บทที่ 55 ร่วมหอ

เสิ่นจื่อเวยเคยคิดว่าการได้รับพระราชทานสมรสกับบุรุษที่ไม่เคยรักเป็นเรื่องน่ากังวล แต่ตอนนี้... เมื่อได้มองสามีของตนเองอย่างเต็มตาแล้ว... เสิ่นจื่อเวยกลับรู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้อาจไม่เลวร้ายอย่างที่คิด

อย่างน้อย... นางก็ได้สามีที่มีรูปร่างหน้าตาดีมากคนหนึ่ง ขณะที่หญิงสาวกำลังคิดเพลิน ๆ หลี่เฉิงอวิ๋นกลับเลิกคิ้ว

“จื่อเวย”

“เพคะ”

“เจ้ามองข้าพอหรือยัง”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก ก่อนรีบเบือนหน้าหนี

“หม่อมฉันไม่ได้มองเสียหน่อย!”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ

“จริงหรือ”

“จริงเพคะ!”

ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“แต่เมื่อครู่ข้ารู้สึกเหมือนเจ้ากำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่งอยู่”

เสิ่นจื่อเวยหน้าแดงทันที

“ท่านอ๋อง! ท่านคิดมากไปแล้วเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนกล่าวเบา ๆ

“หากเจ้าพอใจก็ดีแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง ส่วนหลี่เฉิงอวิ๋นกลับยิ้มกว้างขึ้น บรรดามามาและสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างพากันก้มหน้ากลั้นหัวเราะ เมื่อพิธีเปิดผ้าคลุมหน้าเสร็จสิ้น มามาก็นำสุรามงคลเข้ามา

“ท่านอ๋องและพระชายาทรงดื่มสุรามงคลเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นรับจอกสุราส่งให้เสิ่นจื่อเวย หญิงสาวรับมาอย่างระมัดระวัง ทั้งสองคล้องแขนกันตามธรรมเนียม ก่อนยกสุราขึ้นดื่มพร้อมกัน กลิ่นสุราหอมอ่อน ๆ ไหลผ่านลำคอ เสิ่นจื่อเวยรู้สึกใบหน้าร้อนขึ้นเล็กน้อย

เมื่อดื่มเสร็จ มามาก็กล่าวคำอวยพรอีกหลายประโยคจากนั้นจึงพาสาวใช้ทั้งหมดออกจากห้อง ชิงเถาเองก็ถูกเรียกออกไปด้วย ก่อนจากไป นางยังหันมามองเจ้านายด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นจื่อเวยแทบอยากเรียกให้นางกลับมา แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ประตูห้องก็ปิดลงเสียก่อน ภายในห้องหอจึงเหลือเพียงคนสองคน เสิ่นจื่อเวยนั่งตัวแข็งอยู่บนเตียง หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เจ้ากลัวข้าหรือ”

เสิ่นจื่อเวยรีบส่ายหน้า

“ไม่เพคะ!”

“เช่นนั้นเหตุใดจึงนั่งตัวแข็งเช่นนั้น”

“หม่อมฉัน...”

นางคิดหาคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวออกมา

“หม่อมฉันเพียงไม่คุ้นเคย”

หลี่เฉิงอวิ๋นชะงัก ก่อนรอยยิ้มจะอ่อนโยนขึ้นเขาเดินมานั่งลงข้างนาง เว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย

“จื่อเวย”

“เพคะ”

“วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

หญิงสาวพยักหน้า

“เหนื่อยมากเพคะ”

“เช่นนั้นก็พักก่อนเถอะ”

เสิ่นจื่อเวยหันขวับ

“พักหรือเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว

“หรือเจ้ามีเรื่องอื่นอยากทำ”

“ไม่มีเพคะ!”

นางรีบตอบทันที ชายหนุ่มหัวเราะแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“จื่อเวย แม้ว่าเจ้ากับข้าจะไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก”

เสิ่นจื่อเวยเงยหน้าขึ้น

“...”

“แต่ข้าก็หวังว่าพวกเราจะค่อย ๆ เรียนรู้กันไป”

เขากล่าวต่อ

“หากวันใดเจ้ามีเรื่องไม่พอใจ ก็บอกข้าตรง ๆ หากข้าทำสิ่งใดผิด ก็เตือนข้าได้ และหากมีเรื่องใดทำให้เจ้ากลัว...”

ชายหนุ่มกระชับมือของนางเบา ๆ

“เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเผชิญเพียงลำพังอีกแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยมองเขานิ่ง ความประหม่าที่เคยมีค่อย ๆ ลดลงอย่างประหลาด นางไม่เคยคิดเลยว่าบุรุษที่ผู้คนเรียกว่าเทพสังหารแห่งต้าหลี่จะพูดจาอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้ หญิงสาวยิ้มออกมาก่อนพยักหน้า

“หม่อมฉันจะจำเอาไว้เพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“ดี”

เสิ่นจื่อเวยมองเขา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน

“แต่ท่านเองก็ต้องจำไว้เหมือนกัน”

“เรื่องอะไร”

“หากวันใดท่านอ๋องมีเรื่องไม่พอใจหม่อมฉัน ก็ต้องบอกตรง ๆ”

“ตกลง”

“ห้ามเชื่อคำพูดของคนอื่นโดยไม่ถามหม่อมฉันก่อน และห้ามมีสตรีอื่นมาทำให้หม่อมฉันปวดหัว”

หลี่เฉิงอวิ๋นชะงัก ก่อนหัวเราะออกมา

“ข้อนี้เจ้าวางใจได้”

เสิ่นจื่อเวยหรี่ตา เขามองนางด้วยรอยยิ้ม

“ข้ามีพระชายาคนเดียวก็เพียงพอแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ดีมาก”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ

“ดูเหมือนข้าจะได้พระชายาที่เข้มงวดไม่น้อย”

เสิ่นจื่อเวยเชิดหน้า

“ตอนนี้เสียใจยังทันนะเพคะ”

ชายหนุ่มยิ้มก่อนโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย

“สายไปแล้ว”

“...”

“เพราะข้าแต่งเจ้าเข้าจวนมาแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยหน้าแดง หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“และข้าไม่คิดจะปล่อยเจ้าไปไหนอีก”

ภายในห้องหอ แสงเทียนมังกรหงส์ยังคงส่องสว่าง เงาของคนทั้งสองทอดทาบลงบนม่านสีแดง เสิ่นจื่อเวยมองบุรุษตรงหน้า ก่อนความคิดหนึ่งจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในหัว ชาติก่อนนางไม่เคยมีความรัก ชาตินี้นางกลับถูกส่งเข้ามาอยู่ในนิยายที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี เดิมทีนางคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอด หลีกเลี่ยงจุดจบอันเลวร้ายของตัวประกอบ

แต่ตอนนี้... นางกลับมีสามีแล้วจริง ๆ ทั้งยังเป็นสามีที่ดูเหมือนจะดีกว่าที่นางเคยคาดหวังเอาไว้มาก เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ ในเมื่อข้าเปลี่ยนชะตาของตนเองได้แล้ว... บางทีข้าอาจลองเปิดใจให้ความรักสักครั้งก็ได้

หลี่เฉิงอวิ๋นมองรอยยิ้มของนาง ก่อนถามเบา ๆ

“คิดอะไรอยู่”

เสิ่นจื่อเวยเงยหน้า แล้วตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“หม่อมฉันกำลังคิดว่า...”

“ว่าอะไร”

“การแต่งงานครั้งนี้ ดูเหมือนหม่อมฉันจะได้กำไรไม่น้อย”

หลี่เฉิงอวิ๋นชะงัก ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเต็มเสียง

“เช่นนั้นหรือ”

“ใช่”

“แล้วข้าเล่า”

เสิ่นจื่อเวยเอียงคอ

“ท่านก็ได้กำไรเหมือนกัน”

ชายหนุ่มยิ้ม

“กำไรอะไร”

หญิงสาวชี้มาที่ตนเอง

“ได้ภรรยาที่ทั้งงดงามและฉลาดถึงเพียงนี้ ยังไม่เรียกว่าได้กำไรอีกหรือ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง

“จริง”

เขามองนางด้วยสายตาลุ่มลึก

“ข้าได้กำไรมากจริง ๆ”

เสิ่นจื่อเวยหลุดหัวเราะออกมา ความประหม่าที่เคยมีค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น

ภายนอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านม่านผ้าเบา ๆ ส่วนภายในห้องหอ เทียนมงคลยังคงลุกไหม้ส่องสว่าง

หลี่เฉิงอวิ๋นดึงร่างบางของนางเข้ามาโอบกอดเอาไว้ กลิ่นหอมกรุ่นจากกายของนางทำให้เขาหวั่นไหว เดิมทีเขาเพียงคิดว่าจะให้เวลานางได้ทำความคุ้นเคยกับเขาก่อน แต่ความรุ่มร้อนสายหนึ่งกลับทำให้เขาอดใจเอาไว้ไม่ไหว จึงก้มหน้าลงไปจุมพิตริมฝีปากของนางเบา ๆ

“ท่านอ๋อง...”

เสียงของนางทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบ เขาก้มหน้าลงไปแนบชิดกับใบหน้าของนาง สูดดมกลิ่นหอมที่อยู่ตรงหน้า แล้วจ้องมองดวงตากลมโตของนางด้วยความหลงใหล

“เจ้าช่างงามยิ่งนัก”

คำชมของเขาทำให้ใบหน้าของนางพลันแดงเรื่อขึ้นมา โดยเฉพาะพวงแก้มขาวผ่องที่ยามนี้มีสีแดงระเรื่อ ช่างน่าจุมพิตเป็นอย่างยิ่ง เขาอดใจเอาไว้ไม่ไหว จึงก้มหน้าลงไปสูดดมความหอมจากพวงแก้มของนาง ก่อนประทับจุมพิตลงไปเบา ๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่

ร่างบางหอมกรุ่น เอวบางถูกฝ่ามือของเขาโอบประคองเอาไว้ ทรวงอกอวบอิ่มของนางแนบชิดกับร่างของเขา ทำให้เขาอดอยากรู้ไม่ได้ว่าในยามที่ไม่มีอาภรณ์ปิดบัง นางจะงดงามมากสักเพียงใด ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรุ่ม สุดท้ายเขาจึงเอ่ยออกมาเสียงเบา

“เจ้าเป็นชายาของข้าแล้วนะ จื่อเวย”

คำพูดของเขาทำให้นางก้มหน้าลง เปิดโอกาสให้เขาได้มองเห็นต้นคอขาวผ่องของนางอย่างเต็มตา เขาก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมบริเวณนั้น ขณะที่ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างของนางอย่างห้ามใจไม่อยู่ สุดท้ายก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า

มาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่ต้องเสียเวลาทำความคุ้นเคยกันอีกแล้วกระมัง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ประคองร่างบางของนางให้เอนลงบนเตียง ก่อนจุมพิตริมฝีปากของนางอย่างเร่าร้อนและสัมผัสเรือนร่างของนางด้วยความหลงใหล

เดิมทีเขาคิดว่านางอาจต่อต้าน แต่เมื่อเห็นว่านางเต็มใจตอบรับสัมผัสของเขา จึงค่อย ๆ ผ่อนคลายความกังวลลง ถึงกระนั้นเขาก็ยังระมัดระวัง ไม่เร่งเร้าจนทำให้นางหวาดกลัวหรือคิดถอยหนี พยายามอ่อนโยนต่อนางอย่างยิ่งยวด แม้บางครั้งจะเผลอทำตามความปรารถนาของตนเองอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคำนึงถึงความรู้สึกและความพึงพอใจของนางเป็นสำคัญ

แม้ว่าอากาศด้านนอกจะหนาวเย็น แต่ภายในม่านมุ้งกลับร้อนระอุ แสงเทียนมงคลยังคงสั่นไหว ขณะที่ม่านมุ้งพลิ้วไหวไปตามสายลม

เสิ่นจื่อเวยไม่ได้คิดจะปฏิเสธสัมผัสจากคนที่แนบชิดเรือนร่างของนาง ในทางกลับกัน นางกลับเต็มใจตอบรับความใกล้ชิดนั้น และปล่อยให้ตนเองได้สัมผัสกับความสุขจากอ้อมกอดของเขาอย่างเต็มที่ พลางคิดในใจว่า

งานดีถึงเพียงนี้ ข้าไม่เสียเปรียบหรอก

คืนนี้ไม่ใช่แค่เพียงคืนที่นางเป็นพระชายาของหลี่เฉิงอวิ๋น แต่ยังเป็นคืนที่เสิ่นจื่อเวยเริ่มต้นชีวิตบทใหม่อย่างแท้จริง จากตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้มีจุดจบอันน่าเวทนา... นางกลับกลายเป็นพระชายาของบุรุษที่ทรงอำนาจที่สุดคนหนึ่งในแคว้น และครั้งนี้... นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดกำหนดจุดจบของชีวิตแทนนางอีกแล้ว