ตีตราเถื่อนคุณนายตกอับ

-----------

"อย่านะ! อย่าฆ่าฉัน!!!"

"อย่าฆ่างั้นเหรอ? มึงยังมีความเป็นคนในจิตสำนึกอีกเหรอวะไอ้เมธา!"

"อั๊ก!!!"

"........"

ท่ามกลางโกดังร้างแห่งใหญ่ติดแม่น้ำเสียงต่อยตีทำร้ายร่างกายดังเคล้ากับสายฝนซึ่งตกกระทบบนหลังคา มีเพียงมุมหนึ่งที่ยังคงสงบเงียบ ร่างหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงฉูดฉาดไม่ต่างอะไรกับสีของเลือดจากมุมปาก และขาซ้ายของสามี มนทิรา หรือ ทิรา ผู้เป็นภรรยายืนมองสามี เมธาวิน ตะเกียกตะกายกระเสือกกระสนหาทางหนีจากฝ่าเท้าของมาเฟียหนุ่มร่างแกร่งอย่าง ฮิวโก้ มาเฟียป่าเถื่อนผู้อยู่เหนือกฎหมาย 

เป็นที่รู้จักกันดีหากใครมาขัดแข้งขัดขาหรือขวางหูขวางตา เป็นอันต้องหายไปจากโลกใบนี้ในเวลาไม่ช้า จนได้ฉายา หมาบ้าส่งวิญญาณ และในตอนนี้เหยื่อรายต่อไปที่เขาจะส่งไปยังโลกหลังความตายก็คือเมธาวิน เจ้าพ่อผู้ปกครองย่านใจกลางเมืองเป็นสถานที่ท่องเที่ยวราตรีถือว่าได้เป็นบุคคลสำคัญอีกคนในธุรกิจสีเทา 

"แค่ก! อั๊ก!!!"

เสียงไอสำลักของเหลวดังขึ้นพร้อมเลือดสีแดงฉ่ากองนองเต็มพื้นไปหมด ขณะที่ชายวัยสี่สิบพยายามคลานหนีเพื่อเอาชีวิตรอด แม้จะรู้ว่าตัวเองจะไม่มีทางรอดแล้วก็ตาม สายตาของเมธาวินไปสะดุดเข้ากับเมียสาวหน้าหมวยในชุดกี่เพ้าสีแดงสด เธอเพียงยืนแน่นิ่งจ้องมองผู้เป็นสามีทรมานกับพิษบาดแผลด้วยสีหน้าแววตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

"อะ อีตัวดี! รีบมาช่วยกูซะสิ!!!"

เมธาวินรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก่นด่าเมียตัวเอง แววตาเจ้าพ่อใจอำมหิตได้แต่จิกกัดไร้ภาวะกำลังจะลงมือตบตีเมียเหมือนที่ผ่านมา แต่เสียงนั้นกลับทำให้ทิราเมินเฉยยกมือขึ้นกอดอกเบือนหน้าหันหนี

"อีทะ---"

"คนที่ควรหัวเสียที่สุดควรเป็นกูต่างหากไอ้แก่"

"อั๊ก! อั๊ก!"

ฮิวโก้ระดมฝ่าเท้าฟาดเข้ากลางท้องและชายโครงเมธาวินไปอีกหลายครั้ง ทำเอาเจ้าพ่อผู้น่าเกรงขามเริ่มหมดเรี่ยวแรงนอนแน่นิ่ง 

"เหอะ! มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอวะ เจ้าพ่อเมธาที่ใครต่างก็ยำเกรงมันมีดีแค่ราคาคุยหรือไง ถุ้ย!!!" 

ฮิวโก้ถ่มน้ำลายลงบริเวณหน้าผากเมธาแสยะยิ้มสะใจ ก่อนเดินปรี่ไปยังเมียสาวหน้าหมวยของคู่อริ เขาทอดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแววตาดิบเถื่อนไร้ปรานี ก่อนจะคว้ามือดึงร่างเธอเข้ามาใกล้ ใกล้ถึงขนาดที่ทิราได้กลิ่นคาวเลือดของสามีลอยเข้าจมูก ถึงแบบนั้นเธอยังคงแน่นิ่งไม่ไหวติงต่อสภาพเจียนตายของสามี 

"สวยดีนี่ เสียดายที่ได้ไอ้คนเฮงซวยแบบมันไปเป็นผัว" 

"ใครว่าฉันเลือก" 

เสียงเย็นชาแววตาไร้ความรู้สึก มันเป็นสายตาของความเหนื่อยหน่ายทำเอาผู้ฟังถึงกับชะงัก 

"หึ"

เสียงแค่นหัวเราะในลำคอฮิวโก้ดังขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เขากำลังจะเดินกลับไปยังร่างที่เริ่มอิดโรยหายใจแผ่วเบา

"คงโดนอะไรมาเยอะสิท่า ท่าทางเย็นชาของผู้หญิงนี่มันน่าขนลุกซะจริง" 

เพียงมาเฟียหนุ่มลูกครึ่งยื่นมือไป ปืนกระบอกสั้นสีดำทมิฬถูกส่งให้เขาภายในไม่กี่วินาที สายตาดิบเถื่อนทอดมองปลายกระบอกปืนพร้อมแสยะยิ้มชวนให้ขนหัวลุก ปลายลิ้นร้อนลิ้มรสปลายกระบอกอย่างกับว่า เขามองมันเป็นเพียงของหวานแสนเย้ายวนเท่านั้น ทำเอาหญิงสาวหน้าหมวยชุดกี่เพ้าถึงกับผงะ

ที่เขาลือกันมาเป็นหมาบ้าล่าวิญญาณคือแบบนี้เองสินะ

"กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหม ว่าห้ามเข้าไปยุ่งกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทำไมมึงถึงไม่ฟังบ้างวะ" 

  ปั๊ก!

"!!!" 

เสียงปืนดังสนั่นพร้อมเลือดจากบริเวณแขนขวาที่เริ่มไหลลงพื้นซีเมนต์อย่างช้าๆ สีหน้าเจ้าพ่อทรมานอย่างเห็นได้ชัด เขาขบกรามหวังกลั้นเสียงโอดครวญ 

"หรืออำนาจเงินทองมันทำให้ความเป็นคนของมึงหายไปแล้ว เหอะ ไหนจะเรื่องที่มึงส่งคนไปกราดยิงเด็กในนั้นอีก รู้หรือเปล่าชีวิตเด็กพวกนั้นมีค่ามากกว่าชีวิตของมึงหลายพันเท่า!" 

  ปั้ง!!

"อั๊ก!!" 

คราวนี้ปลายกระบอกปืนหันไปยังแขนฝั่งซ้าย แม้จะขบฟันไว้แน่นแต่กลับไม่ได้ช่วยรั้งเสียงครวญของความเจ็บปวดเอาไว้ได้เลย เลือดสีแดงสดไหลกองไปทั่วพื้นซีเมนต์รอบตัวเมธาวินถูกย้อมด้วยสีเลือด  

เสียงส้นรองเท้าหนักกระทบพื้นค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตาพร่าเบลอไม่อาจจะรู้ว่าใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้นั้นเป็นใคร กระทั่งเสียงทุ้มห้วนเอ่ยขึ้น 

"ในชีวิตของมึงพรากชีวิตครอบครัวอื่นไปแล้วกี่ร้อยกี่พันครอบครัว เพื่อจะเหยียบกองศพนั้นขึ้นไปอยู่จุดสูงสุด" 

"เหอะ นั่นสิกี่ร้อยพี่พันกันนะ แต่ที่แน่ๆ กูไม่เคยเสียดายกับชีวิตไร้ค่าพวกนั้นสักครั้งเลยวะ" 

  ผั๊วะ! 

"แค่ก!!" 

กำปั้นใหญ่ซัดเข้ามุมปาก หลังมือฮิวโก้ถูกย้อมไปด้วยเลือดสดอีกครั้ง 

"คนอย่างมึงมันสมควรตายไอ้เมธา" 

เจ้าพ่อใจทรามร่างชุ่มไปด้วยเลือดเพียงแสยะยิ้ม แววตาไร้ความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

"หึ ใครจะไปเหมือนมึงฮิวโก้ สร้างภาพแสร้งว่าเป็นนักบุญเปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่สุดท้ายกลับส่งเด็กพวกนั้นไปขายตะ---" 

"ไอ้สวะ!!!" 

   ปั้ง!!! 

".........." 

หลังสิ้นเสียงปืนทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบรวมถึงร่างอันไร้วิญญาณของเมธาวิน เขายังคงนอนเบิกตาโพลงอ้าปากค้างบริเวณท้ายทอยมีเลือดจำนวนไม่น้อยค่อยๆ ไหลเคลือบสีซีเมนต์ ปลายกระบอกปืนที่ถูกจ่อบริเวณริมฝีปากถูกยกออกมา ก่อนร่างแกร่งในชุดสีดำขลับจะโยนมันทิ้งไปไกลตัว 

"แค่นี้ยังน้อยไป ถ้ากูได้ไปเจอมึงที่นรกเมื่อไหร่ กูจะคิดบัญชีกับมึงอีกแน่ไอ้เมธา" 

---------------