ระบบ

กลางดึกคืนนั้น ถานเซียนเซียนในวัยเพียง 15 ปี สิ้นลมไปอย่างสงบหลังจากทนหิวมานานหลายวัน ร่างกายเล็ก ๆ ของนางไร้ซึ่งลมหายใจนานเกือบสิบนาที ก่อนที่อยู่ ๆ จะมีเสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้งอย่างปาฏิหาริย์

วิญญาณของถานเซียนเซียนในศตวรรษที่ 21 กลับกลายเป็นได้เข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาววัย 15 ที่เพิ่งตายจากไป ภายในหัวของร่างเดิมมีความทรงจำมากมายกำลังแล่นริ้วไปเป็นฉาก ๆ จนกระทั่งภาพนั้นสิ้นสุดลงหลังนางหมดลมหายใจ

ถานเซียนเซียนคนใหม่ลืมตาขึ้นช้า ๆ นางมองเห็นหลังคาหญ้าเก่าคร่ำคร่าที่อยู่ด้านบนก็ได้แต่ต้องทอดถอนหายใจอย่างปลดปลง ถานเซียนเซียนได้แต่นึกว่าคนอื่นข้ามภพมาทำไมได้เป็นองค์หญิงหรือไม่ก็คุณหนูในตระกูลใหญ่ แต่นางกลับได้มาอยู่ในครอบครัวยากจนแถมยังอยู่ในปีแห้งแล้งที่สุดในรอบร้อยปีอีก ถานเซียนเซียนไม่รู้ว่านี่เป็นพรหรือเป็นกรรมเก่าของนางกันแน่ ทั้งที่ในศตวรรษที่ 21 นั้น ตัวนางเป็นถึงนักวิจัยพันธุ์พืชชื่อดัง ถานเซียนเซียนไม่คิดว่าการทำงานหนักและขับรถกลับที่พักในวันนั้นจะทำให้ตนเองต้องมาอยู่ที่นี่ในวันนี้

ถานเซียนเซียนนอนคิดสะระตะไม่นานนัก ก่อนที่นางจะตัดสินใจว่าต้องใช้ชีวิตใหม่นี้ให้ดีและทำให้ครอบครัวของร่างเดิมมีอยู่มีกินให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็คงเสียทีที่นางเป็นถึงนักวิจัยพันธุ์พืชชื่อดังในชาติก่อนแล้ว

[ ปิ๊งป่อง! ระบบตรวจพบเจ้านายใหม่ ท่านต้องการใช้งานระบบแลกเปลี่ยนทางการเกษตรหรือไม่ ]

[ หืม? ระบบแลกเปลี่ยนทางการเกษตรคืออะไร ] ถานเซียนเซียนคิดอยู่ในใจ

[ ระบบนี้เจ้านายสามารถใช้ทรัพยากรในยุคนี้แลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของทางการเกษตรรวมถึงอาหารทั้งหมดได้ขอรับ เจ้านายต้องการใช้งานระบบหรือไม่ กรุณาตอบรับ ]

[ ตกลง ข้าต้องการใช้งานระบบ ] ถานเซียนเซียนยังไม่รู้ว่าต้องใช้สิ่งใดแลกเปลี่ยนสิ่งของจำเป็นทางการเกษตร แต่ยังไงการมีระบบคอยช่วยเหลือก็คงทำให้ชีวิตนี้ของนางน่าจะสะดวกสบายมากขึ้น

[ ยินดีต้อนรับเจ้านายคนใหม่ รางวัลสำหรับการลงทะเบียนใช้งานครั้งแรก เจ้านายจะได้รับซาลาเปาไส้เนื้อหนึ่งลูกและน้ำทิพย์เสริมสร้างความแข็งแกร่งหนึ่งขวด ]

สิ้นเสียงของระบบ ซาลาเปาอ้วนขาวลูกหนึ่งก็มาอยู่ตรงหน้าถานเซียนเซียนพร้อมกับขวดกระเบื้องสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งขวด ถานเซียนเซียนรีบหยิบซาลาเปามากินอย่างตะกละตะกรามด้วยความหิวโหย ร่างเดิมนี้ไม่ได้กินอาหารมานานขนาดไหนนางก็ไม่ทราบ ถานเซียนเซียนรู้แค่ว่าท้องน้อย ๆ นี้ว่างเปล่าจนทำเอานางสิ้นไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นเสียด้วยซ้ำ

หลังกินซาลาเปาหมด ถานเซียนเซียนก็เปิดขวดกระเบื้องแล้วกรอกลงไปในปากเล็ก ๆ อย่างหิวกระหาย เมื่อน้ำทิพย์เข้าไปในร่างของนางไม่นาน ถานเซียนเซียนก็รู้สึกว่าตนเองมีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นอีกโข รอยยิ้มน้อย ๆ แย้มบานออกมาอย่างน่ารักโดยที่เจ้าตัวไม่เห็น ถานเซียนเซียนลองพลิกร่างไปอีกด้านหนึ่งก็พบว่าแม่ พ่อและน้องชายที่นอนอยู่ยังไม่มีใครรู้สึกตัวตื่นเลย นางถอนหายใจอย่างโล่งอกและมองใบหน้าของแม่ในชาตินี้ด้วยความเห็นใจ ตอนนี้คนในบ้านตระกูลถานคงไม่มีใครรู้ว่าถานเซียนเซียนคนนี้ไม่ใช่ถานเซียนเซียนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

[ ระบบ ข้าสามารถใช้สิ่งใดแลกเปลี่ยนกับของของเจ้าได้บ้าง ] ถานเซียนเซียนนึกถึงว่าวันพรุ่งนี้ครอบครัวจะกินอะไรก็กังวลขึ้นมา นางจึงต้องถามระบบเสียก่อน

[ เจ้านายสามารถใช้ทุกสิ่งในโลกใบนี้มาแลกเปลี่ยนได้ขอรับ สิ่งของแต่ละชนิดจะมีแต้มแตกต่างกันตามมูลค่า ]

[ พวกไม้ฟืน ต้นไม้อะไรพวกนี้แลกเป็นแต้มได้ไหม ] ถานเซียนเซียนพยายามนึกถึงสิ่งที่ร่างเดิมเคยขึ้นเขาไปหามาในความทรงจำ นางไม่รู้ว่าของพวกนี้จะได้แต้มเพียงพอที่จะแลกอาหารให้คนในครอบครัวได้หรือไม่

[ แลกได้ขอรับ เพียงแต่แต้มที่จะได้รับแลกได้เพียงหนึ่งถึงสองแต้มเท่านั้น ] ระบบช่วยประเมินมูลค่าสิ่งที่ถานเซียนเซียนถาม

[ เฮ้อ มีตัวอย่างสิ่งของที่มูลค่าสูงกว่านี้ไหม ] ถานเซียนเซียนได้แต่ต้องถามต่อ

[ มีขอรับ เงินหนึ่งอีแปะแลกได้สามแต้ม เงินหนึ่งตำลึงแลกได้หนึ่งร้อยแต้ม ]

[ บ้าไปแล้ว ข้าจะหาเงินมาจากไหนเล่า เจ้าดูในบ้านหลังนี้สิว่ามีอะไรพอที่จะแลกเป็นอาหารให้คนในบ้านได้บ้าง ] ถานเซียนเซียนอดบ่นในใจไม่ได้ นางเพิ่งมาถึงโลกใบนี้แล้วจะให้หาเงินจากไหนมาแลกแต้มกันเล่า

[ โต๊ะ เก้าอี้ เตียง ตู้ และเครื่องครัวต่าง ๆ สามารถแลกได้ หนึ่งร้อยแต้มขอรับ ]

[ แย่จริง แบบนั้นบ้านข้าก็ไม่มีของจำเป็นใช้น่ะสิถ้าเอาไปแลก เจ้าดูดีหรือยังว่าทั้งบ้านนี้ไม่มีอะไรพอจะแลกเป็นแต้มได้อีกแล้วหรือ ] ถานเซียนเซียนขมวดคิ้วมุ่น

[ ไม้ฟืนในห้องครัวหนึ่งกอง แลกได้สิบแต้มขอรับ ] ระบบที่พยายามหาสิ่งของมีค่าในบ้านตระกูลถานได้แต่บอกอย่างหมดอาลัยตายอยาก มันไม่คิดว่าบ้านหลังนี้จะยากจนข้นแค้นจนแม้แต่สิ่งของมีค่าสักชิ้นสองชิ้นก็ยังไม่มีเสียด้วยซ้ำไป

[ เฮ้อ สงสัยพรุ่งนี้ข้าคงต้องขึ้นเขาไปหาฟืนมาเพิ่มเพื่อแลกแต้มแล้วล่ะ ] ถานเซียนเซียนอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ อย่างน้อยสิบแต้มก็น่าจะพอแลกอาหารให้คนทั้งบ้านได้กินประทังชีวิตในวันพรุ่งนี้

[ ขอให้เจ้านายประสบความสำเร็จในการหาสิ่งของแลกเปลี่ยนขอรับ ] ระบบทำได้แค่ให้กำลังใจเจ้านายเท่านั้น มันไม่สามารถให้คำแนะนำมากเกินไปได้ ทุกอย่างจะต้องเป็นความคิดของเจ้านายเท่านั้นจึงจะสามารถแลกแต้มสูง ๆ ได้ ถ้าเป็นแต้มที่ระบบแนะนำ จะสามารถแนะนำได้แค่สิ่งของไร้ค่าทั่วไปเท่านั้น

[ อืม… ขอบใจมาก ข้าขอพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย ] ถานเซียนเซียนพอนึกได้ว่าพรุ่งนี้ยังต้องหาฟืนเป็นจำนวนมากก็อยากรีบนอนพักเอาแรงก่อน

ก่อนฟ้าสางไม่นาน เสียงเคลื่อนไหวของคนในตระกูลถานก็ดังขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขามักจะตื่นกันในเวลานี้เพื่อขึ้นเขาไปหาอาหาร คนที่มีหน้าที่ขึ้นเขาจึงต้องตื่นกันตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้

ถานเซียนเซียนที่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวก็ลืมตาขึ้นมาเช่นกัน นางลุกขึ้นช้า ๆ เพื่อบิดตัวไปมาคลายกล้ามเนื้ออยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นจากที่นอนออกไปยังหน้าบ้านเพื่อรวมตัวกับคนบ้านใหญ่ไม่ต่างจากที่ร่างเดิมเคยทำในทุกวัน

“วันนี้ข้าว่าจะเดินขึ้นเขาไปอีกหน่อย พวกเจ้าคิดยังไง” ถานจื่อถามทุกคนที่ยืนอยู่

“ลองขึ้นไปสูงอีกนิดก็ดีนะพี่ใหญ่ เผื่อว่าจะมีอาหารให้เราเก็บกลับมาได้บ้าง” ถานม่อจือพยักหน้าเห็นด้วยกับพี่ชาย

“ใช่ท่านพ่อ ขึ้นเขาไปอีกสักหน่อยก็ดีขอรับ” ถานจงหยางเห็นด้วยกับพ่อของเขาเช่นเดียวกัน เขาเป็นพี่ชายคนโตของครอบครัว ถานจงหยางจึงอยากหาอาหารมาให้กับครอบครัวให้ได้มากที่สุด

“ข้าก็เห็นด้วยขอรับ” ถานจงซิงพยักหน้าตามไปด้วยอีกคนหนึ่ง

ถานเซียนเซียนและถานเหยาจื่อเองก็พยักหน้ารับเช่นเดียวกัน พวกเขาเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในครอบครัว หากว่าคนอื่น ๆ ว่าอย่างไร ทั้งสองก็ย่อมเห็นด้วย

หลังจากตกลงกันได้แล้ว กลุ่มคนทั้งหกก็เดินตามกันออกจากบ้านไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว พวกเขาไม่รู้ว่าการขึ้นเขาสูงขึ้นไปจะเหนื่อยล้ามากแค่ไหน เพราะปกติพวกเขาเองก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเขาลึกนัก สมัยก่อนตอนที่ภูเขายังอุดมสมบูรณ์มักจะมีสัตว์ป่าออกหากินจนชาวบ้านไม่มีใครกล้าขึ้นไปสูงเกินไปนัก

ระหว่างทางขึ้นเขา ถานเซียนเซียนให้น้องชายช่วยหาเถาวัลย์เพื่อเอาไว้มัดไม้ฟืนที่จะเก็บกลับบ้าน สร้างความสงสัยให้คนในบ้านที่มาด้วยกันไม่ได้

“เซียนเซียน เจ้าจะเอาฟืนกลับไปทำไมเยอะแยะ บ้านเราไม่ได้ทำอาหารอะไรเสียหน่อยนะ” ถานม่อจือหันไปถามลูกสาว

“ข้าว่าจะเอาไปแลกอาหารในอำเภอเจ้าค่ะท่านพ่อ” ถานเซียนเซียนอ้างไปอย่างนั้นเอง นางคิดว่าจะแอบทุกคนนำฟืนแลกกับระบบที่บ้าน แต่ก็กลัวว่าทุกคนจะสงสัย

“เฮ้อ มันจะแลกอะไรได้สักเท่าไหร่ล่ะเซียนเซียน ลุงว่าเจ้าไม่ต้องลำบากหรอก” ถานจื่อส่ายหัวอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยนัก ถ้ามีคนนำไม้ฟืนแลกเงินได้ ป่านนี้ชาวบ้านก็คงนำไปแลกกันจนหมดภูเขานานแล้ว

“ท่านลุงเชื่อข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้ารับรองว่าจะนำฟืนพวกนี้ไปแลกอาหารมาให้พวกเราได้กินจนอิ่มแน่” ถานเซียนเซียนตอบกลับด้วยความมั่นใจ

“เอาล่ะ ๆ ถ้าลูกอยากได้ไม้ฟืนพวกเราก็จะช่วยเจ้า” ถานม่อจือได้แต่ต้องตามใจลูกสาว ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ก็ตามที

“น้องสาวไม่ต้องกังวล พวกพี่ชายจะช่วยหาฟืนอีกแรงหนึ่งนะ” ถานจงหยางยิ้มตอบสาวน้อยคนเดียวของบ้านตระกูลถาน

“ขอบคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนยิ้มหวานส่งให้พี่ชายใหญ่ของตระกูล

เมื่อทุกคนตัดสินใจว่าจะช่วยเซียนเซียนหาไม้ฟืนแล้ว ระหว่างทางขึ้นเขาสูงพวกเขาก็ช่วยกันเก็บฟืนและมัดเอาไว้ไปเรื่อย ๆ ด้วย กระทั่งพวกเขาขึ้นเขาไปสูงกว่าเมื่อวานนี้โดยใช้เวลานานถึงครึ่งชั่วยาม ถานจื่อจึงให้ทุกคนวางไม้ฟืนเอาไว้รวมกันก่อนจะแยกย้ายกันไปหาอาหารบนภูเขาสูง ถานเซียนเซียนเดินแยกออกไปอีกทางหนึ่งเพื่อดูว่าบนภูเขาแห่งนี้พอจะมีสิ่งใดมีค่าบ้างทันที