Mag-log inกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
5 ต่อ 0 ทั้งสนามเงียบกริบไปชั่วขณะ...ก่อนที่เสียงเชียร์และเสียงปรบมือจะดังกึกก้องขึ้นมา! โดยที่กลุ่มอันธพาลได้แต่ยืนนิ่งแข็งทื่อด้วยความอัปยศอดสู เกาซูอวี้เดินไปหยิบลูกบาสขึ้นมาอย่างใจเย็น เธอไม่ได้พูดจาเยาะเย้ยหรือแสดงท่าทีดีใจอะไร เธอเพียงแค่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหัวหน้ากลุ่
คำประกาศท้าทายที่เด็ดเดี่ยวของเกาซูอวี้ทำให้กลุ่มนักเรียนเทคนิคถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่พวกมันจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกคำรบ "ฮ่า ๆ ๆ! นี่น้องสาวจะบ้าเหรอ? ให้ฉันแข่งบาสตัวต่อตัวกับผู้หญิงน่ะนะ!?" หัวหน้ากลุ่มพูดพลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก "เดี๋ยวก็ได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับไปฟ้องแม่หร
เกาซูอวี้ไม่ได้เสียเวลาถามไถ่ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพราะในหัวของเธอมีข้อมูลทั้งหมดจากเทพซูอยู่แล้ว "เดี๋ยวฉันขี่เอง" เธอพูดก่อนที่ถังเยว่ฉีจะลงมาเป็นฝ่ายนั่งซ้อนท้ายอย่างไม่ลังเล หลังจากนั้นเกาซูอวี้ก็ออกแรงถีบจักรยานพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วจนน่าตกใจ! แร
บ่ายวันหนึ่งหลังเลิกเรียนซึ่งเป็นวันหยุดติวของระดับชั้นมัธยมปลาย...ที่ห้องเสื้อซูซินซึ่งตอนนี้กิจการกำลังไปได้ด้วยดีและเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น เกาซูอวี้กำลังง่วนอยู่กับการช่วยแม่บุญธรรมจัดดิสเพลย์หน้าร้านใหม่ เนื่องจากในตอนนี้บริเวณมุมหนึ่งของร้านได้ถูกต่อเติมให้เป็นซาลอนทำผมขนาดเล็กขอ







