ใบไม้ยักษ์

ขนาดพวกเขาใช้ใบไม้ยักษ์ในการเดินทางยังใช้เวลาไปตั้งนาน แรกๆหลินซือหยายังมองไปข้างล่างอย่างสนใจ เด็กน้อยตื่นเต้นมากต้นไม้ใบสีเขียวแก่เขียวอ่อนสลับกันไป บางต้นก็มีดอกมีผลด้วย นางมองด้วยความเสียดายถ้าใบไม้นี้บินต่ำกว่านี้ก็คงจะเก็บผลไม้มาไว้กินได้ ผลไม้แล้วผลไม้เล่าผ่านใต้ท้องพวกเขาไปอย่างนาเสียดาย หลินซือหยาชะเง้อไปมองผลไม้ที่ผ่านไป

"ผลไม้ในป่านี้ตอนนี้มันลูกเล็กอยู่ถ้าหากอยู่ใกล้ๆบนเขานู้นจะลูกใหญ่กว่านี้ หรือว่าเจ้าหิวแล้วหรือถึงมองผลไม้ขนาดนั้น"

ชายชรากล่าวถาม

"ผลไม้มีลูกใหญ่กว่านี้อีกหรือจ๊ะท่านตา ไหนท่านบอกว่าท่านเป็นนักยุทธพเนจรแล้วทำไมรู้จักสถานที่นี้ดีจังเลยนะท่านตา"

เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย

"เจ้าไม่รู้หรอกหรือที่ที่อยูห่างไกลผู้คนนั่นแหละที่จะมีอะไรดีๆเด็ดๆ และที่ข้าบอกว่านักยุทธพเนจรก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากมายนี่เจ้ายังเด็กมากนัก สถานที่นี้ก็ได้มาบำเพ็ญแล้วไม่ต่ำกว่าห้าครั้งทุกๆสี่ห้าปีข้าก็จะมาหนึ่งครั้ง เพราะข้างบนนั้นมันมีไอวิเศษที่เข้มข้นเหมาะกับการฝึกยุท"

ชายชรากล่าวขึ้น

"จริงหรือจ๊ะท่านตา แล้วท่านว่าบิดาของข้าจะรู้หรือไม่ว่าข้างบนนี้มีไอวิเศษเข้มข้น"

เด็กหลินซือหยาถามขึ้น

"เจ้าคงจะคิดถึงพ่อเจ้าสินะข้าเองก็ไม่รู้หรอกว่าพ่อเจ้าจะรู้หรือไม่ว่าสถานที่บนนั้นมีไอวิเศษเข้มข้นข้าไม่สามารถเดาได้หรอก"

ชายชรากล่าวขึ้น พลางมองคนที่อยู่ข้างหลังที่ตอนนี้กำลังทำหน้าลอยๆเหมือนกำลังคิดหนัก เมื่อใบไม้นั้นบินลอยไปเรื่อยๆลมเย็นๆที่พัดโดนใบหน้าของเด็กหลินซือหยานั้นก็ทำให้นางรู้สึกปลดปล่อยและในที่สุดนางก็เผลอหลับไปเมื่อเวลากลางคืนผ่านเข้ามานางก็ตื่นเนื่องจากว่าลมที่ปะทะกับร่างกายของนางนั้นมันหนาวเย็นมึงทำให้นานสะดุ้งตื่นและกระชับถุงผ้าที่นางกอดเอาไว้

"ตื่นแล้วหรือหิวหรือยังแต่ดูท่าทางเจ้าสิเหมือนเจ้าจะหนาว"

ชายชรากล่าวขึ้น พลางแบมือแล้วไปเอาที่ศีรษะของนางไม่นานนักความอบอุ่นจากมือของเขาก็แผ่ซ่านไปถึงหัวและลงไปเรื่อยๆจนถึงขา

"โห่ท่านตามันวิเศษจริงๆทำไมท่านตาทำได้หรือจ๊ะ ต่อไปข้าจะทำได้แบบท่านตาหรือไม่ หากข้าตั้งใจฝึกฝน"

เด็กหลินซือหยาถามขึ้น

"อันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของเจ้าและความอดทนของเจ้าแล้วล่ะ ต่อไปเจ้าจะได้เรียนทุกอย่างที่ข้ามี"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แล้วท่านตาบนยอดเขานั้นมันสูงมากเลยหรือเจ้าคะเราเหาะมาเป็นวันแล้วยังไม่ถึงเลย"

หลินซือหยาถามขึ้น

"พรุ่งนี้ตอนค่ำก็ถึงแล้วละ ใครใช้ให้เจ้าไม่เป็นวรยุทธเล่า ปกติข้าเหาะเพียงแค่คืนเดียวก็ถึงแล้ว อันนี้ต้องใช้ใบไม้วิเศษ มันจึงทำให้ช้าแต่ก็เร็วกว่าเจ้าเดินทางมาเองก็แล้วกัน ข้าคิดว่าหากเจ้าเดินมาเองเจ้าน่าจะอายุเกือบร้อยปีนั่นแหละกว่าจะถึง"

ชายชรากล่าวขึ้น

"โหท่านตามันไกลขนาดนั้นเชียวหรือมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นจะไกลอะไรนักหนา และอีกอย่างถ้าให้ข้าเดินนานขนาดนั้น ข้าก็คงจะป่วยตายอยู่ในป่านั้นแล้วล่ะ"

เด็กหลินซือหยาถามขึ้น

"เจ้าก็คิดดูสิเจ้าเดินทางเจ็ดแปดวันก็ยังอยู่บนตีนเขาอยู่เลย นี่มันยอดเขาเลยนะ แล้วตอนนี้เจ้าหิวหรือยังกินอะไรสักหน่อยไหม พรุ่งนี้ตอนเย็นก็ถึงแล้วหรือเจ้าจะพักผ่อนเลย"

ชายชราถามด้วยความใส่ใจ และหยิบ ลูกพีชป่า เกาลัดป่าและพุทราป่าเอามาให้นาง

"ท่านตาไปเก็บมาตอนไหนหรือจ๊ะหรือว่าท่านตามีอยู่ในมืออยู่แล้วแต่ไม่เอาออกมาแบ่งให้ข้ากินตั้งแต่แรก"

เด็กน้อยหลินซือหยาถามขึ้น

"ฮ่าๆๆเจ้านี้ก็เด็กขี้สงสัยไปหมดทุกอย่างเนาะ มันก็อยู่กลางทางนี้นั่นแหละ ข้าเพียงยื่นมือไปหยิบก็หยิบได้แล้วล่ะ สงสัยมากจริงรีบกินเถอะจะได้นอนพักผ่อน"

ชายชรากล่าวขึ้น และยัดผลไม้ใส่มือเด็กน้อย นางก็นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย และก็นอนพักผ่อนต่อจนชายชรามาปลุกเขา เด็กน้อยก็ค่อยๆลืมตา

"เราไม่สามารถใช้ใบไม้วิเศษนี้เข้าในพื้นที่ได้อีกแล้วเพราะว่าเจ้าไม่มีวรยุทธพวกเราต้องเดินเท้าแล้ว"

ชายชรากล่าวขึ้น ก่อนที่ใบไม้ยักษ์ค่อยเลื่อนลงสู่พื้นพอทั้งสองคนลงจากมันมันก็ทะยานพุ่งหายไป

"มันไปไหนแล้วละท่านตา"

เด็กน้อยหลินซือหยาถามขึ้น

"มันไปรอข้าอยู่ที่บนเขาโน้นแล้วละ ปกติข้าไม่ค่อยได้ใช้งานมันสักเท่าไหร่หรอก มันน่าจะชรามากแล้วจึงช้าขึ้น"

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กหลินซือหยามองดูพื้นที่รอบๆ ยามเช้าในป่าแสงแรกแห่งรุ่งอรุณแทรกผ่านหมอกขาวขุ่นที่ลอยอ้อยอิ่งระหว่างเรือนยอดไม้ ราวกับม่านเวทมนตร์ปกคลุมโลกทั้งผืน ต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า ป่าไม้บริเวณนี้ดูโบราณมาก ต้นไม้ลำต้นหยาบกร้านประดับด้วยเถาวัลย์เก่าแก่ที่พันเกี่ยวกันแน่นเหมือนอักษรลึกลับจากกาลเวลา ใบไม้ที่ยังคงชุ่มด้วยน้ำค้างสะท้อนประกายราวอัญมณีต้องมนตร์ เสียงนกป่าที่ไม่คุ้นหูดังแว่วมาแต่ไกล เด็กน้อยตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง มันคล้ายเป็นบทสวดปลุกเร้าเหล่าวิญญาณแห่งป่าให้ตื่นขึ้น ไม่นานใบไม้ยักษ์นั้นก็ร่อนลงสู่พื้น

ใต้ร่มเงาทึบ แสงอาทิตย์ถูกกรองจนเป็นลำสีทองอำพันที่ทอดลงมาบนผืนดินชื้น หญ้าและดอกไม้ป่ากระพริบแสงเรืองรองราวกับมีชีวิต สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ทิ้งเสียงกระซิบคล้ายถ้อยคำลี้ลับที่ฟังไม่ออกว่าเป็นเสียงธรรมชาติหรือเสียงของสิ่งมีชีวิตเหนือจินตนาการ ทุกสิ่งดูเงียบสงัดและสง่างามในคราวเดียวกัน เสมือนว่าต้นไม้เหล่านี้มิได้เป็นเพียงพืชพันธุ์ แต่คือผู้พิทักษ์ที่เฝ้ามองผู้กล้าที่ก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งนี้

"ดูเจ้าทำราวกับไม่เคยพบเห็นมาก่อน"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ก็ข้าไม่เคยเห็นจริงๆนิจ๊ะ ต้นไม้อะไรใหญ่โตพิสดารขนาดนี้ ดูเถาวัลย์นั้นสิพันได้อารมณ์ลึกลับมาก เหมือนอักษรขอมโบราณยังไงงั้นนะ แล้วเสียงนั้นที่เราได้ยินล่ะทำตามันเป็นเสียงของอะไรหรือ ฟังแล้วหน้าขนลุกยิ่งนัก"

หลินซือหยาถามขึ้น

"มันเป็นเสียงนกเฟิ่งหวง ในป่าแถวๆนี้น่าจะเป็นรังของพวกมัน ส่วนมากเพราะพวกนี้จะมีวรยุทธขั้นที่แปดถึงขั้นที่เก้าเลยทีเดียว หากว่าใครจะล่ามันก็ต้องมีวรยุทธมากกว่าขั้นที่สิบ เพราะสัตว์วิเศษพวกนี้จะมีกำลังมากกว่านักพูดธรรมดาหนึ่งขั้น"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แล้วเรามาอยู่ที่นี้จะไม่เป็นการรบกวนพวกมันหรือจ๊ะท่านตา"

เด็กน้องหลินซือหยาถามขึ้น

"ไม่หรอกเราไม่ได้อยู่ที่นี่ซะหน่อยเราก็ต้องออกเดินทาง ป่ะไปกันเถอะเจ้าหิวแล้วหรือยัง อีกสักหน่อยค่อยกินก็แล้วกัน"

ชายชรากล่าวขึ้นและทั้งสองก็เดินต่อไป