ชายาของข้าไม่ได้น่ารักขนาดนั้นหรอก

 “ท่านอ๋อง ข้าอยากเรียนผีผา ท่านให้ข้าเรียนได้หรือไม่” เสียงหวานหู พร้อมอาการออดอ้อน ดวงหน้าน้อยซบอิงแอบแนบชิดอกสวามี เพราะนางรู้ว่าเขาต้องใจอ่อนแน่

“ทำไมเจ้าไม่เล่นกู่เจิงแทนผีผา เล่นง่ายกว่า”

“งั้นข้าเรียนทั้งสองได้หรือไม่ นะท่านอ๋อง” นางกระซิบอ้อนพร้อมความเอ็นดู แน่นอนว่าสวามีต้องยินยอมหากเจอลูกอ้อนนี้

“ก็ได้ แต่เหตุใดถึงอยากเรียน”

อ้อมแขนโอบกอดร่างภรรยาที่รักให้แนบชิดได้กลิ่นกายหอมจากสาวเจ้า สูดเอาความสดชื่นจากกลุ่มผม รูปร่างผายผอมแต่จิตใจแกร่งกล้าไม่ต่างจากชายชาตรี แต่ยามอ่อนหวานนั้นจับใจจนไม่อาจอยากอยู่ห่างจากนาง

“ข้าอยากเล่นให้ท่านฟังเวลาเบื่อหน่ายจากงานราชการ ท่านว่าไม่ดีหรือ”

“ย่อมต้องดี แค่เจ้าไม่ก่อเรื่องให้ปวดหัว ข้าก็มีความสุขแล้ว”

คนถูกทักส่งยิ้มแห้งกับอกกว้างก่อนจะซ่อนแววตาซุกซนไว้มิดชิดไม่ให้สวามีที่รักยิ่งรู้ว่านางกำลังคิดจะทำอะไร

นั่นเป็นเหตุการณ์ก่อนเกิดเรื่อง ภรรยาของเขาภายนอกรูปร่างอ่อนหวานอ้อนแอ้นน่าถนอม เปราะบางเกินกว่าจะทำงานหนัก ใครต่อใครต่างตัดสินว่าเป็นชายาที่งดงามทว่านิสัยของนางห้าวหาญปานผู้ชาย นับวันยิ่งปวดหัวแต่เหตุใดเขากลับรักและอยากดูแลปกป้อง

สายตาคู่คมกริบมองดุไปทางภรรยาที่ยิ้มแป้นให้กับผลงานดีเด่นของตัวเอง ก่อนจะเลื่อนไปทางนักโทษและทหารที่ออกจับด้วย

“ท่านอ๋องอย่าดุพวกเขาเลย หากจะลงโทษให้ลงโทษข้าแทน เพราะข้าเป็นคนสั่งให้ออกจับกุมคนพวกนี้เอง”

อี้เหมย รูปพรรณงดงาม ฉลาดรอบด้านทว่ารู้จักประมาณตนแอบซ่อนความเก่งกาจภายใต้ความงดงามอ่อนช้อย มีเพียงสามีสุดที่รักที่รับมือกับนางได้ ออกรับแทนก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณให้ทหารเอาคนร้ายออกไปเสีย พร้อมพยักหน้าเป็นเชิงให้คนอื่น ๆ ออกไป ไม่ว่าอย่างไรสวามีเป็นเรื่องที่ภรรยาเช่นนางรับมือไหว

เซียวจ้าน ท่านอ๋องที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรม ฉลาดและเก่งกาจหาผู้เปรียบเทียบได้ยาก และยิ่งไปกว่านั้นมีชายาที่รักมากชอบนักนำเรื่องปวดหัวมาให้แก้ไข ทั้งห่วงและกลัวได้ในคราวเดียว ดูนางทำหน้าเข้าสิเห็นทีต้องรีบมีลูกจะได้เลิกทำเรื่องเสี่ยงตายเสียที

ชายหนุ่มร่างองอาจลุกจากบัลลังก์เดินออกจากโถงใหญ่ไม่ต่อล้อต่อคำ เมื่อเห็นสามีเดินหนีใบหน้าเรียบเฉย ชายาเช่นนางมีหรือจะทนได้ หากวันนี้ไม่คุยให้รู้ความคงนอนไม่หลับแน่ ร่างระหงเดินแกมวิ่งตามติดไปทางห้องบรรทม สาวใช้และองครักษ์ต่างพากันเดินหลบไปทางอื่นอย่างรู้หน้าที่

ร่างบางปรี่เข้าไปนั่งบนตักกว้างคล้องแขนสอดรอบลำคอแกร่งอ้อนในแบบที่ชอบทำ พร้อมน้ำเสียงสำนึกผิด

“ท่านอ๋อง ท่านจะโกรธข้าก็ย่อมได้ แต่อย่าโกรธนานเลย ประเดี๋ยวข้าขาดใจ”

“เป็นเพราะข้าที่ดูแลเจ้าไม่ดีหรือตามใจเจ้าเกินไป ถึงได้เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเช่นนี้” เซียวจ้านมีหรือจะยอมทนเพียงแค่ภรรยาอ้อนเสียงหวานใจเขาก็อ่อนเป็นขี้ผึ้งถูกไฟลน สองแขนโอบร่างภรรยาไว้มั่นจับให้นางนั่งท่าสบาย

“ไม่ได้ ท่านดูแลข้าดีเยี่ยม แต่ข้าอดใจไม่ไหว ท่านเคยบอก เหตุใดเราต้องนิ่งเฉยเวลาเจอผู้คนเดือดร้อนยิ่งเป็นประชาชนท่านจะให้ข้าทนได้หรือ ข้าก็เลย...” นางยกคำพูดของสวามีมาอ้างพร้อมขยับกายก่อนจะลดเสียงลง

“ไปช่วยใต้ท้าวจับคนร้าย ให้ตายสิ เห็นทีข้าจะตามใจเจ้ามากไป” เซียวจ้านส่ายหน้าเอ็นดูแม้แสร้งทำเสียงเข้มดุนาง

“ท่านอ๋อง ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วง แต่ท่านยังไม่ชินอีกหรือ”

“ไม่ชิน ข้าไม่มีทางชินได้ ยิ่งเป็นเจ้า ชายาที่ข้ารักยิ่ง ข้าไม่มีทางยอมให้เป็นอะไรแน่”

คำรักหวานหูชวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ริมฝีปากบางอมชมพูระบายยิ้มดีใจ ก่อนจะทำใจกล้ายื่นหน้าไปใกล้แต่แล้วอยู่ ๆ ร่างทั้งร่างถูกโอบอุ้มขึ้นก่อนพาไปวางบนเตียงทองคำ สายตาร้อนแรงถูกส่งมาพร้อมความปรารถนาชัดเจนในตาคู่นั้น

“ท่านอ๋อง ข้าก็รักท่านเช่นกัน”

เซียวจ้านระบายยิ้ม มอบจุมพิตหวานซึ้งเป็นรางวัล มือไม้เริ่มไม่อยู่สุกขยับลูบไล้ตามใจชอบ เน้นหนักเบา เคล้าคลึง ลิ้นใหญ่สอดแทรกเกี่ยวหวัด หยอกล้อ กวาดความหวานในโพรงปากนุ่มเนิ่นนานจนพอใจ

ความร้อนใจกายเพิ่มระดับ เช่นเดียวกับความเสียวซ่านที่ก่อตัว ยากเกินจะร้องห้าม และปรารถนาอย่างยิ่งที่จะคลายมัน

“อื้อ ท่านอ๋อง ท่านแกล้งข้า อ่าส์”

“ต้องโทษเจ้าที่ทำให้ข้าเป็นห่วง”

สองกายเปลือยเปล่าเบียดเสียดแนบชิด เสียงร้องครวญครางดังเป็นระยะ ปลายเล็บจิ๊กตามแผ่นหลังไม่สนใจว่ามันจะเป็นแผล หรืออาจโดนประหารที่คิดทำร้ายร่างกายสวามี ความเป็นชายเบียดแนบชิดเนื้อกายสาวฉ่ำน้ำหวานเฝ้ารอให้สัมพันธ์ขั้นสุดท้าย

“เร่งเถิด ข้าไม่ไหวแล้ว อื้อ”

เซียวจ้านทำให้ตามคำอ้อนวอนสอดแทรกกายร้อนปานเหล็กเข้าสู่กายสาวเคลื่อนขยับตามอารมณ์ร้อนในกาย เสียงร้องคำรามดังประสานเสียงเนื้อกระทบ ยามอารมณ์เตลิดขึ้นขีดสุด ราวกับร่างทั้งร่างลอยสูงเฝ้ารอการทิ้งตัวและเขาไม่ทำให้ผิดหวัง

สะโพกสอบเร่งเคลื่อนขยับเร็วอัดกระแทกแก่นกายสู่ร่างภรรยาพร้อมก้มจูบกลืนเสียงกรีดร้องยามถูกส่งข้ามฟากฝั่งของข้ามฟ้าธาราร้อนขาวขุ่นถูกปลดปล่อยสู่กายสาวจนสิ้น เสียงหอบดังสะท้านพร้อมร่างบางถูกพลิกให้นอนทับกายหนาเปลี่ยนเขาเป็นที่นอนแทน