ตอนที่ 16 การกระทำของคนโง่

แสงแดดอ่อนยามเช้าแสนอบอุ่น กลิ่นหอมฉุยลอยออกมาจากห้องเครื่องแตะจมูกฮ่องเต้ที่กำลังเดินกลับมาหลังจากเสร็จราชการ ขายาวก้าวเดินตามอย่างไม่อาจห้ามได้ เหล่าพ่อครัวห้องเครื่องกูลีกูจอทำความเคารพด้วยความแปลกใจ

ภาพหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าที่ใบหน้าเปื้อนแป้งเล็กน้อย ทั้งแสงแดดอ่อนนั้นสาดกระทบผิวขาเนียนละเอียดยามที่กำลังทำอาหารนั้นช่างน่ามองนัก ฮ่องเต้หลุดเข้าไปในภวังค์ราวกับเห็นภาพวาดแสนงดงามจนไม่สามารถละสายตาได้

มองดูมือเล็กที่ยกขึ้นปัดปรอยผมตามใบหน้าจนแป้งในมือเปรอะเปื้อนเพิ่มขึ้นอีกแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู แอบเบนสายตามองชินอ๋องที่เดินมาด้วยกันหลังจากสำเร็จราชการแล้วก็ได้แต่แค่นยิ้ม ข้าเกือบจะเสียหญิงสาวที่ทั้งงดงามและแสนดีถึงเพียงนี้ให้กับชินอ๋องแล้ว

“ฝ่าบาทเสด็จมาเมื่อไหร่เพคะ?”

“ข้าก็พึ่งมาถึงเมื่อครู่นี้ ได้กลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนลอยออกมาจากห้องเครื่อง ก็เลยสงสัยว่าวันนี้มีเมนูอะไรพิเศษ ไม่รู้เลยว่าเป็นเจ้า”

“หม่อมชั้นเห็นว่าวันนี้ฝ่าบาทต้องว่าราชการแต่เช้า ก็เลยมาเตรียมมื้อเช้าให้เสวยหลังเสร็จราชการเพคะ” เสิ่นลู่ถิงพูดทั้งยกจานอาหารเลิศรสที่พึ่งปรุงเสร็จขึ้นมา ชาติก่อนตอนอยู่ที่จวนตระกูลเสิ่นข้าก็ต้องทำอาหารทุกวัน เมื่ออภิเษกเป็นชายารองของชินอ๋องก็ยังคงต้องทำเช่นนั้นอยู่ ดังนั้นอาหารฝีมือของข้า ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธความเลิศรสอย่างแน่นอน

“กลิ่นหอมจริง ข้าพึ่งรู้ว่าเจ้าทำอาหารเป็นด้วย”

“หม่อมชั้นทำอาหารเก่งมากเพคะ ฝ่าบทลองชิมสิเพคะ” คุณหนูเสิ่นตักอาหารขึ้นมาเพื่อให้ฮ่องเต้ได้ลองลิ้มรสดู ใบหน้าแสนพอใจนั้นทำเอาเสิ่นลู่ถิงอดยิ้มไม่ได้ ดวงตากลมมองอย่างไร้เดียงสาเพื่อรอคำชม

“อร่อยมากจริงๆ”

“จริงหรือเพคะ? เช่นนั้นหม่อมชั้นจะทำอาหารให้ฝ่าบาทเสวยบ่อยๆ” ฮ่องเต้ลูบแก้มเนียนแทนคำขอบคุณ ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของชินอ๋องที่พยายามข่มใจแล้วเสมองไปทางอื่น หากเป็นชาติก่อนข้าคงดีใจถึงอาการราวกับหึงหวงเช่นนี้ของท่าน

ชาติที่แล้วแม้ข้ากลายเป็นชายารองของท่านแล้ว ท่านยังคงส่งข้าขึ้นไปร่ายรำให้แขกที่มาเยือนจวนอ๋อง แม้พวกมันจะแตะต้องและรังแกข้าถึงเพียงใด สายตาของท่านก็ไม่เคยหันมามองข้าแม้สักนิด เช่นนั้นจะมารู้สึกอย่างนี้ในชาตินี้ให้มันได้อะไรขึ้นมา

“หม่อมชั้นจะให้คนจัดสำรับไปที่ศาลาริมสระน้ำ ฝ่าบาทเอ่ยชวนฮองเฮามาด้วยดีหรือไม่เพคะ?”

“ยังคิดถึงคนอื่นอีก”

“ไหนๆ ท่านอ๋องก็อยู่ที่นี่ งั้นก็อยู่ร่วมมื้อเช้าด้วยกันก่อนเถิด ข้าได้ยินมาว่าชายาของท่านก็มาด้วย เช่นนั้นก็เชิญนางมาร่วมด้วยเถิด” เสิ่นลู่ถิงพูดข้นอย่างเรียบนิ่ง แต่แม้การแสดงออกจะดูเฉยเมยเพียงใด คำเชิญนั้นก็ยังคงสร้างความพอใจให้ฮ่องเต้ไม่น้อย จะให้รู้สึกว่าอย่างไรข้าก็ไม่ไปไหนไม่ได้ ยิ่งมีคู่แข่งก็จักยิ่งอยากครอบครอง

สำรับอาหารถูกจัดวางที่ศาลาริมสระน้ำตามคำสั่ง ฮ่องเต้ยังคงตักอาหารทุกอย่างเข้าปากด้วยรอยยิ้ม เสิ่นลู่ถิงเหลือบมองชินอ๋องที่ชิมเข้าไปหนึ่งคำแล้วทำท่าราวกับว่ากำลังเสียดายบางสิ่ง ชาตินี้ท่านเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน เปลี่ยนจนข้าไม่อาจเข้าใจได้ว่าท่านกำลังคิดอะไรอยู่

“สนมเสิ่นลงมือเข้าครัวเองเพื่อเอาใจฝ่าบาทเช่นนี้ ข้านับถือจริงๆ”

“หม่อมชั้นไม่สามารถช่วยราชการของฝ่าบาทได้ ก็แค่อยากบรรเทาความเหนื่อยล้าของฝ่าบาทด้วยสิ่งอื่นเท่านั้นเพคะ”

“ได้ยินมาว่าไท่เฮาเองก็ได้เสวยอาหารฝีมือเจ้าด้วย บางจานทั้งมันทั้งเค็ม เจ้ารู้หรือไม่….”

“ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงห่วงเพคะ แต่อาหารของไท่เฮาหม่อมชั้นจัดแจงทำแยกไปให้ ไม่มีของมัน และไม่มีอาหารรสจัดจนเกินไป เช่นนั้นแล้วไท่เฮาเสวยได้แน่นอนเพคะ” เสิ่นลู่ถิงพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ ฮองเฮาเองก็ร้ายกาจไม่เบา แม้แต่แค่อาหารมื้อหนึ่งที่ข้าทำ ก็ยังคงหาโอกาสเพื่อสร้างเรื่องปวดหัวให้ข้าได้

“หม่อมชั้นพึ่งรู้นะเพคะว่าสนมเสิ่นทำอาหารเก่งถึงเพียงนี้ ปกติคิดว่าเป็นถึงบุตรีตระกูลขุนนางแล้วจะสบายกว่านี้เสียอีก” คำพูดเหน็บแนมเช่นนี้เจ้าคิดว่ามันจะทำให้ข้าเจ็บหรือหลี่หว่านหว่าน ความเจ็บปวดที่พวกเจ้ามอบให้ข้าเมื่อชาติก่อน มันเจ็บมากกว่าคำพูดเหล่านี้หลายเท่านัก

“เป็นสตรีมีความสามารถในการทำอาหารบ้างก็มิใช่เรื่องแปลก คุณหนูรองหลี่ตอนอยู่ตระกูลคงสบายนัก ข้าได้ยินมาว่าแม้แต่ทำขนมที่แม่สามีโปรดปราน ท่านก็ทำให้ไม่ได้”

“บ่าวไพร่มีเต็มเรือน เหตุใดต้องโง่ทำด้วย”

“นี่เจ้าจะหาว่าที่ข้าเข้าครัวเพื่อทำอาหารเลิศรสเอาใจฝ่าบาท เป็นการกระทำของคนโง่หรือ?”

“บังอาจ!!!!” ปึ่ง!! เสียงตบโต๊ะดังลั่นบอกแทนความโทสะของฮ่องเต้ คุณหนูรองหลี่รีบรุดคุกเข่าลงกับพื้นทั้งกายสั่นเทาด้วยความเกรงกลัว ข้าพึ่งรู้ก็วันนี้ว่าการมีอำนาจนั้นสำคัญเพียงใด ชาติก่อนข้าต่ำกว่าเจ้าแค่หนึ่งขั้น แต่ชาตินี้เจ้าต่ำกว่าข้าหลายขั้นนัก

“หม่อมชั้นไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะฝ่าบาท ได้โปรดไตร่ตรองด้วย”

“คำพูดของเจ้าฟังอย่างไรก็คิดเป็นอื่นไม่ได้มิใช่หรือ!!!”

“หม่อมชั้น…หม่อมชั้น” ท่าทางหวาดกลัวนี้กับทำให้ข้าพึงพอใจมากนัก คอยดูสิว่าคนอย่างเจ้า จะทำอะไรข้าได้

“ชินอ๋อง เจ้าหัดอบรมชายาของเจ้าให้ดีหน่อย ต่อว่าสนมของข้าเช่นนี้ใช้ไม่ได้!!!” ชินอ๋องก้มลงแทนคำขอโทษแล้วพาตัวชายาของตนออกไป ฮ่องเต้เดินกลับมาโอบไหล่แล้วลูบแผ่วเบาราวกับกำลังปลอบประโลมอยู่ ถึงอาหารมื้ออร่อยของข้าจะถูกทำลายบรรยากาศไป แต่ก็ยังถือว่าคุ้มค่า

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

“คุณหนูแอบหนีออกมาเช่นนี้ หากฝ่าบาทรู้เข้าต้องทรงกริ้วแน่ๆ เจ้าค่ะ”

“ข้าก็ไม่คิดปิดเป็นความลับอยู่แล้ว”

“พระสนมหมายถึงอะไรเพคะ?” เสิ่นลู่ถิงพยักพยิดหน้าให้อาลี่และเยว่จินหันไปมอง ฮ่องเต้ส่งองครักษ์คอยตามดูแลข้าไม่ห่าง ข้ารู้ดีอยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ และมันก็ส่งผลดีต่อข้าด้วย

“ยิ่งมีคนเป็นพยานเช่นนี้ ยิ่งเหมาะต่อการทำการใหญ่นัก”

เสิ่นลู่ถิงเดินมาถึงหน้าประตูจวนอ๋อง บานประตูถูกเปิดต้อนรับอย่างดีโดยไม่ต้องโวยวายให้มากความ บารมีของฮ่องเต้ยิ่งใหญ่เช่นนี้เองสินะ คุณหนูเสิ่นเดินไปตามทางเดินแสนคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยเรื่องราวเจ็บปวดมากมาย

บ่อน้ำนั้นที่ข้าเคยถูกคุณหนูรองหลี่กดหัวลงไปจนเกือบขาดใจตาย ต้นไม้ที่ข้าดูแลอย่างดีถูกนางทำลายจนหมดสิ้น ไหนจะลานหน้าประตูห้องหอที่ข้าต้องคุกเข่าตากฝนอยู่ทั้งคืนในวันอภิเษกทั้งที่พวกท่านกำลังร่วมรักกันอย่างมีความสุข

“คุณหนูกำลังคิดอะไรอยู่เจ้าคะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก ไปทางนั้นเถิด” เสิ่นลู่ถิงเดินทางไป แม้จะเห็นสีหน้างุนงงของอาลี่กับเยว่จินที่คงสงสัยว่าทำไมข้าถึงได้รู้จักที่นี่ดีนักแต่ก็ไม่อยากอธิบาย

ก้าวเดินมาถึงที่รับแขกของจวนอ๋องก่อนจะต้องหยุดชะงักเพราะเสียงพูดคุยภายใน ดูเหมือนว่าแม่กับพ่อแสนดีของข้าจะอยู่ที่นี่ด้วย สิ่งที่กล่าวเอ่ยออกจากปากนั้นไม่พ้นเรื่องของข้า แม้จะตัดขาดกันแล้ว แต่ก็ยังนึกเจ็บปวดทุกครั้งยามได้รู้ว่าท่านจงใจทำร้ายข้าถึงเพียงนี้

คุณหนูเสิ่นกำมือแน่นด้วยความโมโห คำพูดของมารดาที่กล่าวว่าจะร่วมมือกับคุณหนูรองหลี่กำจัดข้านั้นราวกับมีดที่กรีดลึกไปถึงหัวใจ ท่านตั้งใจกำจัดลูกสาวตัวเองเพราะกลัวอำนาจที่ข้ากำลังมี และหาทางให้สนมเอกกลับมาเพื่อหนุนหลังท่าน

หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงบุ่มบ่ามเข้าไปถามท่านด้วยคำถามที่โง่เขลาว่าข้าใช่ลูกสาวของท่านหรือไม่ เหตุใดถึงได้ทำร้ายข้าเช่นนี้ แต่ในตอนนี้ข้าไม่โง่เช่นนั้นอีกแล้ว เดิมทีข้าไม่คิดอยากเอาความท่านนักในชาตินี้ เพราะถึงอย่างไรก็คือพ่อแม่ แต่ในเมื่อท่านยังคงคิดร้ายต่อข้าเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายเลย

เสิ่นลู่ถิงเลือกหันหลังกลับอย่างน้อยการมาของข้าครานี้ก็ทำให้ได้รู้อะไรบางอย่าง กายเล็กชนเข้ากับใครบางคนที่เดินมาจากด้านหลัง แขนแกร่งนั้นโอบกอดไม่ให้ข้าล้มลง

“ท่านอ๋อง”

“เสิ่นลู่ถิง”

“คุณหนูของข้าในตอนนี้คือกุ้ยเฟย ท่านอ๋องได้โปรดให้เกียรติด้วย” อาลี่พูดขึ้นขัดแล้วดันตัวชินอ๋องออกไปให้ห่าง คนตรงหน้าดูอยากคุยกับข้าเสียจนข้าเองก็อยากรู้เช่นกันว่าเขาอยากจะพูดสิ่งใด เลือกที่จะพยักพเยิดหน้าให้อาลี่กับเยว่จินออกไปรอ และเดินตามชินอ๋องไปเพื่อพูดคุย

“ข้าดีใจจริงๆ ที่เจ้ายอมคุยกับข้า” เสิ่นลู่ถิงมองมือของตนที่ถูกชินอ๋องกอบกุมโดยพลการและดึงมือออก

“ท่านอ๋องรักษากิริยาด้วย”

“เหตุใดตอนนั้นถึงยอมยกเลิกอภิเษกกับข้า เจ้าไม่ได้รักข้ามากที่สุดหรือ”

“แล้วมิใช่ว่าท่านอ๋องไม่อยากแต่งงานกับข้ามากที่สุดหรือ? เหตุใดถึงกล้าถามคำถามเช่นนี้ต่อข้า เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ก็สมใจเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ข้า…..ข้า…. ข้ารู้ว่าข้าเคยทำให้เข้าเจ็บมากแค่ไหน แต่ข้ากำลังจะแก้ไขมัน ให้อภัยข้าได้หรือไม่?” คำเอ่ยขอคำให้อภัยนี้ช่างสร้างความประหลาดใจนัก ครั้งชาติก่อนแม้ฆ่าข้าจนตาย ข้าก็ไม่เคยยินคำนี้แม้สักครั้ง

“ท่านอ๋องมาพูดเรื่องนี้เอาตอนนี้ คิดว่าสายเกินไปหรือไม่?”

“เสิ่นลู่ถิง”

“หากมีเพียงเรื่องนี้ที่ท่านต้องการพูดคุย ข้าขอตัวก่อน ต้องรีบกลับวังก่อนที่ฝ่าบาทจะเสด็จเสวยมื้อเที่ยง” เสิ่นลู่ถิงเตรียมเดินหนีแต่ก็ถูกรั้งเอาไว้

“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องที่ได้ยินมา ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเจ้าอีก” หากท่านพูดเช่นนี้บ้างกับข้าในชาติก่อน ข้าคงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ เสิ่นลู่ถิงสะบัดมือนั้นออกไปแล้วเดินหนีออกมาทันทีทั้งรอบถอนหายใจเฮือกใหญ่

“พระสนมไม่น่าเสียเวลาพูดคุยเลยเพคะ”

“ช่างมัน กลับวังกันเถิด” อาลี่และเยว่จินพยักหน้า ทันทีที่เดินออกจากหน้าประตูจวนไม่กี่ก้าวก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพบกับคนที่ไม่ได้คิดว่าจะมาด้วยตัวเอง

“ฝ่าบาท…”

“เจ้ามาทำอะไรที่จวนอ๋อง?”