักตร์ดูอิดโรยและแววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้าวราน พระองค์ทรงถือไหสุราเล็กๆ มาด้วย กลิ่นสุราแรงโชยมาปะทะจมูก

"ฝ่าบาท... พระองค์ทรงดื่มมาหรือเพคะ?" ชิงเยียนรีบเข้าไปพยุงพระหัตถ์อย่างอ่อนโยน

เซียวจื่อเซียนไม่ตอบ แต่กลับคว้าตัวชิงเยียนเข้าไปกอดแน่นจนนางแทบหายใจไม่ออก พระเศียรซบลงบนไหล่บางของนาง ร่างกายที่ดูแข็งแกร่งกลับสั่นเทาเล็กน้อย

"ชิงเยียน... เจ้าบอกข้าที ว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าความจริงใจอยู่จริงหรือไม่?" สุรเสียงของพระองค์พร่ามัว "ข้าโตมาในวังที่เต็มไปด้วยเข็มพิษซ่อนในรอยยิ้ม เสด็จแม่ของข้าถูกวางยาตายต่อหน้าต่อตา ข้าต้องฆ่าพี่น้องเพื่อรักษาบัลลังก์ และเมื่อข้าคิดว่าข้ามีสตรีที่ไว้ใจได้ข้างกาย... นางกลับใช้ยาพิษและคำลวงมาหลอกข้าเป็นสิบปี!"

ชิงเยียนนิ่งอึ้ง นางสัมผัสได้ถึง "ปม" ที่ฝังรากลึกในใจของทรราชผู้นี้ พระองค์ไม่ได้โหดเหี้ยมโดยสันดาน แต่พระองค์ถูกหล่อหลอมด้วยความหวาดระแวงจนกลายเป็นกำแพงน้ำแข็ง

"ฝ่าบาท... หม่อมฉันมิอาจกราบทูลแทนผู้อื่นได้ แต่สำหรับหม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องหลอกลวงพระองค์" ชิงเยียนลูบแผ่นหลังของพระองค์เบาๆ อย่างปลอบโยน "เพราะหม่อมฉันเองก็คือคนที่ถูกโลกใบนี้ทอดทิ้งมาเหมือนกัน หากหม่อมฉันไม่ภักดีต่อพระองค์ แล้วหม่อมฉันจะไปพึ่งพิงใครได้อีกเพคะ?"

เซียวจื่อเซียนผละออกเล็กน้อย จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของชิงเยียน "เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงสั่งประหารคนเป็นว่าเล่น? เพราะข้ากลัว... ข้ากลัวว่าหากข้ากระพริบตาเพียงครู่เดียว ดาบของคนที่ข้ารักจะปักเข้าที่กลางหลังข้า"

พระองค์ทรุดองค์นั่งลงบนพรมหนา ชิงเยียนนั่งลงข้างๆ คอยรินน้ำชาอุ่นๆ ให้เพื่อคลายฤทธิ์สุรา

"ตอนข้ายังเป็นองค์ชายหก... ข้าเคยมีลูกหมาตัวหนึ่งชื่อสิงขร ข้ารักมันมาก แต่วันหนึ่ง เสด็จพี่ใหญ่สั่งให้คนเอามันไปถ่วงน้ำ เพียงเพราะข้าสอบได้คะแนนดีกว่าเขา" พระองค์เค้นหัวเราะอย่างขมขื่น "ตั้งแต่วันนั้น ข้าสาบานว่าข้าจะไม่รักสิ่งใดที่เป็นจุดอ่อนให้คนอื่นมาทำลายข้าได้อีก แต่เจ้า... หลินชิงเยียน เจ้ากำลังทำให้ข้าผิดคำสาบาน"

ชิงเยียนหัวใจกระตุก ความจริงใจที่พระองค์เผยออกมาในยามมึนเมาคือน้ำทิพย์ที่ชโลมใจนางเช่นกัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด หากนางต้องการจะควบคุมพระองค์ นางเพียงต้องเป็น "จุดอ่อน" เดียวที่พระองค์ยอมรับ

"ถ้าเช่นนั้น... ก็ทรงทำให้หม่อมฉันแข็งแกร่งพอที่จะไม่มีใครทำลายได้สิเพคะ" ชิงเยียนเอ่ยด้วยเสียงที่มั่นคง "ทรงมอบอำนาจให้หม่อมฉัน เพื่อให้หม่อมฉันเป็นโล่ให้พระองค์ และพระองค์จะเป็นดาบให้หม่อมฉัน เราจะไม่มีวันถูกใครพรากจากกันเหมือนที่พระองค์เคยเสียสิงขรไป"

เซียวจื่อเซียนนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์มาเชยคางนางขึ้น "เจ้าช่างละโมบนัก... แต่ข้าชอบความละโมบของเจ้าที่ทำเพื่อข้า"

คืนนั้น ฮ่องเต้บรรทมที่ตำหนักฉีเสียงโดยมิทรงล่วงเกินนางทางกาย แต่พระองค์กลับทรงบรรทมหลับไปโดยที่ยังกุมมือของชิงเยียนไว้แน่นตลอดคืน เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่จักรพรรดิผู้ขี้ระแวงทรงบรรทมหลับสนิทโดยไม่ต้องพึ่งพายาสงบประสาท

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ จวนโหวตระกูลเซี่ย

ในขณะที่วังหลวงเริ่มมีแสงสว่างแห่งความหวัง ทว่าที่จวนโหวกลับมืดมนยิ่งกว่าเดิม หลินเยี่ยฉือนั่งก้มหน้าตัวสั่นอยู่กลางโถงรับรอง เบื้องหน้าของนางคือเซี่ยจวิน ที่บัดนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และเหล่าฮูหยินเซี่ยที่จ้องมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

บนโต๊ะมีจดหมายจากทางการที่เพิ่งมาถึง

"เยี่ยฉือ! เจ้าอธิบายมาซิว่าทำไมเงินในบัญชีสินเดิมของเจ้าถึงหายไปมากกว่าครึ่ง?!" เซี่ยจวินตวาด "ข้าให้เจ้าจัดการดูแลเรื่องเบี้ยหวัดในจวน แต่เจ้ากลับเอาเงินไปติดสินบนนางกำนัลในวังเพื่อให้สืบข่าวของชิงเยียนงั้นหรือ?"

"ท่านพี่... ข้าเพียงแต่เป็นห่วงน้องสาว..." เยี่ยฉือละล่ำละลักบอก

"ห่วงงั้นหรือ? เจ้าเขียนจดหมายไปหาศัตรูของน้องสาวตัวเองต่างหาก!" เซี่ยจวินโยนเศษจดหมายที่เขาแอบไปดักชิงมาได้ลงบนพื้น "เจ้าจงใจบอกฉินกุ้ยเฟยเรื่องที่ชิงเยียนแพ้เกสรดอกไม้บางชนิด เจ้ากะจะให้นางตายในวังเพื่อที่เจ้าจะได้สะใจใช่ไหม?!"

เยี่ยฉือหน้าซีดจนเป็นสีเทา "ข้า... ข้าไม่ได้ทำ..."

"หุบปาก!" เหล่าฮูหยินเซี่ยตบโต๊ะเสียงดัง "ข้าบอกแล้วว่านังลูกอนุนี่มันคบไม่ได้! จวนโหวเราเกือบต้องพินาศเพราะความอิจฉาริษยาของเจ้า บัดนี้กุ้ยเฟยถูกสั่งกักบริเวณและอาจถูกถอดถอน หากเรื่องที่เจ้าสมรู้ร่วมคิดหลุดไปถึงหูฮ่องเต้ หัวของพวกเราทุกคนจะหลุดจากบ่า!"

"ท่านแม่... ข้าขอประทานอภัย" เยี่ยฉือคุกเข่าลงคลานเข้าไปหา แต่เหล่าฮูหยินกลับเตะนางออกอย่างไม่ใยดี

"นับตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าถูกถอดจากตำแหน่งผู้ดูแลจวน! ข้าจะให้อนุหวังขึ้นมาทำหน้าที่แทน และเจ้า... จงไปอยู่ที่เรือนซักล้าง ห้ามออกมาให้ใครเห็นหน้าจนกว่าข้าจะอนุญาต!" เซี่ยจวินสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่นางเคยได้ยิน

เยี่ยฉือร้องไห้โฮ ความฝันที่จะเป็นฮูหยินผู้สูงศักดิ์พังทลายลงสิ้นเชิง นางถูกสาวใช้ลากตัวไปยังเรือนที่ลำบากที่สุดในจวน ในใจของนางบัดนี้เต็มไปด้วยความมืดดำ นางไม่ได้สำนึกผิด แต่นางกลับยิ่งแค้นชิงเยียนมากขึ้นไปอีก

เพราะเจ้า... เพราะเจ้าคนเดียวชิงเยียน! ถ้าไม่มีเจ้า ข้าคงไม่ต้องเป็นแบบนี้!

กลับมาที่วังหลวง

ชิงเยียนได้รับรายงานเรื่องความล่มจมของเยี่ยฉือในจวนโหวจากสายลับที่นางจ้างไว้ นางเพียงแต่จิบชาอย่างใจเย็น

"ชุ่ยเอ๋อร์ เตรียมตัวเถิด" ชิงเยียนเอ่ย "พรุ่งนี้ข้าจะไปเข้าเฝ้าไทเฮา"

"ไทเฮางั้นหรือเพคะ? พระนางทรงถือศีลไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลกมานานแล้วนะเพคะ"

"นั่นแหละคือประเด็น" ชิงเยียนยิ้มอย่างลึกลับ "ในยามที่ฮ่องเต้กำลังอ่อนไหว และกุ้ยเฟยกำลังพินาศ คนเดียวที่จะคานอำนาจและปกป้องข้าจากตระกูลฉินได้จริงคือพระนาง และข้ามี 'ของกำนัล' ชิ้นสำคัญที่ไทเฮาจะต้องพอพระทัยอย่างแน่นอน"

หมากกระดานนี้ ชิงเยียนไม่ได้รบเพียงเพื่อตัวเอง แต่นางกำลังรวบรวมอำนาจทั้งหมดมาไว้ในมือเพื่อรอวันที่นางจะกวาดล้างศัตรูให้สิ้นซากในคราวเดียว!