ตอนที่ 10 หนึ่งดรุณีและหนึ่งสตรีที่อ่อนหวาน

เมื่อถึงคราวที่บ้านสกุลหลี่เป็นผู้จัดงานดื่มน้ำชาในครั้งนี้ เยี่ยหยวนซีมองดรุณีทั้งสองนาง ที่บัดนี้ดรุณีอีกนางน่าจะเรียกว่าหญิงสาวเสียมากกว่าเพราะหากนับอายุนางก็ยี่สิบเอ็ดหนาวแล้ว

ซึ่งอายุเท่านี้ที่ไม่ออกเรือนก็เป็นเพราะนางรอเยี่ยหยวนซีอยู่นั่นเอง มันจึงทำให้บุรุษอย่างเขารู้สึกผิดต่อสกุลหาน

“ได้ยินว่าเจี่ยเจียทำกำไลหยกที่ต้าเกอมอบให้หายเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” หลี่ลี่อิงกระซิบถามนางให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“เจ้าได้ยินมาไม่ผิด พี่หยวนซีพาข้าไปเลือกอันใหม่แล้ว” นางกล่าวแล้วยกแขนขึ้นอวดกำไลหยกชิ้นใหม่ให้แก่หลี่ลี่อิงดู

“ช่างงดงามเหมาะกับท่านยิ่งนัก ขับผิวพรรณของท่านให้ดูผุดผ่องเป็นอย่างมาก” หลี่ลี่อิงชื่นชมตามมารยาท

“พี่หยวนซีก็บอกข้าเช่นนั้น และเป็นคนเลือกให้แก่ข้าด้วยตัวเอง” หานหลิงหลิงกล่าวเสียงเบาแล้วก้มหน้าด้วยความเอียงอายเมื่อหันไปสบตากับเยี่ยหยวนซีที่มองมาทางตน

บุรุษหนุ่มมองทั้งสองนางพูดคุยกัน อีกนางก็สดใส อีกนางก็ช่างอ่อนหวาน ถ้าให้ตัดสินใจเลือกตอนนี้ก็ดูจะเอนเอียงไปทางหานหลิงหลิงเสียมากกว่า เพราะนอกจากนางจะดูอ่อนหวานกว่าแล้วก็เกรงใจหานชิงเทียนที่ไม่ยอมให้บุตรสาวออกเรือนเพื่อรอคอยตนจนอายุนางล่วงเลยมาขนาดนี้

“เอาละ คราวนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายบรรเลงก่อน” เยี่ยฟู่ตงถามทั้งสองนางขึ้นมาถึงเรื่องการบรรเลงพิณที่ทั้งคู่มักจะเปลี่ยนกันขับกล่อมในยามดื่มน้ำชาเช่นนี้

“ข้าฟังเสียงพิณของลี่อิงบ่อยแล้ว คราวนี้ข้าขอฟังฝีมือของหลิงหลิงบ้างจะได้หรือไม่” เยี่ยหยวนซีกล่าวแล้วหันไปสบตากับหานหลิงหลิง จนนางต้องหลบตาด้วยความเขินอายแล้วส่งยิ้มให้แก่หลี่ลี่อิงเป็นนัยว่าให้นางยอมแพ้ตนเสีย

“ถ้าเช่นนั้น เชิญเจี่ยเจียแสดงฝีมือก่อนเถิด” หลี่ลี่อิงกล่าวแล้วนำพิณของตนยื่นให้แก่นาง

เสียงดนตรีอันไพเราะนั้นถูกดีดสะบัดโดยหานหลิงหลิง เป็นท่วงทำนองที่ไพเราะให้ความรู้สึกเยือกเย็นและผ่อนคลาย ฟังแล้วทำให้จิตใจสงบอย่างประหลาด

เยี่ยหยวนซีมองนางที่เงยหน้ามาสบตากับตน กิริยาที่อ่อนหวานน่าทะนุถนอมนั้นทำให้บุรุษหนุ่มมองด้วยสายตาที่เคลิบเคลิ้ม

หลี่ลี่อิงมองดูทั้งคู่ส่งสายตาให้แก่กัน นางรู้สึกใจหายยิ่งนัก หากแต่คำพูดของเสี่ยวชิงที่เคยกล่าวเอาไว้ว่าตราบใดที่เยี่ยหยวนซี ยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกผู้ใดนางก็ยังไม่ใช่ผู้พ่ายแพ้ จึงได้แต่นั่งมองดูภาพบาดตาเช่นนั้นด้วยความเจ็บปวด

“ช่างไพเราะยิ่งนัก” เยี่ยหยวนซีกล่าวชมเมื่อนางบรรเลงเพลงนั้นจบลงไปแล้ว

หานชิงเทียนหันมายิ้มเยาะเย้ยให้กับหลี่หลงราวกับจะสื่อว่าอย่างไรลูกสาวของตนก็เป็นผู้ถูกเลือกอย่างแน่นอน

“ถึงคราวเจ้าแล้วลี่อิง” เยี่ยฟู่ตงหันไปพูดกับนางด้วยความเอ็นดู

หลี่ลี่อิงยิ้มรับแล้วรับพิณจากหานหลิงหลิงกลับมา หากเป็นทุกครั้งนางคงเล่นในท่วงทำนองไม่ต่างจากอีกฝ่าย แต่เพราะจิตใจของนางตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เพราะสายตาของบุรุษที่นางมีใจจ้องมองแต่หานหลิงหลิง หาได้หันมาสนใจนางไม่

ท่วงทำนองที่หลี่ลี่อิงบรรเลงออกมาจึงเป็นท่วงทำนองที่ฟังดูโศกเศร้า จนทำให้เยี่ยหยวนซีรู้สึกตัวว่าตอนนี้ตนเองกำลังแสดงความรู้สึกอย่างลำเอียง

เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่าหลี่ลี่อิงเองก็มีใจให้แก่ตนไม่ต่างกับหานหลิงหลิง และทุกครั้งที่นางจับพิณอารมณ์ของนางเป็นเช่นไรในตอนนั้นก็มักจะสื่อออกมาในท่วงทำนองเดียวกับความรู้สึกของนาง และความเศร้าในเสียงพิณครานี้มันก็คงเกิดจากการที่ตนสนใจหานหลิงหลิงจนทำให้นางรู้สึกเสียใจ

ด้วยความที่ใจอ่อนเกรงว่าหลี่ลี่อิงจะเศร้าไปมากกว่านี้ เยี่ยหยวนซีจึงหันไปให้ความสนใจกับการบรรเลงพิณของนาง เมื่อแววตาของทั้งคู่สบตาเข้าด้วยกัน บุรุษหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความเศร้าและถูกดรุณีน้อยตัดพ้อเขาในแววตานั้น นางคงรับรู้ได้ว่าจิตใจของเขานั้นเอนเอียงไปทางหญิงสาวอีกนางมากกว่าจึงได้เศร้าเช่นนี้

เมื่อนางบรรเลงพิณจบลงไปแล้ว เยี่ยหยวนซีก็กล่าวชื่นชมนางเพื่อเอาใจ “เสียงพิณของเจ้าช่างไพเราะและเข้าถึงความรู้สึกของข้ายิ่งนัก ท่วงทำนองที่โศกเศร้านี้ทำให้ข้ารู้สึกถึงตอนที่กำลังเดินทางไปไกลบ้าน นึกถึงความเศร้าและความเปล่าเปลี่ยวที่เกิดขึ้นในตอนนั้น”

“จริงของเจ้า เสียงดนตรีของลี่อิงนั้นทำให้ข้าเองก็นึกถึงช่วงเวลาที่ข้ากำลังไกลจากบ้าน และทำให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวใจยิ่งนัก ฝีมือดีดพิณของเจ้านั้นทำให้ข้าเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมาทีเดียว” เยี่ยฟู่ตงพูดชื่นชมนางอย่างจริงใจ

หลี่หลงมองบุตรสาวด้วยความห่วงใย เสียงดนตรีที่โศกเศร้านั้นบ่งบอกถึงความเศร้าในจิตใจของนางด้วย

ในขณะที่หานชิงเทียนนั้นไม่ได้กล่าวชม แต่กลับจิบชาอย่างเงียบๆ แล้วหันไปยิ้มให้แก่บุตรสาวของตนเป็นนัยว่าอย่างไรทั้งสองคนก็เป็นต่อ เพราะท่าทีของเยี่ยหยวนซีนั้นสนใจนางมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

“ลี่อิง ข้าวานเจ้าช่วยพาหยวนซี และหลิงเอ๋อร์ไปเดินชมสวนด้านนั้นเถิด พวกข้ามีเรื่องต้องหารือกัน” เยี่ยฟู่ตงกล่าวเสียงนุ่มแล้วยิ้มให้แก่นางทั้งสอง

“เจ้าค่ะ” ดรุณีน้อยรับปากแล้วลุกขึ้น กรีดมืออย่างอ่อนช้อยเชิญทั้งสองคนออกไปข้างนอก โดยที่มีหญิงรับใช้คนสนิทของตนและของหานหลิงหลิงติดตามไปห่างๆ

“พวกท่านอยากเดินชมสวนดอกไม้หรืออยากไปนั่งเล่นที่ศาลาด้านนั้น” นางกล่าวถามเสียงเบาขณะที่เดินไปตามทางเดิน

“ข้าอยากไปนั่งที่สระบัวมากกว่า” หานหลิงหลิงตอบแล้วช้อนตามองเยี่ยหยวนซีที่กำลังจับจ้องนางอยู่ แล้วหันไปทางอื่นอย่างเอียงอาย

“เชิญทางด้านนี้เจ้าค่ะ” นางกล่าวแล้วหลีกทางให้เยี่ยหยวนซีและหานหลิงหลิงเดินเคียงคู่นำหน้าตนไป แล้วเดินตามด้วยหัวใจที่แตกสลาย

ทั้งสามนั่งที่ศาลาด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศที่แจ่มใสของวันนี้ แต่เยี่ยหยวนซีรู้สึกอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อีกนางก็ดูเศร้า อีกนางก็ดูเหมือนจะกำลังดีใจที่วันนี้ตนแสดงออกว่าเอนเอียงไปทางอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

“อีกไม่นานท่านต้องเดินทางไปจี้เฉินแล้ว ข้าจึงนำเครื่องรางมาให้แก่ท่าน” หานหลิงหลิงกล่าวแล้วหยิบเครื่องรางออกจากกระเป๋ามาให้แก่บุรุษที่ตนหมายปอง

หลี่ลี่อิงมองตามด้วยแววตาที่เศร้า คำพูดของเสี่ยวชิงในตอนนั้นก็ไม่สามารถรั้งความรู้สึกของนางไว้ได้ ตอนนี้เหมือนว่าตนเองกำลังเป็นอากาศธาตุ เพราะเยี่ยหยวนซีเมื่อได้รับเครื่องรางแล้วก็ดูเหมือนจะดีใจจนออกนอกหน้า

“ขอบใจเจ้ามากหลิงหลิง”

หานหลิงหลิงพยักหน้าเบาๆ แล้วหันไปมองหลี่ลี่อิงที่ตอนนี้นั่งเงียบอยู่ แอบยิ้มพอใจที่อีกฝ่ายคงรู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้แล้ว

“แล้วเจ้าเล่าลี่อิงมีอะไรให้พี่หยวนซีหรือไม่”

“ข้าไม่มีเครื่องรางให้ ต้องขออภัยพี่หยวนสีด้วย” นางเอ่ยเสียงเบาแล้วยิ้มให้กับหลานหลิงหลิงเล็กน้อย

“จริงสิเจ้าเคยกล่าวว่าฝีมือการปักผ้าของเจ้านั้นยังไม่ชำนาญนัก ข้าเองก็ไม่มีอะไรให้ทำ ถ้าเช่นนั้นหลังจากนี้ไปข้าจะมาหาเจ้าที่เรือนนี้แล้วสอนให้เจ้าปักผ้ากับข้าดีหรือไม่”

“เจี่ยเจียช่างมีน้ำใจยิ่งนัก แต่ข้าฝีมือด้อยกว่าท่านมาก หากสอนก็เกรงว่าท่านจะลำบาก”

“ข้าไม่ลำบากเลยสักนิด จะได้มาดูพี่หยวนซีฝึกฝีมือด้วย”

เมื่อหานหลิงหลิงกล่าวเช่นนั้นนางจึงรู้ทันว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ต้องการมาสอนตน หากแต่อยากมาเจอหน้าเยี่ยหยวนซีเท่านั้น

“ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอฝากตัวกับเจี่ยเจียแล้ว” นางตอบรับตามมารยาทเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดึงดันจะมาสอนตนให้ได้ หานหลิงหลิงเองก็เป็นคนที่ฉลาดมิใช่น้อย พูดให้นางดูด้อยในเรื่องของฝีมือปักผ้า แล้วยังจะหาโอกาสมาเจอหน้าเยี่ยหยวนซีอีกด้วย

‘ไม่ว่าท่านจะมาด้วยเหตุใดก็ตาม แต่เมื่อใดที่พี่หยวนซีเดินทางไปจี้เฉิน ข้าจะติดตามไปด้วย และถ้าข้ามีส่วนช่วยกำจัดเหอหลางได้ พี่หยวนซีจะต้องหันมามองข้าแน่’ หลี่ลี่อิงนึกในใจ

เมื่อหานหลิงหลิงเองก็ออกอุบายมาเจอเยี่ยหยวนซีได้ นางเองก็จะออกอุบายทำให้เยี่ยหยวนซีเปลี่ยนใจได้เช่นกัน

**********************