Home / รักโบราณ / ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่ / ตอนที่ 4 หยกชิ้นนั้นคือต้นเหตุ

Share

ตอนที่ 4 หยกชิ้นนั้นคือต้นเหตุ

Author: Naiyana
last update publish date: 2026-03-13 21:24:57

ภายในห้อง 4 เหลี่ยมไม่เล็กและใหญ่จนเกินไป ซูเชี่ยวนั่งเท้าคางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด 1 เดือนมานี้หญิงสาวพยายามหาคำตอบทุกทางว่าเเท้จริงนางมาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรกันแน่ วิญญาณเจ้าของร่างนี่ล่ะไปอยู่ที่ไหน ทำไมถึงได้เข้ามาอยู่ได้แล้วตัวนางเองในโลกเก่าจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ หญิงสาวพยายามคิดถึงสาเหตุหรือเหตุผลที่เป็นไปได้ แต่คิดเท่าไหร่ก็ยังคิดไม่ออกจึงลุกเพื่อจะไปตำหนักเมี่ยนเปาเพื่อทานข้าวในตอนเย็น ขณะที่ลุกขึ้นกำลังจะก้าวเท้าแต่กลับรู้สึกว่าที่ปลายเท้าว่าเหยียบอะไรเข้าให้ ซูเชี่ยวหยิบขึ้นมาดูอย่างสงสัย แสงอาทิตย์สีทองอารามช่วงยามเหม่า ส่องผ่านบานประตูหน้าต่างที่หญิงสาวเปิดทิ้งไว้กระทบเข้ากับจี้หยกสีเขียวมิ้นต์เข้ายามที่หญิงสาวจับขึ้นมาพลิกดู เป็นหยกทรงกลม ด้านในเป็นรูปดอกไม้ที่มีผีเสื้อเกาะอยู่ตัวหนึ่ง

“หยกนี้สวยจัง มาตกอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร”

หญิงสาวพลิกดูไปมาอย่างละเอียดและพูดกับตัวเอง นางรู้สึกคุ้นตากับหยกชิ้นนี้เป็นอย่างมาก พยายามนึกว่าเจอที่ไหนถ้าในโลกแห่งนี้นางพึ่งได้เห็นเป็นครั้งแรกแน่ๆ ถ้าเป็นหากในโลกก่อนนางคงไม่มีหยกแบบนี้แน่นอน แต่แล้วอยู่ๆ ความทรงจำในหัวของนางก็ปรากฏ ภาพที่หญิงสาวกำลังเดินอยู่บนถนนคนเดินในโลกที่แล้ว กำลังเลือกซื้อของและหันไปเห็นลุงคุณหนึ่งแต่งตัวโทรมๆ กำลังนั่งขายของเก่าโดยการใช้ผ้าขนาด 3.5 ฟุตกางกับพื้น และนำสิ่งของวางขายด้วยความที่เป็นคนขี้สงสารจึงเดินเข้าไปหวังจะช่วยอุดหนุน หญิงสาวจับแจกันไม้ที่แกะสลักเป็นรูปผีเสื้อขึ้นมาดูอย่างสนใจ เพราะนางก็ชอบสะสมของเก่าเช่นกัน

“นางหนูชอบแจกันชิ้นนั้นเหรอถามลุงได้”

ชายคนขายพูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หญิงสาวเพียงยิ้มกลับไปและเลือกดูแจกันต่อ

“ฉันเอาชิ้นนี้จ๊ะลุง”

หญิงสาวยื่นแจกันตรงหน้าให้ลุงคนขายเพื่อใส่ถุง

“20 หยวนจ๊ะแม่หนู ลุงเเถมหยกชิ้นนี้ให้แล้วกัน”

ลุงคนขายพูดพลางหยิบใส่ถุงให้ไปพลาง

“ไม่เป็นไรจ๊ะลุง ไม่ต้องแถมฉันหรอกเอาไว้ขาย เผื่อมีคนอื่นสนใจ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ

“หยกชิ้นนี้อยู่กับลุงมานานแล้ว ขายไม่ได้สักทีลุงแถมให้แล้วกัน” ลุงคนขายพูดแล้วยิ้ม

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวกล่าวออกมาและยื่นเงินให้ทั้งหมด30 หยวน จากนั้นเดินออกมาโดยไม่ฟังคำทักท้วงของลุงคนขาย

ปัง!!

เสียงหน้าต่างปิดดังเพราะลมข้างนอกพัดแรง ทำให้หญิงสาวที่ยืนถือหยกกำลังนึกเรื่องในโลกใบเก่าสะดุ้งตื่นจากภวังค์ความคิด

“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" หญิงสาวกล่าวออกมากับตัวเอง และใช้ความคิดว่าอาจจะเป็นหยกชิ้นนี้ก็ได้ที่นำพาหญิงสาวมาที่นี่ จากนั้นนางนำหยกชิ้นนั้นห้อยเอาไว้ที่เอวและปิดหน้าต่างเตรียมตัวออกไปทานอาหารมื้อเย็น เพราะคนที่นี่ทานข้าวเป็นเวลาหากเลยเวลาแล้วอาหารอาจถูกเก็บจนหมด

.

ณ ตำหนักหยกขาว

“เจ้าว่าอะไรนะ? คนของเราได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างอารมณ์เสีย เสียงที่พูดออกมาคือเจ้าสำนักลี่หยางที่นั่งอยู่ด้านหน้าห้องโถงบริเวณโต๊ะหนังสือ ขณะที่พูดก็วางหนังสือลงและเงยหน้ามองผู้ที่มารายงานนั้นก็คือรองเจ้าสำนักเฟยซิ่นและผู้ติดตามเขา1คน ที่ยืนอยู่กลางห้องโถง

“ไม่ขอรับ คนของเราได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

เฟยซิ่นกล่าวออกมา ช่วยลดสีหน้าผ่อนคลายของลี่หยางได้บ้าง

“แล้วพวกมันล่ะ รู้หรือไม่ว่าเป็นใคร”

เสียงเข้มถามต่อ

“ยังไม่ทราบขอรับ แต่เราจับตัวได้1 คนก่อนที่มันจะกัดยาพิษฆ่าตัวตาย ตอนนี้ถูกขังไว้รอการสอบสวนขอรับ”

เฟยซิ่นรายงานแกผู้เป็นนายของเขา

“กัดยาพิษฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ”

ลี่หยางพูดพึมพำกับตัวเองและทำท่าอย่างใช้ความคิด และพูดขึ้นว่า

“ข้าจะไปดูหน่อย”

จากนั้นเดินนำหน้าคนทั้ง2ที่กำลังยืนรายงานอยู่ออกจากห้องโถง ไปยังคุกใต้ดินทันที

ซูเชี่ยวที่กำลังเดินไปทานอาหารเย็นที่ตำหนักเมี่ยนเปา ซึ่งเป็นที่ทานอาหารเที่ยงและเย็นของคนที่นี่ ระหว่างเห็นศิษย์น้อยใหญ่ต่างวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกัน

“คารวะเจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก”

ศิษย์ที่วิ่งไปเมื่อสักครู่ต่างพูดพร้อมเพียงกันและทำท่าคารวะ เมื่อลี่หยางเจ้าสำนักและเฟยซิ่นรองเจ้าสำนักเดินผ่าน ซูเชี่ยวที่เดินตามมาทีหลังก็มองมาอย่างสงสัย และสบตาเข้ากับสายตาสีน้ำตาลแดงของลี่หยางจนเผลอชะงัก นี่เหรอหน้าตาของลี่หยางเจ้าสำนักวารีหยก นางไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้หลงจนหัวปักหัวปำขนาดนี้ หล่ออย่างกับดาราแถวหน้าที่นางเคยเห็นบนหน้าจอ TV ในโลกเก่า เพราะเวลาทานอาหารเช้าส่วนใหญ่นางก็แค่ตั้งใจกิน เอาแต่มองอาหารตรงหน้าไม่ได้หันไปมองอะไรทั้งนั้น กินเสร็จก็รีบกลับออกมาเลยไม่ได้สุงสิงหรือพูดคุยกับใครอีก ลี่หยางเดินผ่านไปไกลแล้วแต่ซูเชี่ยวยังยืนอยู่ที่เดิมอย่างตกตะลึง

“ซูเชี่ยว”

เจียอี่ที่เดินมาสะกิดซูเชี่ยวด้านหลังให้ตื่นจากภวังค์ และพูดต่อว่า

“ยืนเหม่ออะไรของเจ้า ไปทานอาหารเย็นได้แล้ว”

“เปล่า ไปกันเถอะ”

ซูเชี่ยวพูดและเดินไปข้างหน้าแต่กลับหันหน้ามามองด้านหลังตามแผ่นหลังกว้างของสายตาสีน้ำตาลแดงเมื่อสักครู่

ทางด้านลี่หยาง 1 เดือนมานี้เขาไม่ค่อยได้เจอหน้าของซูเชี่ยวอีกเลยหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ปกติเจ้าตัวจะพยายามเข้ามาเอาใจโดยการทำหน้าที่แทนบ่าวรับใช้บ้าง เอาขนมน้ำชามาให้เขาบ้าง คอยอาสามาช่วยปัดกวาดเช็ดถูในตำหนักเขาบ้าง พยายามหาเรื่องชวนเขาคุยถึงขั้นคอยรังควานผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เขา ทำให้เขารู้สึกรำคาญเป็นอย่างมาก เขาเคยบอกนางไปแล้วว่าไม่ชอบแต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นางยังคงพยายามเข้าใกล้เขาเหมือนเดิม 1 เดือนที่ผ่านมาทำให้เรารู้สึกสงบจนลืมว่านางยังอยู่ที่สำนักแห่งนี้ แต่เมื่อสักครู่นี่ที่เขาได้เผลอสบตาเข้ากับนาง ในสายตานางกลับมองเขาด้วยความว่างเปล่า และนางเพียงยืนมองจากไกลๆ ไม่ได้วิ่งมาหาเหมือนเมื่อก่อนทำให้เขารู้สึกสงสัยว่านางอาจกลับตัวกลับใจ หรือนี่อาจเป็นแผนการอะไรสักอย่างของนางอีกก็ได้ แต่เขาก็ต้องหยุดคิดเรื่องนี้เพียงเท่านี้เพราะตอนนี้เขากำลังเร่งเดินทางไปที่คุกใต้ดินเพื่อสืบหาข้อมูลของคนร้าย ที่พยายามลักลอบเข้ามาในสำนักวารีหยก

ณ คุกใต้ดิน

ด้านในมีกรงขังไม้ประมาณ10กว่าห้อง และมีผู้คุ้มกันหนาแน่น ตรงหน้าของลี่หยางคือคนร้ายอายุประมาณ 25 ปี มือกางออกแล้วมัดไว้ที่เสาเหมือนไม้กางเขน มีสภาพช้ำตามใบหน้า เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน

“สารภาพหรือยัง”

ลี่หยางถามผู้คุมที่ยืนอยู่ตอนที่เข้ามาถึง

“ยังขอรับ”

ชายผู้คุมตอบออกมาอย่างจนปัญญา

“เฟยซิ่น”

ลี่หยางเรียกให้เฟยซิ่นพูด

“นายเจียง แช่ลู่ มีภรรยา ลูกชาย1 คน และลูกสาว1คน”

เฟยซิ่นยังพูดไม่จบคนร้ายที่อยู่ตรงหน้าถึงกับหน้าซีดและขัดขึ้นมาก่อน

“ข้ายอมพูดแล้ว ข้ายอมพูดแล้ว เป็น เป็น สำนักเพลิงอัคคี ข้ายอมพูดแล้วเจ้าปล่อยครอบครัวของข้าไปเถอะ”

ทันทีที่พูดจบคนร้ายได้กัดพิษฆ่าตัวตายทันที

“ตายแล้วครับท่านเจ้าสำนัก”

ผู้คุ้มกันที่อยู่ใกล้ๆ ตกใจรีบเข้าไปดู และพูดออกมา

“ไหนว่าเอายาพิษออกมาแล้วไง ไฉนยังกัดได้อีก”

เขาถามอย่างหัวเสีย

“ตอนข้าตรวจดูเห็นมีข้างเดียวจริงๆ ขอรับ”

ผู้คุมกล่าวออกมาอย่างลนลาน

“จัดการให้เรียบร้อย”

ลี่หยางพูดออกมาแล้วจึงสะบัดเสื้อคลุมและเดินหนีออกไป ตรงกลับตำหนักหยกขาว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 74 จบบริบูรณ์

    5 ปีต่อมาณ ตำหนักหยกขาว"ฮูหยินเจ้าคะ ศิษย์ในสำนักมารายงานว่าคุณหนูหนิงเอ๋อก่อเรื่องอีกแล้วเจ้าค่ะ"สาวใช้รีบเข้ามารายงานซูเชี่ยวที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำขนมให้เจ้าสองแสบทั้งสองอยู่"ที่ใดกัน นำข้าไป" ซูเชี่ยวพูดพลางถอดชุดกันเปื้อนออกแล้วเดินไปตามสาวใช้ทันที จนมาถึงน้ำตกหลังตำหนักใฝ่คุณธรรม ก็เห็นเจ้าสองแสบชายหญิงวัย 4 ขวบ 2คนที่กำลังยืนกอดอกสำนึกตนก้มหน้ามองพื้น เมื่อลี่หยางกำลังยืนควบคุมอยู่ เมื่อ4 ปีก่อนหลังจากทั้งคู่ย้ายมาอยู่ที่สำนักวารีหยก ซูเชี่ยวได้ตั้งท้องแฝดชายหญิง คนหนึ่งนามว่าลี่หนิงเอ๋อเป็นแฝดหญิง และมีพลังภายในธาตุไฟ ส่วนอีกคนเป็นแฝดชายนามว่าลี่หนิงเฟิ่ง พลังภายในธาตุน้ำ ถึงแม้ทั้งคู่จะอายุแค่ 4 ขวบยังไม่สามารถปลุกพลังภายในได้ แต่พลังภายในของเขาทั้งคู่กับถูกปลุกขึ้นมาเองตอนอายุได้ 3 ควบ 6 เดือน ทั้งคู่ยังแบ่งกันสืบทอดพลังภายในของพ่อและแม่คนละอย่าง และแน่นอนว่าเป็นพลังภายในขั้นสูงสุด "ลี่หนิงเฟิ่ง เจ้าเป็นพี่ใหญ่เหตุใดครั้งนี้นอกจากมิห้ามน้องสาว ยังร่วมมือด้วย"ลี่หยางเอ่ยถามบุตรชายที่เกิดก่อนเพียงไม่กี่นาทีเสียงเข้ม"ท่านพ่ออย่าโทษพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ ท่านพี่ห้ามข้าแล้ว แ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 73 เจ้าคือสตรีที่งามที่สุดในใจของข้า (Nc)

    "ถ้าหากเจ้ามิเหนื่อย เช่นนั้นเรา...." ชายหนุ่มอึกอักเล็กน้อย"เราทำไมหรือเจ้าคะ" ซูเชี่ยวเอ่ยถามชายหนุ่มอย่างคนไม่รู้เรื่อง เพื่ออยากแกล้งชายหนุ่ม แต่เห็นจากสีหน้าและท่าทางของลี่หยางที่แดงไปทั้งหน้าก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ลี่หยางกุมมือหญิงสาว ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพราะสุรามงคลนั้นคงไม่ได้เป็นแค่สุราธรรมดาแน่ ปกติคนที่นี่จะใส่ยาที่เรียกว่ายาสรวงสวรรค์แห่งราตรีเข้าไปด้วย จะมีฤทธิ์ทำให้บ่าวสาวรู้สึกหักห้ามใจตนเองไม่ได้ นี่คือวัฒนธรรมของคนที่นี่เพราะจะได้มีทายาทโดยเร็ว ถึงแม้ทั้งคู่จะรู้แต่ก็ไม่ได้กังวลอันใดเพราะทั้งคู่นั้นแต่งงานกันแล้ว แต่แล้วชายหนุ่มก็เปลี่ยนใจอุ้มหญิงสาวไปวางที่เตียง จากนั้นยื่นหน้าเข้าไปจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา และจูบที่ดวงตาของหญิงสาวที่กำลังหลับทั้งสองข้าง จูบแก้ม และสุดท้ายคือริมฝีปากสีแดงสดที่ถูกแต่งแต้มสำหรับงานในวันนี้ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในเรียวปากงามอย่างอ่อนโยน และค่อยๆทวีความรุนแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มใช้มือที่วางอยู่เลื่อนเสื้อผ้าของหญิงสาวใส่จนไม่เหลือสักชิ้น ก่อนที่ปลดเสื้อตัวจิ้ม 2 ตัวสุดท้ายอย่างคนชำนาญมือ กว่าหญิงสาวจะรู้สึกตัวเพราะมัวแต่

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 72 สมรสพระราชทาน

    1 เดือนต่อมา"คุณหนูคลุมหน้านะเจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้นเพื่อบอกเจ้านายตนเอง ก่อนที่จะเอาผ้ามงคลสีแดงปิดศีรษะและใบหน้าของหญิงสาวเอาไว้"ได้แล้วเวลาแล้วหรือ"หญิงสาวที่ถูกปิดใบหน้าด้วยผ้ามงคลสีแดงเอ่ยถาม ตอนนี้นางรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก"ขบวนเกี้ยวเจ้าบ่าวถึงหน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋ที่ชะเง้อหน้าไปดูด้านนอกเรือนแล้วเข้ามารายงานด้านลี่หยางตอนนี้ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม ด้านหลังเขาคือขบวนเกี้ยว และหีบสินสอดกว่า 20 หีบถูกหามมามากมาย ชายหนุ่มมาพร้อมกับเย่วซือ และเฟยซิ่นที่ยืนอยู่ด้านข้าง ด้านหลังยังมีศิษย์ในสำนักที่จบการศึกษาแล้วมาด้วย ชาวบ้านมากมายต่างมารอดูการแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นโดยมีฮ่องเต้ทรงเป็นผู้จัดการจัดงานช่างยิ่งใหญ่และดูอบอุ่นไปพร้อมกัน ทั้งหมดยืนอยู่หน้าจวนอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่จะเจอกับแม่ทัพเจินที่ยืนอยู่กับฮูหยินหน้าจวน"เจ้าคือใคร มาที่นี่ทำไมหรือ" แม่ทัพเจินเอ่ยถามเสียงเข้ม "ข้านามว่าลี่หยาง เป็นเจ้าสำนักวารีหยก วันนี้ที่ข้ามาเพื่อแต่งงานกับเชี่ยวเออร์ บุตรสาวของท่านขอรับ"ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น พร้อมทำท่าคารวะ"เชี่ยวเออร์อย่างงั้นหรือพูดได้ดี แต่ข้าเคยใ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 71 ท่านเริ่มรักข้า ตั้งแต่เมื่อใดหรือเจ้าคะ

    1 อาทิตย์ต่อมาลี่หยาง เย่วซือ ซูจื่อหลาน ซูเชี่ยว ชุนฮวา และเจียอี่ กำลังนั่งทำโคมไฟสำหรับเทศกาลโคมลอยวันนี้ ที่นี่ไม่ได้มีการประดับเรือไฟเหมือนอย่างที่สำนักวารีหยก เพราะไม่ได้มีแม่น้ำสายใหญ่ในเมืองหลวง คนที่นี่จึงปล่อยโคมขึ้นสู่ท้องฟ้าแทน โดยลี่หยางและซูเชี่ยวทำอันเดียวกัน เย่วซือกับชุนฮวาก็เช่นกัน 2 คู่ดูมีความสุขกับการตกแต่งโคมไฟเป็นอย่างมาก ต่างจากซูจื่อหลานและเจียอี่ที่ดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย เหมือนกับว่าทั้งคู่กำลังมีเรื่องในใจอย่างไรอย่างนั้น เจียอี่ซูเชี่ยวพอเดาได้ว่าเป็นเพราะเรื่องอันใด นางรู้แล้วว่าสหายของตนนั้นแอบชอบรองเจ้าสำนักเฟยซิ่น ตอนนี้เจียอี่น่าจะกำลังเป็นห่วงรองเจ้าสำนักอยู่ แต่กลับซูจื่อหลานพี่ชายของนาง เหตุใดถึงทำท่าว่ามีเรื่องกลุ้มใจขนาดนั้น แต่แล้วนางก็เห็นสายตาของพี่ชายที่มองมาทางเสี่ยวไป๋ที่นั่งรอรินชาให้ทุกคนไม่ห่างหลายครั้ง แล้วเสี่ยวไป๋ยังหลบสายตาท่านพี่อีก ก็เริ่มเกิดความสงสัยว่ามีอันใดกันแน่ เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนนางให้เสี่ยวไป๋นำของไปให้ท่านพี่ที่เรือน เสี่ยวไป๋ก็หายไปเลยไม่ได้กลับมาหานางอีกจนหมดวัน หลังจากนั้นตลอด 1อาทิตย์ที่ผ่านมาเวลาซูเชี่ยวบังเอิญ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 70 ข้ามิควรหนีปัญหาและทิ้งเจ้าให้โดดเดี่ยว

    ซูเชี่ยวหลังจากตื่นจากการนอนกลางวัน เพราะการเดินทางที่ยาวนาน ทำให้นางเหนื่อยล้าจนหลับไปกว่า 1 ชั่วยาม หวังว่าจะตื่นขึ้นมาจัดข้าวของตนและของที่ท่านพี่มอบให้อย่างเป็นระเบียบ แต่ขณะที่นางกำลังตรวจดูสิ่งของอยู่นั้น กลับเหลือบไปเห็นภาพแผนที่ลับเสียก่อน"สงสัยว่าของท่านพี่จะปะปนมาด้วย" หญิงสาวกล่าวพึมพำกับตนเอง ก่อนที่จะคัดแยกของที่คิดว่าปนมาอีกหลายชิ้นไว้ "เสี่ยวไป๋ เจ้าเอาของพวกนี้ไปคืนท่านพี่ที่เรือนแทนข้าที""ข้าหรือเจ้าคะ ข้าไม่ไปได้หรือไม่" เสี่ยวไป๋เอ่ยอย่างปฏิเสธ "เจ้านั่นแหละ ข้าจะจัดของพวกนี้ ขืนให้เจ้าจัดการ ข้าคงหาของมิเจอพอดี""ก็ได้เจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋เอ่ยรับอย่างจนใจ ก่อนที่จะหอบของ 3-4 ชิ้นตรงไปที่เรือนของซูจื่อหลานทันที.หลังจากซูจื่อหลานอยู่คุยกับซูเหวินให้หายคิดถึงแล้ว ก็ตรงกลับเรือนของตนเพื่อพักผ่อน ชายหนุ่มมองภายในเรือนกว้างที่สะอาดและดูดีอย่างเคยเหมือนเมื่อหลายปีก่อนอย่างรู้สึกดี ชายหนุ่มเดินเข้าไปห้องอาบน้ำส่วนตัวภายในเรือนที่ให้คนเตรียมน้ำไว้ให้ก่อนแล้ว หวังจะชำระร่างกายและนอนพักผ่อนให้หายเหนื่อย ชายหนุ่มถอดเครื่องแต่งกายออกทีละชิ้น เขาวางปิ่นหยกรูปดอกไม้ที่ตนพกติ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 69 สิ้นสุดสงครามแล้ว

    การเดินทางกลับเมืองหลวงของกองทัพ ค่อนข้างใช้เวลานานกว่าตอนมาชายแดน เพราะไม่ได้รีบเร่งมากนัก ใช้เวลากว่า 1 อาทิตย์กับอีก3 วันจึงถึงเมืองหลวง“สิ้นสุดสงครามแล้ว หลังจากนี้ท่านจะทำเช่นไรต่อไปหรือเจ้าคะ”ซูเชี่ยวเอ่ยถามลี่หยางที่นั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกัน“ข้าแล้วแต่เจ้า”ชายหนุ่มพูดพลางยื่นมือไปจับที่ฝ่ามือของหญิงสาว“ข้าอยากกลับสำนักวารีหยกเจ้าคะ ที่นี่วุ่นวายเหลือเกิน อันตรายก็มีมากด้วย ที่นั่นทั้งเงียบสงบอาหารก็อร่อยกว่าที่นี่มาก”หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงอาหารและสุรารสเลิศทางตอนเหนือ“เจ้านี่มันเห็นแก่กินจริงเชียว”ลี่หยางพูดพลางบีบจมูกนางเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้“มิได้หรือเจ้าคะ”“ย่อมได้ หลังเราแต่งงานกันแล้ว ข้าจะขอท่านแม่ทัพเจินให้เจ้าไปอยู่ที่สำนัก”“เจ้าค่ะ”ขบวนกองทัพเดินทางต่อมาอีกแค่2 ชั่วยามก็ถึงเมืองหลวง เหล่าชาวบ้านมากมายรีบเข้ามาต่อแถวตอนรับ เพื่อดูว่าลูกหลานของตนนั้นปลอดภัยดีหรือไม่ ซูเชี่ยวมองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของชาวบ้านเมื่อรู้ว่าบุตรของตนเองนั้นปลอดภัยดี และได้ยินเสียงคนร่ำไห้ด้วยความทรมานเมื่อรู้ว่าบุตรของตนนั้นจบชีวิตลงในสนามรบ เพียงแค่ได้เห็นหน้าเป็นค

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 12 เจ้าส่งคนคอยจับดูพฤติกรรมของนางให้ดี

    1 วันต่อมาซูเชี่ยวฟื้นขึ้นมาด้วยอาการเมื่อยล้า เจ็บตามเนื้อตามตัวและรู้สึกปวดที่เเขนและขาของนาง ตอนนี้มีรอยเขียวเป็นจ้ำเต็มไปหมดจากการที่หญิงสาววิ่งเพื่อหนีไปตามเฟยซิ่น แต่ก็ไปไม่ถึงหลังจากที่สลบไป1 วัน1 คืนเต็มๆ ทำให้นางรู้สึกสดชื่นมากขึ้น เมื่อสักครู่ตอนนางฟื้นขึ้นมาเจียอี่เข้ามาพอดีและได้บอกกับ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 11 เจ้าเดินหมากเป็นด้วยหรือ

    ลี่หยางและซูเชี่ยวเดินออกมาจากตลาดและขึ้นรถม้าตรงกลับสำนักวารีหยกทันที แต่เพราะวันนี้มีผู้คนมาเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟมากมาย จึงทำให้การเดินทางติดขัดบ่อยครั้งรถม้าไม่สามารถขยับตัวไปข้างหน้าได้สักเท่าไหร่ จากที่ใช้เวลาแค่ 1 เค่อก็ถึง แต่ตอนนี้ผ่านไป 1 เค่อแล้วแต่ก็ยังไปไม่ถึงไหน บรรยากาศภายในรถม้าเงียบเห

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 10 พวกท่านหน้าตาหล่อเหลาเกินไป

    ภายในรถม้าของสำนักวารีหยก ลี่หยางและซูเชี่ยวนั่งเงียบมาตลอดทางโดยที่ไม่มีเสียงพูดคุยกัน ทั้งสองนั่งฝั่งตรงข้ามกัน ลี่หยางแอบลอบสังเกตซูเชี่ยวที่นั่งเงียบตลอดทาง ไม่มีเรื่องชวนคุยกับเขาเหมือนเมื่อก่อนอย่างที่เคยเป็น ทำให้เขารู้สึกอดแปลกใจไม่ได้ ส่วนทางด้านซูเชี่ยวที่เห็นชายหนุ่มเพียงนั่งหลับตานิ่งเง

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 9 นางมีความลับ

    ซูเชี่ยวหลังจากลงชื่อเสร็จก็ย่อกายไปทางลี่หยางเล็กน้อย และเดินออกมาจากตำหนักใฝ่คุณธรรมโดยไม่สนใจว่าชายหนุ่มมีเรื่องจะคุยด้วยหรือไม่ "อยู่ใกล้เขาทีไรมักมีเรื่องทุกที ข้าจะต้องอยู่ให้ห่างเขาเข้าไว้" ซูเชี่ยวพูดกับตัวเองในใจ“หยุดก่อน” เสียงทุ้มกล่าวออกมาเรียบๆ หลังจากเห็นว่าซูเชี่ยวรีบเดินออกมาเพราะต

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status