ภูเขาสูง

ภาพภูเขาแห้งแล้งตรงหน้าสร้างความหนักใจให้กับถานเซียนเซียนไม่น้อย นางก้มมองตามทางก็พบแต่ผืนดินแตกระแหงและต้นไม้ใบหญ้าที่เหี่ยวเฉาเต็มไปหมดโดยรอบบริเวณ ในใจของถานเซียนเซียนได้แต่คิดว่าพืชทนแล้งที่สามารถกินได้มีอะไรบ้าง เผื่อว่าจะมีพืชบางอย่างที่คนในครอบครัวของนางไม่รู้จักมาก่อนซึ่งสามารถนำไปเป็นอาหารได้ ถานเซียนเซียนจะได้เก็บมันกลับไป

ระหว่างทางเดินสำรวจที่ถานเซียนเซียนเดินอยู่ นางก้มเก็บไม้ฟืนแห้งมากอดเอาไว้ในอ้อมแขนไปด้วยเพื่อจะนำไปแลกเป็นอาหารกับระบบในภายหลัง ถานเซียนเซียนเดินลึกขึ้นไปด้านบนอีกระยะทางหนึ่ง นางคิดว่าบนเขาสูงที่ยังพอจะมีสีเขียวอยู่บ้างน่าจะมีอาหารป่าที่นางต้องการ

ถานเซียนเซียนเดินสูงขึ้นไปอีก ครึ่งชั่วยามต่อมา ในที่สุดความพยายามของถานเซียนเซียนก็เป็นจริง นางพบดงสนป่าขนาดใหญ่ซึ่งน่าจะไม่เคยมีชาวบ้านคนไหนเคยขึ้นมาถึงที่นี่มาก่อน บนพื้นโดยรอบเต็มไปด้วยลูกสนป่า รอยยิ้มกว้างของเด็กสาวอดไม่ได้ที่จะเผยออกมา

“ลูกสนป่าพวกนี้คงพอทำให้ที่บ้านอิ่มไปได้หลายวัน” เสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ นางไม่รีรอที่จะเก็บลูกสนจำนวนหนึ่งแล้วรีบวิ่งไปยังจุดนัดพบเพื่อเรียกคนในบ้านมาช่วยกันเก็บลูกสนให้ได้มากที่สุด

คนอื่น ๆ ที่หาของกินไม่ได้ต่างมายืนรอกันที่จุดนัดพบครู่ใหญ่แล้ว พวกเขาได้แต่นึกเป็นห่วงถานเซียนเซียนที่แยกไปเดินคนเดียว

“ไม่มีใครเห็นเซียนเซียนเหรอ” ถานม่อจือขมวดคิ้วนิ่วหน้าอย่างกังวล พวกเรารอกันมาเกือบสองเค่อแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าลูกสาวจะกลับมา

“พวกเราไม่เห็นเลยขอรับท่านอา” ถานจงหยางกับถานจงซิงส่ายหน้าตอบ

“หรือพวกเราจะแยกย้ายกันตามหาดี” ถานจื่อเสนอความเห็น เขากลัวว่าหลานสาวจะพบอันตรายในภูเขาสูงแห่งนี้เข้าจนทำให้มาช้า

“พี่สาวบอกว่าให้รอที่นี่ขอรับ พวกท่านไม่ต้องกังวล” ถานเหยาจื่อบอกสิ่งที่ถานเซียนเซียนกำชับน้องชายเอาไว้ก่อนแยกตัวไป

“เจ้าพูดจริงหรือเหยาจื่อ” ถานม่อจือถามย้ำกับลูกชายอีกครั้ง

“จริงขอรับท่านพ่อ รอกันอีกสักประเดี๋ยวเถิดขอรับ” ถานเหยาจื่อเชื่อมั่นว่าพี่สาวของเขาจะต้องปลอดภัยกลับมาอย่างแน่นอน ในใจของถานเหยาจื่อ พี่สาวเขาเป็นคนที่เก่งที่สุดในสายตาของเขา

“อืม… ถ้าเหยาจื่อว่าแบบนี้ พวกเราก็นั่งพักรอก่อนเถอะ” ถานจื่อบอกทุกคน เขาเห็นว่าคนในครอบครัวดูอ่อนล้ามากแล้ว น่าเสียดายที่พวกเขาต่างหาของกินไม่ได้เลยแม้สักอย่างเดียวในวันนี้ ทำเอาถานจื่อถึงกับสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก

ขณะที่ทุกคนกำลังรอถานเซียนเซียนอยู่อย่างใจจดใจจ่อ เสียงเล็ก ๆ ของถานเหยาจื่อก็ร้องตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ

“เย้! พี่สาวกลับมาแล้วขอรับ” ถานเหยาจื่อเห็นพี่สาวเหมือนถืออะไรอยู่แนบอกก็ยิ่งยิ้มกว้างออกมาอย่างยินดี เขาคิดว่าพี่สาวจะต้องพบอาหารแล้วแน่ ๆ

“ทุกคน! ข้ามีข่าวดีมาบอกเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาทุกคนพร้อมรอยยิ้มกว้าง ตอนนี้นางมีลูกสนจำนวนหนึ่งซึ่งเก็บมาเท่าที่นางจะทำได้กับฟืนแห้งอีกหลายท่อนในอ้อมแขนน้อย ๆ

“หืม? หลานมีอะไรรีบบอกมาเร็วเข้า พวกเจ้าไปช่วยน้องสาวถือของ” ถานจื่อถามก่อนจะหันไปสั่งลูกชายทั้งสองคน เขาเห็นเหงื่อผุดอยู่บนใบหน้านวลของหลานสาวก็อดสงสารนางไม่ได้ ครอบครัวอื่นลูกสาวล้วนเป็นดั่งไข่มุกในฝ่ามือ แต่ถานเซียนเซียนหลานสาวเขากลับต้องมาตกระกำลำบากกับครอบครัวตลอดหลายปี

“ฝากท่านพี่ทั้งสองช่วยนำฟืนไปมัดไว้ให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ นี่ไงเจ้าคะท่านลุง ข้าขึ้นเขาไปเจอดงสนป่าขนาดใหญ่ ลูกสนพวกนี้เราสามารถนำมากินได้เจ้าค่ะ ที่นั่นยังมีลูกสนแบบนี้ร่วงอยู่เต็มไปหมดเลย ข้าเลยรีบกลับมาเรียกพวกท่านไปช่วยกันเก็บเอาไว้กินที่บ้านสักหลายวันเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนยื่นกิ่งไม้แห้งซึ่งนางเรียกฟืนให้กับถานจงหยางและถานจงซิง จากนั้นจึงยื่นลูกสนที่เก็บมาให้ทุกคนนำไปดู

“ไฮ้! ของแบบนี้มันกินได้ที่ไหนกันเซียนเซียน เปลือกมันแข็งมากเลยนะลูก” ถานม่อจือส่ายหัวบอกหลังจากสัมผัสลูกสนที่ลูกสาวส่งมาให้ดู

“นั่นสิ ท่านอาพูดถูก ถ้ามันกินได้คงมีคนเก็บมาจนหมดภูเขาแล้วล่ะ” ถานจงซิงพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของถานม่อจือ

“พี่ใหญ่ ท่านแน่ใจหรือว่ามันจะกินได้น่ะขอรับ” ถานเหยาจื่อขมวดคิ้วถาม

“ข้าแน่ใจว่ากินได้เจ้าค่ะ พวกท่านรีบไปช่วยข้าเก็บเถิด ท่านพี่ทั้งสองยังต้องเข้าเมืองไปทำงานอีกนะเจ้าคะ หากช้ากว่านี้จะไม่ทันหางานทำแล้ว” ถานเซียนเซียนมองท้องฟ้าแล้วเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่พี่ชายต้องไปทำงานจึงรีบบอก

“เฮ้อ เอาล่ะ ๆ ทำตามน้องสาวพวกเจ้าว่าเถอะ รีบไปเก็บจะได้กลับบ้านกัน” ถานจื่อได้แต่ลองเชื่อใจหลานสาวดูสักครั้ง พวกเขาเกิดมาก็ไม่เคยนำลูกสนมาทำกินเลยสักครั้ง แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของหลานสาวก็ไม่เหมือนว่านางจะโกหก

คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้ารับคำและเร่งเดินตามถานเซียนเซียนขึ้นเขาไป ไม้แห้งที่มัดเอาไว้หลายมัดตอนนี้ถูกวางทิ้งเอาไว้ที่เดิม พวกเขาจะขนลงเขาหลังจากเก็บลูกสนกลับมาเสร็จแล้ว ดีที่วันนี้พวกเขานำตะกร้าสานมาด้วยสองใบ หากว่าลูกสนพวกนั้นกินได้จริง พวกเขาก็คงสามารถอิ่มท้องได้หลายวันเลยทีเดียว

คนทั้งหกใช้เวลาเดินทางไปยังดงสนเพียงแค่สองเค่อเท่านั้น ก่อนที่พวกเขาจะพบเห็นลูกสนกองเป็นภูเขาเลากาบริเวณใต้โคนต้นสนขนาดใหญ่ในป่าด้านนี้

“โอ้ ลูกสนเยอะมากจริง ๆ ถ้ามันกินได้อย่างที่เซียนเซียนว่า พวกเราก็รอดตายแล้วล่ะนะ” ถานม่อจืออุทานออกมาทันทีที่มาถึง

“กินได้แน่นอนเจ้าค่ะท่านพ่อ รีบเก็บให้เต็มตะกร้าก่อนเถิด ข้าจะได้นำไปทำอาหารให้พวกท่านได้ลองกินดูเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนยิ้มกว้างออกมา

“ได้ ๆ ไปกันเร็วเข้า” ถานม่อจือพยักหน้ารับคำลูกสาวของเขา

ตะกร้าไม้ไผ่ที่ดูเหมือนมีพื้นที่ว่างมากมาย ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยลูกสนจนแทบล้นออกมาอยู่มะรอมมะร่อ พวกเขายังพากันยัดลูกสนใส่เข้าไปในอกเสื้อจนพองออกมาและสามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“รีบกลับกันเถอะ นี่ก็สายมากแล้ว” ถานจื่อเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถเก็บลูกสนได้อีกต่อไปแล้วรีบเรียกทุกคนทันที เขายังกังวลว่าลูกสนแข็งแบบนี้จะทำกินได้อย่างไรอยู่เป็นทุนเดิม ถานจื่อจึงอยากเห็นว่าหลานสาวเขาจะนำมาทำอาหารอย่างไรให้พวกเขาได้ลองลิ้มชิมดูกันแน่

“พี่ใหญ่ พวกเราต้องเก็บไม้ฟืนกลับด้วยนะขอรับ ประเดี๋ยวจะลืมเสียก่อน” ถานม่อจือรีบเอ่ยขึ้น เขากลัวว่าทุกคนจะรีบเกินไปจนลืมนำฟืนที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้กลับไปที่บ้านด้วย อย่างไรเสียฟืนพวกนี้ลูกสาวเขาก็อยากได้ไปแลกอาหารนี่นา

“ท่านอาไม่ต้องกังวลขอรับ พวกเราไม่ลืมแน่” ถานจงหยางยิ้มบางตอบ เขากับน้องชายมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะยังสะพายตะกร้าลูกสนอยู่บนแผ่นหลังของตัวเองก็ตามที

“เอาล่ะ ๆ รีบไปกันเถอะ” ถานจื่อบอกอีกครั้ง เขาเองก็กลัวว่าลูก ๆ จะเหนื่อยเช่นกัน วันนี้พวกเขายังต้องเดินทางเข้าไปทำงานในเมืองต่ออีก

กลุ่มของพวกเขาทั้งหกคนเดินกลับไปยังจุดที่วางไม้ฟืนเอาไว้อย่างรวดเร็วกว่าตอนขึ้นเขาเสียอีก ไม่นานแต่ละคนต่างก็ช่วยกันถือไม้ฟืนที่มัดเอาไว้อย่างดีลงเขากันคนละไม้คนละมือ ถานเซียนเซียนเห็นว่าพี่ชายทั้งสองยังต้องแบกตะกร้าลูกสนคนละใบ นางจึงอาสาถือไม้ฟืนเพิ่มมากขึ้นอีกเท่าตัว ยังดีที่ร่างเล็ก ๆ ของนางยังพอจะมีเรี่ยวแรงอยู่บ้างหลังจากได้กินอาหารจากระบบ ไม่อย่างนั้นเซียนเซียนคงไม่แม้แต่จะสามารถขึ้นเขาเป็นเวลานานอย่างในวันนี้ได้แน่

เมื่อพวกเขาเดินลงมาถึงตีนเขา ชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นต่างมองพวกเขาด้วยสายตาเวทนา ทุกคนต่างคิดว่าพวกเขาทำสิ่งไร้ประโยชน์ ชาวบ้านหลายคนรู้ดีว่าลูกสนพวกนั้นเป็นเพียงของไร้ค่า แต่คนตระกูลถานกลับเก็บมามากมายแบบนี้

“เฮ้! ถานจื่อ พวกเจ้าเก็บลูกสนมาทำไมกัน” ชาวบ้านคนหนึ่งอดถามขึ้นไม่ได้

“หลานสาวข้าอยากได้น่ะขอรับ พวกเราเลยช่วยกันเก็บมา” ถานจื่อไม่กล้าบอกว่าลูกสนพวกนี้หลานสาวเขาบอกว่ามันกินได้ อย่างไรเสียชาวบ้านเหล่านี้ก็ใช่ว่าจะนิสัยดีกันทุกคน หากว่ามันกินได้จริงแล้วมีคนรู้เข้า ครอบครัวพวกเขาก็คงต้องลำบากอีกน่ะสิ ยังไงถานจื่อก็ต้องให้ความสำคัญกับครอบครัวก่อน

“อ้าว เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ เซียนเซียน เจ้าเก็บมาทำไมเยอะแยะน่ะ” ชาวบ้านอีกคนคิดว่าถานจื่อต้องมีอะไรปิดบังแน่ เขาจึงเลือกจะถามเด็กแทน

“ข้าแค่เก็บมาไว้ก่อไฟเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนเข้าใจสิ่งที่ท่านลุงตอบไปก่อนหน้านี้ นางเองก็คิดเช่นเดียวกันกับถานจื่อว่าเรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับเท่านั้น

“อ้อ ลูกสนพวกนี้ก่อไฟดีกว่าฟืนหรือยังไงกัน เจ้านี่คิดอะไรแปลก ๆ นะ” ชาวบ้านอีกคนอดมองคนตระกูลถานอย่างดูถูกไม่ได้

“เพ้ย! ลูกข้าจะเอาไปก่อฟืนแล้วมันทำไม หลีกทางไปเลย พวกข้าจะกลับบ้าน” ถานม่อจืออดตวาดเสียงดังไม่ได้เมื่อเห็นสายตาหลายคู่ดูถูกลูกสาวสุดที่รักของเขา