4

ช่างน่าโกรธเคืองยิ่งนัก นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ทำไมพ่อแม่ยังคิดจับลูกใส่ตะกร้าถวายให้สามีชาวบ้านอยู่อีก ไม่คิดถึงจิตใจผู้อื่น ต้องคิดถึงจิตใจลูกตนเองบ้างสิ

“พระชายาไม่เพียงงดงามแถมยังมีสายตาที่หลักแหลมแม้กระทั่งหญิงสาวที่มีความรักท่านดูออก นับถือ” องค์ชายสามลุกขึ้นกล่าวทำลายบรรยากาศเงียบ แม้จะพูดทีเล่นทีจริงแต่วาจานั้นกลับแฝงด้วยการเยาะเย้ย

“ท่านยกย่อข้าเกินเหตุ อันที่จริงข้ายังสามารถดูคน ใครคิดร้าย คิดดีจากวาจาและการกระทำอีกด้วย องค์ชายสามท่านอยากทดสอบหรือไม่” อี้เหมยส่งยิ้มรับกิริยาอ่อนหวานแต่ทว่าคำพูดจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

“แหะ ๆ ข้าเกรงว่าจะเป็นการรบกวนท่านเปล่า ๆ” องค์ชายสามยิ้มแห้งพร้อมนั่งลงที่เดิม ไม่ว่าสามีหรือภรรยาต่างน่าเกรงขามยิ่ง แต่คอยดูเถิดสักวันเขาจะยิ่งใหญ่กว่าให้จงได้มือทั้งสองกำหมัดแน่นซ่อนไว้ภายใต้โต๊ะอาหาร

“เป็นเช่นชายาข้ากล่าว เมื่อมีภรรยาที่รักมากแล้วเหตุใดข้าจะต้องการเพิ่ม” เซียวจ้านหัวเราะทำลายบรรยากาศพร้อมลุกขึ้นโอบร่างภรรยาแสดงความรักและหวงแหนอีกทั้งปฏิเสธซ้ำย้ำ

“ช่างน่าอิจฉาพระชายาที่มีสวามีรักเดียวใจเดียว” อำมาตย์ฝ่ายซ้ายเดินเข้ามาด้านในบริเวณงานเลี้ยงพร้อมถือกล่องของกำนัลใบใหญ่มามอบให้

“อำมาตย์จวิน ไม่คิดว่าท่านจะมาเลยไม่ได้เตรียมต้อนรับ” อี้เหมยเป็นฝ่ายเอ่ย

“ใต้หล้านี้รู้ว่าท่านอ๋องและพระชายายิ่งใหญ่และเปี่ยมด้วยคุณธรรม ข้าน้อยเป็นเพียงอำมาตย์ย่อมต้องมาคารวะพวกท่านแน่นอน”

“เชิญท่านนั่ง”

“ได้ข่าวว่าพระชายาเรียนดีดกู่เจิง บุตรสาวข้าเป็นอาจารย์ที่หอศิลป์ฟุ้ง ข้าจะให้นางมาสอนท่านดีหรือไม่” อำมาตย์จวินเอ่ยนอบน้อมทว่าแฝงไปด้วยความยโส โอหัง คิดเทียบชั้นบุตรสาวกับอีกฝ่าย แม้ใบหน้าก้มต่ำแต่รอยยิ้มร้ายกาจพร้อมนัยน์ตาแพรวพราวยิ่ง

อี้เหมยมองท่าทีนั้นแล้วรู้สึกไม่ยินดี ทั่วทั้งห้องงานเลี้ยงต่างพากันเงียบ ผู้คนต่างทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม้นรู้ว่าอำมาตย์ซ้ายมีอำนาจมากแต่คิดสู้กับคนในตำหนักอ๋องเซียวจ้านยังเร็วไป

“ความจริงชายาข้าไม่เพียงร่ำเรียนดีดกู่เจิงนางเรียนผีผา วาดรูป แต่งกลอนรวมถึงงานบ้านทำอาหารนางแตกฉาน อาหารที่พวกท่านได้ชิมวันนี้เป็นนางที่คอยคุมให้รสดี” เซียวจ้านเอ่ยพร้อมพยักหน้าสั่งชิงเฟิงนำภาพวาดออกมาอวด

เสียงร้องทึ่งและคำชมดังกลบคำพูดอำมาตย์จวิน

“ภาพวาดนี้งดงาม ลายเส้นเฉียบคมคงเส้นคงวาสม่ำเสมอ รวมทั้งรายละเอียดเล็กน้อยยังเก็บได้หมด พระชายาท่านปราดเปรื่อง ข้าขอคารวะ”

“ไม่ได้ เป็นเพราะข้ามีอาจารย์ดีสั่งสอน” อี้เหมยส่งสายตารักใคร่ไม่ปิดบังให้สามีบอกเป็นในถึงอาจารย์ที่สอนคนนั้น

คราวนี้เป็นอำมาตย์จวินที่หน้าเสียหนักกว่าเดิม ใครต่างรู้ว่าอ๋องเซียวจ้านอัจฉริยะไม่ว่าจะร่ำเรียนอะไรล้วนเก่งกาจไปหมด รวมถึงวรยุทธของเขาไม่เป็นรองใครเช่นกัน

“วันนี้โชคดีได้เห็นความสามารถของพระชายา แต่ไม่มีโอกาสได้อยู่นาน ข้าต้องขอตัวกลับก่อน”

“เหตุใดท่านรีบกลับ เพิ่งมาถึงไม่อยู่ทานอาหารก่อนหรือ” อี้เหมยเป็นฝ่ายเอ่ยถาม แต่อีกฝ่ายกลับเสียมารยาทเดินกลับออกไปเสียดื้อ ๆ ไม่แม้จะตอบคำถามใด ๆ

หญิงสาวหัวเราะคิกคักชอบใจที่ได้เอาคืนคนยโสเช่นนั้นได้ ก่อนจะหันไปขอบคุณสามีที่ช่วยนางไว้และยกย่องออกหน้าออกตา

“วันนี้วันดี ข้าต้องขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมอวยพร”

“วันนี้ล่วงเกินใครข้าต้องขออภัยด้วย”

อี้เหมยเอ่ยต่อ ก่อนทุกคนร่วมอวยพรและมอบของกำนัลมากมาย งานเลี้ยงรื่นเริงดำเนินต่อไป นางรำโบกพัด เคลื่อนย้ายส่ายสะบัดพลิ้วไหวงดงามจับตาตามเสียงดนตรีบรรเลง ทุกคนต่างชื่นมื่น มีเพียงคุณหนูหลานเอ๋อร์ปลีกตัวออกจากตรงนั้น

ริมสระบัวมีแสงจากจันทราสาดส่องลงมาเห็นดอกบัวบานกลางสระ แม้เป็นยามค่ำแต่สถานที่แห่งนี้ยังงดงาม สายลมพัดอ่อนกระทบร่าง นิ้วมือเรียวเล็กกระชับผ้าแพรเนื้อบางเบาคลุมไหล่ วันนี้โชคดีที่ได้พระชายาช่วยไว้แต่หากมีวันใดท่านพ่อส่งนางให้ผู้อื่นจะมีใครช่วยอีกไหมไม่อาจรู้

ใบหน้าสวยแต่นัยน์ตาเศร้าเหม่อมองจันทราถูกห้อมล้อมด้วยดวงดาวนับล้านพาใจเศร้าหมอง เกิดเป็นหญิงไม่เพียงเรียนหนังสือ กิริยามารยาท งานเรือนต้องเพียบพร้อม เสียงถอนหายใจดังเบา ๆ ร่างบางหมุนกายกลับต้องสะดุ้งเมื่อเห็นองครักษ์ประจำตัวท่านอ๋องยืนอยู่ข้างหลัง

“อุ๊ย! ใต้ท้าว” ไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน แก้มนวลเปลี่ยนสี สายตาหลบซ่อนเอียงอายขยับถอยไว้ท่าที

“คุณหนูหลานเอ๋อร์ ข้าทำให้ท่านตกใจขออภัยด้วย” ชิงเฟิง องครักษ์ประจำกายท่านอ๋องโค้งกายเล็กน้อยพร้อม ท่ามกลางแสงจันทร์ หญิงสาวตรงหน้าดูงดงามยิ่งกว่าเวลาไหน รูปร่างช่างเปราะบางนั้นทำเขานึกอยากปกป้องความปลอดภัย เมื่อเผลอมองนานจนเสียมารยาทชิงเฟิงถึงเอ่ยทำลายบรรยากาศเงียบ

“ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ไม่เข้าไปข้างใน”

“ข้าเวียนหัวเลยออกมาสูดอากาศ ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ได้” หลานเอ๋อร์ถามสงวนท่าที ทำไมใจนางต้องเต้นแรงเช่นนี้ด้วย

“ข้าก็ออกมาสูดอากาศเช่นกัน”