ตอนที่ 9 แบ่งเบาความทุกข์

เสียงพิณที่ดังมาจากศาลานั่งเล่นในสวนที่ใกล้กับลานฝึกยุทธทำให้เยี่ยหยวนซีรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่สดใสของผู้ที่บรรเลงอยู่

ในตอนนี้บุรุษหนุ่มกำลังถูกเฉินอี้ทดสอบฝีมือด้วยตนเองอยู่ แต่ด้วยเสียงพิณนั้นทำให้เสียสมาธิจึงพลาดโดนเฉินอี้ซัดฝ่ามือเข้าที่ไหล่ด้านซ้าย

“คุณชายเยี่ยท่านเป็นอย่างไรบ้าง” เฉินอี้ยุติการต่อสู้แล้วรีบเข้าไปดูเยี่ยหยวนซีด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

“ข้าไม่เป็นไร ต้องขออภัยที่เมื่อครู่ข้าเสียสมาธิ”

“เสียงพิณของคุณหนูรบกวนสมาธิท่านใช่หรือไม่”

“ก็ไม่เชิง เพราะข้าเองที่ไม่ระวังตัวอย่าได้กล่าวโทษเสียงพิณของนางเลย อีกอย่างฝีมือของท่านก็อยู่ในระดับสูงกว่าข้า แม้ข้ามีสมาธิก็มิอาจเทียบกับท่านได้” บุรุษหนุ่มกล่าวชื่นชมเฉินอี้ที่ก็เปรียบเหมือนอาจารย์สอนวรยุทธ์ให้แก่ตน

“คุณชายชื่นชมเกินไปแล้ว” เฉินอี้พูดแล้วยิ้มกว้างยินดีกับคำชื่นชมนั้น

“ถ้าเช่นนั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน คุณชายไปพักผ่อนเถิด”

“ขอบคุณท่านมากที่สั่งสอนข้า” เยี่ยหยวนซีกล่าวอย่างถ่อมตน

“อีกไม่นานก็จะเดินทางแล้ว ท่านต้องฝึกซ้อมให้หนักขึ้น”

“ข้าไม่ลืมแน่” เยี่ยหยวนซีกล่าวแล้วยิ้มให้อย่างสุภาพก่อนที่จะขอตัวเดินไปตามเสียงพิณของหลี่ลี่อิง

ในตอนนี้นางเล่นในท่วงทำนองที่ครื้นเครงให้เสี่ยวชิงและสาวใช้อีกคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน

“เสียงพิณของคุณหนูวันนี้ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“ข้าพึ่งคิดขึ้นมาได้เมื่อครู่ พวกเจ้าชอบหรือไม่”

“ชอบเจ้าค่ะ ให้ความรู้สึกเพลิดเพลินยิ่งนัก” เซียวชิงกล่าวชมคุณหนูของตน

“ข้าเองก็ชอบเจ้าค่ะ คุณหนูช่างบรรเลงได้ไพเราะยิ่งนัก” สาวใช้อีกนางเอ่ยชื่นชมอย่างเอาใจเช่นกัน

ทั้งคู่มองเห็นว่าเยี่ยหยวนซีเดินมาทางนี้จึงก้มหน้าแล้วถอยห่างออกไป

หลี่ลี่อิงรู้ทันทีว่าคงมีคนมา นางจึงหันหลังไปดูพบว่าหยวนซีต้าเกอของตนกำลังเดินมาทางนี้ จึงเปลี่ยนกิริยาเป็นอ่อนหวานน่ารักเพื่อที่จะทำให้อีกฝ่ายประทับใจ

“หยุดเล่นทำไมเล่าข้ากำลังเพลินเชียว” บุรุษหนุ่มกล่าวทักทายเสียงนุ่มและส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู

“ท่านฝึกซ้อมเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ”

“เสร็จแล้วจึงมาฟังเจ้าเล่นพิณได้นี่ไงเล่า”

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะบรรเลงให้ท่านฟังอีกดีหรือไม่” ดรุณีน้อยกล่าวถามเสียงหวาน

“ข้าต้องรบกวนเจ้าแล้ว” เยี่ยหยวนซีกล่าวเสียงนุ่มแล้วสบตานางด้วยความเอ็นดูปนรักใคร่

หลี่ลี่อิงลงมือบรรเลงเพลงพิณด้วยท่วงทำนองอันไพเราะรื่นหู ให้ความรู้สึกราวกับกำลังเดินเล่นในสวนบุปผางามที่สบายตา

เยี่ยหยวนซีหลับตาฟังท่วงทำนองที่เสนาะหูนั้นแล้วยิ้มออกมา รู้สึกผ่อนคลายกับเสียงพิณของนางที่ขับกล่อมให้จิตใจของตนเองนั้นสงบลงได้

เมื่อเพลงจบลงบุรุษหนุ่มก็กล่าวชื่นชมนางออกมาจากใจจนดรุณีน้อยต้องอมยิ้มด้วยความเอียงอาย “ฝีมือดีดพิณของเจ้าช่างไพเราะหาตัวจับยากยิ่งนัก ทำให้ข้ารู้สึกผ่อนคลายจากเรื่องวุ่นวายในหัวได้”

“พี่หยวนซีชมเกินไปแล้ว ว่าแต่ท่านมีเรื่องใดให้คิด ให้ข้าได้แบ่งเบาเรื่องกังวลใจเหล่านั้นให้ท่านได้หรือไม่” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง

บุรุษวัยยี่สิบสี่หนาวถอนหายใจออกมาเบาๆ เอามือขัดหลังเดินไปตรงมุมเสาของศาลา ทอดสายตาลงไปยังสระบัวด้วยความกังวลใจกับเรื่องที่คิดไม่ตก

“ไปจี้เฉินคราวนี้ข้ามั่นใจว่าฝีมือของข้าและขบวนคุ้มกันของสำนักคุ้มกันของเจ้านั้นสามารถเอาชนะเหอหลางได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าเล่ห์เหลี่ยมของโจรกลุ่มนั้นแพรวพราวร้อยเล่ห์ยิ่งนัก ตัวข้าเองอาจจะพลาดพลั้งเพราะกลอุบายของโจรป่า”

นางนิ่งฟังบุรุษหนุ่มด้วยความกังวลใจ ปกติแล้วเยี่ยหยวนซีไม่เคยเอ่ยปากเกี่ยวกับการของบุรุษให้แก่สตรีอย่างนางทราบเลยสักครา คิดว่าคงรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมากถึงได้เล่าออกมาเช่นนี้

“ข้าจึงคิดว่าหากรวบรวมยอดฝีมือร่วมขบวนไปในครั้งนี้ก็คงจะได้เปรียบเหอหลางมากขึ้น ขบวนคุ้มกันของสำนักหลี่มียอดฝีมือทั้งด้านหอก ดาบ กระบี่ และการต่อสู้ด้วยหมัดมวย ขาดก็แต่ยอดฝีมือที่ถนัดเกี่ยวกับการใช้อาวุธระยะไกล”

“ท่านคงอยากได้มือธนู”

“ไม่ใช่เช่นนั้น ธนูเป็นอาวุธระยะไกลก็จริง แต่กว่าจะหยิบลูกธนูมาง้างยิงออกไปก็ใช้เวลาพอสมควร” บุรุษรูปงามกล่าวแล้วถอนหายใจออกมาอีกรอบ

“ข้าบังเอิญเจอบุรุษน้อยผู้หนึ่งที่ใช้มีดสั้นได้ว่องไวและแม่นยำอย่างหาตัวจับยาก แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังตามหาตัวบุรุษน้อยผู้นั้นไม่พบ”

“บุรุษน้อยที่ใช้มีดสั้นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” หลี่ลี่อิงถามด้วยน้ำเสียงพยายามระงับความตื่นเต้น เกรงว่าหยวนซีต้าเกอของตนจะรู้ว่าผู้ที่ถูกกล่าวถึงก็คือตัวนางเอง

“ใช่แล้ว ข้าแอบเห็นบุรุษน้อยผู้นั้นฝึกการต่อสู้และการขว้างมีดสั้นได้อย่างชำนาญ หากได้ตัวมาอยู่ในขบวนคุ้มกันข้าคงวางใจมิใช่น้อย แต่คงหมดหวังแล้วเพราะหัวหน้าเฉินตามหาคนทั้งสำนักก็หาได้มีผู้ใดยอมรับว่าเป็นบุรุษผู้ที่ข้าเจอในคืนนั้นไม่”

คำพูดของเยี่ยหยวนซีทำให้นางรู้แล้วว่าผู้ใดที่เป็นคนเห็นนางในวันนั้น ‘ที่แท้ก็เป็นพี่หยวนซีนี่เองที่เห็นข้าในคืนนั้น’

“แต่ถึงไม่มีบุรุษน้อยผู้นั้นข้าก็มั่นใจว่าท่านเอาชนะพวกของเหอหลางได้ อีกทั้งฝ่ายนั้นป่านนี้ก็คงแก่ชราลง ความคิดอ่านอาจจะไม่รอบคอบดังเดิม ความว่องไวก็ย่อมต่างจากตอนหนุ่มเป็นแน่ ท่านอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ” หลี่ลี่อิงกล่าวด้วยประโยคที่หาได้เหมือนสตรีทั่วไปไม่ ทำให้เยี่ยหยวนซีค่อนข้างประหลาดใจ แต่ก็คิดว่าเป็นเพราะนางเกิดและเติบโตในสำนักคุ้มกันแห่งนี้จึงมีความคิดอย่างบุรุษ

“นี่ข้าเผลอพูดอะไรให้เจ้าคิดมาก ต้องขอโทษเจ้าด้วยที่พูดเรื่องไม่เป็นเรื่องให้เจ้าได้รับฟัง”

“หาเป็นเช่นนั้นไม่ ข้ายินดีที่จะแบ่งเบาความทุกข์ของท่าน” นางบอกกล่าวเอาใจแล้วยิ้มให้อย่างนุ่มนวล

ตอนนี้รู้แล้วว่าตนเองนั้นมีผลต่อความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่าย แต่หากนางเปิดเผยตัวตนว่าเป็นบุรุษน้อยในตอนนี้จะต้องถูกบิดาต่อว่าเป็นแน่ ซ้ำร้ายอาจจะถูกเยี่ยหยวนซีรู้สึกไม่ดีหากรู้ว่าจริงๆ แล้วนางไม่ใช่กุลสตรีอย่างที่แสดงออกมาในตอนนี้

**********************

ในกลางดึกคืนนั้นขณะที่เยี่ยหยวนซีกำลังฝึกเพลงดาบอย่างตั้งใจ จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างพุ่งตรงมาในบริเวณที่ฝึกซ้อม

“นั่นใคร” เยี่ยหยวนซีถามเสียงเข้ม รีบหันไปหาว่าอาวุธนั้นขว้างมาจากทิศทางใด เมื่อไม่เห็นผู้ใดแล้วจึงหันไปดูที่ต้นไม้ พบว่าเป็นมีดสั้นที่มีจดหมายถูกมัดติดมากับด้ามของมัน

บุรุษหนุ่มจึงวางใจว่ามันไม่ใช่การลอบทำร้าย หากแต่เป็นการส่งสารให้แก่ตนเองเท่านั้น และรีบคลี่จดหมายนั้นอ่านดูด้วยความใคร่รู้

“ในคืนเดือนดับที่ปราศจากแสงจันทรา ท่านจงมาเจอข้าตรงที่เดิมที่ท่านเจอข้าเป็นครั้งแรก ‘อู๋หมิง’ (无名 - นิรนาม)”

รอยยิ้มปรากฏอยู่ที่มุมปากของเยี่ยหยวนซี มั่นใจว่าต้องเป็นคนในสำนักคุ้มกันของสกุลหลี่แน่ เพราะการที่บุรุษน้อยผู้นี้นัดเจอ คงรู้แล้วว่ากำลังถูกตามหาตัวอยู่

“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่นะอู๋หมิง เหตุใดจึงทำตัวลึกลับเช่นนี้”

เยี่ยหยวนซีพึมพำแล้วมองขึ้นไปยังท้องฟ้า ในตอนนี้พระจันทร์เสี้ยวนั้นดูบางตาไปทุกที อีกไม่กี่วันก็คงเป็นคืนเดือนดับแล้ว เมื่อนั้นจะได้รู้เสียทีว่าบุรุษนิรนามผู้นี้เป็นผู้ใดกัน และประสงค์ที่จะทำการใดจึงส่งสารมาเช่นนี้

**********************