นักยุทพเนจร

เมื่อชายชราผู้นี้ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นเด็กสาวผู้นี้นอนอยู่ ตอนนี้พลังของเขากลับมาเหมือนเดิมแล้ว พิษที่ได้รับก็หายไปหมดแล้ว สมุนไพรในป่านี้ช่างวิเศษเสียเหลือเกิน ตั้งนานเด็กน้อยผู้นั้นก็ลืมตาตื่นขึ้นมา เขามองชายชรานั่งอยู่ใกล้ๆแล้วก็รู้สึกอับอายที่ตัวเองนั้นเผลอหลับไป

"เด็กน้อยเจ้ามีความเป็นมาอย่างไรทำไมถึงมาอยู่ในป่าลึกคนเดียวแบบนี้"

ชายชราถามขึ้น หลินซือหยาไม่รู้ว่าจะพูดออกมาได้ไหม หากว่าพูดว่าตัวเองถูกไล่จากหมู่บ้านเพราะว่าไม่มีเส้นลมปราณฝึกวรยุทธก็กลัวว่าชายชราผู้นี้จะรังเกียจตน แต่คิดไปคิดมาหากชายชราผู้นี้จะรังเกียจก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะทุกๆคนในหมู่บ้านก็รู้ว่านางไม่มีเส้นลมปราณฝึกวรยุทธ อาจจะมีคนรู้เพิ่มอีกสักคนคงไม่เป็นไรกะมัง

"ท่านตาเจ้าค่ะข้ามันคนไร้ค่า ข้าถูกไล่ออกจากหมู่บ้านเพราะว่าข้าไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแท่งตรวจเส้นลมปราณให้มีสีได้ คนในหมู่บ้านบอกว่าข้าเป็นคนไร้ค่าและไม่อยากให้ข้าอยู่ในหมู่บ้านนั้นเจ้าค่ะ ข้าจึงต้องมาอยู่ในป่าแห่งนี้ และทิศทางที่ข้าจะไปนั้นก็คือภูเขาเจ้าคะข้าต้องขึ้นไปอยู่บนภูเขานั้น"

เด็กน้อยหลินซือหยากล่าวขึ้น

"โธ่เด็กน้อยแล้วเจ้ามีนามว่าอะไรหรือ แล้วถ้าเจ้าไร้ค่าจริงจะเดินทางจากหมู่บ้านข้างล่างมาบนนี้ได้อย่างไรกัน แล้วอีกอย่างหากเจ้าไร้ค่าแล้วเจ้าจะให้ข้ากินสมุนไพรที่ขจัดพิษแบบรวดเร็วอย่างนั้นได้อย่างไรกัน เจ้าคิดดูเถอะหนูน้อย"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ท่านตาไม่รังเกียจข้าหรอกหรือ"

หลินซินหยาถามขึ้น

"ข้าจะรังเกียจเจ้าได้อย่างไร เจ้าเป็นคนช่วยชีวิตข้าแท้ๆ เรื่องเส้นลมปราณในการฝึกวรยุทธนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญก็จริงแต่เอาเข้าจริงๆบนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดไม่สามารถฝึกฝนได้หรอก เจ้าอาจจะมีเหตุผลอะไรสักอย่าง จึงไม่สามารถเปลี่ยนแท่งตรวจเส้นลมปราณได้ แล้วอีกอย่างนะ บนเขาลูกนั้นก็อันตรายมากด้วย สิงห์สาราสัตว์มากมายส่วนมากจะเป็นสัตว์ที่มีวรยุทธสูงๆแล้วเจ้าจะสู้พวกมันได้หรือ ถึงแม้ว่าปกติมันจะไม่ทำร้ายสัตว์หรือผู้คนที่ไม่มีวรยุทธแต่เมื่อพวกมันหิวมากๆคนหรือสัตว์ที่ไม่มีวรยุทธนั้นคือของตายสำหรับมันเลยเชียว"

ชายชราผู้นั้นกล่าวขึ้น

"จริงๆหรือจ๊ะท่านตา ข้าเดินทางมาราวราวเจ็ดแปดวันแล้วเพิ่งพบเจอกับสัตว์อสูรตัวเป็นๆก็เมื่อวานนั่นเองจ๊ะท่านตา พวกมันไปกินซากศพของคนที่สู้กับท่านตาแล้วท่านตาล่ะจ๊ะมาอย่างไรหรือทำไมพวกนั้นถึงตามมาทำร้ายท่านตาได้ละ"

หลินซือหยาถามขึ้น

"ข้าไป๋อีเฟิงเป็นนักยุทพเนจร ไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งและตอนนี้ก็อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้แหละแต่ข้าว่าข้ากำลังจะขึ้นไปหาที่อยู่บนเขาอยู่พอดี หวังว่าเจ้าคงไม่กลัวข้านะถ้าเจ้าไม่กลัวก็มาอยู่เป็นเพื่อนข้าก็ได้ และที่เจ้าไม่เห็นมันคงยังไม่หิวก็ได้"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ได้หรือจ๊ะท่านตา ไม่ใช่ว่าท่านตาเห็นว่าข้าไม่มีเส้นลมปราณที่จะฝึกวรยุทธ์ท่านตาจะใช้ข้าเป็นทาสคอยรับใช้ท่านตาหรือจ๊ะ"

หลินซินหยากล่าวขึ้น

"ใครคิดแบบนั้นกับเจ้ากันแม่หนูเจ้าก็คือผู้ที่ช่วยชีวิตของข้าเลยนะ แล้วข้าจะให้เจ้าเป็นทาสได้อย่างไร ข้าจำได้ว่าข้ามีคัมภีร์เล่มหนึ่ง ที่ใช้สำหรับเปิดเส้นลมปราณโดยเฉพาะ เพราะฉะนั้นข้าจะลองให้เจ้าฝึกฝนดูเพราะตอนนี้เจ้ายังเด็กในการฝึกฝนน่าจะง่ายอยู่ เพราะมันเป็นการเปิดเส้นลมปราณที่ออกมาจากรากฐานของการฝึกวรยุทธเลย ซึ่งเด็กวัยห้าหนาวกำลังที่จะมีเส้นลมปราณนี้ข้าคิดว่าเจ้าโชคดีที่ได้พบกับข้า หากเจ้าศึกษาคัมภีร์นี้แล้ว เจ้าอาจจะทะยานสูงสุดยิ่งกว่าผู้ที่มีปราณฝึกวรยุทธในธาตุต่างๆก็ได้ แต่มีข้อแม้อยู่นิดหน่อยนะ มันเป็นการฝึกที่เจ็บปวดมากเลยทีเดียว สำหรับเด็กวัยห้าหนาวมันจะเป็นการง่ายในการก้าวหน้า แต่มันจะเป็นการยากสำหรับความอดทน ข้าชรามากแล้วไม่ได้หลอกลวงเจ้า ลองไตร่ตรองดูหากเจ้าคิดว่าเจ้าอดทนได้ก็ลองดูก่อนก็ได้"

ชายชรากล่าว

"ท่านตาจะให้ข้าเป็นลูกศิษย์หรือจ๊ะ คนแบบข้าสามารถฝึกวรยุทได้จริงๆหรือจ๊ะ"

หลินซือหยาถามขึ้นอย่างดีใจ นางตัดใจเรื่องที่มีวรยุทธตั้งแต่ที่นางออกมาจากหมู่บ้านนั้นแล้วเพราะทุกคนตราหน้าว่านางเป็นคนไร้ค่า ไม่สามารถฝึกวรยุทธดังคนอื่นได้ นางจึงคิดว่านางไม่สามารถฝึกได้แล้วจริงๆและจะเดินทางของตัวเองใหม่ แต่ท่านผู้เฒ่าผู้นี้มาพูดให้ความหวังนางแบบนี้อีก ถึงแม้มันจะเป็นความเจ็บปวดอย่างไรก็ตามนางก็จะลองดู

"555 ข้าบอกเสียเมื่อไหร่ว่าจะรับเจ้าเป็นลูกศิษย์ ข้าเองไม่ใช่อาจารย์ที่มีชื่อเสียงเสียหน่อยข้าเพียงแค่บอกเจ้าว่ามีตำราหนึ่งตำราที่อาจจะทำให้เจ้าเปิดเส้นลมปราณได้เพียงเท่านั้น อันที่จริงข้าเองก็ยังไม่แน่ใจถึง 100% แต่อย่างน้อยหากเจ้าได้ศึกษาคัมภีร์นี้ หากไม่สามารถเปิดเส้นลมปราณให้ฝึกวรยุทธได้เจ้าก็จะมีทักษะในการต่อสู้พอสมควร"

ชายชราผู้ขึ้น

"เอาจ๊ะท่านตาถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดข้าก็จะยินยอมถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ผล เพียงรู้ทักษะการต่อสู้ก็ยังดีจ๊ะท่านตา"

หลินซือหยากล่าวขึ้นอย่างแนวแน่ ชายชรามองเด็กน้อยแล้วยิ้มออกมา เด็กผู้นี้มีความน่าสงสารอยู่ในตัวทคนทุกคนย่อมอยากที่จะมีวรยุทธเพราะยุทธภพแห่งนี้ผู้ไม่มีวรยุทธ์ถือว่าเป็นผู้ไร้ค่าจริงๆ แต่เขานั้นได้มีคัมภีร์ดีอยู่ในมือเพียงเท่านั้น ที่จะแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้เขามองหน้านาง เอาเข้าจริงๆเขาเองก็ไม่แน่ใจ 100% เพราะผู้ที่ให้ตำราเล่มนี้มากล่าวไว้เพียงอาจจะเปิดเส้นลมปราณที่เคยติดตายได้เท่านั้น เมื่อทั้งสองตกลงที่จะเดินทางไปร่วมกัน ชายชราไม่รีรอยื่นมือขวาของตัวเองออกมา ไม่นานมีสิ่งที่ลอยอยู่เหนือฟ้าที่มีขนาดเล็กสีเขียวพุ่งมาที่พวกเขาทั้งสองไม่นานก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนรูปร่างชัดเจนว่าเป็นใบไม้ยักษ์ หลินซือหยามองดูด้วยความทึ่งนางอ้าปากข้างกับสิ่งที่ได้เห็น เด็กน้อยวัยห้าหนาวยังไม่เคยผ่านโลกมาสิ่งแบบนี้นางไม่เคยเห็นแน่นอน

"ป่ะขึ้นไปบนนั้นกัน รอให้เจ้าเดินไปก็คงจะแก่ตายพอดี"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ท่านตาปกติเขาใช้สิ่งนี้เป็นพาหนะหรือจร๊ะ ข้าพึ่งเคยเห็นครั้งแรก"

หลินซือหยากล่าวด้วยความด้วยความตื่นเต้น

"ปกติผู้ที่ฝึกยุทธ์จะต้องฝึกเหาะไปในตัว แต่เจ้าไม่สามารถที่จะทำมันได้ข้าก็เลยใช้สิ่งนี้แทน หากจะให้ข้าแบกเจ้าเหาะไป ข้าก็คงจะปวดหลังก่อนน่าดู วิธีนี้แหละดีแล้วไปขึ้นมาเถอะไม่ต้องมาถามอะไรมากมาย"

ชายชรากล่าวขึ้นและก้าวขาขึ้นเป็นตัวอย่างให้หลินซือหยา นางจึงก้าวขาขึ้นไปและนั่งข้างหลังชายชรา และใบไม้นั้นก็พุ่งขึ้นไปบนอากาศ