Beranda / รักโบราณ / ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่ / ตอนที่ 6 ครึกครื้นเช่นนี้เชียวหรือ

Share

ตอนที่ 6 ครึกครื้นเช่นนี้เชียวหรือ

Penulis: Naiyana
last update Tanggal publikasi: 2026-03-18 19:50:41

หลังจากที่ซูเชี่ยวได้ป้ายเข้าออกสำนักนางก็ตรงดิ่งกลับมาที่ห้องพักทันที แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกไปเจอโลกข้างนอกสำนักครั้งแรก ทำให้นางยิ้มรื่นอย่างตื่นเต้น หญิงสาวหมุนตัวเพื่อดูความเรียบร้อยหน้ากระจก วันนี้จะออกไปข้างนอกไม่จำเป็นต้องใส่ชุดที่เป็นเครื่องแบบของทางสำนัก นางเลือกชุดสีเขียวอ่อนมิ้นต์เรียบๆ มาตัวหนึ่ง ช่วยเพิ่มให้หญิงสาวงามสง่าเรียบร้อยแบบหญิงสาวที่โตขึ้นมานิดหนึ่งถึงหน้าตานางจะดูอ่อนเยาว์ก็ตาม ผมดำยาวครึ่งบนถูกจัดทรงเล็กน้อยและปักด้วยปิ่นรูปผีเสื้อ และไม่ลืมนำหยกสีเขียวมิ้นต์มาห้อยไว้ที่เอว

ก๊อกๆ!!

“ใคร" หญิงสาวร้องถามคนที่มาเยือน

“ข้าเองเจียอี่” ทันทีที่ได้ยิน ซูเชี่ยวรีบเดินไปเปิดประตูให้ วันนี้เจียอี่ก็ไม่ได้แต่งกายด้วยเครื่องแบบสำนักเช่นกัน นางแต่งด้วยชุดสีม่วงอ่อนด้วยหน้าตาที่น่ารักของนางยิ่งทำให้นางดูอ่อนเยาว์เพิ่มไปอีก

“เจ้าพร้อมหรือยัง” เจียอี่ถามหญิงสาวตรงหน้า

“เออออคือว่า คนที่นี่เขาใช้อะไรในการซื้อขายหรือ” หญิงสาวถามเจียอี่เพราะนางไม่รู้จริงๆ ตั้งแต่มาที่โลกนี้ก็อยู่แต่ในสำนักไม่มีเรื่องให้ต้องใช้เงินสักครั้ง พอเห็นสีหน้าของเจียอี่ที่ทำหน้าสงสัยจึงได้รีบพูดดักไว้

“ข้าหมายถึงเงินน่ะ พอดีแต่ก่อนข้ามีคนคอยดูแลเรื่องพวกนี้ จึงไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่” ซูเชี่ยวรีบพูดจากนั้นเดินไปหยิบถุงผ้าที่นางคาดว่าเป็นเงินมา 2 ถุงให้เจียอี่ดู เจียอี่รับมาและเปิดดูข้างใน ทั้ง 2 ถุงด้วยสีหน้าตกตะลึง เพราะเงินข้างในเยอะมาก

“พระเจ้า! นี่เจ้าจะเอาไปหมดนี่เลยเหรอ” เจียอี่ถามซูเชียวด้วยสีหน้าตกใจ ซูเชี่ยวไม่ตอบแต่ยังจ้องหน้าเจียอี่ด้วยความสงสัย

นี่นางหยิบออกมาจากกล่องในตู้เสื้อผ้าน้อยแล้วนะ ในนั้นยังมีอีก 20 กว่าถุงนางเห็นว่ามันมีเยอะเลยคิดว่ามันคงไม่มีค่ามากหรอก เพราะคนบ้าที่ไหนจะเอาเงินมาไว้กับตัวเยอะๆ แบบนี้แทนที่จะฝากธนาคารไว้ แต่นางไม่รู้เลยว่าเหตุที่เจ้าของร่างเก่าเอาเงินมาไว้ติดตัวเยอะถึงเพียงนี้เพราะว่า นานมากกว่าจะได้กลับบ้านและเจ้าของร่างเก่าเป็นคนที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยขนาดไหน

เจียอี่ถอนหายใจจากนั้นเริ่มอธิบายให้ซูเชี่ยวฟัง

“เฮ้อ นี่คือเหรียญภู่ทอง 1 เหรียญภู่ทองมี 100 เหรียญภู่เงิน” เจียอี่อธิบาย และหยิบเงินเหรียญภู่เงินของตัวเองออกมาให้ซูเชี่ยวดู ซูเชี่ยวได้แต่ยกมือเกาที่ท้ายทอยและยิ้มออกมา

“เจ้าเอาไปแค่ 1 ถุงผ้าก็พอ ขื่นเจ้าเอาไปหมด 2 ถุงนี้เราจะซวยโดนโจรปล้นกันแน่” เจียอี่พูดออกมาเพื่อตักเตือน ถึงนางจะมีพลังขั้นสูง แต่ก็สามารถปกป้องได้แค่ตัวเอง ไม่สามารถช่วยหญิงสาวอีกคนได้แน่ ซูเชี่ยวที่ได้ยินดังนั้นก็นำอีกถุงไปเก็บให้เรียบร้อยนางยังไม่อยากที่จะจบชีวิตตอนนี้ จากนั้นพากันเดินออกมาที่หน้าประตูสำนัก

ซูเชี่ยวและเจียอี่แสดงป้ายที่หน้าประตูสำนักจากนั้นก็พากันเดินออกมา ทั้งสองคนเลือกที่จะเดินแทนการจ้างรถม้าด้วยความที่ตลาดอยู่ไม่ห่างจากสำนักมากนัก และซูเชี่ยวอยากที่จะเดินสำรวจวิถีชีวิตของคนที่นี่ ในโลกใบก่อนนางเลือกห้องพักที่ใกล้กับที่ทำงานเพื่อที่จะเดินไปทำงานได้ในตอนเช้าเป็นการออกกำลังกายรูปแบบหนึ่ง ส่วนเจียอี่นางมีพลังภายในอยู่แล้วแค่นี้ไม่อาจจะทำให้นางเหนื่อยได้ หญิงสาวทั้ง 2คนใช้เวลาเกือบ 2 เค่อก็ได้ยินเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวมาจากด้านหน้า ทำให้ทั้ง 2 ยิ้มให้กันเพราะนั้นแสดงว่าพวกนางมาถึงจุดหมายแล้ว กว่าจะมาถึงได้ทำเอาซูเชี่ยวต้องปาดเหงื่อทีเดียว โลกก่อนนางเดินไหวแต่โลกใบนี้และในร่างกายที่อ่อนแอนี้ทำให้นางต้องหยุดพัก 1 ครั้งถึงเดินมาถึง ทั้ง 2 คนเดินเข้าไปข้างในตลาดตามทางเดิน ที่2ข้างทางเป็นร้านค้าชาวบ้านที่ต่างยืนเรียกลูกค้าอย่างครึกครื้น ซูเชี่ยวที่เห็นภาพตรงหน้าก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ตลาดที่นางเคยเห็นแค่ในหนังหรือซีรี่ส์ที่เคยดูบ้างบางคราวในวันหยุด วันนี้ได้เห็นของจริงทำให้นางมีความสุขเป็นอย่างมาก

“เจ้าเดินดูของและหาโรงเตี๊ยมแถวนี้รอข้าไปก่อน อีก 2 ชั่วยามเรามาพบกันที่นี่ ข้าต้องไปทำธุระก่อน” เจียอี่บอกซูเชี่ยวที่กำลังยืนมองนั้นมองนี่อย่างตื่นตา

“ได้ๆ เจ้าไปเถอะ” ซูเชี่ยวพูดและยิ้มให้เจียอี่ หลังจากที่เจียอี่เดินออกไป ซูเชี่ยวเเวะร้านนั้นเข้าร้านนี้อย่างมีความสุข เป็นคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพเงินก็มีงานก็ไม่ต้องทำเหมือนโลกก่อนนี่มันสบายจริงๆ เลยนะ หญิงสาวใช้เวลาเลือกซื้อของประมาณ 1 ชั่วยาม ก็รู้สึกพึงพอใจกับของที่ได้ล้วนเป็นของที่ไม่ได้แพงอะไร แต่เป็นของที่นางชอบและตั้งใจเลือกเป็นอย่างดี และไม่ลืมที่จะซื้อของเผื่อเจียอี่ด้วย ก็ในโลกนี้นางพึ่งมีเพื่อนแค่คนเดียวจะให้หญิงสาวซื้อให้ใครได้อีก คิดไปแล้วก็ทำให้คิดถึงเพื่อนสนิทในโลกเก่า เซี่ยวหลินเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยจนทำงาน นางและเซี่ยวหลินเช่าบ้านอยู่ด้วยกันไม่รู้ตอนนี้นางจะเป็นอย่างไรบ้าง หญิงสาวถอนหายใจออกมาเมื่อคิดถึงเรื่องที่มาอยู่ที่นี่

“จ๊อก~~”

เสียงท้องหญิงสาวร้องดัง นางเพิ่งนึกได้ว่านี้ก็เลยยามจื่อมาแล้ว ยังไม่ได้กินข้าวเลยจึงเดินเข้าโรงเตี๊ยมใกล้ๆ หลังหญิงสาวเดินเข้าไปแล้วที่ซอกซอยเล็กๆ มีชายฉกรรจ์ 3 คนยืนอยู่ที่มุมมืด พวกเขาตามดูนางตั้งแต่นางเดินเข้ามาในตลาดจนแยกกับเจียอี่ แต่ก็หาจังหวะเข้าไปไม่ได้สักที พวกมันคิดว่าจะจัดการเมื่อซูเชี่ยวออกมา

ภายในโรงเตี๊ยมเยี่ยนฮวา

“เชิญแม่นางท่านนี้ขอรับ ไม่ทราบว่าท่านต้องการนั่งตรงไหนขอรับ” พนักงานชายวัย 20 กว่าปีเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ข้าขอที่นั่งเงียบๆ สักที่” หญิงสาวตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มกลับไป รอยยิ้มและความสวยของนางทำให้พนักงานชายหน้าแดง ปกติแล้วคนที่นี่ไม่ค่อยคุยหรือยิ้มแย้มแบบนี้ให้บ่าวหรือลูกจ้างพนักงานมากนัก เพราะเขาถือว่าคนพวกนี้เป็นคนชั้นต่ำสุดในที่นี่ แต่ไม่ใช่กับนางที่มาจากโลกที่แล้วที่มนุษย์มีความเท่าเทียมกัน

“เชิญแม่นางท่านนี้ที่ชั้น 2 ขอรับ “พนักงานชายเดินนำขึ้นไปที่ขั้น 2 มีฉากกั้นเป็นล๊อกๆ ดูเป็นส่วนตัว มีทางเดินตรงกลาง 1 ข้างเป็นวิวที่มองลงไปเห็นสีสันของตลาดที่ดูครึกครื้น อีกด้านเป็นวิวแม่น้ำที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาและดูสงบ ซูเชี่ยวเลือกนั่งฝั่งแม่น้ำเพื่อดูวิวระหว่างทานอาหารและรอเจียอี่ทำธุระ นางสั่งอาหารมา 3-4 อย่างระหว่างกินก็หยิบหนังสืออ่านเล่นที่ซื้อติดมือมาอ่านข้ามเวลา กินและอ่านไปด้วยดูวิวไปด้วยเป็นนิสัยที่นางทำจนติดมา หญิงสาวใช้เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม ก็จ่ายเงินและเดินออกมาเพื่อไปรอเจียอี่ตามที่นัดกันไว้ เมื่อหญิงสาวเดินออกมาจากร้านนางเห็นเด็กสาวคนหนึ่งอายุราว 12-13 ปี เดินมาประกบแล้วขอความช่วยเหลือ

“พี่สาวช่วยข้าด้วย ข้าพลัดหลงกับท่านพ่อท่านแม่” เด็กสาวสีหน้าเศร้า เสื้อผ้าหน้าตามอมแมม

“เจ้าพลัดหลงที่ใดจำได้เหรอไม่” ซูเชี่ยวย่อตัวลงให้ตัวเท่ากับเด็กหญิง และถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้าจำไม่ได้ พี่สาวไปส่งข้าหน่อยได้หรือไม่” ซูเชี่ยวที่เห็นอย่างนั้นก็ทำหน้าหนักใจ นางพึ่งมาที่นี่ครั้งเเรกจะไปรู้จักทางได้อย่างไร หากหลงเข้านางคงหาทางกลับมาไม่ได้แน่ เด็กหญิงตรงหน้าที่เห็นว่าซูเชี่ยวกำลังปฏิเสธก็รีบพูดขึ้นว่า

“น๊าพี่สาวไปส่งข้าหน่อยบ้านข้าไม่ไกลจากที่นี่ รับรองท่านไม่หลงแน่นอน หากท่านพาข้ากลับท่านพ่อท่านแม่จะได้ไม่ตีข้า” ซูเชี่ยวคิดหนัก แต่เห็นว่าเด็กสาวตรงหน้าดูไม่มีพิษภัยเลยคิดว่าจะเดินไปส่งเเค่ครึ่งทางพอ ซูเชี่ยวจูงมือเด็กหญิงเดินเข้าซอยนั้นออกซอยนี้มา 1 เค่อแล้วจนไม่ได้ยินเสียงผู้คนที่ตลาดแล้ว

“อีกไกลหรือไม่เด็กน้อย" นางถามเด็กสาวเพราะกลัวจะเกินเวลาที่นัดกับเจียอี่เอาไว้ เเต่พูดยังไม่ขาดคำก็มีกลุ่มชาย 5-6 คนเดินมาล้อมนางและเด็กสาวไว้

“ไม่ต้องกลัวหลบหลังพี่สาว” นางปลอบเด็กที่กำลังจับมืออยู่ พวกชายฉกรรจ์ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน เด็กหญิงที่จับมือนางอยู่จู่ๆ ก็สะบัดมือทิ้งและวิ่งออกไปอย่างไว

“ติดกับแล้วนี่นางโดนหลอกหรือเนี่ย” ซูเชี่ยวคิดในใจ ทำดีไม่ได้ดีจริงๆ เลยข้าเนี่ย หญิงสาวมองชายฉกรรจ์ที่ค่อยๆ เดินเข้ามาเรื่อยๆ

“พวกเจ้าต้องการอะไรข้ามีเงินข้ามีเงิน” ซูเชี่ยวตวาดออกไปด้วยความหวาดกลัว และล้วงถุงเสื้อเพื่อหาเงินแต่แล้วกลับไม่พบถุงเงิน เป็นไปไม่ได้หายไปไหน

“สาวน้อยเจ้าหาสิ่งนี้อยู่หรือ” 1 ในชายฉกรรจ์พูดขึ้น พร้อมทั้งหัวเราะและโยนถุงเงินของนางเล่น ไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไรหญิงสาวพยายามนึกถึงและคิดได้น่าจะเป็นตอนที่เด็กผู้หญิงคนนั้นมาประกบนางและเอาไปตอนที่นางไม่ทันได้ตั้งตัวเเน่ๆ ชายทั้ง 5 คนเริ่มเข้ามาหาหญิงสาวเรื่อยๆ

“เงินก็ไม่มี สวยๆ แบบนี้คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนพวกข้าหน่อยก็แล้วกัน"

ซูเชี่ยวตอนนี้นางรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากได้แต่ถอยหนีจนล้มลงไปกับพื้น นางหยิบไม้ที่หาได้ใกล้ตัวชูขึ้นเพื่อป้องกันตัว แต่กลุ่มชายฉกรรจ์ตรงหน้ากลับหัวเราะและก้าวเข้ามาใกล้ จังหวะที่พวกนั้นยื่นมือหวังจะจับหน้าหญิงสาว ดวงอาทิตย์ที่ก่อนหน้านี้ถูกบังด้วยเมฆหนาได้โผล่พ้นออกมา แสงอาทิตย์ส่องกระทบกับหยกที่ห้อยอยู่ที่ข้างเอวหญิงสาวเกิดเเสงสะท้อน และจู่ๆก็มีหลุมน้ำวนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตรที่หน้าหญิงสาวทำให้ชายฉกรรจ์ 5 คนกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง

“ลูกพี่มันมีพลังภายในธาตุน้ำ เอาไงต่อดี” 1 ในชายฉกรรจ์พูดขึ้น “แค่ผู้หญิงนางเดียวพวกเรามีถึง 5 คนจะกลัวอะไรวะ จับนาง” ชายฉกรรจ์ที่คาดว่าเป็นหัวหน้าสั่งเสียงเข้ม แต่ก่อนที่พวกชายฉกรรจ์จะได้ก้าวเท้าเข้าไปกลับมีพัดสีแดงรูปมังกรติดปีก ด้ามสีดำกระแทกพวกชายฉกรรจ์ทั้ง5 พร้อมกันจนทำให้พวกมันที่พึ่งลุกขึ้นได้ล้มไปอีกที การกระแทกครั้งนี้แรงกว่าพลังจากน้ำวนเมื่อสักครู่มาก

“ใครว่ามีนางคนเดียวมีข้าอีกคนต่างหาก” เสียงนั้นพูดขึ้นมาพร้อมกับการปรากฏตัวของชายผมสีน้ำเงินเข้มยาวแต่ดวงตากลับเป็นสีดำเทาใบหน้าคมคาย ดูหล่อเหลา สวมชุดสีขาวร่างกายสูงสง่าอย่างกับเทพเซียน ทันทีที่เขาย่างกรายถึงพื้นดินใบพัดเมื่อสักครู่ก็กลับมาอยู่ที่มือของเขา ชายฉกรรจ์พวกนั้นต่างพากันถอยหนี ชายหนุ่มที่พึ่งปรากฏตัวเดินไปก้มเก็บถุงเงินของซูเชี่ยวที่พวกนั้นทำตกไว้ และเดินมาตรงหน้านาง

“ขอบคุณคุณชายเป็นอย่างมากที่ช่วยข้าเมื่อครู่นี้” ซูเชี่ยวที่มัวแต่ตะลึงอยู่ได้สติและลูกขึ้นกล่าวขอบคุณ

“ไม่ทราบว่าเเม่นางเจ็บตรงไหนหรือไม่” เสียงทุ้มกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มและตอบออกไปตามความจริง

“ไม่ทราบว่าเเม่นางจะไปที่ใดให้ข้าไปส่งหรือไม่”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พวกนั้นคงไม่กล้ามาแล้วข้ามีนัดกับเพื่อน นี้ก็ใกล้เวลาแล้วขอเสียมารยาทไป และขอบคุณคุณชายอีกครั้งเจ้าค่ะ” ซูเชี่ยวกล่าวออกไปอย่างจริงใจ

“ไม่เป็นไร เชิญแม่นาง” ซูเชี่ยวเพียงยิ้มตอบและเดินออกมา

ชายหนุ่มที่เหลือบตาไปเห็นป้ายที่เขียนว่าสำนักวารีหยกซูเชี่ยว ที่ทำตกไว้แต่ก็ไม่ทันได้บอก นางก็เดินออกมาจนไม่เห็นเงาหลังแล้ว

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 74 จบบริบูรณ์

    5 ปีต่อมาณ ตำหนักหยกขาว"ฮูหยินเจ้าคะ ศิษย์ในสำนักมารายงานว่าคุณหนูหนิงเอ๋อก่อเรื่องอีกแล้วเจ้าค่ะ"สาวใช้รีบเข้ามารายงานซูเชี่ยวที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำขนมให้เจ้าสองแสบทั้งสองอยู่"ที่ใดกัน นำข้าไป" ซูเชี่ยวพูดพลางถอดชุดกันเปื้อนออกแล้วเดินไปตามสาวใช้ทันที จนมาถึงน้ำตกหลังตำหนักใฝ่คุณธรรม ก็เห็นเจ้าสองแสบชายหญิงวัย 4 ขวบ 2คนที่กำลังยืนกอดอกสำนึกตนก้มหน้ามองพื้น เมื่อลี่หยางกำลังยืนควบคุมอยู่ เมื่อ4 ปีก่อนหลังจากทั้งคู่ย้ายมาอยู่ที่สำนักวารีหยก ซูเชี่ยวได้ตั้งท้องแฝดชายหญิง คนหนึ่งนามว่าลี่หนิงเอ๋อเป็นแฝดหญิง และมีพลังภายในธาตุไฟ ส่วนอีกคนเป็นแฝดชายนามว่าลี่หนิงเฟิ่ง พลังภายในธาตุน้ำ ถึงแม้ทั้งคู่จะอายุแค่ 4 ขวบยังไม่สามารถปลุกพลังภายในได้ แต่พลังภายในของเขาทั้งคู่กับถูกปลุกขึ้นมาเองตอนอายุได้ 3 ควบ 6 เดือน ทั้งคู่ยังแบ่งกันสืบทอดพลังภายในของพ่อและแม่คนละอย่าง และแน่นอนว่าเป็นพลังภายในขั้นสูงสุด "ลี่หนิงเฟิ่ง เจ้าเป็นพี่ใหญ่เหตุใดครั้งนี้นอกจากมิห้ามน้องสาว ยังร่วมมือด้วย"ลี่หยางเอ่ยถามบุตรชายที่เกิดก่อนเพียงไม่กี่นาทีเสียงเข้ม"ท่านพ่ออย่าโทษพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ ท่านพี่ห้ามข้าแล้ว แ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 73 เจ้าคือสตรีที่งามที่สุดในใจของข้า (Nc)

    "ถ้าหากเจ้ามิเหนื่อย เช่นนั้นเรา...." ชายหนุ่มอึกอักเล็กน้อย"เราทำไมหรือเจ้าคะ" ซูเชี่ยวเอ่ยถามชายหนุ่มอย่างคนไม่รู้เรื่อง เพื่ออยากแกล้งชายหนุ่ม แต่เห็นจากสีหน้าและท่าทางของลี่หยางที่แดงไปทั้งหน้าก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ลี่หยางกุมมือหญิงสาว ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพราะสุรามงคลนั้นคงไม่ได้เป็นแค่สุราธรรมดาแน่ ปกติคนที่นี่จะใส่ยาที่เรียกว่ายาสรวงสวรรค์แห่งราตรีเข้าไปด้วย จะมีฤทธิ์ทำให้บ่าวสาวรู้สึกหักห้ามใจตนเองไม่ได้ นี่คือวัฒนธรรมของคนที่นี่เพราะจะได้มีทายาทโดยเร็ว ถึงแม้ทั้งคู่จะรู้แต่ก็ไม่ได้กังวลอันใดเพราะทั้งคู่นั้นแต่งงานกันแล้ว แต่แล้วชายหนุ่มก็เปลี่ยนใจอุ้มหญิงสาวไปวางที่เตียง จากนั้นยื่นหน้าเข้าไปจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา และจูบที่ดวงตาของหญิงสาวที่กำลังหลับทั้งสองข้าง จูบแก้ม และสุดท้ายคือริมฝีปากสีแดงสดที่ถูกแต่งแต้มสำหรับงานในวันนี้ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในเรียวปากงามอย่างอ่อนโยน และค่อยๆทวีความรุนแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มใช้มือที่วางอยู่เลื่อนเสื้อผ้าของหญิงสาวใส่จนไม่เหลือสักชิ้น ก่อนที่ปลดเสื้อตัวจิ้ม 2 ตัวสุดท้ายอย่างคนชำนาญมือ กว่าหญิงสาวจะรู้สึกตัวเพราะมัวแต่

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 72 สมรสพระราชทาน

    1 เดือนต่อมา"คุณหนูคลุมหน้านะเจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้นเพื่อบอกเจ้านายตนเอง ก่อนที่จะเอาผ้ามงคลสีแดงปิดศีรษะและใบหน้าของหญิงสาวเอาไว้"ได้แล้วเวลาแล้วหรือ"หญิงสาวที่ถูกปิดใบหน้าด้วยผ้ามงคลสีแดงเอ่ยถาม ตอนนี้นางรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก"ขบวนเกี้ยวเจ้าบ่าวถึงหน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋ที่ชะเง้อหน้าไปดูด้านนอกเรือนแล้วเข้ามารายงานด้านลี่หยางตอนนี้ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม ด้านหลังเขาคือขบวนเกี้ยว และหีบสินสอดกว่า 20 หีบถูกหามมามากมาย ชายหนุ่มมาพร้อมกับเย่วซือ และเฟยซิ่นที่ยืนอยู่ด้านข้าง ด้านหลังยังมีศิษย์ในสำนักที่จบการศึกษาแล้วมาด้วย ชาวบ้านมากมายต่างมารอดูการแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นโดยมีฮ่องเต้ทรงเป็นผู้จัดการจัดงานช่างยิ่งใหญ่และดูอบอุ่นไปพร้อมกัน ทั้งหมดยืนอยู่หน้าจวนอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่จะเจอกับแม่ทัพเจินที่ยืนอยู่กับฮูหยินหน้าจวน"เจ้าคือใคร มาที่นี่ทำไมหรือ" แม่ทัพเจินเอ่ยถามเสียงเข้ม "ข้านามว่าลี่หยาง เป็นเจ้าสำนักวารีหยก วันนี้ที่ข้ามาเพื่อแต่งงานกับเชี่ยวเออร์ บุตรสาวของท่านขอรับ"ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น พร้อมทำท่าคารวะ"เชี่ยวเออร์อย่างงั้นหรือพูดได้ดี แต่ข้าเคยใ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 71 ท่านเริ่มรักข้า ตั้งแต่เมื่อใดหรือเจ้าคะ

    1 อาทิตย์ต่อมาลี่หยาง เย่วซือ ซูจื่อหลาน ซูเชี่ยว ชุนฮวา และเจียอี่ กำลังนั่งทำโคมไฟสำหรับเทศกาลโคมลอยวันนี้ ที่นี่ไม่ได้มีการประดับเรือไฟเหมือนอย่างที่สำนักวารีหยก เพราะไม่ได้มีแม่น้ำสายใหญ่ในเมืองหลวง คนที่นี่จึงปล่อยโคมขึ้นสู่ท้องฟ้าแทน โดยลี่หยางและซูเชี่ยวทำอันเดียวกัน เย่วซือกับชุนฮวาก็เช่นกัน 2 คู่ดูมีความสุขกับการตกแต่งโคมไฟเป็นอย่างมาก ต่างจากซูจื่อหลานและเจียอี่ที่ดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย เหมือนกับว่าทั้งคู่กำลังมีเรื่องในใจอย่างไรอย่างนั้น เจียอี่ซูเชี่ยวพอเดาได้ว่าเป็นเพราะเรื่องอันใด นางรู้แล้วว่าสหายของตนนั้นแอบชอบรองเจ้าสำนักเฟยซิ่น ตอนนี้เจียอี่น่าจะกำลังเป็นห่วงรองเจ้าสำนักอยู่ แต่กลับซูจื่อหลานพี่ชายของนาง เหตุใดถึงทำท่าว่ามีเรื่องกลุ้มใจขนาดนั้น แต่แล้วนางก็เห็นสายตาของพี่ชายที่มองมาทางเสี่ยวไป๋ที่นั่งรอรินชาให้ทุกคนไม่ห่างหลายครั้ง แล้วเสี่ยวไป๋ยังหลบสายตาท่านพี่อีก ก็เริ่มเกิดความสงสัยว่ามีอันใดกันแน่ เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนนางให้เสี่ยวไป๋นำของไปให้ท่านพี่ที่เรือน เสี่ยวไป๋ก็หายไปเลยไม่ได้กลับมาหานางอีกจนหมดวัน หลังจากนั้นตลอด 1อาทิตย์ที่ผ่านมาเวลาซูเชี่ยวบังเอิญ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 70 ข้ามิควรหนีปัญหาและทิ้งเจ้าให้โดดเดี่ยว

    ซูเชี่ยวหลังจากตื่นจากการนอนกลางวัน เพราะการเดินทางที่ยาวนาน ทำให้นางเหนื่อยล้าจนหลับไปกว่า 1 ชั่วยาม หวังว่าจะตื่นขึ้นมาจัดข้าวของตนและของที่ท่านพี่มอบให้อย่างเป็นระเบียบ แต่ขณะที่นางกำลังตรวจดูสิ่งของอยู่นั้น กลับเหลือบไปเห็นภาพแผนที่ลับเสียก่อน"สงสัยว่าของท่านพี่จะปะปนมาด้วย" หญิงสาวกล่าวพึมพำกับตนเอง ก่อนที่จะคัดแยกของที่คิดว่าปนมาอีกหลายชิ้นไว้ "เสี่ยวไป๋ เจ้าเอาของพวกนี้ไปคืนท่านพี่ที่เรือนแทนข้าที""ข้าหรือเจ้าคะ ข้าไม่ไปได้หรือไม่" เสี่ยวไป๋เอ่ยอย่างปฏิเสธ "เจ้านั่นแหละ ข้าจะจัดของพวกนี้ ขืนให้เจ้าจัดการ ข้าคงหาของมิเจอพอดี""ก็ได้เจ้าค่ะ"เสี่ยวไป๋เอ่ยรับอย่างจนใจ ก่อนที่จะหอบของ 3-4 ชิ้นตรงไปที่เรือนของซูจื่อหลานทันที.หลังจากซูจื่อหลานอยู่คุยกับซูเหวินให้หายคิดถึงแล้ว ก็ตรงกลับเรือนของตนเพื่อพักผ่อน ชายหนุ่มมองภายในเรือนกว้างที่สะอาดและดูดีอย่างเคยเหมือนเมื่อหลายปีก่อนอย่างรู้สึกดี ชายหนุ่มเดินเข้าไปห้องอาบน้ำส่วนตัวภายในเรือนที่ให้คนเตรียมน้ำไว้ให้ก่อนแล้ว หวังจะชำระร่างกายและนอนพักผ่อนให้หายเหนื่อย ชายหนุ่มถอดเครื่องแต่งกายออกทีละชิ้น เขาวางปิ่นหยกรูปดอกไม้ที่ตนพกติ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 69 สิ้นสุดสงครามแล้ว

    การเดินทางกลับเมืองหลวงของกองทัพ ค่อนข้างใช้เวลานานกว่าตอนมาชายแดน เพราะไม่ได้รีบเร่งมากนัก ใช้เวลากว่า 1 อาทิตย์กับอีก3 วันจึงถึงเมืองหลวง“สิ้นสุดสงครามแล้ว หลังจากนี้ท่านจะทำเช่นไรต่อไปหรือเจ้าคะ”ซูเชี่ยวเอ่ยถามลี่หยางที่นั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกัน“ข้าแล้วแต่เจ้า”ชายหนุ่มพูดพลางยื่นมือไปจับที่ฝ่ามือของหญิงสาว“ข้าอยากกลับสำนักวารีหยกเจ้าคะ ที่นี่วุ่นวายเหลือเกิน อันตรายก็มีมากด้วย ที่นั่นทั้งเงียบสงบอาหารก็อร่อยกว่าที่นี่มาก”หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงอาหารและสุรารสเลิศทางตอนเหนือ“เจ้านี่มันเห็นแก่กินจริงเชียว”ลี่หยางพูดพลางบีบจมูกนางเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้“มิได้หรือเจ้าคะ”“ย่อมได้ หลังเราแต่งงานกันแล้ว ข้าจะขอท่านแม่ทัพเจินให้เจ้าไปอยู่ที่สำนัก”“เจ้าค่ะ”ขบวนกองทัพเดินทางต่อมาอีกแค่2 ชั่วยามก็ถึงเมืองหลวง เหล่าชาวบ้านมากมายรีบเข้ามาต่อแถวตอนรับ เพื่อดูว่าลูกหลานของตนนั้นปลอดภัยดีหรือไม่ ซูเชี่ยวมองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของชาวบ้านเมื่อรู้ว่าบุตรของตนเองนั้นปลอดภัยดี และได้ยินเสียงคนร่ำไห้ด้วยความทรมานเมื่อรู้ว่าบุตรของตนนั้นจบชีวิตลงในสนามรบ เพียงแค่ได้เห็นหน้าเป็นค

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 12 เจ้าส่งคนคอยจับดูพฤติกรรมของนางให้ดี

    1 วันต่อมาซูเชี่ยวฟื้นขึ้นมาด้วยอาการเมื่อยล้า เจ็บตามเนื้อตามตัวและรู้สึกปวดที่เเขนและขาของนาง ตอนนี้มีรอยเขียวเป็นจ้ำเต็มไปหมดจากการที่หญิงสาววิ่งเพื่อหนีไปตามเฟยซิ่น แต่ก็ไปไม่ถึงหลังจากที่สลบไป1 วัน1 คืนเต็มๆ ทำให้นางรู้สึกสดชื่นมากขึ้น เมื่อสักครู่ตอนนางฟื้นขึ้นมาเจียอี่เข้ามาพอดีและได้บอกกับ

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 11 เจ้าเดินหมากเป็นด้วยหรือ

    ลี่หยางและซูเชี่ยวเดินออกมาจากตลาดและขึ้นรถม้าตรงกลับสำนักวารีหยกทันที แต่เพราะวันนี้มีผู้คนมาเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟมากมาย จึงทำให้การเดินทางติดขัดบ่อยครั้งรถม้าไม่สามารถขยับตัวไปข้างหน้าได้สักเท่าไหร่ จากที่ใช้เวลาแค่ 1 เค่อก็ถึง แต่ตอนนี้ผ่านไป 1 เค่อแล้วแต่ก็ยังไปไม่ถึงไหน บรรยากาศภายในรถม้าเงียบเห

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 10 พวกท่านหน้าตาหล่อเหลาเกินไป

    ภายในรถม้าของสำนักวารีหยก ลี่หยางและซูเชี่ยวนั่งเงียบมาตลอดทางโดยที่ไม่มีเสียงพูดคุยกัน ทั้งสองนั่งฝั่งตรงข้ามกัน ลี่หยางแอบลอบสังเกตซูเชี่ยวที่นั่งเงียบตลอดทาง ไม่มีเรื่องชวนคุยกับเขาเหมือนเมื่อก่อนอย่างที่เคยเป็น ทำให้เขารู้สึกอดแปลกใจไม่ได้ ส่วนทางด้านซูเชี่ยวที่เห็นชายหนุ่มเพียงนั่งหลับตานิ่งเง

  • ซูเชี่ยว นางร้ายกลับตัวเป็นคนใหม่   ตอนที่ 9 นางมีความลับ

    ซูเชี่ยวหลังจากลงชื่อเสร็จก็ย่อกายไปทางลี่หยางเล็กน้อย และเดินออกมาจากตำหนักใฝ่คุณธรรมโดยไม่สนใจว่าชายหนุ่มมีเรื่องจะคุยด้วยหรือไม่ "อยู่ใกล้เขาทีไรมักมีเรื่องทุกที ข้าจะต้องอยู่ให้ห่างเขาเข้าไว้" ซูเชี่ยวพูดกับตัวเองในใจ“หยุดก่อน” เสียงทุ้มกล่าวออกมาเรียบๆ หลังจากเห็นว่าซูเชี่ยวรีบเดินออกมาเพราะต

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status