จิตนาการ

"ท่านอาจารย์เจ้าคะแล้วคัมภีร์ที่ท่านอาจารย์ให้ข้าศึกษานั้นมันมีทั้งหมดกี่เล่มหรือเจ้าคะ แล้วข้าต้องไปหาจากที่ใด"

เด็กน้อยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"มันจะมีกี่เล่มหรือไปหาที่ใดนั้นท่านอาจารย์ไม่สามารถรับรู้ได้ หากเจ้ามีบุญวาสนาเกี่ยวกับมันเจ้าก่อจะได้สัมผัสกับมันเอง บางครั้งอาจจะเป็นคัมภีร์เล่มๆแบบนี้หรือเจ้าอาจจะสัมผัสด้วยตัวของเจ้าเอง แล้วเจ้าก็จะได้เห็นวิชามันมาในรูปแบบต่างๆเอง อาเป็นว่าตอนนี้เราเริ่มบทเรียนบทแรกเพื่อที่จะให้เจ้าได้เปิดเส้นลมปราณฝึกวรยุทธ์เสียก่อนเถอะ"

ชายชรากล่าวขึ้น

"จะฝึกได้อย่างไรหรือเจ้าคะในเมื่อเขาให้ฝึกตอนกลางคืน ให้ไปนั่งสมาธิรับแสงดวงดาวเพื่อที่จะให้แสงแห่งพลังข้ามาในร่างกายให้มันมากๆ"

เด็กน้อยกล่าวขึ้น

"ใช่แล้วแหละเขาให้เจ้ามานั่งสมาธิเพื่อที่จะรับแสงจากดวงดาวแต่ตอนกลางวันนั้นเจ้าก็ยังต้องฝึกร่างกายเหมือนเดิมนั่นก็คือยืนขาข้างเดียวให้มั่นคงเสียก่อนไปเถอะ"

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กน้อยก็ทำตาม ณ เวลานี้นางเริ่มที่จะยืนขาเดียวได้แบบไม่เซแล้วเล็กน้อยแต่ใช้เวลาไม่นานนางก็ต้องเปลี่ยนใช้ขาอีกข้างนึงสลับกันไปในหนึ่งวัน นางก็รู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว แต่นี้ท่านอาจารย์ยังจะให้นั่งสมาธิเพื่อรับแสงจากดวงดาวอีก เมื่อกินข้าวเสร็จนางก็นั่งรอเวลากลางคืน

"คืนนี้เจ้าก็นั่งอยู่ข้างบนนี้แหละเดี๋ยวข้าจะเข้าไปนอนแล้วรอให้ท้องฟ้ามืดแล้วเจ้าก็นั่งก็สมาธิแล้วกัน"

ท่านอาจารย์กล่าวขึ้นและเข้าไปพักผ่อน ไม่ใช่ว่าเขาจะหลับได้เต็มที่ แต่เขาต้องแอบดูศิษย์อยู่แล้วเพราะเด็กๆนั้นเวลาอยู่ในที่มืดๆมักจะกลัว ยามราตรีนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วเบาและเสียงแมลงกลางคืนที่ขับกล่อมอยู่ห่างไกล เด็กน้อยมองซ้ายมองขวาไม่มีใครก็ขึ้นไปนั่งบนแท่นสูงที่ตั้งตระหง่านขึ้นฟ้า มีพื้นที่เล็กน้อยที่เหมาะสำหรับคนนั่งได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้นนางนั่งลง เมื่อหลับตาลง ทุกสิ่งรอบตัวค่อยเลือนหายไป ความมืดภายในกลายเป็นผืนผ้าใบอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ คล้ายกระแสน้ำที่โอบอุ้มสติให้นิ่งสงบ ความกลัวเวลานั่งสมาธิในความมืดเงียบ คล้ายเงาในใจที่ค่อยๆ โผล่ขึ้นมา เมื่อภายนอกสงัด สิ่งที่ซ่อนลึกในจิตก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เสียงลมอาจกลายเป็นเสียงกระซิบแปลกประหลาด ความมืดที่ปิดตาไว้กลับทำให้ใจจินตนาการถึงเงาไร้รูป เสียงหัวใจเต้นชัดเจนเกินไปจนเหมือนเสียงกลองเร่งเร้า บางขณะความว่างเปล่ากลายเป็นเหวลึกที่น่าหวาดหวั่น ราวกับว่าหากปล่อยใจจมดิ่งลงไป จะไม่อาจหวนกลับคืนมา ความรู้สึกตัวเลือนลางดั่งเดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างโลกจริงกับโลกเงา ทว่าแท้จริงแล้ว ความกลัวเหล่านั้นไม่ใช่อสูรภายนอก แต่คือสิ่งที่จิตสร้างขึ้นมาเอง ยิ่งรับรู้ ยิ่งพยายามจะหลบหนี ก็ยิ่งถักทอให้มันมีรูปทรง คืนแรกเด็กน้อยรู้สึกว่าทำได้ไม่ดีนักเนื่องจากว่าเมื่อเขาหลับตามาทีแรกก็เกิดจินตนาการ เป็นรูปต่างๆภายในใจทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว

"เป็นอย่างไรบ้างในคืนแรกนั้นเจ้าได้รับรู้ถึงพลังแห่งดวงดาวหรือยังล่ะ"

ชายชราถามขึ้น

"โถ่ท่านอาจารย์หากข้าได้รับพลังแห่งดวงดาวในครั้งแรกก็แปลกแล้วละ เมื่อคืนนะข้านั่งสมาธิไปข้าก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ เหมือนข้างหน้าจะเป็นรูปร่างแต่พิลึกเหมือนทางขวาทางซ้ายจะเป็นรูปร่างที่น่ากลัว ข้าพยายามดึงจิตใจให้มาสงบเหมือนเดิมก็กลับเห็นรูปร่างและกลัวขึ้นมาอีก"

เด็กน้อยพูดขึ้น

"555ไม่แปลกหรอกขนาดผู้ใหญ่นั่งสมาธิแรกๆยังเป็นเลย แล้วนับภาษาอะไรกับเจ้า ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการนั่งสมาธิคืออะไร"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรล่ะท่านอาจารย์ในห้องข้างล่างนั้นมีตำราฝึกนั่งสมาธิข้าก็อ่านแล้ว"

เด็กน้อยพูดขึ้นและวันนี้ก็ทำเช่นเดิมอีก ตอนกลางวันฝึกฝนร่างกาย ตอนกลางคืนฝึกฝนภายใน เมื่อหลับตานั่งสมาธิคราใดจิตใจของเด็กน้อยก็จะรู้สึกว่าสร้างจินตนาการขึ้นมาแล้วหวาดกลัวแต่เขาเองก็ไม่ย่อท้อเวลาค่อยๆผ่านไปในแต่ละวันเด็กน้อยก็ยังฝึกฝนเช่นเดิม ตอนนี้นางฝึกร่างกายได้ดีแล้ว ในการยืนขาเดียวนางก็ไม่เซและได้ข้างละหนึ่งก้านธูปแล้ว เวลาเกือบหนึ่งปีที่นางได้ไหมอยู่บนเขานี้และฝึกฝนแบบเดิมซ้ำๆ ชายชราก็ให้คำปรึกษาและปลอบใจตลอด ในที่สุดในการนั่งสมาธิความหวาดกลัวและความว้าวุ่นที่เคยกวนใจค่อยๆ ละลายหาย ราวกับละอองหมอกที่ถูกแสงจันทร์กลืนกลาย หัวใจเริ่มเบา ดั่งไม่ต้องแบกภาระใดไว้ สติจมดิ่งเข้าสู่ความเงียบที่บริสุทธิ์ ความมืดไม่ใช่ความน่ากลัว หากแต่เป็นอ้อมแขนอันอ่อนโยนของราตรี ที่โอบกอดผู้ปฏิบัติให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่า ในห้วงขณะนั้น โลกภายนอกมิได้หายไป แต่กลับถูกหลอมรวมเป็นเพียงเสียงลมหายใจ เสียงจังหวะหัวใจ และความสงบที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย เปรียบประดุจสายน้ำอันนิ่งสนิทในค่ำคืน ที่แม้ไร้แสงดาว ก็ยังส่องประกายจากความสงบในตัวเอง เด็กน้อยสามารถเปลี่ยนความคิดขนาดนั่งสมาธิได้แล้วตอนนี้เขาพร้อมที่จะเปิดรับพลังงานจากแสงดวงดาวเขาไม่หวาดกลัวเงารูปร่างที่เขาจินตนาการขึ้นมาแล้ว

"ท่านอาจารย์เจ้าค่ะข้าฝึกฝนมาหนึ่งปีแล้ว และตอนนี้ข้ารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงจิตใจที่เคยว้าวุ่นที่เคยก่อสร้างตัวสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวนั้น ข้าไม่พบเจอมันอีกแล้ว ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าใจของข้าเริ่มที่จะมีสติและเข้าสู่กับความเงียบที่บริสุทธิ์ได้แล้ว ไม่นานข้าก็คงรับพลังงานแสงจากดวงดาวได้ แต่ในคัมภีร์มันบอกว่าข้าต้องเลือกดวงดาวหากข้าเลือกผิด วิณญาณข้าก็ต้องหายสาบสูญ แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรหรือเจ้าคะว่าเป็นดวงดาวดวงใดที่ไม่ผิด"

เด็กน้อยถามขึ้น

"เจ้าก็ต้องเลือกตามที่ใจเจ้าปรารถนานั่นแหละมีเจ้าเพียงผู้เดียวที่เห็นดวงดาวเหล่านั้นไม่มีใครที่จะเห็นกับเจ้าด้วย เจ้าก็จงเลือกมาหนึ่งดวงหากมันเป็นดวงที่นำพาเจ้าไปสู่การเกิดเส้นลมปราณก็ถือว่าเจ้าเลือกได้สำเร็จ ถึงเวลานั้นมันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้า"

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กน้อยหลินซือหยาฟังก็ยังไม่เข้าใจ เหมือนท่านอาจารย์จะสอนแต่นางไม่เข้าใจเอง หรือท่านอาจารย์พูดไม่ให้นางเข้าใจว่าต้องเลือกอันไหน เพราะเหมือนท่านอาจารย์จะให้นางเลือกเอง นางจึงกลัดกุ้มเกี่ยวกับการที่จะเลือกดวงดาวมาก จึงทำให้ตอนนี้นางนั่งสมาธิยังไม่ไปถึงจุดดวงดาวสักที