ตีตราเถื่อนคุณนายตกอับ

ตีตราเถื่อนคุณนายตกอับ

last update最後更新 : 2025-08-27
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
28章節
1.2K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ตามใจภรรยา

อ่านฟิน

อีโรติก

มาเฟีย

สวย

แม่บ้าน

คู่ปรับ

ต่างวัย

ความรักต้องห้าม

รวมเรื่องราวถึง 2 เรื่อง ครบรสทั้งเผ็ด แซ่บ นัว ดราม่า โรแมนติกรับรองจะไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ ^^ 1.ตีตราเถื่อนคุณนายตกอับ :จากจุดสูงสุดสู่จุดต่ำสุด คุณนายอดีตเมียเจ้าพ่อได้กลายมาเป็นสาวใช้ใต้โอวาทของมาเฟีย ศัตรูตัวฉกาจของสามีที่ถูกเขาฆ่า และทุกวันเธอต้องถูกเขาตีตราเถื่อนตราบาปใต้ร่าง... 2.ทาสบำเรอเบอร์หนึ่ง :คนใช้ในบ้านหลังนี้ไม่ต่างไปจากผู้เข้าแข่งขัน ถูกเสี่ยวินเทจคัดเลือกเพื่อมาชวงชิงตำแหน่งภรรยา ระหว่างที่ทุกคนสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายหารู้ไม่ ทาสบำเรอเบอร์หนึ่งถูกตรีตราจองเอาไว้แล้ว..

查看更多

第 1 章

ตีตราเถื่อนคุณนายตกกอับ-ตายต่อหน้าต่อตา

انهمرت الأمطار بغزارة، وكأن السماء عزمت على غسل خطايا العالم كلها.

وقف حارس السجن أمام البوابة الحديدية الضخمة، وألقى إليها كيسًا بلاستيكيًا صغيرًا يحوي ملابسها القديمة وهاتفًا متهالكًا.

"انتهت عقوبتك... اذهبي."

رفعت الفتاة رأسها ببطء. وجهها شاحب، جسدها نحيل، حتى إن معطف السجن الرمادي بدا واسعًا عليها بشكل مخيف. شعرها متشابك، شفتاها جافتان متشققتان، وعيناها فارغتان من أي بريق.

خطت خطوتها الأولى خارج البوابة.

توقفت.

لم تستطع.

ارتجفت ساقاها فجأة، فسقطت على ركبتيها فوق الأرض المبللة، تلهث بشدة.

ثلاث سنوات.

لكنها لم تتذكر الزنزانة أولًا—

بل تذكرت تلك الليلة قبل ثلاث سنوات.

---

كانت قد التحقت للتو بالجامعة، وكان خطاب قبولها في قسم البيانو ما زال موضوعًا تحت الزجاج على مكتبها. كانت في الثامنة عشرة، مليئة بالأمل للمستقبل، رغم أنها كانت تعيش باسم "الابنة غير الشرعية" في أقصى غرفة الخادمات في منزل عائلة وينترز. كانت تعتقد أن بجهدها تستطيع تغيير كل شيء.

في تلك الليلة، كان هناك حفل في منزل وينترز، امتلأت القاعة بالضيوف. كانت سيليا قي الطابق الثاني تحمل كتابها الموسيقي، متجهة نحو الدرج،

فجأة سمعت صوت سقوط قوي في غرفة مرت بها، توقفت....

طرقت الباب، لم يجبها أحد. دفعت الباب فدخلت—كان الظلام حالكًا، ولم تر سوى شكل شخص ممدد على الاريكة .

اقتربت منه ببطئ...

كا ضوء القمر منعكس على وجهه، عرفته سيليا فورا.

"س.. سيد هاملتون هل انت بخير؟!"

فتح جونيور هاملتون عينيه ببطئ، فرأى وجه سيليا الصغير.

لاستيقاظه نهضت سيليا بسرعة "سأحضر الطبيب انتظر قليلا.."

رفع جونيور يده بسرعة ممسكا بها.. سحبها اليه وانقض عليها...

حاولت المقاومة، صرخت، لكن قوته كانت تفوقها، شمّمت رائحة الخمر الثقيلة ورائحة غريبة أخرى.

عندما استيقظت، كان الفجر قد انبلج.

كان جسدها كله يؤلمها، وهي مستلقية على سرير غريب، لا يغطيها سوى لحاف رقيق. أدارت رأسها—فرأت وجه جونيور هاملتون.

وسيم، بارد، وعيناه مثبتتان عليها بغضب.

كان مستيقظًا. وكان عاريًا تمامًا.

ارتعشت سيليا من الخوف، وتدحرجت خارج السرير وهي تلتف باللحاف، بصوت مرتجف حاولت أن تشرح:

"أنا... لا أعرف... جئت لأحضر النبيذ..."

جلس جونيور، ونظر إليها وكأنها مجرد نفاية.

"الابنة غير الشرعية لعائلة وينترز،" قال ببطء، "تتسلقين فراشي؟"

"كلا! أنا حقًا اردت مساعدتك باحضار طبيب لك.. —"

"حساباتك واضحة." نزل من السرير، والتقط قميصه من الأرض، وارتداه ببطء شديد. "تخدرينني، تتسلقين فراشي، ثم تحملين مني وتدخلين إلى عائلة هاملتون؟"

كانت سيليا ترتجف بشدة. لم تستطع تكوين جملة مفيدة، واكتفت بتكرار: "لم افعل اي شي..انا..."

أزرار قميصه الأخيرة استقرت في مكانها. التفت نحوها، ونظر إلى الفتاة الراكعة أمامه.

انحنى، وأمسك بذقنها، كأنها قطعة قماش قذرة.

"ظننت أنكِ بنومك معي ليلة واحدة سأتزوجكِ؟"

أطلق سراحها، وربت على أطراف أصابعه كأنه يتخلص من الغبار.

"الابنة غير الشرعية، يجب أن تبقى في مكانها."

رأت ظهره يبتعد عبر الباب.

عندما أُغلق الباب، أُغلق عالمها أيضًا.

بعد ثلاثة أيام، اقتادتها الشرطة. التُهمة: "التخطيط والتسلل وسرقة أسرار تجارية" — لم تكن تعرف أي شيء عن تلك الملفات، التخدير والاستغلال.. "

كان والدها المسؤول عن سجنها، رغم توسلاتها لم يستمع اليها حتى...

لم يستمع أحد لتفسيراتها.

في المحكمة، رأت إيفلين وينترز—أختها غير الشقيقة—واقفة بين الحضور، تبتسم لها.

في تلك اللحظة، فهمت كل شيء.

التخدير من إيفلين. الغرفة من إيفلين. البصمات والتوقيعات أيضًا من إيفلين.

لكن عندما أعلن القاضي الحكم، صفقت إيفلين بهدوء تحت الطاولة.

ثلاث سنوات. حُكم عليها بثلاث سنوات.

---

في أول يوم في السجن، جُرِّدت من ملابسها وأُجبرت على الاستحمام تحت ماء بارد يتدفق كالإبر على جلدها. عضت على شفتها ولم تبكِ.

"وجه جديد؟ بشرة ناعمة... واضح إنك ما ذقتِ مرارة في حياتك." قالت زعيمة السجينات، وهي تتأملها كقطعة لحم على منضدة.

تلك الليلة، بعد إطفاء الأنوار، جروها إلى غرفة الغسيل. اللكمات والركلات، شعرها يُنتزع وهي تُضرب بالحائط. ارتطمت جبهتها بالحديد البارد، وشعرت بدم دافئ يسيل على أنفها.

"تجرئين على إغواء الرجال الأغنياء؟ تتظاهرين بالبراءة؟"

انكمشت في الزاوية، وغطت رأسها بذراعيها، لم تقاوم، لم تصرخ. كانت تعلم أن الصراخ لا يفيد—الحارس وقف خارج الباب، نظر من النافذة الصغيرة للحظة، ثم انصرف.

في الصباح التالي، أُجبرت على الركوع وتنظيف بقعة الدم. انكسر جلد ركبتيها، ودخلت حبيبات الرمل في لحمها.

"أسرعي!" صفعها الحارس بسوط على ظهرها.

السوط كان معدنيًا في طرفه، تاركًا خطًا أحمر غائرًا. لم تصدر صوتًا، فقط زادت سرعة حركتها.

لكنها لم تكن تعلم أنها مجرد البداية.

في الشهر الثاني، سُجنت في زنزانة انفرادية "لعدم الانضباط". ثلاثة أيام وليلتين، بلا ماء ولا طعام، فقط ظلام وصرير الفئران على قدميها.

تعلمت عد نبضات قلبها لتجاوز الوقت. واحدة، اثنتان، مائة، ألف—عندما بلغت عشرة آلاف، فُتح الباب.

خرجت منها، وقد خسرت خمسة كيلوغرامات من وزنها.

في الشهر الثالث، قالت زعيمة السجينات إن وجهها "مزعج جدًا"، واستخدمت زجاجة مكسورة لترسم ثلاثة خطوط على ذراعها. "علامة تذكرك بأنك لم تعودي سيدة."

عندما انهمر الدم، بكت أخيرًا. ليس من الألم—بل لأنها تذكرت فجأة أنها قبل شهرين كانت جالسة في قاعة البيانو في الجامعة تعزف شوبان.

نظرت إلى يدها النازفة، إلى الأوساخ والدم المتجمّد بين أصابعها، ثم ضحكت.

ضحكت حتى اندهش الحارس.

منذ ذلك اليوم، لم تبكِ مرة أخرى.

أقسى لحظة كانت بعد عام ونصف من دخولها السجن. اتُهمت "بإخفاء رسالة" — في الحقيقة، كانت مجرد ورقة صغيرة من سجينة أخرى كُتب عليها "استمري".

قيدوها على كرسي حديدي، وغطوا عينيها. لم ترَ من يضربها، فقط شعرت بقبضات تهوي على أضلاعها وبطنها وظهرها. سمعت طقطقة عظامها، وتنفسها يصبح أثقل فأثقل.

في ذلك اليوم، لم تتوسل.

عضت على أسنانها، وانتظرت حتى ينتهي كل شيء، ثم عادت إلى سريرها الخشبي، وعدّت الشقوق في السقف. واحد، اثنان، ثلاثة.

هربت إلى غرفة البيانو في مخيلتها، وعزفت سوناتا ضوء القمر طوال الليل.

ثم بدأوا يجبرونها على "النسخ".

آلاف الأرقام يوميًا. أصابعها تتقرح، تنزف، تلتئم ثم تتقرح مجددًا. انتفخت مفاصلها حتى صارت كالجوز، وكانت أصابعها تتصلب فلا تستطيع الانبساط بعد القبض على القلم.

"هذا أمر من السيد هاملتون."

كان الحارس يقول ذلك كلما ألقى أمامها كومة جديدة من الأوراق.

سمعت هذه الجملة خمسمئة وسبعًا وثلاثين مرة.

كل مرة كانت كالسكين، تقطع شيئًا دافئًا كان لا يزال في قلبها.

بعد ثلاث سنوات، لم تعد يداها قادرتين على العزف.

لكنها تعلمت شيئًا آخر—

ألا تبكي، ألا تبرر.

---

فتحت عينيها.

كان المطر ما يزال يهطل.

احتضنت الكيس البلاستيكي الصغير إلى صدرها، وكأنه كل ما تبقى لها في الدنيا.

أخرجت هاتفها القديم. الرقم الوحيد الذي حفظته عن ظهر قلب كان رقم والدتها.

ضغطت عليه بيد مرتجفة.

رن...

ثم رن مرة أخرى.

وأخيرًا جاءها صوت والدتها الدافئ.

"حبيبتي؟"

انهمرت دموعها فورًا.

لكنها ابتلعت بكاءها، وقالت مبتسمة رغم الدموع، بصوت متعب:

"أمي... آسفة لأنني لم أستطع زيارتك. الدراسة كانت مرهقة جدًا."

ضحكت والدتها بخفة، رغم سعالها المتقطع.

"أنا بخير يا صغيرتي، لا تقلقي. ركزي على دراستك."

أغلقت سيليا عينيها بقوة.

ثلاث سنوات، وما زالت والدتها تصدق كذبتها.

أنهت المكالمة، ومسحت دموعها. لكنها شعرت برغبة غريبة في الاتصال بالمستشفى الذي كانت والدتها تتردد عليه منذ سنوات.

اتصلت.

أجابت ممرضة بهدوء.

"مرحبًا."

عرّفت بنفسها، وسألت عن حالة والدتها.

ساد الصمت لثوانٍ.

ثم قالت الممرضة بدهشة:

"أأنتِ ابنتها؟"

"نعم."

تنهدت الممرضة.

"كنا نحاول التواصل معك منذ أشهر."

توقف قلبها.

"ماذا... ماذا حدث؟"

قالت الممرضة بصوت حزين:

"والدتك تعاني من ورم خطير، وقد تدهورت حالتها منذ عام تقريبًا. تحتاج إلى عملية جراحية في أسرع وقت، لكن التكلفة باهظة، ولم تستطع توفير المبلغ."

عام...؟

أي أن والدتها كانت مريضة طوال هذه المدة...

ولم تخبرها.

تمامًا كما أخفت هي حقيقة وجودها في السجن.

اختنق صوتها وهي تسأل:

"كم... كم تكلفة العملية؟"

ذكرت الممرضة رقمًا جعل الهاتف يكاد يسقط من يدها.

أغلقت المكالمة ببطء.

وقفت وسط المطر.

لا منزل تنتظره.

لا عائلة ستستقبلها.

ولا أحد يعلم أنها خرجت من الجحيم.

لكنها كانت تعرف شيئًا واحدًا فقط—

مهما حدث... يجب أن تنقذ والدتها.

شدّت قبضتها على الكيس الصغير، وبدأت تمشي نحو مدينة لم تعد تعرفها.

غير مدركة أن أول شخص ستلتقي به هناك...

سيكون الرجل الذي دمّر حياتها.

والرجل الذي سيقلب حياتها رأسًا على عقب مجددًا، ومجددا.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
28 章節
ตีตราเถื่อนคุณนายตกกอับ-ตายต่อหน้าต่อตา
-----------"อย่านะ! อย่าฆ่าฉัน!!!""อย่าฆ่างั้นเหรอ? มึงยังมีความเป็นคนในจิตสำนึกอีกเหรอวะไอ้เมธา!""อั๊ก!!!""........"ท่ามกลางโกดังร้างแห่งใหญ่ติดแม่น้ำเสียงต่อยตีทำร้ายร่างกายดังเคล้ากับสายฝนซึ่งตกกระทบบนหลังคา มีเพียงมุมหนึ่งที่ยังคงสงบเงียบ ร่างหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงฉูดฉาดไม่ต่างอะไรกับสีของเลือดจากมุมปาก และขาซ้ายของสามี มนทิรา หรือ ทิรา ผู้เป็นภรรยายืนมองสามี เมธาวิน ตะเกียกตะกายกระเสือกกระสนหาทางหนีจากฝ่าเท้าของมาเฟียหนุ่มร่างแกร่งอย่าง ฮิวโก้ มาเฟียป่าเถื่อนผู้อยู่เหนือกฎหมาย เป็นที่รู้จักกันดีหากใครมาขัดแข้งขัดขาหรือขวางหูขวางตา เป็นอันต้องหายไปจากโลกใบนี้ในเวลาไม่ช้า จนได้ฉายา หมาบ้าส่งวิญญาณ และในตอนนี้เหยื่อรายต่อไปที่เขาจะส่งไปยังโลกหลังความตายก็คือเมธาวิน เจ้าพ่อผู้ปกครองย่านใจกลางเมืองเป็นสถานที่ท่องเที่ยวราตรีถือว่าได้เป็นบุคคลสำคัญอีกคนในธุรกิจสีเทา "แค่ก! อั๊ก!!!"เสียงไอสำลักของเหลวดังขึ้นพร้อมเลือดสีแดงฉ่ากองนองเต็มพื้นไปหมด ขณะที่ชายวัยสี่สิบพยายามคลานหนีเพื่อเอาชีวิตรอด แม้จะรู้ว่าตัวเองจะไม่มีทางรอดแล้วก็ตาม สายตาของเมธาวินไปสะดุดเข้ากับเมียสาวหน้าหมวยในช
閱讀更多
ตามล่าเอาเมียนาย
".........." หลังสิ้นเสียงปืนทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบรวมถึงร่างอันไร้วิญญาณของเมธาวิน เขายังคงนอนเบิกตาโพลงอ้าปากค้างบริเวณท้ายทอยมีเลือดจำนวนไม่น้อยค่อยๆ ไหลเคลือบสีซีเมนต์ ปลายกระบอกปืนที่ถูกจ่อบริเวณริมฝีปากถูกยกออกมา ก่อนร่างแกร่งในชุดสีดำขลับจะโยนมันทิ้งไปไกลตัว "แค่นี้ยังน้อยไป ถ้ากูได้ไปเจอมึงที่นรกเมื่อไหร่ กูจะคิดบัญชีกับมึงอีกแน่ไอ้เมธา" เสียงเข้มเอ่ยต่ำทุ้มชวนให้คนฟังขนหัวลุกก่อนเขาจะค่อยๆ ขยับยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มุ่งตรงกลับมายังทิราอีกครั้ง "กลับไปบอกพวกลูกน้องผัวเธอด้วยว่ากู ฮิวโก้เป็นคนฆ่าเจ้านายของมันเอง ถ้าอยากล้างแค้นมาทำกับกู ห้ามยุ่งกับสถานเลี้ยงเด็กเป็นอันขาด ไม่งั้น" ร่างแกร่งเดินเข้ามาประชิดเอ่ยกระซิบเสียงแหบห้าวจนคนฟังได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ"กูจะฆ่าถอนรากถอนโคนไม่ให้เหลือชื่อแก๊งหยินหลงเลยคอยดู" "ค่ะ ถ้าฉันมีชีวิตรอดถึงตอนที่ได้บอกพวกมันนะ" สายตาสีหน้าของทิราไร้ซึ่งความรู้สึก ทำเอามาเฟียหนุ่มยืนนิ่งจ้องหน้าเธอด้วยแววตาสุขุม ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหนีไปอีกทาง "นั่นมันก็เรื่องของเธอ ไอ้เรดเดี๋ยวมึงไปส่งมันที่บ้านซะ" "ครับ" ฮิวโก้เดินออกมาโดยไม่คิดจะห
閱讀更多
บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืม
-------------"ใจเย็นตอนนี้หนูไม่เป็นไรแล้ว เข้ามาพักในบ้านน้าก่อนสิ" "ขะ ขอบคุณนะคะ" หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม รอดตายแล้ว นั่นคือคำที่ดังก้องที่สุดในใจทิราตอนนี้ น้าทิพย์ประคองเธอเข้ามายังห้องพักซึ่งด้านในมีโซฟาและทีวีแอลอีดีขนาดกลางตั้งไว้ "เดี๋ยวน้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้ อาบน้ำจะได้พักผ่อน" "ขอบคุณนะคะ" ทิพย์ยิ้มหวานพยักหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ พลางคว้ามือน้อยๆ ของหนูน้อยออกจากห้องไป "บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืม" ว่าพลางยกมือซับหยาดน้ำตา ทิราซาบซึ้งใจต่อผู้มีพระคุณจนไม่อาจกลั้นน้ำตาได้ ร่างบางสั่นเทาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นยกเข่ากอดตัวเองไว้ให้แน่นที่สุด หวังจะคลายความเจ็บปวดที่เธอได้เผชิญมา สภาพเธอในตอนนี้ไม่เหลือคราบคุณนายอีกต่อไป ดวงตาพร่าเบลอเลือนเพราะม่านน้ำตาบดบังค่อยๆ เลื่อนมองดูสภาพเนื้อตัวบอบช้ำของเธออย่างช้าๆ ภาพเมื่อครั้งที่อยู่กับครอบครัวลอยเข้ามาตอกย้ำแผลใจ ครอบครัวสงบสุขพ่อและแม่มีอาชีพเป็นนายหน้ารับซื้อขายที่ดิน ทุกอย่างในชีวิตของมนทิรากำลังดำเนินไปด้วยดี เธอในวัยสิบเจ็ดปีใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนมัธยมอย่างมีความสุข กระทั่งวันหนึ่งช่วงเย็นหลังกลับบ้านเธอพบเข้ากับร่างอันไร้วิญญ
閱讀更多
คุณนายตกอับ
------------"ไม่ได้""!!!"ราวกับสายฟ้าฟาดเข้ากลางหน้า ความหวังที่จะเริ่มชีวิตใหม่ของมนทิราได้จบลงแล้ว หากเธอหนีไปจากย่านในความดูแลของฮิวโก้ มีหวังคงโดนตามล่าลากตัวกลับไปบำเรอ ไนท์ ลูกน้องคนสนิทตั้งตนขึ้นมาเป็นใหญ่แทนเจ้าพ่อเมธาเป็นแน่ ทางรอดเดียวในชีวิตเธอต้องยอมอยู่ใต้โววาทการปกครองของหมาบ้าล่าวิญญาณ"ขอร้องละค่ะ ให้ฉันทำงานอยู่ในย่านของคุณเถอะนะคะ หากฉันไม่ได้อยู่ที่นี่คงต้องตายแน่ๆ"ร่างบางในชุดนอนทรุดนั่งลงบนพื้น ซึ่งบนเก้าอี้ไม่ไกลจากเตียงนักมีร่างแกร่งของฮิวโก้นั่งไขว้ทางกอดอกท่าทางไม่สนใจไยดีเธอแม้แต่น้อย "จะเป็นอะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่ที่อยู่กับอาหารเท่านั้นก็พอ""หื้ม? นี่ฉันหูฟาดไปหรือเปล่าคุณนายของหยินหลงกำลังนั่งพนมมือขอร้องฉันอยู่งั้นเหรอ เหอะ ไม่สมกับตำแหน่งคุณนายเลยแฮะ""อึก"ฝ่ามือใหญ่บีบแก้มนุ่มทั้งสองอย่างแรงจนมันเริ่มแดงช้ำ ทว่าสีหน้าแววตาวิงวอนของทิรากลับไม่เปลี่ยนผัน ต่างจากการแสดงออกทางร่างกายมือซึ่งพนมสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ขอแค่ที่ซุกหัวนอนสินะ ได้งั้นมาทำงานในบ้านฉันแล้วกัน""ขอบคุณค่ะ!"เมื่อรู้ว่าตัวเองรอดตาย ร่างบางยกมือไหว้ขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า ม่านน้ำ
閱讀更多
งานคนใช้
-------------สภาพในตอนนี้ดูดีกว่าที่เจอในวันนั้นเยอะเลยแฮะแต่เธอกลับเด่นสะดุดตามากกว่าใครด้วยผิวขาวออร่าใบหน้าหมวยสวยใส ทำให้เหล่ามาเฟียที่ได้เข้ามาเยือนในคฤหาสน์แห่งนี้ต่างพากันเอ่ยปากชื่นชมอยากจะจับจองเธอไปเป็นคนข้างกาย "จากที่ให้ทั้งคนของเราและคนใช้จับตามอง เธอไม่มีความผิดปกติอะไรนะครับ กลับกันเธอแทบจะไม่ออกจากรั้วคฤหาสน์ของนายเลยด้วยซ้ำ เหมือนจะกลัวมากกว่า" "แล้วที่ให้มึงไปสืบหยินหลงตอนนี้เป็นไงบ้าง" ร่างแกร่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแล็คสีดำขลับ เดินตรงมานั่งยังเก้าอี้ตัวใหญ่พลางยกแก้ววิสกี้สีอำพันจรดริมฝีปาก "เป็นไปอย่างที่เธอบอกครับ ไอ้พวกนั้นมันพยายามตามหาตัวเธอเพื่อที่จะเอาไปเป็นเมีย เพราะเธอเข้าสังคมบ่อยจึงทำให้รู้จักผู้คนในแวดวงธุรกิจสีเทาค่อนข้างเยอะ ไม่แปลกที่มันพยายามจะตามหาตัวเธอ ผมคิดว่ามันคงจะอยากได้ทิราไปเป็นสื่อกลางในการเจรจาธุรกิจที่ยังค้างอยู่ละมั้งครับ" ลูกน้องคนสนิทตอบข้อสงสัยของผู้เป็นนายอย่างฉะฉาน แก้ววิสกี้ถูกวางลงบนโต๊ะอีกครั้งใบหน้าหล่อร้ายขบกรามแน่นคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง"กูว่าอีกไม่นานมันคงรู้ว่ายัยนั่นมันอยู่ที่บ้านเรา ส่งคนลาดตระเวนในย่านของเร
閱讀更多
สวยสมคำร่ำลือ
-------------"ถึงเวลาแล้วฉันจะให้ไอ้เรดไปตาม ส่วนเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมจะให้คนไปทำให้ที่ห้อง อ่อลงไปอย่าลืมไปเรียกป้าอรขึ้นมาด้วยล่ะ""ค่ะ"มนทิราเดินก้มหน้าออกไป สายตาคู่คมยังคงมองตามเธอจนลับสายตา ไม่รู้ด้วยเหตุอันใดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมาเฟียหนุ่มคลี่ยกยิ้มขึ้นมา เป็นสีหน้าเปี่ยมไปด้วยแผนการ ผ่านไปไม่กี่นาทีประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอีกครั้ง ต่างที่ครั้งนี้ไม่ใช่ป้าอร หัวหน้าแม่บ้านแต่กลับเป็นเรดลูกน้องคนสนิท"มึงเข้ามาทำไม""นะ นายจะพาเธอไปงานเลี้ยงจริงเหรอครับ ตอนนี้ข่าวลือเรื่องที่นายไปฆ่าไอ้เมธาเพราะจะแย่งเมียมันยังละ---""ใครสั่งให้มึงพูด""อึก"เรดถึงกับยืนเงียบไม่พูดคำใด เขารับรู้ทางสัญชาตญาณได้ทันทีในตอนนี้ผู้เป็นนายเริ่มหัวเสีย มือใหญ่คว้าแก้ววิสกี้กระดกขึ้นดื่มคราเดียวหมด พลันลุกขึ้นยืนหันหน้ามองไปยังนอกหน้าต่าง"คิดว่ากูเป็นใคร ทำไมต้องกลัวไอ้แก่ๆ พวกนั้น ในเมื่อมันปั่นข่าวกันดีนัก เดี๋ยวกูจะไปยืนยันด้วยตัวเองเลย หึ""เอื้อกก!!" นายคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่วะ อยากเปิดสงครามกับพวกนั้นหรือทำเพราะความสะใจที่ไปคว้ายัยคุณนายเจ้าพ่อมาเป็นพวก ไม่ว่าจะคิดอย่างไงก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด----
閱讀更多
ยอมเป็นเมียไอ้หมาบ้า! NC18++
----------------"นี่มัน!" "ถ้าเธอยังอยากให้ฉันปกป้องทำตามที่ฉันบอกซะ" "........." แววตาเรียบเฉยกว่าทุกครั้งน้ำเสียงเย็นชาราวกับต้องการจะกดให้เธออยู่ใต้คำบัญชา ทิราไม่มีสิ่งใดต้องสงสัยเธอกุมมือตัวเองไว้แน่นพยายามข่มอารมณ์ให้ได้มากที่สุด เกรงว่าม่านน้ำตาที่ถูกปกคลุมจะหลั่งไหลอาบเนินแก้ม ในชีวิตนี้ฉันคงไม่มีสิทธิ์เลือกเลยสินะ รถคันหรูแล่นมาจอดยังบริเวณหน้าโรงแรมใหญ่ใจกลางเมือง เหล่าบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำต่างกรูวิ่งมายืนรอต้อนรับผู้มาเยือน เรดเปิดประตูรองเท้าหนังสีดำเงาก้าวเท้าเหยียบพื้นพรมสีแดงร่างแกร่งในชุดสูทใบหน้าหล่อเหลือร้ายยืนตระหง่านพร้อมขยับเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง เรียกสายตาของเหล่ามาเฟียและเจ้าพ่อซึ่งยืนพูดคุยอยู่บริเวณแถวนั้นได้เป็นอย่างดี "นั่นฮิวโก้นี่ ปีนี้ก็คงมาคนเดียวอีกสิท่า" "ถ้าไม่ชะตาขาดใกล้ตายใครจะอยากไปเป็นเมียหมาบ้าอย่างมัน" เสียงของเหล่าเจ้าพ่อก่นต่อว่าลับหลัง ก่อนจะต้องผงะเมื่อเห็นเท้าของหญิงสาวสวมส้นสูงก้าวลงจากรถ "!!!" "ขะ ข่าวลือพวกนั้นเป็นความจริง!" เหล่าเจ้าพ่อเบิกตากว้างด้วยความสับสน ไม่ต่างจากเหล่ามาเฟียซึ่งยืนอยู่อีกฝั่ง ทุกสายตาจับจ้องมายังร่าง
閱讀更多
ตราตรีเถื่อน NC25++
-------------"ดูท่าเธอจะไม่กลัวฉันเลยสินะ""!!!"ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว ใบหน้าหล่อร้ายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มเนียน "บอกไว้ก่อนบนเตียงน่ะ ฉันไม่ทำให้เธอเคลิ้มหรือมีความสุขหรอกนะ ฉันทำก็เพื่อสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น และฉันจะคิดบัญชีเรื่องที่เธอยั่วฉันในงานเมื่อกี้ด้วย" ดูแววตาของยัยหน้าหมวยคนนี้สิ ตั้งแต่ในงานเลี้ยงเมื่อกี้แล้ว เธอมักจะยิ้มหวานคุยกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว โดยไม่วางท่าทีตามสถานะอย่างที่ฉันเปล่าประกาศเอาซะเลย แถมยังนั่งไขว่ห้างโชว์เนื้อขาจนแทบเห็น...หึ ไอ้การที่ทำแบบนั้นไม่เรียกว่าอ่อยจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะ ไม่รู้เพราะฤทธิ์เหล้าหรือเพราะการอ่อยของมนทิรา ทำเอาฉันขาดสติสั่งไอ้เรดเปิดห้องเพื่อจะมาลงโทษตีตรายัยหมวยขี้อ่อยอย่างในตอนนี้ "ทำไม เริ่มรู้สึกกลัวฉันขึ้นมาแล้วหรือไง"ลมหายใจร้อนผ่าวกระทบเนื้อแก้มแดงระเรื่อ ไม่เพียงแค่ฮิวโก้ที่ได้รับผลกระทบของแอลกอฮอล์ทิราเองก็เหมือนกัน ร่างกายของเธอมันตอบสนองอยากหลับนอนกับฆาตกรฆ่าสามีเธอใจจะขาด ไม่รู้เพราะผีตัวไหนเข้าสิงเธอจึงได้วางแผนเร้าอารมณ์ทำให้มาเฟียหนุ่มคลั่ง "ฉันในตอนนี้ดูเหมือนจะกลัวคุณเหรอ
閱讀更多
แสบไปหมด NC25++
--------------ร่างแกร่งกำยำนั่งพิงหัวเตียงมุมปากระบายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หน้าอกกว้างกล้ามเนื้อแน่นทุกอณูโดยเฉพาะซิกแพคบ่งบอกว่าเขาเป็นคนดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แต่ที่น่าสนใจสำหรับทิรากลับเป็นขนาดไม้ค้ำสวรรค์มากกว่า แม้มันจะยังไม่ได้ถูกปลุกปั่นทว่ากลับใหญ่เท้าข้อมือหญิงสาวร่างบางไปแล้ว ฝ่ามือใหญ่รวบของเจ้าตัวเอาไว้ยังไม่มิดรอบลำตัวมันเปี่ยมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน เมื่อคราที่หนังรอบตัวมันถูกรูดลวงปรากฏปลายคอหยักสีชมพูหวานฉ่ำ โดยภาพพื้นหลังของมันคือรอยยิ้มของเจ้าตัว แม้จะเคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาบ้าง แต่ฉันไม่เคยโดนของใหญ่แบบนั้นเล่นงาน ครั้งนี้อาจจะเจ็บกว่าทุกครั้งก็ได้ "ไง ไม่มาสักทีล่ะ ฉันนอนรอจนปวดแขนไปหมดแล้วนะ" ร่างบางหน้าหมวยกลืนน้ำลายลงคอ เธอทรุดตัวลงบนเตียงขยับตัวเข้าไปนั่งระหว่างขากำยำก่อนจะลูบตัวรวบไม้ค้ำลำใหญ่ไว้ในมือ "อา~ ดี ใช่" เสียงครางต่ำในลำคอพร้อมใบหน้าหล่อร้ายที่เชิดหน้าคำรามเย้ยฟ้า ราวกับกำลังเย้ยผู้เป็นอดีตสามีของหญิงสาวไม่มีผิด สัมผัสอันน่าพิศวงทำให้ชายร่างแกร่งเคลิ้มไปกับรสสวาทจากฝ่ามือหญิงสาว แต่เขากลับต้องสะดุ้งเมื่อปลายคอหยักและลำไม้ค้ำนั้นถูกกลืนลงคอ "อื้ม" "อ๊
閱讀更多
จะเอาทุกอย่างของกูกลับคืน
---------------"นะ นี่นาย!?"เรดหลังเขาถูกเรียกโดยผู้เป็นนายก็รีบตรงขึ้นมาบนห้องทันที แต่สิ่งที่เขาพึ่งเห็นทำเอากับตาค้าง สภาพห้องพึ่งผ่านศึกใหญ่มาได้ไม่นานบนเตียงมีแต่คราบน้ำของผู้เป็นนายกับคนใช้ในบ้าน รวมถึงชุดเดรสราคาแพงซึ่งถูกฉีกทึ้งกองไร้เยื่อใยบนพื้น โดยในอ้อมกอดของฮิวโก้นั่นคือมนทิราเธอยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนในอ้อมแขน โดยสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของฮิวโก้ในเมื่อคืน ส่วนเจ้าตัวมีเพียงกางเกงและเสื้อสูทคุมร่างไว้เท่านั้น "จะยืนเอ๋ออีกนานไหม ไปจัดการเรื่องห้องพักและให้คนมารับกูที่โรงแรมด้วย""คะ ครับ!"เรดทำได้เพียงก้มหน้าทำตามคำสั่ง โดยผู้เป็นนายนั้นอุ้มสาวใช้เดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้พูดสิ่งใดอีก มีแต่สายตางุนงงของเรดเท่านั้น"อะไรกันวะ? ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน"---------------"ให้มันได้แบบนี้สิวะ!!"ภายในบ้านหลังใหญ่สถานที่ตั้งของแก๊งหยินหลง โต๊ะไม้ในห้องนั่งเล่นถูกเจ้าพ่อคนใหม่ตบเสียงดังลั่นไปทั่ว ทำเอาเหล่าลูกน้องต่างสะดุ้งก้มหน้าหลบสายตา "ใจเย็นก่อนครับเจ้าพ่อไนท์ ร้อนใจไปตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้""ก็เพราะไม่ได้น่ะสิ กูถึงได้ร้อนใจอยู่แบบนี้"ไนท์ทรุดตัวนั่งลงบน
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status