อร่อย

“น้องรอง เจ้าใจเย็นก่อน พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ” ถานจื่อเดินกลับมาหาน้องชายที่ชักจะอารมณ์เสียเพราะปากของชาวบ้านเสียแล้ว

“ขอรับพี่ใหญ่” ถานม่อจือจำต้องรับคำและรีบเดินพาเด็ก ๆ กลับบ้านตระกูลถาน

ชาวบ้านหลายคนยังซุบซิบนินทาคนตระกูลถานไม่หยุด พวกเขาต่างคิดว่าคนบ้านถานหิวจนเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว

“พวกเจ้ารีบเอาไม้ฟืนไปกองไว้ก่อน รอเก็บลูกสนเสร็จค่อยออกไปทำงานที่เมืองก็แล้วกันนะ เซียนเซียน เจ้าแน่ใจนะว่าจะเอาฟืนพวกนี้ไปแลกอาหารได้” ถานจื่อบอกเมื่อพวกเขากลับมาถึงลานซอมซ่อหน้าบ้านตระกูลถาน

“แน่ใจเจ้าค่ะท่านลุง ข้าจะบอกวิธีกินลูกสนก่อนจึงจะนำฟืนออกไปแลกเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนยิ้มบางตอบ นางไม่ลืมว่าฟืนหนึ่งกองจะได้สิบแต้ม หนึ่งแต้มสามารถแลกซาลาเปาแป้งขาวได้มากถึงสามลูก หากต้องการแลกซาลาเปาไส้หมูต้องใช้แต้มสองแต้มต่อซาลาเปาหนึ่งก้อน ถานเซียนเซียนไม่รู้ว่าฟืนที่หามาวันนี้จะแลกได้ทั้งหมดกี่แต้ม และถ้านางแลกเป็นซาลาเปาไส้เนื้อ คนในบ้านจะสงสัยนางหรือไม่ เพราะตอนนี้เป็นช่วงภัยพิบัติ เนื้อจึงนับเป็นของหายากราวกับขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว ถานเซียนเซียนจึงต้องคิดให้ดีก่อนแลกอาหาร

“อืม… ทำอย่างที่เจ้าว่าเถอะ เจ้าไปรอพวกเราที่ห้องครัวก่อนก็ได้ เก็บฟืนเสร็จแล้วพวกลุงจะตามไปทีหลังนะ” ถานจื่อพยักหน้าให้หลานสาวคนเดียวของเขา

“เจ้าค่ะท่านลุง” ถานเซียนเซียนในตัวยังมีลูกสนอีกหลายลูก นางคิดว่าเตาในห้องครัวน่าจะยังมีไฟคุกรุ่นอยู่เป็นแน่จึงรีบเดินเร็ว ๆ ไปทันที

“ท่านลุง ท่านพ่อ ข้าไปดูพี่สาวนะขอรับ” ถานเหยาจื่อวิ่งไปวางฟืนกองเล็กที่ตัวเขาสามารถถือกลับมาได้ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขารีบวิ่งมาบอกเมื่อเห็นเพียงด้านหลังพี่สาวที่กำลังตรงไปยังห้องครัว เขาอยากรู้มากว่าลูกสนจะกินได้อย่างไร

“ไปเถอะ ๆ” ถานม่อจือและถานจื่อตอบรับคำพร้อมกัน พวกเขาเข้าใจความคิดเด็ก ๆ ของถานเหยาจื่อดี เด็กอย่างเขาคิดเพียงเรื่องกินให้อิ่มท้องก็เท่านั้น

“ท่านพ่อ ท่านอา พวกเราไปทำงานในเมืองก่อนนะขอรับ” ถานจงหยางกับถานจงซิงเดินมาบอกพร้อมรอยยิ้มบาง พวกเขาอดขำน้องชายคนเล็กของบ้านไม่ได้

“ไปเถอะ อย่ากลับค่ำนักเล่า” ถานจื่อพยักหน้าบอกลูกชายทั้งสองคนซึ่งเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการหาเงินให้กับบ้านเขา

“พวกเราทราบแล้วขอรับ” ชายหนุ่มทั้งสองรับคำและหันหลังเดินออกจากลานบ้าน

“พี่ใหญ่ พวกเราก็ไปดูเซียนเซียนกันเถิดขอรับ” ถานม่อจือหันไปเรียกพี่ชาย

“ได้สิ ไปกัน” ถานจื่อพยักหน้ารับคำน้องชาย เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลานสาวจะใช้วิธีใดทำให้ลูกสนแข็ง ๆ พวกนั้นกินได้กันแน่

ถานเซียนเซียนก่อไฟเพิ่มเข้าเตาที่ยังมีไอร้อนอยู่อย่างรวดเร็ว แม่กับป้าสะใภ้ของนางกำลังช่วยกันเย็บผ้าเช็ดหน้าเพื่อส่งขายเหมือนกับทุกวัน ส่วนถานฟานปู่ของนางก็กำลังนอนพักผ่อนตามอายุที่มากขึ้นทุกวัน ยังดีที่ท่านไม่ได้เจ็บป่วยจนพวกเขาต้องหาเงินมารักษาเหมือนตอนย่าป่วย

“พี่สาว ลูกสนกินยังไงหรือขอรับ” ถานเหยาจื่อวิ่งมาถึงห้องครัวก็เห็นพี่สาวกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าเตาอันเดียวของบ้าน

“น้องรออีกสักหน่อย ให้ไฟแรงกว่านี้ก่อนแล้วค่อยโยนลูกสนเข้าไปข้างใน” ถานเซียนเซียนหันไปบอกน้องชายที่กำลังยิ้มหน้าบานรอกินอย่างใจจดใจจ่อ

“ทราบแล้วขอรับพี่สาว” ถานเหยาจื่อพยักหน้าหงึกหงักรับคำ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโยนลูกสนเข้ากองไฟกัน แล้วลูกสนมันจะไม่ไหม้เหมือนกับฟืนใช่ไหม

ไม่นานไฟในเตาก็ร้อนได้ที่ ถานเซียนเซียนโยนลูกสนที่นำมาเข้าไปหลายสิบลูกในคราวเดียว นางยังหันไปขอลูกสนจากน้องชายมาโยนใส่เข้าไปอีก พอดีกับที่ท่านลุงและพ่อของนางมาเห็นเข้าพอดี

“โยนเข้าไปอย่างนั้นแล้วมันจะกินยังไงกันล่ะเซียนเซียน ลูกแน่ใจนะว่าลูกสนแข็ง ๆ พวกนี้มันจะกินได้” ถานม่อจืออดถามขึ้นมาไม่ได้ เขายังไม่เคยเห็นวิธีกินแบบนี้มาก่อนจริง ๆ ขนาดรากไม้ที่เคยขุดมา พวกเขายังต้องนำมาทุบให้อ่อนก่อนต้มเพื่อกินประทังชีวิตเลย แล้วลูกสนพวกนี้พอไหม้ไฟแล้วมันจะกินได้ยังไง

“ท่านพ่อไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ รอมีเสียงดังเปรี๊ยะ เราก็เขี่ยมันออกมากินได้แล้ว” ถานเซียนเซียนรู้ดีว่าถ้าไฟแรงพอ เปลือกลูกสนก็จะแตกออกให้เห็นเนื้อในสีขาวนวล

“มันกินได้แน่นะเซียนเซียน ถ้ากินเข้าไปพวกเราคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ถานจื่ออดถามหลานสาวขึ้นมาอีกคนไม่ได้ เขาเองก็เพิ่งเคยเห็นวิธีกินแบบนี้เหมือนกัน

“ท่านลุงกับท่านพ่อรอสักครู่นะเจ้าคะ อีกไม่นานก็กินได้แล้วเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนหันไปยิ้มแป้นบอกอย่างขำ ๆ นางเห็นท่าทางอิหลักอิเหลื่อของพวกเขาแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าพวกเขาได้ลองกินลูกสนนี้ขึ้นมาสีหน้าจะเป็นยังไงกัน

ถานจื่อกับถานม่อจือหันมองหน้ากันอย่างงง ๆ พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมถานเซียนเซียนถึงได้แสดงท่าทีขบขันออกมาแบบนั้น

“ท่านพี่ ๆ มีเสียงเปรี๊ยะ ๆ ออกมาแล้วขอรับ” ถานเหยาจื่อที่นั่งเฝ้าเตาอย่างตื่นเต้นรีบพูดขึ้นเสียงดัง เขาอยากรู้แล้วว่ารสชาติของลูกสนจะเป็นอย่างไร

“เจ้ารอเดี๋ยว พี่จะเขี่ยออกมาให้” ถานเซียนเซียนหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาแล้วเขี่ยลูกสนออกมาดูใกล้ ๆ พอเห็นว่าเปลือกสนกระเทาะออกมาจริง ๆ แล้ว นางก็เขี่ยออกมาด้านนอกเตาหลายลูกและรอให้มันเย็นลง

“ท่านพี่ เมื่อไหร่จะกินได้เหรอขอรับ” ถานเหยาจื่ออดถามอีกครั้งไม่ได้ เขาเห็นสีขาว ๆ ที่อยู่ด้านในเปลือกสนหนาตรงหน้าแล้ว แต่เพราะพี่สาวยังไม่อนุญาต เขาจึงไม่กล้ายื่นมือไปหยิบมาลองกินดู

“รอมันเย็นเสียก่อน ประเดี๋ยวจะลวกมือเจ้านะ” ถานเซียนเซียนส่ายหัวไม่ให้น้องชายรีบจับลูกสนซึ่งยังร้อนกรุ่นจนควันลอยออกมาตรงหน้า

“เซียนเซียน เอาไปแช่น้ำดีไหมลูก มันจะได้หายร้อนเร็ว ๆ” ถานม่อจือเองก็อยากลองลูกสนที่ลูกสาวเขาบอกว่ากินได้เช่นกัน

“ไม่ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ รสชาติของลูกสนเมื่อถูกแช่น้ำแล้วมันจะไม่อร่อยเท่าลูกสนย่างร้อน ๆ นะเจ้าคะ ทนรอกันสักหน่อยนะ” ถานเซียนเซียนส่ายหน้าปฏิเสธ

ทั้งสี่คนรอกันอยู่เกือบสองเค่อจึงได้รับลูกสนที่ถานเซียนเซียนกระเทาะเปลือกแข็งออกมาแล้วเหลือเพียงเนื้อในสีขาวนวลส่งให้ลิ้มลอง

“พี่สาว! อร่อยมากเลยขอรับ” ถานเหยาจื่อเคี้ยวคำเดียวก็หมดเกลี้ยงรีบเอ่ยขึ้น

“ใช่ ๆ อร่อยมากจริง ๆ เซียนเซียน” ถานจื่อและถานม่อจือเอ่ยขึ้นพร้อมกันทันทีที่ลิ้มรสชาติหวานมันกลมกล่อมเข้าไป

“พวกท่านรู้วิธีทำแล้วใช่ไหมเจ้าคะ เราขุดหลุมก่อไฟขึ้นมาอีกสองสามหลุมแล้วทำพร้อมกันก็ได้นะเจ้าคะ เย็นนี้จะได้กระเทาะลูกสนออกมาให้ทุกคนในบ้านกินอิ่มกันสักมื้อเสียที” ถานเซียนเซียนยิ้มกว้างบอก นางยังต้องเอาฟืนมาแลกอาหารอีก

“ได้ ๆ ลุงกับพ่อของหลานจะรีบไปขุดหลุมเดี๋ยวนี้” ถานจื่อพยักหน้ารับอย่างเร็ว เขาเองก็อยากให้ทุกคนในบ้านได้กินอิ่มเช่นกัน ลูกสนที่เก็บมาวันนี้มีจำนวนมากพอให้ทุกคนกินจนอิ่มท้องได้แน่

ถานเซียนเซียนบอกน้องชายให้ดูแลลูกสนในเตาครัวแทน ส่วนนางก็เดินเลี่ยงไปทางไม้ฟืนที่เก็บมาจำนวนมากในวันนี้และขนพวกมันขึ้นรถเข็นคันเล็กของบ้านแล้วเข็นออกจากลานบ้านตระกูลถานไป

“ไม่รู้ว่าเซียนเซียนจะเอาไม้ฟืนไปแลกที่ไหนกันนะ” ถานจื่อหันไปถามน้องชายซึ่งกำลังช่วยเขาขุดหลุมอยู่ใกล้ ๆ กันในลานหน้าห้องครัว

“ข้าคิดว่านางคงไปหาเถ้าแก่ในเมืองหรือเปล่าขอรับ แถวหมู่บ้านเราจะมีใครยอมแลกอาหารกับไม้ฟืนไร้ค่านั่นกันเล่า” ถานม่อจือตอบกลับตามที่คิด เขาเองก็ไม่ได้ถามลูกสาวก่อนออกไปจึงได้แต่คาดเดา

“อืม… ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วนางเข้าไปในเมืองคนเดียวจะปลอดภัยไหม ให้เหยาจื่อตามนางไปดีไหม” ถานจื่ออดเป็นห่วงหลานสาวของเขาไม่ได้

“คงไม่ทันแล้วล่ะท่านพี่ นางน่าจะไปไกลแล้วขอรับ ทางเข้าเมืองก็ไม่ได้เปลี่ยวอะไร ข้าคิดว่านางคงไม่เป็นไรหรอกขอรับ” ถานม่อจือถึงจะเป็นห่วงลูกสาวอยู่บ้าง แต่เขาก็เชื่อมั่นว่าลูกสาวเขาต้องเอาตัวรอดได้แน่

สองพี่น้องคุยกันไปทำงานกันไป ไม่นานพวกเขาก็มีหลุมเตาเพิ่มขึ้นมาอีกสี่เตาในคราวเดียว ลูกสนจำนวนมากถูกแบ่งเผาในหลุมทั้งหมด พวกเขายังนำไม้มาทำเป็นที่คีบลูกสนซึ่งกำลังเผาอยู่ด้วย ทางด้านถานเหยาจื่อก็สนุกกับการเติมฟืนและเผาลูกสนเพิ่มอยู่ในห้องครัว เขาวิ่งไปเอาตะกร้าสานใบเล็กของตัวเองใส่ลูกสนมาไว้เผาเป็นจำนวนมากไม่ต่างจากลุงและพ่อของเขา

ถานเซียนเซียนไม่ได้เข็นรถขนฟืนไปไกลจากหมู่บ้านมากนัก นางมองซ้ายมองขวาก่อนจะเข็นมันเข้าไปหลังพุ่มไม้เมื่อเห็นว่าไม่มีใครผ่านไปมา

[ ระบบ ไม้ฟืนพวกนี้แลกได้กี่แต้ม ] ถานเซียนเซียนเอ่ยถามขึ้นในใจ

[ ไม้ฟืนสิบกองแลกได้ทั้งหมดหนึ่งร้อยแต้ม เจ้านายต้องการแลกหรือไม่ ]

[ แลกหมดเลย ] ถานเซียนเซียนไม่คิดว่าจะได้แต้มมากขนาดนี้ เพราะไม้ฟืนที่นางนำใส่รถมาไม่ได้มากมายอะไรนัก