ตอนที่ 9 โดนงูกะปะกัด

          กลับมาถึงบ้านเว่ยซินเหยียนไม่ได้ปิดบังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตน นางเล่าให้มารดากับแม่นมเตียวฟังทั้งหมด ยังมีซิ่วอิงช่วยยืนยันอีกเสียง สาวใช้ทั้งสองและจ้าวฟางหรูตกใจแล้วตกใจอีกกับความพิเศษในตัวเว่ยซินเหยียน ผู้เป็นมารดาเริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวขึ้นมาทันควัน เรื่องนี้จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะในแคว้นฉินไม่เคยมีผู้ใดที่เลือดสามารถขับพิษได้

            นางกล่าวออกเสียงอ่อนโยนว่า “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าสัญญากับแม่ได้หรือไม่ ว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” ถึงแม้บุตรสาวของนางจะไม่ค่อยได้พบปะผู้คนมากเท่าไร แต่เมื่อยามขึ้นเขาและยามเข้าตลาดเพื่อไปขายสมุนไพรและจับจ่ายใช้สอยก็มักพบผู้คนอยู่เสมอ นางเกรงว่าเว่ยซินเหยียนอาจจะพลาดพลั้งเอาได้

            “เจ้าค่ะ ข้าจะไม่บอกใครเป็นอันขาด” นางรับปากเสียงหนักแน่น เรื่องนี้นางรู้ดีว่าถ้าบอกคนอื่น อาจจะนำภัยมาสู่นางกับครอบครัวได้

            บุตรสาวรับปากเช่นนั้นจ้าวฟางหรูก็เบาใจไปเปลาะหนึ่ง แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังรู้สึกเป็นกังวลอยู่ดี

            นับจากวันนั้นเว่ยซินเหยียนก็ได้ทำการทดสอบพิษกับร่างกายตนเองเกือบทุกวัน ที่นางสรรหาพิษจากสัตว์หรือจากพืชมาได้ พิษจากสัตว์นางทดสอบโดยการนำสัตว์เหล่านั้นมากัดตนเอง อย่างเช่นสัตว์จำพวกเบญจพิษ หรือพิษทั้งห้า อันได้แก่ แมงป่อง ตะขาบ งู แมงมุม และคางคก รวมถึงสัตว์มีพิษอื่น ๆ ที่ไม่อาจกล่าวถึงได้ทั้งหมด แม้มารดาและสาวใช้จะห้ามปรามอย่างไรนางก็ไม่ยอมเชื่อฟัง

            จ้าวฟางหรูรู้สึกปวดใจจนแทบสิ้นลมหายใจทุกครั้งเมื่อยามที่เห็นบุตรสาวกระอักเลือดออกมาเพื่อถอนพิษออกจากร่างกาย แต่เว่ยซินเหยียนกลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะยิ่งร่างกายนางได้รับพิษหลากหลายชนิดมากเท่าใด เลือดของนางก็ยิ่งขับพิษได้หลายชนิดมากขึ้นเท่านั้น สำคัญกว่านั้นคือนางรับรู้ได้ว่าพลังปราณของนางมีการเลื่อนระดับขั้นขึ้นเรื่อย ๆ

            เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปี ตอนนี้เว่ยซินเหยียนมีความชำนาญในการเก็บสมุนไพรเป็นอย่างยิ่ง นางสามารถขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรเพียงลำพังก็ยังได้ ซึ่งด้วยความสามารถในการต่อสู้และยิงธนู อีกทั้งเลือดของนางยังใช้ขับพิษได้ จ้าวฟางหรูจึงยอมให้นางขึ้นเขาเพียงลำพัง เพราะตอนนี้ร่างกายของเว่ยซินเหยียนมีความแข็งแรงและตัวสูงขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ก็สูงในระดับเดียวกันกับเด็กสิบขวบทั่วไป แต่กำลังวังชาของเว่ยซินเหยียนกลับเทียบเท่าบุรุษรูปร่างกำยำก็ไม่ปาน นางจึงมั่นใจในตัวบุตรสาวเป็นอย่างมาก

            วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เว่ยซินเหยียนขอขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรและล่าสัตว์เพียงลำพัง แม่นมเตียวและซิ่วอิงจะเข้าตลาดไปขายสมุนไพรและซื้อของกินของใช้ในตลาด ส่วนจ้าวฟางหรูรับหน้าที่ตากสมุนไพรอยู่ที่บ้าน

            เว่ยซินเหยียนเดินเท้าเข้าป่าลึกด้วยความชำนาญทาง เพราะยิ่งเดินเข้าป่าลึกมากเท่าใด ก็ยิ่งพบสมุนไพรหายากมากขึ้นเท่านั้น ชาวบ้านทั่วไปไม่กล้าเดินเข้าไปในเขตป่าลึกเหตุผลเพราะมีสัตว์มีพิษและสัตว์ดุร้ายหลายชนิด แต่เว่ยซินเหยียนหาได้เกรงกลัวไม่ ความเร็วในการยิงธนูของนางไวกว่าการกะพริบตาเสียอีก อีกทั้งความแม่นยำยังพลาดเป้าแค่หนึ่งในการยิงธนูร้อยครั้ง

            ขณะที่นางกำลังเก็บสมุนไพรอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังสวบสาบอยู่ด้านหลัง เว่ยซินเหยียนเงี่ยหูฟังอย่างเงียบเชียบพลางคิดว่าใครกันที่กล้าเข้ามาในป่าลึกเช่นนี้ ครู่หนึ่งก็มีเสียงร้อง ‘โอ๊ย’ ตามมา

            เว่ยซินเหยียนค่อย ๆ ก้าวย่างเท้าเดินไปตามเสียงร้องให้เบาที่สุด นางได้ยินเหมือนเสียงครางเพราะความเจ็บปวดดังมาแผ่วเบา บวกกับเสียงคล้ายลากเท้าไปตามพื้นที่มีใบไม้ร่วงเกลื่อน

            ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดขึ้น นางรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาทันที อี๋นั่วกำลังเคี้ยวสมุนไพรบางชนิดแล้วโปะลงบาดแผล

            เว่ยซินเหยียนเดินมาถึง ดวงตาเหลือบมองน่องของเขาที่ถลกขากางเกงขึ้นแล้วก็ถามขึ้นทันที “ท่านลุงโดนอะไรกัดหรือเจ้าคะ” รอยกัดคล้ายเขี้ยวงูแต่เพื่อความมั่นใจนางจึงเอ่ยถามก่อน ถึงแม้ในระยะเวลาหนึ่งปีที่นางอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้นางจะเจอเขาแค่ครั้งเดียว แต่นางก็รู้สึกว่าคุ้นเคยกับท่านลุงคนนี้ เพราะอย่างไรนางก็นำอาหารเย็นไปให้เขาสัปดาห์ละสามวัน และยังนับว่าเขาคือผู้มีพระคุณของมารดา

            ถึงจะรู้สึกประหลาดใจที่พบนางในป่าลึกแห่งนี้แต่อี๋นั่วก็ไม่ได้เอ่ยถาม เพราะตอนนี้ชีวิตของเขาสำคัญกว่า “ข้าโดนงูกะปะกัด”

            ได้ยินเช่นนั้นเว่ยซินเหยียนรีบเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าขอล่วงเกินท่านลุงแล้ว” พูดจบนางก็ฉีกแขนเสื้อของเขามารัดเหนือแผลทันที ทุกท่วงท่านางทำด้วยความคล่องแคล่วและช่ำชองยิ่ง จนอี๋นั่วนึกแปลกใจ ไฉนเด็กคนนี้ถึงได้รู้วิธีปฐมพยาบาลคนที่ถูกงูพิษกัด ดูท่าทางแล้วนางคงรู้จักสัตว์มีพิษเป็นอย่างดี

            อี๋นั่วสังเกตการกระทำของนางทุกอย่างอย่างเงียบงัน เว่ยซินเหยียนถามเขาว่า “ท่านลุงมียาสมุนไพรขับพิษงูหรือไม่”

            “ไม่มี” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แววตายังนิ่งสงบ เขาเข้ามาในป่าแห่งนี้หลายปี แต่ไม่เคยโดนงูกัดเลยสักครั้ง เพราะคิดว่าตนสมารถหลีกเลี่ยงมันได้ เพียงเพราะเขามีสมุนไพรขับไล่งูพิษ แต่เขาคงคิดผิดอย่างมหันต์ เพราะสมุนไพรที่เขาพกมาไม่สามารถไล่งูพิษได้ทุกชนิด

            “แล้วยานี่” นางดึงสายตาไปที่ยาสมุนไพรที่เขาพอกไว้บนปากแผล

            “แค่บรรเทาอาการปวดเท่านั้น” แต่เขารู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด มีแต่ปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ

            “เช่นนั้นท่านจะทำอย่างไร”

            “ไม่ทำ” เขาตอบอย่างไม่กลัวตาย

            “เช่นนั้นท่านขี่หลังข้าดีหรือไม่ ข้าจะพาท่านไปหาหมอ”

            สิ้นคำคนตัวเล็ก อี๋นั่วก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นป่า ราวกับลืมความเจ็บปวดจากที่โดนงูกัดไปจนสิ้น พลางกล่าวว่า “เจ้าเห็นข้ากำลังจะตาย จึงได้พูดเรื่องตลกกับข้าใช่หรือไม่” นางสูงเท่าเอวเขาแค่นั้น จะแบกคนที่หนักเกือบหนึ่งร้อยสี่สิบจินลงเขาได้อย่างไร อีกทั้งระยะทางจากตรงนี้ถึงหมู่บ้านอู๋หยวนก็น่าจะราว ๆ เจ็ดลี้ได้

            “ข้าไม่ได้พูดตลก ข้าพูดจริงนะเจ้าคะ หากท่านไม่เชื่อข้า ลองขึ้นขี่หลังข้าสิเจ้าคะ ข้าจะพาท่านลงไป”

            ยิ่งนางพูดเท่าไร อี๋นั่วก็ยิ่งเห็นถึงความน่ารักของเด็กคนนี้มากขึ้นเท่านั้น ยิ่งดวงตาใสแป๋วที่มองมาก็ยิ่งทำให้คนรู้สึกเอ็นดู เว่ยซินเหยียนมีดวงหน้าคมคายไม่คล้ายกับมารดาที่หน้าเรียวมน นางคงได้ฝั่งบิดามากระมัง จมูกรั้นเล็กน้อย คิ้วเรียวเข้มเรียงกันสวย แพขนตาหนาช่วยขับดวงตาให้หวานฉ่ำ ปากบางสีระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ หากนางโตขึ้นมากกว่านี้ก็คงนับได้ว่างามล่มเมืองอย่างแท้จริง