ตอนที่3 แผนการที่ล้มเหลว

ฟางหนิงหลินรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของสายตาคู่อื่น ๆที่มองมายังนาง ทำให้นางนึกขึ้นได้ว่าตนนั้นได้แสดงท่าทีแปลก ๆ ออกไป นางจึงได้เอ่ยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่น่าอึดอัดในตอนนี้

“หม่อมฉันขอยินดีกับองค์ชายใหญ่ที่ได้เป็นองค์รัชทายาท ยินดีกับองค์ชายรองที่ได้เป็นชินอ๋อง และยินดีกับองค์ชายสามที่ได้เป็นจวิ้นอ๋องด้วยนะเพคะ”

องค์รัชทายาทเหยาซีฮันพยักหน้าตอบรับพร้อมยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน ส่วนองค์ชายสามเหยาซิงอีส่งเสียง ‘อืม’ สั้น ๆ ในลำคอ แต่สีหน้าและสายตาของเขาที่แสดงออกมานั้น ไม่ต้องอธิบายอันใดก็พอจะทำให้คนที่เห็นรู้ได้ว่าองค์ชายสามไม่ชอบฟางหนิงหลิน ส่วนเหยาหวังเหว่ยนั้นไม่ได้เอ่ยอันใด มีเพียงสายตาดุดันที่มองมายังนางราวกับไม่พอใจ

“หม่อมฉันไม่อยู่รบกวนแล้วเพคะ” ฟางหนิงหลินเอ่ยออกมาทันที เมื่อเหลือบตาไปเห็นสายตาของเหยาหวังเหว่ย

“เดี๋ยวก่อน เจ้าไม่เห็นข้าหรือว่าไม่อยากแสดงความยินดีกับข้าอย่างนั้นหรือ” เสิ่นหลิวหยางเอ่ยเสียงแข็ง

เสียงของเขากระตุ้นความทรงจำในฝันของนาง ตัวนางสั่นเทาขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงของเขา นางพยายามปลอบใจตนเอง ‘มันเป็นเพียงความฝันหนึ่งตื่นเท่านั้น หาใช่เรื่องจริงไม่’ นางระบายลมหายใจเข้าออกอยู่ครู่หนึ่ง จึงมองใบหน้าของเขาก่อนเอ่ย

“ข้าน้อยยินดีกับแม่ทัพเสิ่นด้วยเจ้าค่ะที่ได้เลื่อนตำแหน่ง”

เพียงกล่าวจบฟางหนิงหลินก็ไม่คิดจะยืนฟังคำตอบ หรือดูการตอบสนองใด ๆของเสิ่นหลิวหยาง  นางย่อตัวทำความเคารพองค์ชายทั้งสามแล้วหันมาหาเหยาลี่เซียนที่ยืนอยู่ด้านข้างก่อนที่จะคล้องแขนสหาย และพาเหยาลี่เซียนเดินออกมา ทำให้เสิ่นหลิวหยางที่ไม่พอใจนางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งไม่พอใจในตัวนางมากขึ้น

เหยาลี่เซียนเหลือบมองใบหน้าของฟางหนิงหลินอยู่หลายครา ถึงจะรู้สึกแปลกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปของสหาย แต่ก็ไม่คิดจะเอ่ยถามเพราะคิดว่าสถานที่ที่มีคนมากมายเช่นนี้ไม่ควรเอ่ยเรื่องราวภายในใจออกมา องค์หญิงเหยาลี่เซียนจึงไม่คิดคาดคั้นถาม นางเพียงรอให้ถึงเวลางานเลี้ยงเลิกแล้วค่อยถามสหาย

เหยาลี่เซียนพาฟางหนิงหลินไปนั่งกับสตรีคนอื่น ๆเมื่อมาถึงนางก็ทักทายทุกคนที่นั่งอยู่ตามมารยาท หนึ่งในสตรีที่นั่งอยู่นั้นก็มีเจียงเจียวซินนั่งอยู่ด้วย

“หนิงหลินวันนี้เจ้าดูสวยแปลกตากว่าทุกครั้งยิ่งนัก” เจียงเจียวซินเอ่ยทักฟางหนิงหลิน

“อย่างนั้นหรือ” ฟางหนิงหลินตอบกลับพร้อมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

คำตอบและสีหน้าท่าทางของฟางหนิงหลินทำเอาเจียงเจียวซินถึงกับชะงัก เพราะนางไม่เคยเห็นฟางหนิงหลินแสดงออกเช่นนี้กับนาง เจียงเจียวซินนั่งมองฟางหนิงหลินก่อนที่จะคิดไตร่ตรองอยู่ในใจ ‘หรือว่าเจ้าจะรู้แผนการที่ข้าวางไว้ แต่เป็นไปไม่ได้หากเจ้ารู้คงต่อว่าข้าให้อับอายทุกคนในงานเลี้ยงไปแล้ว คงไม่นิ่งเฉยอยู่เช่นนี้เป็นแน่’ เจียงเจียวซินคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่อาจวางใจได้ นางจึงต้องไปตรวจสอบแผนการที่นางวางไว้ด้วยตนเองเพื่อจะได้สบายใจ นางจึงได้เอ่ยขอสหายร่วมโต๊ะไปทำกิจธุระส่วนตัว

เพียงเจียงเจียวซินเดินออกไปพ้นโต๊ะ สายตาของฟางหนิงหลินก็เหลือบไปเห็นสายตาอำมหิตที่จ้องมองมายังนาง ที่นั่งของฟางหนิงหลินที่องค์หญิงเหยาลี่เซียนเลือกไว้ให้นั้น ช่างเป็นที่นั่งที่รู้ใจสหายเช่นนางมากนัก เพราะนางได้เห็นใบหน้าของบุรุษที่นางรักใคร่ได้อย่างชัดเจน แต่นั่นมันคือเรื่องเมื่อวันวานเพราะตอนนี้นางยังทำใจมองใบหน้าของเขาไม่ได้

นางหันหน้าหนีแต่กลับต้องหันไปเจอสายตาอีกคู่ที่มองมา ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ปรานี ความทรงจำในภาพฝันผุดขึ้นในหัวของนางทันทีที่ได้เห็นสายตาเช่นนี้ของเขา เขาคือคนที่จับนางไปขังไว้ในกระโจมหลังค่ายทหาร เพื่อแก้แค้นนางที่วางยากำหนัดเจียงเจียวซินสตรีที่เขารัก โดยการให้นางเป็นที่ระบายความใคร่ให้กับทหารในค่าย เพื่อให้นางรับรู้ถึงความทรมานที่ถูกผู้อื่นย่ำยี ความรู้สึกในฝันที่ถูกทหารเหล่านั้นกระทำ ทำให้นางรู้สึกกลัวสายตาของเสิ่นหลิวหยางขึ้นมาทันที

ฟางหนิงหลินรู้สึกอึดอัดจนยากที่จะหายใจ เพราะการจับจ้องของสายตาทั้งสองคู่ ถึงนางจะพยายามทำเป็นมองไม่เห็น แต่เพียงนางเงยหน้าขึ้นดวงตาของนางก็เหลือบมองไปเห็นบุรุษทั้งสองอยู่ดี

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันขอตัวไปเดินสูดอากาศสักครู่” ฟางหนิงหลินไม่อาจทนเห็นสายตาของพวกเขาได้ จึงได้ขอตัวออกมาจากที่ตรงนั้น

“เช่นนั้นข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า” เหยาลี่เซียนเอ่ยอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันเพียงดื่มสุรามากไป จึงอยากไปเดินเล่นสักครู่ เชิญองค์หญิงสนุกต่อเถอะเพคะ” ฟางหนิงหลินเอ่ยพร้อมยกยิ้ม

เหยาลี่เซียนเห็นว่าสหายไม่อยากให้ตามไปจึงได้พยักหน้าตอบรับ ฟางหนิงหลินลุกเดินออกไปตามทาง แน่นอนวังหลวงแห่งนี้ไม่ต่างอะไรกับจวนของนาง เพราะนางเข้ามาเป็นสหายร่วมเรียนกับองค์หญิงตั้งแต่นางอายุ10หนาวจึงรู้จักทางเป็นอย่างดี นางเดินมุ่งหน้าไปยังศาลาสระบัวที่อยู่ไม่ไกลนัก

เหยาหวังเหว่ยยกจอกสุราขึ้นดื่มครั้งแล้วครั้งเล่าจนนับไม่ถ้วน ด้วยโทสะที่ถาโถมอยู่ในใจ เมื่อเห็นสตรีที่เคยถวิลหาเขามาโดยตลอด แต่บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนไปราวกับไร้เยื่อใย อีกทั้งยังยิ้มให้บุรุษอื่นต่อหน้าเขาอีก ช่างเหยียดหยามเขายิ่งนัก

เมื่อเขาเห็นฟางหนิงหลินลุกเดินออกไปด้านนอก เขาก็ลุกเดินออกไปเช่นกัน แต่เขาหาได้เดินตามนางไปไม่ เขาเดินไปยังตำหนักที่ใช้รับรองแขกที่หลัวฮองเฮาทรงสั่งให้นางกำนัลจัดเตรียมไว้ เผื่อมีบุรุษที่ดื่มสุราจนเมามายต้องการพักผ่อนให้สร่างเมา หรือเพื่อไว้เปลี่ยนอาภรณ์ยามเกิดเหตุไม่คาดฝัน

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เปิดประตูห้อง ก็มีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาจากด้านหลัง หูของเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของนางจึงหันมาดู เมื่อเหยาหวังเหว่ยเห็นว่าเป็นผู้ใดเขาถึงกับเหยียดยิ้มอย่างชั่วร้ายขึ้นมาทันที ทำเอาสตรีที่ได้เห็นถึงกับตกตะลึงกับรอยยิ้มของเขา

“เจ้ามาทำอันใดที่นี่” เหยาหวังเหว่ยเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ