บทที่ 9

เฌอปรางค์และส้มแป้นเตรียมตัวเปิดร้านตามปกติ แต่ทันทีที่ประตูหน้าร้านถูกเปิดออก นักเลงสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าร้านตั้งแต่เมื่อคืน ก็รีบแทรกตัวเข้ามาในร้านทันที

“มาทำไมตั้งแต่เช้า” เฌอปรางค์เอ่ยถามเสียงขุ่น ขณะที่ส้มแป้นรีบขยับตัวไปหลบอยู่หลังเพื่อน

“ก็มาเอาเงินน่ะสิ ไหนล่ะเงิน บอกว่าจะใช้หนี้วันนี้ไม่ใช่เหรอ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยทวง

“ฉันบอกเหรอ ว่าจะใช้หนี้ให้แต่เช้าน่ะ” เฌอปรางค์บอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ภายในใจกำลังสั่นระรัว

“คิดจะเบี้ยวอย่างนั้นเหรอ ที่โดนเมื่อวานนี้ยังไม่เข็ดใช่มั้ย” ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งขึ้นเสียงพร้อมกับเตะเก้าอี้ใกล้ตัวจนกระเด็นไปติดผนัง

ส้มแป้นสะดุ้งเฮือก กำชายเสื้อด้านหลังของเฌอปรางค์ไว้แน่น

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ นี่มันยังไม่หมดวัน ถ้ายังไม่ถึงเที่ยงคืน พวกนายก็ไม่มีสิทธิ์มาอาละวาดในร้านของฉัน ถ้าอยากได้เงินก็รีบออกไป” หญิงสาวตวาดพร้อมกับตวัดนิ้วชี้ไปที่ประตูอย่างอาจหาญ แต่ในใจก็ภาวนาขออย่าให้นักเลงสองคนนั้นสังเกตเห็นว่านิ้วที่ชี้อยู่นี้กำลังสั่นระริก

“ก็ได้ แต่ถ้าพวกเธอไม่มีเงินใช้หนี้ตามที่พูดล่ะก็ นังคนนั้นจะต้องไปกับพวกเรา” นักเลงคนเดิมกล่าวพลางชี้ไปที่ส้มแป้น แล้วเดินออกจากร้านไปยืนประจำอยู่ที่นอกรั้วตามเดิม

“เราจะทำยังไงกันดีล่ะแก เงินตั้งมากมายขนาดนั้นจะไปหาที่ไหนภายในวันเดียว” ส้มแป้นเอ่ยถามพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลพรากลงมาราวเปิดก๊อก

“ฉันเชื่อว่ามันต้องมีทางออกให้เราสักทาง” เฌอปรางค์บอกอย่างมุ่งมั่น คล้ายคนที่ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

เสียงโทรศัพท์มือถือของเรืองฤทธิ์ดังขึ้นอีกครั้ง เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย เพราะหมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

“สวัสดีค่ะ” เรืองฤทธิ์ปั้นเสียงเสียจนหวานจัด ราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใจใดๆ

“มะปรางพูดนะคะพี่ริชชี่”

“ยายมะปราง!” เรืองฤทธิ์เรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมาอย่างลิงโลด แล้วรีบรวบรัดสรุปเข้าข้างตัวเองว่า “นี่เธอเปลี่ยนใจยอมช่วยงานฉันแล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ” เฌอปรางค์ตอบสั้นๆ ทว่าได้ใจความตามที่เรืองฤทธิ์ปรารถนาจะได้ยิน

“สวรรค์โปรด ขอบใจมากนะจ๊ะน้องสาวสุดที่รัก”

“มะปรางขอค่าจ้างห้าล้าน และขอรับเป็นเงินสดภายในวันนี้นะคะ ถ้าไม่ได้ มะปรางก็ไม่ทำงานนี้ค่ะ” เฌอปรางค์เรียกค่าจ้างเกินจำนวนเงินที่เป็นหนี้ เพราะต้องการเผื่อให้ส้มแป้นใช้เป็นค่าซ่อมร้าน และส่วนที่เหลือ เธอขอเป็นค่าเสี่ยง เพราะทันทีที่จบงานแถลงข่าว สื่อทุกแขนงจะต้องประโคมข่าวไปทั่วประเทศอย่างแน่นอน และไม่มีทางที่ข่าวนี้จะเล็ดลอดสายตาของยายเสาวรสไปได้ ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องเตรียมเงินไว้ใช้ สำหรับการหนีอีกครั้ง

“ได้สิยะ เงินแค่ห้าล้านเล็กน้อยมาก เดี๋ยวฉันกับจักรจะเอาเงินไปให้ที่ร้านนะ เราจะได้เตี๊ยมกันก่อนแถลงข่าวเย็นนี้ด้วย”

“ขอบคุณค่ะพี่ริชชี่” เฌอปรางค์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย

“ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบใจเธอ ที่ยอมช่วย” เรืองฤทธิ์กล่าวอย่างรื่นเริง

จักรวาลหูผึ่งเมื่อได้ยินเรืองฤทธิ์เอ่ยชื่อ ‘มะปราง’ ชายหนุ่มรู้สึกโล่งอกขึ้นมาแวบหนึ่ง ว่างานแถลงข่าวเย็นนี้คงผ่านไปด้วยดี แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเฌอปรางค์ ที่เคยสบประมาทว่าเขาเป็นเกย์ ความรู้สึกโกรธก็แสดงตัวออกมาทางแววตาอย่างเปิดเผย แต่เพียงครู่เดียว สายตาคมกริบสีเข้มจนเกือบดำสนิทของเขาก็หรี่ลง แบบคนที่นึกแผนการอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ‘ถึงเวลาเอาคืนแล้ว ยายมะปรางตัวแสบ’

ส้มแป้นนั่งฟังเฌอปรางค์คุยโทรศัพท์กับเรืองฤทธิ์ด้วยความรู้สึกผิด ที่ทำให้เพื่อนรักต้องเดือดร้อนไปด้วย

“มะปราง ฉันว่ามันเสี่ยงมากนะที่จะทำงานนี้ ถ้ายายแกเห็นข่าวเข้าล่ะก็...”

“ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ฉันก็จำเป็นต้องทำ” เฌอปรางค์แค่นหัวเราะให้กับชะตาชีวิตของตัวเอง แล้วพูดต่อว่า “นึกแล้วก็ขำนะ ฉันหนีออกจากบ้านมาแท้ๆ แล้วนี่ฉันกำลังจะประกาศให้คุณยายรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ตลกสิ้นดี!”

“แกไม่ต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้ก็ได้นะ” ส้มแป้นเอื้อมมือไปแตะหลังมือเพื่อน แล้วน้ำตาที่เพิ่งแห้งไปเมื่อครู่ก็หลั่งไหลออกมาเป็นสายอีกครั้ง

“ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากมายนี่นา ก็แค่ไปนั่งให้นักข่าวถ่ายรูปแค่ชั่วโมง สองชั่วโมง แลกกับเงินห้าล้าน คุ้มจะตายไป”

“แล้วถ้ายายแกตามมา จะทำยังไง” ส้มแป้นกังวลใจ

เฌอปรางค์ได้แต่นั่งนิ่ง ไม่มีคำตอบให้เพื่อน เพราะเจ้าตัวก็ยังคิดไม่ตกเหมือนกันว่า จะหนีต่อ จะกลับบ้าน หรือจะทำอย่างไรต่อไปดี

จักรวาลจอดรถที่หน้าร้าน Sweet Cup Coffee แล้วเตรียมตัวจะก้าวลงจากรถ ฉับพลัน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นนักเลงสองคนยืนลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าร้าน ชายหนุ่มคิดว่าเป็นช่างภาพปาปารัสซี่ จึงหันไปคว้าแว่นตาดำ และหมวกแก๊ปมาสวมเพื่ออำพรางตัว ด้วยความระมัดระวัง แล้วเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับเรืองฤทธิ์

“สวัสดีสาวๆ” เรืองฤทธิ์เอ่ยทักรุ่นน้องทั้งสองด้วยน้ำเสียงสดใส พลางกวาดตามองสภาพร้าน ซึ่งผิดจากครั้งก่อนที่เขาเห็น “พวกเธอแต่งร้านใหม่เหรอ ดูแปลกตาไปนะ”

สองสาวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เฌอปรางค์ไม่อยากเล่าเรื่องที่ถูกนักเลงคุมบ่อนมาถล่มร้าน จึงรีบเบี่ยงเข้าประเด็นสำคัญ

“พี่ริชชี่เอาเงินมาแล้วใช่มั้ยคะ”

“เอามาแล้ว นี่ยังไง” เรืองฤทธิ์กล่าวพลางยื่นเงินที่บรรจุอยู่ในซองสีน้ำตาลส่งให้เฌอปรางค์ แต่ก่อนที่เงินจะถูกส่งถึงมือหญิงสาว จักรวาลก็คว้ามันไปเสียก่อน

“จักรทำอะไรน่ะ!?” เรืองฤทธิ์ตกใจระคนสงสัยในพฤติกรรมของซุปเปอร์สตาร์หนุ่ม

“ทำแบบนี้ หมายความว่ายังไง” เฌอปรางค์เอ่ยถามพลางสบตาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างข้องใจ

“ถ้าอยากได้เงิน คุณก็ต้องขอโทษที่สบประมาทผมเมื่อวานนี้ซะก่อน”

เฌอปรางค์เม้มปากแน่น รู้ดีว่าจักรวาลตั้งใจเอาคืน เรื่องที่เธอบังคับให้เขาขอโทษเธอเมื่อวานนี้

“ว่าไงล่ะ ขอโทษผมก่อนสิ แล้วผมจะจ่ายเงินก้อนนี้ การจะมาเป็นแฟนซุปเปอร์สตาร์อย่างผมน่ะ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ ถ้าอยากเป็นแฟนผม อยากได้เงินผม ก็ต้องขอโทษผมก่อน”

“ฉันแค่อยากได้เงิน ไม่ได้อยากเป็นแฟนคุณ ต่อให้โลกนี้เหลือคุณคนเดียว ฉันก็จะไม่มีวันมองให้เสียสายตาหรอก” เฌอ-ปรางค์โกรธหน้าดำหน้าแดง

“ที่แท้ก็หิวเงินนี่เอง” จักรวาลทำเสียงเยาะหยัน โดยปกติเขาไม่ได้มีนิสัยดูถูกคนเช่นนี้ แต่กับเฌอปรางค์ เขาแค่อยากเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง

“จักรพูดแบบนี้ เดี๋ยวยายมะปรางโกรธ แล้วไม่ยอมช่วยเราจะทำยัไง” เรืองฤทธิ์ติงเบาๆ แต่จักรวาลไม่สนใจ เขามั่นใจว่าตอนนี้เฌอปรางค์กำลังร้อนเงิน และต้องยอมรับทุกเงื่อนไขของเขาแน่นอน

“ถ้าอยากได้เงิน ก็ต้องขอโทษผมก่อน แต่ไม่ใช่ขอโทษธรรมดา คุณต้องคุกเข่าขอโทษผม ต่อหน้าทุกคน” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มพูดด้วยท่าทีดื้อรั้น และต้องการเอาชนะ

เรืองฤทธิ์อดรนทนไม่ไหวกับความเอาแต่ใจของจักรวาล จึงออกหน้าช่วยเฌอปรางค์ “พี่ว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ แค่ให้มะปรางขอโทษจักรเฉยๆ ก็พอ”

ส้มแป้นรู้สึกแย่ที่เฌอปรางค์กำลังถูกต้อนให้จนตรอก ดังนั้นเธอจึงกระซิบกับเพื่อนรักว่า “ถ้าการช่วยเหลือฉัน มันทำให้แกต้องโดนดูถูกแบบนี้ ฉันยอมให้นักเลงพวกนั้นจับตัวไปซะดีกว่า แกไม่ต้องทำตามที่เขาบอกหรอก”

“ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก” เฌอปรางค์พูดพลางหันไปมองนักเลงสองคนที่ยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าร้าน

“แต่ว่า...” ส้มแป้นทักท้วง

“แกไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เรื่องแค่นี้ฉันทำได้” เฌอปรางค์บอกเพื่อนด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว แล้วหันไปถามย้ำกับจักรวาลให้แน่ใจว่า “คุณต้องการให้ฉันคุกเข่าขอโทษคุณจริงๆ ใช่มั้ย”

“ใช่” จักรวาลตอบหนักแน่น แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก พอใจกับชัยชนะที่กำลังจะได้รับ

“ก็ได้ !” เฌอปรางค์ขบริมฝีปากล่างจนเนื้อแทบขาด ทว่ากลับไม่รู้สึกเจ็บปากเลยแม้แต่น้อย ที่เจ็บมากกว่าคือที่หัวใจต่างหาก ตลอดชีวิตหญิงสาวมีแต่คนคอยพะเน้าพะนอ เอาอกเอาใจ ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครมาก่อน แต่วันนี้เธอต้องคุกเข่าให้กับซุปเปอร์สตาร์จอมเอาแต่ใจคนนี้เป็นครั้งแรก 

เฌอปรางค์ประสานสายตากับดวงตาดำขลับของจักรวาลอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความขมขื่น มือเรียวกำแน่นข้างลำตัว แล้วก้มหน้านิ่งข่มความอดสูใจ 

“พูดสิ” จักรวาลเอ่ยปากเร่ง

“ฉันขอโทษ” เฌอปรางค์กัดฟันพูด

จักรวาลยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้มีชัย แล้วก้มหน้าลงมองเฌอปรางค์ ที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มมีน้ำตารื้นขึ้นมาปริ่มขอบตา หัวใจของชายหนุ่มก็อ่อนยวบลงทันที เขาไม่คิดว่าผู้หญิงปากกล้า ก๋ากั่นอย่างเฌอปรางค์ จะมีน้ำตาออกมาให้เห็นได้ง่ายดายเช่นนี้

จักรวาลยื่นซองบรรจุเงินจำนวนห้าล้านบาทให้เฌอปรางค์ แล้วถอยออกไปนั่งที่โต๊ะใกล้ตัว เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาผู้หญิง เขาไม่อยาก ‘รู้สึกผิด’ มากไปกว่านี้

เฌอปรางค์ยื่นมือไปรับซองบรรจุเงินมามากำไว้แน่น และพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความอดสูใจเอาไว้อย่างเต็มที่ หญิงสาวหลับตา ก้มหน้านิ่งอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน เพราะหากเธอเงยหน้าขึ้นมาในเวลานี้ ทุกคนคงได้เห็นน้ำตาของคนที่พยายามทำตัวให้เข้มแข็งมาตลอดเป็นแน่

ส้มแป้นเข้าไปดึงตัวเฌอปรางค์ให้ลุกขึ้นนั่งที่โต๊ะเดียวกับจักรวาล สองหนุ่มสาวคู่กรณีจ้องตากันด้วยความรู้สึกที่แตกต่าง

‘มะปราง...ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้’

‘สักวันฉันจะเอาคืนให้ได้...นายจักรวาล!’

ภายในห้องพักชั้นสามสิบสี่ของโรงแรมซันสวีท สถานที่ที่เรืองฤทธิ์จองไว้สำหรับการเตรียมความพร้อมของจักรวาลและเฌอปรางค์ ก่อนเริ่มงานแถลงข่าวในเวลาสองทุ่มตรง ผู้จัดการร่างอวบอั๋นกำลังง่วนอยู่กับการแปลงโฉมเฌอปรางค์ให้ดูดี เหมาะสมกับตำแหน่งคนรักของซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งของเมืองไทย

               “ทำไมพี่ริชชี่จะต้องจับมะปรางมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผม อะไรให้วุ่นวายอย่างนี้ด้วยคะ แล้วชุดนี้อีก มะปรางไม่อยากใส่เลยค่ะ” เฌอปรางค์บ่นอุบอิบ พลางทิ้งกระดาษสคริปต์เรื่องราวความรักเธอกับจักรวาล ที่เรืองฤทธิ์เป็นผู้เขียนให้ ลงบนหน้าตัก แล้วทอดสายตาไปยังกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า ซึ่งสะท้อนภาพของตนในชุดราตรีชมพูหวาน

“ชุดนี้เริ่ดที่สุดแล้วย่ะ ฉันเห็นแล้วยังอยากใส่เองเลย” เรืองฤทธิ์ซึ่งกำลังสาละวนอยู่กับเส้นผมของเฌอปรางค์กล่าวด้วยรอยยิ้ม 

               จักรวาลนั่งท่องสคริปต์อยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ ถัดออกไปไม่ไกลนัก พูดแทรกขึ้นมาว่า “ให้พี่ฤทธิ์แต่งให้นั่นแหละดีแล้ว ผมไม่อยากให้ใครเอาไปนินทาลับหลัง ว่าผมไปคว้าผู้หญิงข้างถนนมาเป็นแฟน เสียอิมเมจผมหมด”

               ‘ผู้หญิงข้างถนนอย่างนั้นเหรอ!’ เฌอปรางค์เม้มริมฝีปากบางไว้แน่นเพื่อข่มอารมณ์ ผู้ชายคนนี้ช่างขยันพูดจาดูถูกเธอเสียเหลือเกิน

               เรืองฤทธิ์วางมือบนบ่าของเฌอปรางค์ แล้วบีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ เมื่อเห็นสีหน้าหน้าและแววตา ของหญิงสาวผ่านกระจกบานใหญ่ เรืองฤทธิ์ขยับปากจะบอกซุปเปอร์สตาร์หนุ่มว่า เฌอปรางค์ไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนน ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างที่เขาคิด แต่เธอเป็นหลานสาวเศรษฐีนีผู้กว้างขวางในจังหวัดเชียงใหม่ แต่ก็ถูกเฌอปรางค์ห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ช่างเขาเถอะค่ะพี่ริชชี่ เขาจะมองมะปรางยังไง ก็แล้วแต่เขาเถอะค่ะ” 

               “ว่าแต่คุณจำสคริปต์ได้รึยัง” จักรวาลถาม โดยไม่มองหน้า

               “สคริปต์ลวงโลกนั่นน่ะเหรอ ฉันจำได้แม่น ไม่พลาดอยู่แล้วล่ะ”  

               “ดี...อย่าให้พลาดขึ้นมาก็แล้วกัน”

               “ถ้านักข่าวถามนอกสคริปต์จะให้ฉันตอบว่ายังไง” เฌอ-ปรางค์อดกังวลไม่ได้

               “อยู่เฉยๆ แล้วผมจะจัดการเอง” จักรวาลมั่นใจว่านักข่าวต้องถามคำถามพิสดาร นอกเหนือจากเรื่องราวที่เรืองฤทธิ์เตรียมไว้ให้แน่นอน แต่เขาก็มั่นใจว่าสามารถรับมือได้

               เฌอปรางค์แอบยิ้มโล่งใจ อย่างน้อยจักรวาลก็พอมีความเป็นสุภาพบุรุษ ให้เธอพึ่งพิงได้บ้าง 

               “แต่ถ้างานนี้พลาด ผมจะเอาเงินคืน” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มบอกพลางยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นจิบ โดยไม่มองหน้าหญิงสาวที่เขากำลังพูดด้วย

               ‘นายจักรยานไม่มีกระดิ่ง...ฉันก็หลงนึกว่าคุณจะเป็นคนดี มีน้ำใจกับเขาบ้าง สุดท้ายก็นิสัยแย่เหมือนเดิม’ เฌอปรางค์นึกหมั่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง