ตอนที่ 4.1 เล่ห์เหลี่ยม

ตอนที่ 4

เล่ห์เหลี่ยม

เธอพูดออกมาเสียงดังพร้อมตั้งท่าเตรียมเผด็จศึก ไม่รู้หรอกว่าจะสามารถแตะต้องตัวเขาด้วยความสามารถที่มีได้ไหม แต่หากใช้ความสามารถไม่ได้.. ซิ่วเหมย ไม่สิ! ไป๋ลี่เซียนคนนี้ก็จะงัดมารยาหญิงออกมาใช้บ้างคงไม่ผิดกติกาหรอกมั้งนะ

สายตาของทหารทุกคนหันมามองที่เธอเป็นประกายอย่างคนที่มีความหวัง หลงเยี่ยนยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำของพระชายาตนเอง เขาไม่มีความคิดเลยว่าเธอนั้นจะสามารถเข้ามาแตะต้องเขาได้ ภาพของสตรีที่แม้แต่เดินยังล้มแบบเธอจะเอาอะไรมาเข้าถึงตัวเขากัน แต่หากนางยังอยากจะเป็นขี้ปากของเหล่าทหารเขาก็ไม่คิดจะขัดข้อง

“เจ้ามั่นใจหรือ”

เขาถามออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา น้ำเสียงนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเขากำลังสบประมาทเธออยู่ ลี่เซียนไม่ตอบอะไรเขาอีก ทำเพียงกำดาบในมือให้แน่นขึ้นเป็นคำตอบ

"มั่นใจ!"

เสียงหวานคำรามก้องพร้อมยกยิ้มที่มุมปากด้วยความมั่นใจ สองเท้ากระโดดเข้าไปหาเป้าหมายอย่างรวดเร็วเธอตวัดดาบในมือใส่หลงเยี่ยนไม่ยั้งด้วยความรู้ที่เรียนมา การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและแม่นยำราวกับท่วงท่าที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก กระบี่ของเธอพุ่งตรงไปยังจุดที่คาดว่าจะเจาะไปยังร่างของเขา

ชายหนุ่มหรี่ตามองท่าทางของเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา ใบหน้าของสตรีผู้นี้ไม่มีความหวาดกลัวใดอยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจในตัวของเธอเข้าไปอีก ท่าทางการจับดาบนั้นเดิมทีเขาคิดว่าเธออาจจะแค่เลียนแบบเหล่าทหาร แต่การตวัดดาบที่โจมตีนั้นไม่ใช่การโจมตีมั่ว ๆ อย่างแน่นอน

ทหารที่ยืนดูอยู่นอกสนามต่างพากันหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเห็นท่าทางของพระชายาของท่านแม่ทัพ พวกเขานั้นไม่เคยได้ยินแม่ทัพพูดถึงนางเลยสักครั้ง จากที่ได้ยินมานางเป็นบุตรีที่ไม่ถูกใส่ใจของเจ้ากรมการคลัง แล้วเหตุใดนางถึงมีฝีมือมากเพียงนี้ แต่ถึงนางจะมีฝีมือมากเพียงไร พวกเขาก็รู้ดีว่าการโจมตีนี้แม้จะดูเร็วและเฉียบคม แต่แม่ทัพหลงเยี่ยนไม่ใช่คนที่จะแพ้การโจมตีแบบนี้ได้ง่าย ๆ

หลงเยี่ยนเพียงแค่ยืนอยู่กับที่ ไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายเลยแม้แต่น้อย เขาใช้แค่ดาบปัดป้องการโจมตีของลี่เซียนแบบสบาย ๆ ในขณะที่เธอนั้นเคลื่อนไหวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว อาวุธในมือของเธอพุ่งตรงไปที่ชายเสื้อของหลงเยี่ยน แต่เขาก็แค่ยกดาบขึ้นมาปัดอาวุธของเธอออก แค่พริบตาเดียวเท่านั้นเขาทำให้ดาบที่พุ่งมาจอดนิ่งอยู่กลางอากาศ

หญิงสาวตกใจนิดหน่อยก่อนจะชักดาบกลับ เธอกวาดสายตามองเขาอีกครั้งและพยายามมองหาจุดอ่อน

“เจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้.. เลิกเล่นได้แล้ว”

เขาพูดเสียงเย็นชาราวกับกำลังพยายามประเมินลี่เซียนในทุกการเคลื่อนไหว

“ข้ายังไม่ได้บอกว่าข้าจะยอมแพ้.. ท่านก็แค่ทำตัวเป็นคู่มือให้ข้าก็พอ ไม่ต้องพูดมาก!”

ลี่เซียนเอ่ยออกไปด้วยความหงุดหงิด เธอหงุดหงิดที่ชายผู้นี้เอาแต่ป้องกันไม่มีท่าทางที่จะโจมตีเธอเหมือนที่เขาทำกับทหารพวกนั้น

"ท่านแม่ทัพเหตุใดท่านถึงไม่ลงมือ.. นี่ท่ากำลังออมมือให้ข้างั้นหรือ"