เข้าสู่ระบบเสิ่นจื่อเวยกลับไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอีกครั้ง ทุกอย่างยังคงปกติมีเพียงสีหน้าของหลี่เฉิงอวิ๋นที่มืดครึ้มจนทำให้ทุกคนสงสัย นางแสร้งทำสีหน้าจืดเจื่อนพูดคุยกับผู้อื่นตามปกติ รอจนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดตามมา จึงแยกตัวออกจากงานเลี้ยงทางด้านข้าง โดยมีชิงเถานำทางไปยังเรือนพักแห่งหนึ่ง
ทันทีที่ประตูเปิดประตูเรือนเข้าไปก็พบว่าหลี่เฉิงอวิ๋นนั่งรออยู่ด้านในแล้ว เสิ่นจื่อหยวนก็อยู่ด้วย เมื่อเห็นนาง เสิ่นจื่อหยวนถามทันที “เกิดอะไรขึ้น” เสิ่นจื่อเวยปิดประตู ก่อนหัวเราะออกมา “ท่านอ๋องเล่นละครเก่งกว่าที่ข้าคิด” หลี่เฉิงอวิ๋นเหลือบมอง “เมื่อครู่ใครกันนะที่ส่งเสียงเรียกข้าด้วยน้ำเสียงร้อนใจ” “หม่อมฉันให้ความร่วมมือต่างหาก” เสิ่นจื่อหยวนขมวดคิ้ว “ทั้งสองคนหยุดก่อนเถิด” เขามองน้องสาว “เกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสิ่นจื่อเวยจึงเล่าตั้งแต่สาวใช้แปลกหน้ามาเชิญนาง ไปจนถึงจดหมายและถุงหอมใบเก่าที่ปรากฏในมือซ่งเจียหมิง เมื่อฟังจบรอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นจื่อหยวนหายไป “พวกเขาวางแผนเล่นงานเจ้าหรือ แล้วถุงหอมและจดหมายเล่า ของเหล่านี้มีที่มาอย่างไร” “เป็นจดหมายที่ข้าเขียนเองเมื่อสองปีก่อน ถุงหอมใบนั้นข้าก็เคยมอบให้ซ่งเจียหมิงจริงๆ แต่วันนี้เขากลับเชื่อว่าตนเองพึ่งจะได้รับจดหมายและถุงหอมของข้า วันนี้เขาจึงได้ไปรอข้าที่ศาลาริมน้ำในอุทยานหลวง” “หากข้าเดาไม่ผิดหลังจากนั้นก็จะมีคนพาท่านอ๋องมาพบเข้าหรือไม่ก็มีคนอื่นมาพบเห็น ข้าก็เลยชิงลงมือให้ชิงเถาไปตามท่านอ๋องมาก่อน ก่อนที่จะมีผู้อื่นมาพบเห็นแล้วเอาไปพูดต่อจนกลายเป็นเรื่องใหญ่” เสิ่นจื่อเวยนั่งลง “คนที่รู้เรื่องถุงหอมและจดหมายของข้านอกจากซ่งเจียหมิงแล้วก็คือหลินซีอิน ดูจากสถานการณ์แล้วซ่งเจียหมิงอาจจะไม่รู้แผนการในวันนี้ดังนั้นคนวางแผนจะต้องเป็นหลินซีอินแน่ แต่เขากับหลินซีอินเป็นพวกเดียวกันข้าจึงไม่ได้พูดสิ่งใดกับเขามาก” “ต่อให้เขาไม่รู้ตอนนี้ หลังจากเขากลับจากงานเลี้ยงไปก็คงกลับไปสอบถามนางแน่” เมื่อเสิ่นจื่อหยวนเอ่ยเช่นนี้เสิ่นจื่อเวยจึงพยักหน้า “ดังนั้นต่อหน้าเขา ข้าจึงไม่ได้พูดสิ่งใด นอกจากชี้ให้เขาเห็นว่าเรื่องจดหมายและถุงหอมที่เขาเคยได้รับ ถูกนำกลับมาสร้างความเข้าใจผิดให้เขาอีกครั้งคนที่สามารถทำเรื่องนี้ได้นอกจากข้าแล้วก็มีแค่เพียงหลินซีอิน” เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า “ยังดีที่เจ้ายังรู้จักคาดเดาสถานการณ์ได้” “พี่ใหญ่!” “ข้าชมเจ้าอยู่นะ” “น้ำเสียงท่านไม่เหมือนชม” หลี่เฉิงอวิ๋นกลับถาม “สาวใช้ที่เชิญเจ้าไปศาลาริมน้ำอยู่ที่ใด” “หลังจากพาข้าไปที่ศาลา นางก็แยกตัวแล้วจากไป” เสิ่นจื่อเวยตอบ “แต่ชิงเถาน่าจะบอกองครักษ์ของท่านอ๋องแล้ว” เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่เฉิงอวิ๋นจึงหันไปมององครักษ์ของตน อีกฝ่ายค้อมศีรษะแล้วเอ่ยออกมาในทันที “คนของเราตามอยู่พ่ะย่ะค่ะ” “อย่าพึ่งจับตัวนางมา” “พ่ะย่ะค่ะ” เสิ่นจื่อเวยถาม “จะปล่อยให้นางกลับไปหาคนที่ส่งตัวนางมาหรือเพคะ” “อืม” เสิ่นจื่อหยวนกล่าว “แต่ต้องระวัง” “คนวางแผนละเอียดถึงขั้นนำของเก่าเมื่อสองปีก่อนมาใช้ ย่อมไม่โง่พอให้สาวใช้คนนั้นกลับไปหาผู้บงการ” หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว “แต่อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่านางเป็นคนของใคร” เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า “หลังจากนั้นก็ตามหาคนสั่งการได้ไม่ยาก” หลี่เฉิงอวิ๋นใช้นิ้วแตะโต๊ะเบา ๆ “เราต้องทำให้ฝ่ายนั้นมั่นใจก่อนว่าแผนการของพวกเขาสำเร็จ” เสิ่นจื่อเวยเข้าใจทันที เสิ่นจื่อหยวนจึงได้เอ่ยต่อว่า “ดังนั้นต้องมีข่าวลือออกไป... ท่านอ๋องหกเห็นเจ้าอยู่กับซ่งเจียหมิงตามลำพัง” หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวต่อ “และข้าก็ไม่พอใจเจ้าเป็นอย่างมาก” เสิ่นจื่อเวยมองเขา “ท่านอ๋องทำสีหน้าเช่นนั้นอยู่แล้ว ไม่ต้องปล่อยข่าวเพิ่มกระมัง” หลี่เฉิงอวิ๋น “...” เสิ่นจื่อหยวนหลุดหัวเราะออกมา นางรีบพูด “หม่อมฉันหมายถึง ท่านอ๋องแสดงได้สมจริงมากเพคะ เมื่อครู่นี้ตอนที่กลับเข้าไปในงานเลี้ยงอีกครั้ง สีหน้าท่านอ๋องแทบจะทำให้หม่อมฉันวางตัวในงานเลี้ยงไม่ถูกแล้ว” “อืม” น้ำเสียงของหลี่เฉิงอวิ๋นฟังดูเหมือนไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่จนเสิ่นจื่อหยวนส่ายหน้าห้ามปรามน้องสาวไม่ให้พูดจาหยอกเย้าหลี่เฉิงอวิ๋นมากไปกว่านี้ “ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือห้ามแตะต้องหลินซีอิน” “ห้ามแตะมู่หลิงซีด้วย” เสิ่นจื่อเวยหันขวับ “พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าเกี่ยวกับมู่หลิงซีด้วยหรือเจ้าคะ เสิ่นจื่อหยวนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบออกมาตามตรง “เมื่อไม่กี่วันก่อน หลินซีอินแอบพบนางที่ร้านเครื่องหอมเซียงอวิ๋น” เสิ่นจื่อเวยไม่แปลกใจมากนัก เพราะนางเตือนพี่ชายไว้แล้ว แต่สิ่งที่ตามมาทำให้นางสีหน้าเปลี่ยน “และก่อนหน้านั้น มู่หลิงซีเคยปรากฏตัวที่ร้านเดียวกับคนซึ่งเกี่ยวข้องกับตำหนักบูรพาหลายครั้ง” เสิ่นจื่อเวยนั่งตัวตรง หลี่เฉิงอวิ๋นเองก็หรี่ตาลง “ตำหนักบูรพาหรือ” “ยังไม่มีหลักฐาน” เสิ่นจื่อหยวนกล่าว “ดังนั้นข้าจึงไม่อยากให้ผู้ใดแตะนาง” หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า “เช่นนั้นก็แค่จับตามองไปก่อนก็พอ” เสิ่นจื่อเวยมองบุรุษทั้งสอง “เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไร” เสิ่นจื่อหยวนหยิบถ้วยชาขึ้นมา “รอ” “อืม” เขายิ้ม “ในเมื่อพวกเขาคิดว่าแผนแรกสำเร็จ... ก็ต้องมีแผนที่สอง” ดวงตาของเสิ่นจื่อเวยสว่างขึ้น จริงด้วย เป้าหมายคือทำลายพระราชทานสมรส การเห็นนางกับซ่งเจียหมิงอยู่ด้วยกันครั้งเดียว ยังไม่พอทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นไม่พอใจจนกราบทูลให้ฮ่องเต้ถอนพระราชโองการ ฝ่ายนั้นต้องลงมือต่อ “ดังนั้นพวกเราไม่ต้องรีบร้อน” เสิ่นจื่อเวยกล่าว “ให้พวกเขาเดินติดกับดักของพวกเราเอง” เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับกล่าวว่า “แต่มีอีกเรื่อง” “อะไรเพคะ” เขามองนาง “ต่อจากนี้เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เจ้ากับข้าต้องแสดงว่าไม่ลงรอยกัน” เสิ่นจื่อเวยชะงัก “ดังนั้นหลังจากวันนี้ไปเจ้าไม่ต้องไปที่จวนอ๋องแล้ว หากข้าเดาไม่ผิดในงานล่าสัตว์พวกเขาจะต้องลงมืออีกแน่” เสิ่นจื่อเวยคิดแล้วก็พยักหน้า “ได้” จากนั้นนางหันไปมองหลี่เฉิงอวิ๋น “เอาเป็นว่าตกลงตามนี้!” นางลุกขึ้น “หม่อมฉันกลับไปในงานก่อน” แต่ก่อนออกจากห้อง หลี่เฉิงอวิ๋นกลับเรียก “เสิ่นจื่อเวย” นางหันกลับ “เพคะ” เขามองนาง “จดหมายฉบับนั้น... เจ้าชอบซ่งเจียหมิงถึงขั้นเขียนจดหมายนัดพบเขาตั้งแต่สองปีก่อนเลยหรือ” เสิ่นจื่อเวย “...” คำถามเช่นนี้สมควรที่จะถามออกมาด้วยหรือ เสิ่นจื่อหยวนหันหน้าหนีแสร้งเป็นคนพิการทางหูชั่วคราว “เมื่อก่อนหม่อมฉันสายตาไม่ดี” “อ้อ” “ท่านอ๋องเคยพูดเองไม่ใช่หรือว่าสายตาหม่อมของฉันดีขึ้นแล้ว” หลี่เฉิงอวิ๋นยกมุมปาก “เช่นนั้นก็ห้ามถามถึงเรื่องในกาลก่อนอีกนะเพคะ” นางรีบเปิดประตูออกไปแล้วปิดประตูเสียงดัง หลี่เฉิงอวิ๋นนั่งนิ่งอยู่กับที่แต่เสิ่นจื่อหยวนที่นั่งอยู่ด้านข้างกลับเอ่ยขึ้นมาว่า “เมื่อก่อนนางยึดถือเรื่องสัญญาหมั้นหมายของตนเอง อีกทั้งยังสนิทสนมกับซ่งเจียหมิงมาตั้งแต่เด็ก ถูกปลูกฝังว่าเมื่อเติบใหญ่นางก็จะได้เป็นภรรยาของเขา ในสายตาของนางจึงไม่เคยมองบุรุษอื่น แต่หากท่านอ๋องทรงถือสาก็คงยากที่จะใช้ชีวิตคู่ร่วมกันได้” “เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่ได้ถือสาเรื่องในกาลก่อน ขอเพียงนางตัดใจจากเขาได้อย่างเด็ดขาดข้าจะไม่เอ่ยคำถามที่ไม่ควรถามออกมาอีก” “เช่นนั้นถือเป็นเรื่องดีพ่ะย่ะค่ะ เกิดในสกุลใหญ่ยากนักที่จะได้มีโอกาสเลือกคู่ครองด้วยตนเอง ท่านอ๋องเป็นผู้สูงศักดิ์อยู่เหนือข้อยกเว้น การที่ทรงไม่ปฏิเสธราชโองการ ย่อมหมายความว่าเห็นดีเห็นงามกับการพระราชทานสมรสในครั้งนี้ กระหม่อมจึงได้แต่หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ทรงเปลี่ยนพระทัยในภายหลัง” “ข้าไม่ใช่คนโลเล ขอแค่เพียงเสิ่นจื่อเวยยินยอม ข้าก็จะนับว่านางคือสตรีของข้า และคนเช่นข้าไม่มีวันเปลี่ยนใจ” “เช่นนั้นถือเป็นเรื่องดีพ่ะย่ะค่ะ หากเป็นเช่นนั้นจวนตระกูลเสิ่นยินดีรับใช้ท่านอ๋อง ตราบใดที่ท่านอ๋องดีต่อจื่อเวยต่อให้ต้องถวายชีวิตพวกกระหม่อมก็ยินดี” คำพูดของเสิ่นจื่อหยวนเต็มไปด้วยความจริงจัง จนหลี่เฉิงอวิ๋นได้แต่คิดในใจว่าซ่งเจียหมิงจะรู้ตัวหรือไม่ว่าเขากำลังจะสูญเสียสิ่งใดไปยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง







