Se connecterPartager
ตอนที่7 เดือดดาล 1
Date de publication:
2025-10-12 13:16:01ร่างสูงใหญ่กร้าวแกร่งแฝงไปด้วยความเย็นชาตามธรรมชาติกำลังยืนรับลมกระแสเย็นบนเชิงเขาอยู่เงียบๆ
สายตาคมปลาบมองออกไปยังทิวทัศน์อันงดงามที่ลากยาวไปไกลโพ้นเบื้องหน้า
เหอหย่งหมิงยังจำได้ดี ที่นี่คือสถานที่ที่เขาเจอกับเพ่ยจีจนกระทั่งถูกโจรป่าเข้ามาทำร้าย ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นทหารฝีมือดี หากแต่ยามที่มีศัตรูไม่รู้หน้าเกินคาดการณ์กรูเข้ามากันมากมายอย่างมิทันได้ตั้งตัว กอปรกับมีสตรีอ่อนแอไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ก่อเกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ เขาจึงพลาดท่าอย่างไม่น่าให้อภัย
แต่กระนั้นก็ยังได้เห็นน้ำใจนางที่เฝ้าดูแลกันไม่ห่างหาย
ยามที่เขาถูกตีจนสลบไป ได้นางถอดเครื่องประดับและเงินทั้งหมดที่มีให้เจ้าโจรไปเพื่อช่วยชีวิตเขา
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มพลันถอนหายใจออกมาอย่างปลดปลง
เหตุที่เหอหย่งหมิงมาตามนัดของเพ่ยจีในวันนี้ก็เพราะว่าเขาคิดมาแล้วเป็นอย่างดี ในการตัดขาดความสัมพันธ์กับนาง มิให้ค้างคาอันใดต่อกัน
ด้วยเห็นว่าตนเองไม่อาจเป็นบุรุษที่รักษาคำมั่นได้ว่าจะมีนางเพียงผู้เดียวดั่งที่นางต้องการ และที่สำคัญเขาก็แต่งภรรยาพระราชทานซึ่งไม่มีวันเลิกราหรือหย่าขาด
ยิ่งกว่านั้น เขายังร่วมเรียงเคียงหมอนกับภรรยาพระราชทานไปแล้ว ต่อให้เป็นเพราะยาปลุกกำหนัดก็ตาม
คำกล่าวก่อนหน้านี้ที่บอกว่าจะไม่แตะต้องภรรยาพระราชทานและจะรับเพ่ยจีเป็นภรรยารองนั้น พลันต้องตกไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน นับตั้งแต่เริ่มเปิดใจคบหากับเพ่ยจีเพียงไม่นานก็ได้สมรสพระราชทานโดยมิคาดฝัน
เรื่องเหล่านี้ทำเขาหัวหมุนไม่น้อย
แต่หลังจากที่ได้ใช้เวลาอยู่ที่ค่ายทหารโดยไม่กลับจวนและมิได้ติดต่อเพ่ยจี เขาก็ได้ครุ่นคิดถึงความจริงที่ต้องเป็นไป
เขากับเพ่ยจีมิอาจเป็นไปได้ และหลังจากนี้เขาก็แค่เป็นสามีอยู่กับภรรยาพระราชทานไปตามยถากรรมก็เท่านั้น
ชั่วจังหวะที่เหอหย่งหมิงกำลังสรุปใจความสำคัญที่ต้องคุยกับเพ่ยจีในวันนี้ เสียงแว่วหวานของสตรีในห้วงคำนึงพลันดังขึ้นที่ด้านหลัง
“หย่งหมิง...”
ชายหนุ่มหันหน้าไปมองตามเสียง แต่แล้วหัวคิ้วคมเข้มพลันขมวดเข้าหากันมุ่น เมื่อได้เห็นใบหน้าอ่อนหวานของนางมีริ้วรอยบวมช้ำเป็นรูปฝ่ามือสีแดง น้ำสีใสไหลกลิ้งจากดวงตาหยดแล้วหยดเล่าจนชุ่มแก้มเนียนไปทั่ว
“เกิดอะไรขึ้น?” เหอหย่งหมิงเอ่ยถามเพ่ยจีเสียงเข้มทันที
หญิงสาวส่ายหน้าเบาเป็นเชิงบอกว่านางไม่เป็นไรแล้วเอ่ยปากเล่าเสียงเบาว่า “ในใจข้ารู้ดีว่าเรื่องของเราเป็นไปมิได้ และข้าก็ยอมตัดใจ จึงต้องการเป็นเพียงสหายกับท่านแต่โดยดี และที่ข้านัดพบกับท่านในวันนี้ แท้จริงแล้วข้านัดพบกับภรรยาของท่านด้วย ทว่านางกลับ...”
เพ่ยจีหยุดวาจาอันสั่นเครือเพียงเท่านั้น ฝ่ามือน้อยเอื้อมขึ้นลูบแก้มตนเองอย่างเจ็บปวด แลดูน่าสงสารจับใจ
เหอหย่งหมิง จึงตีความได้ไม่ยากเย็น รอยนิ้วที่ฝากบนแก้มนางจักเป็นฝีมือใครไปได้ หากมิใช่สตรีที่นางเอ่ยถึง
แน่นอนว่าการเป็นสหายกันคือบทสรุปที่ดีของเราสอง หากแต่เหตุใดสตรีอีกนางหนึ่งถึงได้ร้ายกาจเหลือเกิน...
สตรีที่ถูกตราหน้าว่าร้ายกาจเหลือเกินเพียงเดินมาหยุดอยู่ไม่ไกลจากชายหญิงทั้งสอง และถ้อยคำที่เพ่ยจีกล่าวออกมา ลี่เหยาถิงล้วนได้ยินจนสิ้น
นางแผ่กลิ่นอายเย็บเยียบรอบร่างระหง แล้วแค่นเสียงต่ำในลำคออย่างไม่สบอารมณ์เลยสักนิด นางปั้นหน้าเสแสร้งไม่ได้อีกต่างหาก อารมณ์นางพร้อมแผดเผาป่าเขาตรงนี้เลยด้วยซ้ำ
หญิงสาวจึงยืนเชิดหน้าด้วยท่าทางหยิ่งทะนงดั่งนางพญาหงส์ที่มีอยู่ในกระแสเลือดเต็มเปี่ยม แม้ไร้ยศศักดิ์ใดให้ภาคภูมิใจ แต่กระนั้นยามอยู่ในวังนางก็มักมีท่าทางเช่นนี้ เพื่อข่มขวัญทุกคนที่หาญกล้ามาต่อกร กล้างัดข้อกับนาง
ท่านยายเองยามอยู่กับนางหรือกับฮ่องเต้ก็ยังเป็นสตรีนุ่มนวล หากแต่ยามอยู่ต่อหน้าธารกำนัล ท่านยายก็จะมีท่าทีเช่นนางยามนี้นั่นล่ะ
หาได้แปลกอันใดไม่!
อย่างไรก็ตาม ลี่เหยาถิงย่อมรู้ซึ้งดีว่าไม่ควรด่าทอสตรีเจ้าเล่ห์มากมารยาสารพัดพิษอย่างเพ่ยจีต่อหน้าเหอหย่งหมิงอีก เพราะว่าจะทำให้นางยิ่งดูเลวร้ายในสายตาของเขาไปกันใหญ่ นางจึงยืนนิ่ง กัดปากแน่น มองสองชายหญิงด้วยประกายตาเย็นเยียบเสียดแทงไปถึงกระดูกแทน
เพ่ยจีเห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าตกใจ ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ มองลี่เหยาถิงด้วยใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ พวงแก้มแดงก่ำดุจผลท้อสุก บ่งบอกได้ว่าเป็นคนดีที่กำลังถูกผู้ร้ายรุกฆาต
เหอหย่งหมิงจึงเบี่ยงกายสูงใหญ่ของตนบดบังร่างระหงที่กำลังสั่งเทาของเพ่ยจีจากสายตาพิฆาตของลี่เหยาถิง
สองสามีภรรยาจึงยืนประจันหน้ากันอยู่นิ่งๆ สบสายตาร้อนแรงกันอยู่เงียบๆ
เพ่ยจีที่หลบอยู่ตรงแผ่นหลังกว้างใหญ่ของเหอหย่งหมิง จึงแอบเอียงหน้าออกมาแสยะยิ้มส่งให้ลี่เหยาถิงแวบหนึ่ง
แค่แวบเดียวเท่านั้น หากแต่ทำให้สติของลี่เหยาถิงถึงกับขาดผึง
ดูเถิด...ดูนางปีศาจนี่!
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกมาก นางค่อยๆ หลับตาช้าๆ ทั้งๆ ที่หางคิ้วกำลังสั่นระริกจนแพขนตากระเพื่อมไหว ฝ่ามือกำลังกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
นางเอ่ยเสียงเครียดลอดไรฟันกับเหอหย่งหมิง พยายามเหลือเกินที่จะไม่สนใจเพ่ยจี “ท่านไม่ควรเชื่อคำนาง”
ชายหนุ่มหรี่ตาเงียบฟังไม่คิดต่อคำ
Dernier chapitre
ดวงใจข้า ตอนพิเศษ 10 ดวงใจสองเรา 4
เหวินฉีหลินไม่สามารถตอบสิ่งใด นางทำได้เพียงหลับตาพริ้มเม้มปากแน่นส่ายหน้าน้อยๆ เพื่อบอกว่าไม่เจ็บเท่าไหร่ หากแต่พวงแก้มที่แดงก่ำลามไปถึงลำคอ และฝ่ามือน้อยๆ ที่จิกตรึงฟูกนอนเอาไว้ ล้วนบ่งบอกได้ดี ว่านางเจ็บเหลือเกินหญิงสาวรับรู้ได้จากการสอนสั่งของแม่สามีว่าครั้งแรกนั้นย่อมเจ็บมากล้น แต่นางต้องอดทน เดี๋ยวมันย่อมดีเองเป็นความจริงที่ว่า เหวินฉีหลินพร้อมเชื่อฟังและทำตาม นางค่อยๆ ปล่อยร่างงามให้อ่อนโอนอย่างเห็นดีเหอหลี่จวินย่อมประจักษ์ชัดแจ้งว่ากำลังทำให้ภรรยาเจ็บ เขาจึงโน้มตัวลงมาบรรจงจูบนางอย่างอ้อยอิ่งนุ่มนวล ฝ่ามือร้อนผ่าวละจากเอวนางมาลูบไล้เนินอกหยุ่นนุ่มอย่างเบามือเพื่อปลอบโยนเมื่อได้รับสัมผัสปลอบประโลมอย่างเอาใจใส่เช่นนั้น เรือนร่างระหงของหญิงสาวก็อ่อนระทวยคล้ายของเหลวนางปล่อยตัวนอนราบกับฟูกนอน ปล่อยกายให้ขยับตามจังหวะของร่างแกร่งที่กำลังเคลื่อนกายเนิบช้าขยับเรียวขาแยกออกตั้งขึ้นเล็กน้อย จนสอดประสานร่างกับสามีอย่างลงตัวในที่สุดเหอหลี่จวินจึงถอนริมฝีปากออกมาเพื่อให้นางได้หายใจ แล้วซุกซบใบหน้าตรงซอกคอหอมกรุ่น เคลื่อนฝ่ามือจากเนินเนื้ออวบอิ่มเต่งตึงลงไปที่แผ่นหลังบอบบาง ก่อนจะโอบ
ดวงใจข้า ตอนพิเศษ 10 ดวงใจสองเรา 3
ใบหน้าคมคายค่อยๆ เลื่อนไล้เลียขึ้นมาที่หน้าอกอวบนุ่มอีกครา ตวัดปลายลิ้นร้อนลวกหยอกเย้าอีกครั้ง ในขณะที่ปลายนิ้วยังคงเคล้นคลึงที่ตำแหน่งเดิมเหวิยฉีหลินยากลืมตาทำได้เพียงแหงนหน้าจนผมเรียบลื่นคลี่สยายเต็มหมอน ร่างเปลือยเปล่าแอ่นอกยกสะโพกตามการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายอย่างเสียวสยิววาบหวิวเกินจะหยั่งความรู้สึกแปลกใหม่ที่มีโอกาสได้สัมผัสในยามนี้ ทำนางต้องจิกเล็บลงกับบ่ากว้าง เกาะเกี่ยวกล้ามเนื้อตึงแน่นเอาไว้มั่น หอบหายใจกระชั้นถี่รัว ได้ยินเสียงครางของตนเองผสมอยู่เหอหลี่จวินไล้เลียปลายลิ้นร้อนพาริมฝีปากขึ้นมาที่ซอกคอหอมกรุ่นครู่หนึ่ง ก่อนจะประทับจุมพิตลึกซึ้งตราตรึงให้ภรรยาอีกครา เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะมอบอิสระจากการครอบครองลมหายใจนาง“หลินเอ๋อร์...”ชายหนุ่มเรียกหญิงสาวด้วยเส้นเสียงแหบพร่ากระเส่าอารมณ์คนฟังยิ่งนักเหวินฉีหลินจึงค่อยๆ ปรือตามองเหอหลี่จวินนางเห็นใบหน้าหล่อเหลาในระยะชิดใกล้ ที่มีเงานางในสายตาร้อนแรงที่เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาของเขา ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของนางต้องเต้นโครมครามนางตื่นเต้นเหลือเกิน…ชายหนุ่มก้มหน้ามองภรรยาอย่างเอ็นดู เมื่อเห็นแววตาหวานฉ่ำหยาดเยิ้มสั่นระริกถึงเพียงนั้น จ
ดวงใจข้า ตอนพิเศษ 10 ดวงใจสองเรา 2
เมื่อก่อนเขาได้แต่มองนางไกลๆ ไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก สัมผัสนางได้เพียงผิวเผิน ได้แค่ลูบผมนางอย่างเอ็นดู นางเองก็รักษาระยะห่างเสียเหลือเกิน เขาจึงเก็บกดอย่างยิ่งทว่าเมื่อได้แต่งงานกันแล้วเมื่อสองปีก่อน ความเก็บกดที่มีก็เพิ่มความรุนแรงอย่างไม่น่าให้อภัยย้อนกลับไปเมื่อคืนเข้าหอครานั้น เขาที่เป็นบุรุษหนุ่มแน่นวัยฉกรรจ์ มีเลือดลมพลุ่งพล่านร้อนแรงถึงเพียงนั้น แต่ภรรยากลับยังไม่พร้อมถึงเพียงนี้ เขาจึงเก็บกดอย่างทรมานเต็มที รอกระทั่งสองปีจึงได้กลับมาดูเถิดว่ายามนี้ ภรรยาคนงามของเขาเติบใหญ่ขึ้นไม่น้อย จากแผงอกสูงถึงปลายคาง โตขึ้นทุกอย่าง นุ่มนิ่มเต็มมือไปหมดแล้วอย่างนี้ จักให้เขาทนอันใด!ริมฝีปากรุ่มร้อนของชายหนุ่มดูดด่ำลึกซึ้งควานหาความหวานล้ำในโพรงปากหญิงสาวอย่างโหยหาและแสนคิดถึง“อื้อ!”เหวินฉีหลินยังคงร้องได้แค่นั้น นางแหงนหน้าหลับตา สมองขาวโพลนไปหมด จึงทำได้เพียงเอื้อมมือขึ้นมากอบกุมบ่ากว้างของชายเหนือร่างเอาไว้แน่น พยายามความหาอากาศหายใจในขณะที่อีกฝ่ายก็ควานหาความหวานฉ่ำในกลีบปากนาง“คิดถึงเหลือเกิน...”เสียงแหบพร่าเอ่ยกระเส่าแนบกลีบปากนุ่มยามเบี่ยงใบหน้าตนเพื่อเปลี่ยนทิศทางของจุมพิตร้
ดวงใจข้า ตอนพิเศษ 10 ดวงใจสองเรา 1
คล้อยหลังสามีภรรยาที่หายไปในห้องส่วนตัวมีเงาตะคุ่มหลายสายยืนเรียงรายอยู่ตรงมุมระเบียงถัดเข้าไปด้านในตัวเรือนทุกสายตามองตรงไปที่ห้องส่วนตัวของเหอหลี่จวินและเหวินฉีหลินด้วยประกายตาพร่างพราวระยิบระยับปิดปากหัวเราะให้กันคิกคักลี่เหยาถิงรู้ว่าวันนี้บุตรชายคนโตจะกลับมา นางจึงสั่งการให้สะใภ้ใหญ่ออกไปฝึกกระบี่ไกลๆ เพื่อที่นางกับลูกคนอื่นๆจะได้เข้ามาจัดการห้องหับ เพื่อต้อนรับกิจกรรมแสนวิเศษอันเป็นมงคลให้เหอหลี่จวินและเหวินฉีหลินได้เกิดขึ้นเสียทีก็นางรอมาเนิ่นนานหลายปีเชียวนา...เป็นความจริงที่ว่า ลี่เหยาถิงชอบสะใภ้นางนี้ยิ่งนัก หากแต่ติดปัญหาตรงบุตรชาย ที่ไม่แสดงท่าทีอันใดเหอหลี่จวินมีลักษณะสุขุมนุ่มลึก แสดงออกอย่างเย็นชา ไม่มีสายตารักใคร่เหวินฉีหลินให้เห็นเลยแม้แต่น้อย และมักจะตีตัวออกห่างเสมอ ส่วนเหวินฉีหลินก็มีทีท่าปกติ งดงามไร้เดียงสา ไม่มีกิริยาเชิงชู้สาวกับเหอหลี่จวินเลยสักนิด แม้แต่จะนั่งสบตาเล็กน้อยก็ไม่มีลี่เหยาถิงจึงรู้สึกเก็บกดยิ่งนัก!นางไม่อาจจับบุตรชายของตนเองให้ผูกมัดกับบุตรสาวข้างบ้านได้ เนื่องจากมีชนักติดหลังในเรื่องของตนเอง ที่เคยผูกมัดสามีอย่างอุกอาจ แสดงออกว่ารักอย่าง
ดวงใจข้า ตอนพิเศษ9 ผูกมัดนาง
หลังจากบำรุงร่างกายจนแข็งแรงเดินทางได้เจี้ยนหนันเฟยจึงพาหยางเหมิ่งจากไปทันทีไม่มีรั้งรอให้ความแตกแผนการรั่วไหล ชายหนุ่มพาภรรยาอันเป็นที่รักเดินทางยังดินแดนห่างไกล เพื่อท่องโลกกว้างไร้กำแพงวังกางกั้น หมายครองรักกันอย่างยืนยาวจากนั้นไม่นาน ข่าวกลลวงว่าหยางเหมิ่งคลอดบุตรตายก็แพร่ออกไปตามที่พวกเขาวางหมากเอาไว้และต่อมาอ๋องศักดินาก็ถูกจัดการถอนรากถอนโคนหากทว่าเหนือสิ่งอื่นใดที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ก็คืองานมงคลอันเกินคาดคิดพลันเกิดขึ้นทันที เหอหย่งหมิงและลี่เหยาถิงดีใจยกใหญ่ที่ได้รับรู้เรื่องนี้ พวกเขายินดีเหลือเกินที่ได้ดองกับเหวินเต๋อร์และเซียนเซียนงานแต่งจึงเกิดขึ้นราวเนรมิตประหนึ่งเตรียมการเอาไว้แล้วกระนั้นเหอหลี่จวินกับเหวินฉีหลินในอาภรณ์สีแดงสดจึงเดินเคียงคู่เข้าสู่พิธีการมงคลยังเรือนไร้โรคาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่จับจูงเด็กสาวร่างเล็กเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ว่ามือเล็กนุ่มนิ่มที่ฝ่ามือของเขากุมเอาไว้จนมิดกำลังสั่นระริกมิอาจควบคุมรอจนเสร็จสิ้นพิธีการกระทั่งเข้าหอ เห็นนางนั่งรออยู่บนเตียงนอน ใจชายในอกแกร่งพลันเต้นระส่ำรุนแรงแทบทะลุออกมายิ่งได้เปิดผ้าคลุม
ดวงใจข้า ตอนพิเศษ8 ไม่รอแล้ว
หลังจากบำรุงร่างกายจนแข็งแรงเดินทางได้เจี้ยนหนันเฟยจึงพาหยางเหมิ่งจากไปทันทีไม่มีรั้งรอให้ความแตกแผนการรั่วไหล ชายหนุ่มพาภรรยาอันเป็นที่รักเดินทางยังดินแดนห่างไกล เพื่อท่องโลกกว้างไร้กำแพงวังกางกั้น หมายครองรักกันอย่างยืนยาวจากนั้นไม่นาน ข่าวกลลวงว่าหยางเหมิ่งคลอดบุตรตายก็แพร่ออกไปตามที่พวกเขาวางหมากเอาไว้และต่อมาอ๋องศักดินาก็ถูกจัดการถอนรากถอนโคนหากทว่าเหนือสิ่งอื่นใดที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ก็คืองานมงคลอันเกินคาดคิดพลันเกิดขึ้นทันที เหอหย่งหมิงและลี่เหยาถิงดีใจยกใหญ่ที่ได้รับรู้เรื่องนี้ พวกเขายินดีเหลือเกินที่ได้ดองกับเหวินเต๋อร์และเซียนเซียนงานแต่งจึงเกิดขึ้นราวเนรมิตประหนึ่งเตรียมการเอาไว้แล้วกระนั้นเหอหลี่จวินกับเหวินฉีหลินในอาภรณ์สีแดงสดจึงเดินเคียงคู่เข้าสู่พิธีการมงคลยังเรือนไร้โรคาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่จับจูงเด็กสาวร่างเล็กเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ว่ามือเล็กนุ่มนิ่มที่ฝ่ามือของเขากุมเอาไว้จนมิดกำลังสั่นระริกมิอาจควบคุมรอจนเสร็จสิ้นพิธีการกระทั่งเข้าหอ เห็นนางนั่งรออยู่บนเตียงนอน ใจชายในอกแกร่งพลันเต้นระส่ำรุนแรงแทบทะลุออกมายิ่งได้เปิดผ้าคลุม
ดวงใจข้า ตอนที่25 ภรรยาท่านเป็นคนเช่นนี้2
เหอหย่งหมิงได้ยินเช่นนั้นก็นึกเข่นเขี้ยวเหลือจะกล่าว “หากเจ้าเอาแต่ใจอย่างไร้เหตุผล ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ” จบคำก็ดึงนางเข้าหาแล้วก้มหน้าหอมแก้มแรงๆ ไปหนึ่งทีลี่เหยาถิงพลันตาโตอย่างตกใจด้วยยังไม่ชินที่จู่ๆ ก็มีสามีทั้งลมหายใจกรุ่นร้อน อ้อมแขนอบอุ่น กลีบปากและปลายจมูกของอีกฝ่ายที่ประชิดแก้ม นางไม
ดวงใจข้า ตอนที่22 อาหารมื้อแรก 2
เหอหย่งหมิงหาได้สนใจข่าวเกี่ยวกับเพ่ยจีเลยแม้แต่น้อย เขาสนใจเพียงลี่เหยาถิง ที่หมดใจจากเขาไปแล้วจนสิ้น เพราะความจำที่หายไปนางมิได้มีรักปักใจในตัวเขาดั่งเช่นกาลก่อนเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกถึงความโหวงเหวงว่างเปล่าในโพรงอกเหลือจะกล่าวแต่ทว่า...ต่อให้นางมิได้รักเขาอย่างโง่งมอีกต่อไป ขอเพียงแ
ดวงใจข้า ตอนที่15 วุ่นวาย1
บนต้นไม้สูงริมทางระหว่างโรงเตี๊ยมเฟิงฟู่กับกลุ่มคนมากมายบนพื้นดินเหวินเต๋อร์และเซียนเซียนนั่งสังเกตการณ์อยู่ตรงนั้นมานานแล้ว ทั้งสองนั่งกอดกันอย่างลุ้นระทึก อยากรู้เหลือเกินว่าสตรีบอบบางเช่นเพ่ยจีจะจัดการกับบุรุษกร้าวแกร่งอย่างเหอหย่งหมิงอย่างไร “ท่านจะช่วยใครระหว่างเพ่ยจีกับเหอหย่งหมิง?”เซียนเซ
ดวงใจข้า ตอนที่10 ภรรยาใหม่
หนึ่งปีต่อมา...ตลอดระยะเวลาที่ไว้ทุกข์ให้ลี่เหยาถิง เหอหย่งหมิงไม่อาจบอกได้ว่า ตัวเขารู้สึกเช่นไรไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ว่าความอึดอัดในโพรงอกคืออะไรชายหนุ่มมีบุคลิกที่เงียบขรึมอยู่แล้วเป็นทุนเดิม กลับเคร่งขรึมเย็นชามากกว่าเดิมมากโข จนคนรอบข้างรู้สึกได้ หากแต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกอันใดเขาย
Vous vous intéresseriez aussi à
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.6K Vuesเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว183.5K Vuesรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว395.6K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.2K Vuesวิศวะโหมดหมาเด็ก
Camellia.ma71 Vuesตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ232 Vuesดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha114 VuesBURNING CROWN รักต้องห้าม
Lestrang196 Vues
